장음표시 사용
751쪽
tacita praepositione; ut, rigatur Italia. Rehitur flumine, Vel par fumen. Unde, id est, a Quo loco : cui respondenthine, tyline, illine, inde, eminus, e inus, alicum de , necunde, foris, undecunque: & ablativi cujusvis loci, expressa vel tacita praepositione: Ut, Caelo , de coelo. Roma, de Roma. Sed si abi tivus sit personae, non erit sine pramositione: ut, Unde emisi r i mereatoribus. Unde est puer νὰ fratre. stuorsum, ad locum & ad alia resertur : cui respondent horsum , istorsum , sursum, deorsum , rursum, prorsum , dcxtrorsum, sinistrorsum, stomium, retrorsum , introrsus, quoquo vorsus , Mnum, possum. De Colun tione. Conjunctionis ossicium est, sententias conis nectere, nonvi miles casus, aut verba; ut, Emi Iibrum dragina , & minoris, scilicet, pretio
753쪽
Sine ullo dubio, quod Auctor mox ait, cujuslibet namenelatura in Omni idiomate reddi potest ratio aliqua ; licet nobis ignota , sed tamen Milia i a ratio saepissime sita est in casu & fortuito arbitrio hominum vulgarium, neque semper naturam rerum , quae v aDulis significantur, nec adhibitum o prudentibus consilium in imponendo rebus suo nomine praesere. Plura vide infra ad
pag. 3 6 I. Pag. s. In Notis ad extr. Ad e.J De ussi in abuissum degenerarite serpitis infra, p. 72. 2Ο8. Mori M.& maxime os . 226. tum. 26s. Audi Senecam ep. Ii . Adjice nunc, quod oratio certam regulam non habet i Consuetudo illam civitatis, qua nuuquamis eodem diu selit, versam Pag. 7. . Adde in Notis as extr. Rationem Sanctii collegisse videor ex iiI quae tradit p. 397. Nempe in primit is securauis persoria rustiee, nisi discrefionis aut alia impellente causa , apponiIuppositum, & proinde rectιus subiiceri. Non itaque rejicit is amare Deum, ut suspicabar, sed is Ego amo Deum. Ve- .rumtamen nec haec locutio rejicula ipsi simplicitereth, sed tum, si uyua impellat causa; quod Ino inde & hic expressisse debuisset , ut posset intelligi.
Nam qi In plurimae dantur occasiones loquendi, quibus recte το Ego adhibeas cum this verbis. Pag. 7. In Notis ad extr. Adde. Ultima tamen syllaba nunquam habebat tonum , seu nunquam acuebatur aut circumflectebatur, uti diserte tradit Qui qui anus. l. s. Pag. I9. In Notis V. ig. Sicuti in quamplurimis
aliis uerit; Adda. Vide & infra pag. 17. ubi ex antiquo Mensat ortum ostendimus Mensa α Mensi. Sed imprimis pag. I 84. i
754쪽
Pag. 28. In Nptis ad extr. adde. Quae hicrotata 2 disputata vides contra sextum Graecorum casum P. dudum jam typis descripta erant , cum incisi demum in Gallicanam illam Novam Methodum Linguae Graeca; in qua Lib. VIII. c. a. deprehendi magno item conatu id agi, ut sextus ille casus Gra cis quoque adseratur, itidem ut Latinis. Rationes itaque ejus praecipuas nostrae sententiae adversita paulo pressus de intentius examinabimus. Et primo quod ait de admirabili contensu inter linguam Graecam & Latinam hac quoque m re futuro, o utrique sex casus tribuantur ; fateor equidem , magnam &
esse . & statui debere inter illas linguas plerisque in
rebus convenientiam , cum Latina vere ex Graeca
sit opta. Sed ista convenientia non est quaerenda in istis Latinae linguae temporibus, quibus jam longius recessit a sua origine, verum in iis . quibus propius ad eam accessit. Non itaque ex hujus iii guae posteriore usu, ad dei us est Graecae sextus c. sus , non magis quam septimus, quem tandem quoque Grammatici Latinorum sunt commenti. Sed potius ostendendum , primis te*poribus Latinam item non habuisse nifi quinque casus , ut Graecam.
Id quod, ni fallor, clarissime ostendi; Plane sicuti .
tertia litera Alphabeti apud Hebraeos, Graecos , & L tinos olim revera eadem fuit; sed postea apud Latinos 'ina 1lla litera coepit primum diversimode pronunciari, dein vero etiam nota quadem in duplicem illam pronunciationem distingui , tan-'dem in duas diversias evadere lueras Alphabeti Latini, te itiam & septimam . & ita quidem, iri recentior pronunciatio pristinum in Alphabeto locum& pristinam figuram C. retineret, vetultior Novum locum & figuram G. acciperet. Heic ergo ut COM . venientia oj endatur inter utramque linguam, recurrendum est ad illa tempora, quibus nondum in
usu fuit litera septima, seu quibus litem tertia septimae vim & sonum adhqc habuit, sicuti patet ex. Inscr.
755쪽
Ιnser. Duilliana, ubi MACIStratos, Exscient , Pu
uando. Cartacin re es o c. occurrunt. Similiter itaque quod ad Casus, lingua Latina tunc maxime convenit cum Graeca, quando sextum casum nondum habuit.& quando uterque x tertii, & sexti casus usus hae sit iuuno icrtio, itidem ut apud Graecos. Sed sicuti recessit in tertia litera a Graecis , formando ex' una illa suas, sic item in tertio casu, eum distinguen- do tandem, pro duplici ejus apud Graecos & primitus etiam apud se. usu, in duos diversos casus, peculiari terminatione, sed exiguae differentiae, iaquorundam solummodo singularibus discretos. Ab Dque eo enim si esset, seu nisi evenisset qualiscunque differentia terminationis pro diverso tertii ca-1us usu, mansisset in utroque illo usi apud Latinos aequet ac Graecos unus idemque casus : sicut iiDrte etiam nunc marsisse censendus est , dicendumque solummodo, unum illum casum pro duplici suo usu, quem primitus habuit, levi tantum disicrepantia fuisse , non semper, nec plerumque ised aliquando distinctum. De quo utcunque sit, hoc certum, ex levi illa terminationis differentia, quae in quibusdam iuvaluit, factum esse se ut apud Latinos pro diversis habeatur casibus , qui olim unus idemque fuerat , sicuti est, semperque suit apud Graecos. Sed dicit Auctor M.tiari, diversitatem terminationum uou facere differentiam casuum , quia sic Neutra non haberent nisi tres casus iae singulari & plurali , & Graecorum Dualis
tantum duos. Verum eadem ratione negaverit Generis Grammatici Numerum esse constitutum ex
triplici terminatione Adjectivorum , quia illa tri- .plex terminatio rarissime occurrit, nec nisi in Nominatiuis & Accusativis quo undam Adjecti votuiR ,& longe saepius duplex solummodo, immo & simplex terminatio. Aliter & rectius sentiunt omnes
756쪽
nomina Afestiua , nemo quaereret gentis Grammat cum, si nomina Adjecti υa unam tantum haherent terminationem. Sicuti ergo in confesso est,
ex triplici terminatione, quae reperitur in quibqξdam casibus nominum Adjectivorum, quaeque siu- gulae peculiarem usum habent, & peculiari tantum generi Substantivorum jungi possunt, ortum esse triplex Genus in arte Grammatica : & sicuti cussicit reperiri in quibusdam tantum casibus illam triplicem terminationem , ad constituendum illud triplex genus : & sicuti denique non recte inferretur, quia Genitivus τὰ Doctus . Docta, Doctorum habet tantummodo duplicem terminationem , Docti ScDocta, eum proinde non habere triplex genus, seu usum & constructionem triplicis generis; cum potius inde colligendum esset Masculinum & Neutrum in eo casu convenire in unam Terminati nem ; sic prorsus ex eo , quod reperitur Nomen apud Graecos flexum in quinque diversas rerminationes , quae singulae peculiarem etiam usum & constructionem hasent, recte statuitur& affirmatur
numerus caluum totidem, quot ceperiuntur alicubi istiusmodi terminationes: & suffieit in quibus
dam eas reperiri. Neque ex eo quod non reperi ui rur in omni Nomine, aut omni Nominis Genere vel Numero, inserendum, vel non habere illa to casus, vel Casium doctrhaam & numerum non esse constituendum ex numero diversarum terrpinatio- utina, in quas, nomen plerumque flectitur, quod vult Auctor Metbodi , ut probet, plures etiam dari Casius , 'quam repetiantur ita ullo Nomine ter minationes, seu Dativi terminationem , licet semper eandem apud Gr*cos, duas tamen apud eosdem constituere casus. Certe apud Graecos quinque so- Iummodo repetiuntur termin/tiones diveris, quae
singulae peculiarem habent usum, & proinde, nostra quidem sententia, etiam quinque solummodo sunt casus; quorum primus quasi ducit orationem, α prae in
757쪽
& praemittitur verbo. Secundus pendet ab altero Nomine Substantivo. Tertius accedit omni Orationi & constructioni ; Quartus regitur a verbo Achivo. Quintus adhibetur ad vocandum. Praeposi- tionibus Glaeci nullum peculiarem tribuerunt v sum, qui inde Praepositionis Casus appelllandus esset νUt rectius appellatum iri censent Latinorum Ablativum Sanetius & Auctor Methodi: Sed Praepossitiones distribuerunt potius iti tres praecipuos obliquos casus, Genitivum, Dativum. Accusativum. 1am vero, quae quaeso est illa rei natura, quae me sub igat necessario, ut volunt , in omni lingua sex Casus statuere, vel potius Dativum adimere Praepositionibus , & eandem terminationem Dativi, prout vel adjungitur aliis Orationis partibus , vel olis Praepositionibus, pro diversis habere Casibus, magis quam illas Accusativi vel Genitivi Atqui Dativi unteus usus es, inquiunt, ut notetur, cui si
ni ct operi quid desinatur. Ego vero similiter Accusativum assevero proprie notare id, in quod tendit actio. Et tamen recipit ille omnium consensu Praepositiones, quidni ergo & Dativus Nulla itaque rMione iusta moti sunt viri Doctissimi, cum tanto studio Graecis asserere volqerunt Ablativum . sed solo praejudicio ex Lingua Latina petito. Sed est ea quidem, ut dixi, ex Graecia orta, nonnulla tameν etiam immutavit, vel ex suo ad idit. &proinde etiam si Latini tandem formaverint calum
sextum, quem a Graecis non acceperant, non ta
men idcirco addendus is est Graecorum quoque Nominibus, non magis, quam septima Latinorum I itera , quem itidem Graeci non habent , Graecorum Alphabeto. Sed & Latini Genitivis non praemittunt Praepositiones ; An ergo & iis Graecorum Geniti-
. vos spoliabimus Quid Z quod ipse S .ii Maius, licet perperam, etiam antiquis Latinorum Genitivis eas tri
huat Vide infra II. 3. Quid ergo causae ipsi,
uuare non & Dativis ex ejus sententia praemitti
758쪽
queant, tum a Graecis, tum olim etiam a Latinis, quando nondum fuit ex uno eo casu duplex fa-Mus, seu Dativo pro diverso ejus ulu duplex terminatio . datar Certe olim fuisse etiam Larinis unum castum unius termiuationis, licet duplicis usus, aeque ac Accusativum & apud Graecos etiam Genitivum, ab .
unde jam in Notis nostris probavimus, quibus adde, quae ipse Sanetius infra lib. II. c. 7. de promiscua Ablativi tertiae declinationis terminatione in Ε&I. disputat, unde patet, etiam illam Ablativi termina tionem fuisse olim in I. aeque ac solennem Dativi Latinorum & Graecorum. Sed & ea terminatio quasi propria mansit quibus dam locutionibus nominum propriorum , sum Carthagini &c. de similiter sum ruri; quarum rinlla alia est constructio quam Elliptica praepositionis pro Sum in Carthagini, sum in ruri. De Dativo dc Ablativo quartae & quintae declinationis quae notavi, iis addi velim , vel animadverti potius ε, licet prisci etiam in Dativo dixerint Fructu, Die, tamen antiquiorem & origini Graecanicae propiorem esse formam fructui, diei, ut quae ex Graecorum jota adscripto orta, plane ut mensai in prima declinatione: sed sicuti in Ablativis Latini de- inceps omiserunt . sic & prisci aliquando secerunt etiam in Dativo , oui Sc ipsi Ablativum quoque
ista forma enunciarunt. Varro lib. c. de re rust.
A oua, quod inalgent potui, poma dicta esst possunt.
Vide Nonium cap. IX. n. ao. ubi hic locus & alius ex Sisenna adfertur. Atque adeo Dativi & Ablativi in hac quoque parte quandam elle corivente riam ; diversamque unius Dativi pronunciationem. dum modo apponebatur I. modo demebatur, indiversum tandem castim apud Latinos abiisse, ex his quoque liquet. Adeo vero haec manifesta & clara arbitror, ut auctoritatibus veterum Grammatico-ium nec adstrui desiderent , nec refutari queant. Possemus caeteroquin illis Grammaticis, quos ex H.
Stephain, dc P. Rami, α Prisciani auctoritate me-
759쪽
morat Auctor Methodi, alios opponere , quos laudatos videsis apud Volsum de Analog. l. s. nostraesententiae faventem. Quintiliani auctoritas non magis potest valere pro Sanctio dc Auctost Methodi ad
dandum Graecis sextum casum, quam coiitIa eos ad septimum addendum , quem ipsi tamen rejiciunt contra illius auctoritatem; & summo quidem jure, sed non majore, quam quo nos explodimus sextum Graecorum ; nam certe neutiquam magis ei credendum in alienae linguae ration bus , quam in suae. Exempla quae Auctor Methodi ex Graecis adfert aliter conitrui & exponi postunt ac debent. PO- steti us - δε ἱπποκροτρου osm o δήλιον ἀι Q ηὐλθη, manis et te Pleonasutum praefert Graecis frequentem. Actor. XIII. 37. καν α G ε Θυ1,
tivus adjungitur Uerbis & Nqminibus, imprimis apud Graecos. Sed sit maxime eadem esset in illo loco Dativi constructio, &.sensus , qui est Ablativi absoluti apud Latinos , quid tum Z An idcirco ex illo ratissimo & controverso Dativi in hunc modum usu, conficiemus statim , eum etiam Graecis este Ablativum , quum utique caeteroquin apud eos Ablativis absolutis Latinorum perpetuo respondeat Genitivus , quem nemo tamen propterea pro Ablativo habet 3 Sed satis de hisce non ita magni momenti rebus, cxcutiendis tamen hic, & ep xlicandis paulo uberius, quoniam tanto studio in contra tum nituntur hodie plerique Grammaticorum. Pag. 31. In Notis versι s. Lege, non item diver
760쪽
6o. Ceterum haec disputatio non valde apposita videtur huic loco , siquidem nihil impedit, quominus unum recabulum ex . gr. hamo significet ex aequo unius eneris marem & taminam . t oti quidem simul uno in loco, sed diversis in locis, modo
Ibid. v. Ιχ. quasi afectum esset Mas. Non id voIuit sanctius nec velle debuit. Sed istaec vocabula vere es Iernasculina per se , seu per causam suae terminationis ; si vero adhibeantur in genere seminino, tunc per Ellipsiuintelligendum esse , quasi iis appositum , femina. SI-cuti Aquila Sec. e contrario sine ulla Ellipsi sit semini-Dum , sed si de Mare in genere Masculino adhibeas , eunc etiam intelligi per Ellipsin τ; Mas, cui respondeat terminatio Masculina Adjectivi. Pag. 3 . in Notis v. 3 i. adde in parenthesi Vii α intra pag. Φ23. 426. 427. Mox V. 16. Leger Solo masculino genere etiam de semina, hie Iacerdos , ut hic passer. Communia tamen aliquando , sed rarius, sub uno item masculino genere , & una constructione designanti femiuas. Vide. P. 37. quamvis potius forte dicendum sit, potiori genere utrum que genus designari, & proinde comprehendi etiyin ι feminas, in primis, pluralibus Masculinis; cuius ψο- di sitiat, quae illic ut &, ad pag. 3' o. ex Auctor ibus ad seruntur. Epicoena autem non sunt nisi illorum anima- ideo, quorum sexus discreto vulgo non est nota, &Iium , circo illa animalia utriusque sexus dum ignoratur , cujus sexus sint singula. uno Grammatico genere promiscue plerumque designantur. Reliquorum
animalium vocabula sunt Communia utriusque generis Grammatice sub una terminatione : veluti his bos & hae bos , his eanis & hae eanis r ita ramen, ut revera sint maxime ejus generis. quod praefert terminatio plane sicuti & alia Commynaquae item praecipuum quidem habent terminationis suae genus, sed tamen id non communica ut cum alςero sexu, verum cS ultoque sexs tiarumque ge- . tiuio a