장음표시 사용
21쪽
tviii incidebant, quas revellere , capitalC erat, ut ait Plutarchus in Pericle . & quae mathemata aliis exempla csciat, saxis in publico foro constitutis incidebant. Quocirca Cornelius Nepos in Alcibiade ex Populi indignatione dc invidia damnato , stribit. Eumolpidas Sacerdotes a Populo coactos ut se devoverent, ejusque devotionis quo tesatioν esset memoria, Gemplum in pila lapidea ineisum esse positum in publico. Edieta Societatum ec foederum aeri aut marmori insculpta ad non interituram rei memoriam sui 1e , ut cetera mittamus, illustri monumcnto adstruitur in Aula Capitolina ad vicinia Jovis Capitolini cxstructa , quae publica fere crat, certa indubia quaedam Romanae Historiae liniversalis Bibliotheca, ubi in aereis tabulis Societates contractae , foedera sancita , Ludorum ac Populi censius, Fastive legebantur tantae porro aestimationis , ut ab Aedilibus praeci-pria quadam solicitudine curarentur . Celeberrimum hoc reconditioris Historiac monumentum flammis una cum Templo magnam partem absumtum , restitui jussit Vespasianus tabulis itidcm acreis aut veteribus aut novis cumulatum , ut in illius vita prodit cap. 8. Suetonius. Ipse resilutionem Capitolii aggressus , ruderibus purgandis manus primus admovit, ae suo collo PH dam extulit: aerearum tabularam tria mistia quae simul conflagraverant , risituenda seu pis, undique investigatis exemplaribus . Imfrumentum imperii pulcherrimum , quo continebantur pene ab exordio Urbis Senatusio utra, Plebsita de societate O foedere ac pri- ωilegio cuicumque concesso . Duo hic facile animadvertas. I. Vc patianum haec omnia ope exemplarium restaurari curasse rquippe duplicia erant, alterum quod in Aula Capitolina scrvabatur, quod cis datum erat quibuscum aut secietas aut Qedus sincicbantur, alterum o II. Collectioncm illam aerearum tabularum , ut Suctonius loquitur , fuiste instrumentum Imperii pulcherrimum ac vetustisIimum, quia in iis videlicet intcgra Romanae Rci publicae facics conditioque prostabat. Et ad hanc quidem instaurationem Romani mcntcna intenderunt, quum initia imperii Vc spasiani titulo Anni Sacri appellantes, Epochamnatalis velut Urbis duxere : quemadmodum in Collectione Ep
22쪽
charum ordine Alphabetico digestarum , quam non exiguis duobus voluminibus comprehcndimus edituri in lucem, si aetas ac res nostrae ferant, ad Epocham Anni Sacri accuratius an
Aegyptus Scientiarum imprimis mater hanc methodum CCteris pracivit Gentibus . Quippe apud Aegyptios praeter stupendas Puramidum moles . in quibus Regum g sta fuerunt inscripta . multo pridem usuuenit, ut publica scita , Leges , rerum origines de quae sunt alia sanctioris antiquitatis monumCnta in i clis , pilis, columnis, tabulisque incisa traderent Sace dotibus custodienda , eaque in adytis aut penetralibus templorum religiose asservarentur . Pilas inter & Columnas inscriptas hoc intererat, quod Pilae ex caesis lapidibus compactae Cissent. Columnae ex solido saxo Stelae vero dii lecti magni lapides erant. In Insula Maris rubri aula erat, in qua Melae lapideae Iiseris ignotis asservatae momorantur Plinio lib. 6. Hii . cap. 9 . Ignotis, inquit, literis, quia Lagidae sacros charachercs , quibus Saccrdotes in hisce rebus cxprimendis utebantur. Obliterari curarunt, ne posteritas prima incrementa scientiarum apud Aegyptios nosceret, quarum gloriam Graeci sibi vendicabant. Agit de ejuscemodi Stelis Marcianus Capella lib. 2. pag. IS.
Stelae eminentia saxa , quibus Librorum notae Adscriptae , quAeque . . intra specum per Aeraptiorum adyta collocata, Melae appoliantur . . Babylonii etiam ingentes moles lateribus exstruentes astronomicas observationes ceteraque in Scientiis placita illis incidebante atque inter ea rudera totis XXX. annis sedulo versatus Democritus ad tantam literarum famam, quantam norunt omnes . pervcnit. Etruscorum antiquitates collegit magnam par-.tem cx hujusmodi monumentis in stio de Antiquit. Opcre M. Varro. Contium fere ceterarum historiam & praeclare public que gesta hinc hauricnda esse graviter monuit Pausanias, qui lucubrationcs suas identidem hac merce locupletavit . Ipsaz Amphyctionum , Jonum , Achaeorum. CCtCrarumque R -- publicarum Societates, ut in Epochis ic Chronologica Populorum illorum origine disseremus, epistolas 5 monumenta publica
23쪽
blica saxis insculpere consueverunt, cujusmodi sunt marmora Arundeliana magno penitioris cruditionis bono ad nos usque
Cum igitur Christiana Rcligio inter ceteras quibus emicat, persectissimas institutiones Ec dotes. Societas Etiam sit unumqtie corpus , publica scripta f quod est potissimum Socictatis hujus vinculum J ad Fidem dc Rcligionem spectantia servavit,
unde puritas Dogmatum , eorum una profestio, unaque EcclC-sarum communio , atque adeo Ecclesiae unius Veritas nunquam non alteria est . Et vel ex ipsa Salvatoris institutione adinstar S ictatis cujusdam Religionem Christianam co.iluis Iedubitari ncquit. Quippe cum in ultima Coena sublimem sermoncm illum dixisset, quo Apostolis secretiora patefacta sunt dogmata, Patrem imprimis rogat, ut huic institutioni firmitatem ipse impertiat. Ego, inquit Johan. II. v. I . , dedi eis firmonem tuum. En vinculum Societatis , divina scilicci revelatio , quae norma est credendorum 8c regula . Scd ut id sartum tectumque sit, instantius rogat, ut omnes unum sint, sicut tu P -.ter in me, or ego in te, M or ibi in nobis unum sint: ut credat Mundus, quia tu me misisti. Character scilicet potissimus institutae Societatis erat una eademque confessio dogmatum, unum os & cor unum . Quo mentem intendens Lucas, quum incipientem Christianam Religionem describit. Act. cap. Φ. V. 32.
ait . Multitudini autem eredentium erat cor unum is Anim una .
Et id fere est quod huic Religioni constare, exoptat Gentium Apostolus ad Rom. I s. v. s. Deus det vobis idiueum sapere . . .
. . . ut unanimes uno ore honori laetis Deum. Hoc unitatis munimento & firmitatem fidei constitutam , dc ejus adversarios deinceps quotquot erunt, refellendos adjungit in Epist. ad Philippens. cap. I. v. II. Quia , inquit, satis in uno spiritu unaniames , collaborantes fidei Evangelio , ct in llo terreamini ab ad- ωersariis, quae illis es eaussa perditionis, votis autem si lutis , cr hopa Deo . vides quantopere in hac Societatis Chrillianae unanimitate , quam quoddain velut praeclarissimum donum a Patre obtinuit pro Ecclesia sua Salvator, insistat Apostolus Paulus a Disiligod by GO It
24쪽
OPERIS. XXIlus. Quod Ec Apostolorum Principi nequaquam excidit graviter commonenti in ea quae prior dicitur Epistola . quamque morti
proximus exaravit, scribens cap. 2. v. 2. Implete gaudisim meum,
ut idem sepiatis eandem caritatem habentes inanimes tibin Ie
Peculiare illud fuit omnium pene civilium Societatum,ut Urbes ceteroquin liberae in easdem coalescentes, praeter suas pec liares leges quibus singulae regebantur, pacta quaedam fundamentalia Societatis servarent, habito etiam supremi Magistratus delectu , qui summo cum imperio jura diceret, ec quoties id e re foret politici Corporis, foedifragos & paclarum communium temeratores depelleret. Haud aliter in Christiana primitiva Ecclesia pro quodam publico Societatis jure habita est divina Revelatio , suam interdum peculiarem disciplinam observantibus dbversarum Provinciarum Ecclesiis, & hac potissimum Provincia Episcopis data , ut si quos divinorum oraculorum corruptorcs
vel contemtores deprehenderent, diris cos devoverent, re abstrusiorum mysteriorum germanas explicationes vclut totidem
Leges Societati proponerent custodiendas. Hoc potissimum fuisse Christianae Reipublicae regimen, vel ex Edicto Maximiniani colligi posse arbitramur. Is Deo vindice pestilenti gravissimoque
morbo Confl ictatus in eam tandem sententiam Concessit, ut Edicta, quibus saevissime in Christianos debacchatus fuerat, revocaret Contrario Edicto , in quo illorum describens instituta, apud Lasturtium de Mortib. Persecut. cap. 3 . pag. 228. inter cetera ait. Pro arbitrio su , adque ut hisdem erat libitum. Dasibimet Leges facerent, quas observarent, se per diversa varios populos congregarent . Non ignoro doctissimos Commentatorcs cx conjectura supplere per diυersa loca . Sed pace illorum , id non admodum caute : nec ratio subest, cur pro arbitrio a lectione MSS. Codicum discedere debeamus . Mentem ille intendisse videtur ad disciplinam Encyclicarum , & ad Christianam Societatem sua placita proponentem, retinentemques adeout sensus sit, quasi Episcopi Societatis Christianae pro arbitrio suo atque ut hisdem erat libitum, o Abimet Lege acerent, ct per diversa loca oeconomica regiminis media
25쪽
media Sociatis intimarent medio Encyclicarum totum orbem d currentium , qua ratione varios populos congregarent, quum in Synodis passiin Encyclicae lectitari siuerent. Hanc conjech itionem non obscuro firmat privilegium Licinii quod toti Christianae Societati indulsit, referente Lactantio ibid. cap. ψ8. pag. 292. ubi aedes particularcs & loca in quibus Societas ipsa Christianorum colligi consueverat, secernit a reliquis. Θιae omnia, inquit, Comrori Christianorum protinus per intercι sonem tuam ae siue mora tradi oportebit . Et quoniam sedem Chrisiani mis in ea loca tantum ad quae convenire consueverunt,sd se alia etiam habuis oscuntur ad Ius Corporis eorum , idcis Ecclesiarum, non hominum gulorum , peritumii ea omnia Lege qua figerius comprehendimus, eitra ullam prorsus βm-HIuitatem vel controversiam hi em Chrotianis, ides, Corpori est Conventiculis eorum reddi jubebis , supradicta scilicet ratione servata . Duo loca aperte disterminat, ea scilicet quae peculiaria erant plebis hujus Christianae ab illis, quae Corporis & Societatis erant Christianorum. Haec esse ait comparata ad ipsuri Christianam Societat in repraesentandam, in qua coetus quidam est non uno aut altero ex populo coalescens , sed universali quadam compago totius nominis. Cujus rei vestigium cst in eo veteri inore, quo in unaquaque Urbe Metropoli una erat Basilica dc Ecclcsa, idcirco Metropolitana nuncupata, dc velut ceterarum quac inibi serent Ecclesiarum mater , in qua sanctiones ad Societatem integram pertinentes Vulgabantur ι inque iis autographa scripta ad illud quoddam Ecclesiarum Corpus pertinentia asservari consueviisse, ex Codice Canonum Africanae Ecclesiae annotavimuS. Atque hinc Tertullianus in celebri opere de Praescriptionibus, ubi dubia emergunt, ad Ecclesias Matrices δc Orietinales remittit: quippe in iis demum velut propria Socictatis Christianae archiva sci-Vabantur accuratiore religione. Quo reseras illud Auetustini in Epist . 1 6. scribentis . Ille fidei elementis us Imperator, or per comventus celeberrimos Populorum atque Gentium , se β ipsis Ap οἰ -r m arce autoritatis munivit Ecclesiam , ae per pauciores piὸ doctis vere spirituales viros copiosillimis apparatibus etiam invictissimae rati
26쪽
X xiii Hane Societatis Christianae in dogmatis consensionem, ec velut animam unam unumque cor, quam unanimitatem S. D 3-
istor Societatis persuasionem appellavit, Iulianus Apostata elle illom opus hominum , non divinae potentiae arbitratus , dissolvere allaboravit. Nam quum Donatistae quos ab hac Societate &
Communione extorres fecerant Imperatorum Constantini& Constantis Edicta, Julianum rogassent, ut se pristinae libertati restitueret, id ille scelesti consilio indulsit, quatenus partes quae sibi
invicem magnopere insensae erant, in unum corpus coalescente
mutuum sibi inferrcnt exitium, totique Societati disset utionem. Quod annotatum est Ausustino in epist. i 66. , ubi post laudata superiorum Principum in Donati stas Edicta, ad hunc modum prosequitur. Quibus succedens Julianus desertor Christi inimicus , supplicantibus se is Rogat iam o Pontio liberιatem perdisioni partirDonati permisit. Denique tune reddidit Basilicas Haeretisis, quan νtempla Daemoniis , eo mοὐ putans Chrisianorum nomen posse perire de terris ,si unitati Ecclesiae de qua lanus fuerat, invideret, ut sacrilegas dis ensiones liberas esse permitteret . Hinc Theodosius antonomastice Sociatos appellavit Orthodoxos lib. 6.de fid. Cathol.Cod. Theodos, ubi quum secras Aedes ab Haereticis cousciue occupatas , sua lege post initam Ecclesiarum concordiam sustu isset. tradi eas Sociatis jubet, quos paulla antςa orthodoxos nuncupam
Hujusce ergo Societatis, Leges sanctionesque condentis publica diplomatica scripta, seu ut contrachius loquamur, Epistol rem Encyclicarum Historiam pertexere hoc opere constituimus. In quo quidem gravissimi nobis autores praeiverunt Origines, Eusebius , ceterique deinceps veterum Historicorum accuratio simi. Origenes enim cum acclinandae persecutionis gratia I M ximino in Christianos excitatae Caesaream seccssisiet , domicilium apud Iulianam fixit opibus quidem amitentem , sed instru--ctissima Bibliotheca ditiorem , quam jure haereditario a Symma Co obtinuerat. Secessus hujus decursu praecipua coltcgit Ad mantius argumenta , quae ad Ecclesiasticam Hilloriam illusti audam facerent, publicis Literis, quas ultra centum mcmorat E
27쪽
sebius, quarumque fragmenta suae passim Historiae interserit, constantiam Martyrum fidemque & pietatem promovit . Schedas hasce ab Origine collectas una cum Bibliotheca legavit Iuliana Pamphilo Martyri, dc is demum Eusebio , qui subsidiis illis instructus ad Historiae scriptionem animum appulit, quae proinde magnam partem consecta est ex editis pridem Encyclicis; unde nos ipsi seriem Encyclicaram primitivae Ecclesiae deprom simus. Enim vero quanti essent illae apud Eusebium, vel inde existimare pronum est, quod Tomos passim Encyclicos commemoret , argumenta etiam proponat, ingenueque fateatur, se potissima Historiae capita ex Epistolari Encyclico Codice, qui in Hierosolymitana Ecclesia servabatur , summa fide dc accuratione sumsisse . Rus dc proximi aevi Scriptores nihil agunt frequentius, quam ut gesta Ecclesiarum ex his scriptis Encyclicis pertexant, atque
interdum exemplaria eorum integra describant. Hinc cum Pammenianus Encyesicam edidisset, quo Donatianum Schisma magnopere confirmatum est, eam ut oppugnaret, Libros VII. vulgavit Optatus, in quibus fere totus in eo versatur , ut ex Enc
Uicis Catholici Orbis, publicisque Ecclesiarum gestis,vel ut ex indubiac fidei monumentis schismaticum Carthaginensem Prim
tem rcfellat. Quin etiam haec ipsa ad operis calcem attexere voluit documenta , quae tamen sive incuria amanuensium , sive quodam Scriptorum veterum fato interciderunt. Hinc certEIuinta sunt in celeberrima Orthodoxorum &Donatistarum Collatione Carthaginensi argumenta potissima, quibus ii oppugnati sunt, eorumque schisma toto Catholico Orbe detestatum. Arius quoque vix suas adversus divinam Verbi naturam exerere blasphemias coepit, cum per Encyclicas Alexandri Alexam driae Praesulis, cui ceterarum sedium Antistites adjuncti sunt, velut priscae fidei temerator & Haeresiarcha habitus est, editis passim atque invicem subscriptis Encyclicis, quae quidem numero LXX. in Tomum Encyclicum redactae fuerunt. Quis autem est ex sacris aut illius aut sequioris temporis Trachatoribus , qui non earum autoritate disputarit 3 An non Athanasius, Epiph
28쪽
o PERIS.nius, Socrates , Soromenus, ceterique postea disicrte testati sunt summam illarum apud Ecclesias Orbis vim dc autorita
Ipsi nimirum hostes avitae fidei quo Sectatores novitiaet doctrinae suae firmitatem docerent, abs Ecclesiis rebellibus sibique consertibus Literas subscribi aut confici adlaborarunt. Auxentius ex Codice Epistolarum illarum, quas Ariminenses Patrcs ii e dolo capti, sive intentatis suppliciis perterriti scripserant ad Conciliabuli ejusdem impietatem facientes, gesta quaedam exarravit , quibus Valentiniano Ortodoxo ceteroquin Principi nequiter imposuit, quemadmodum ex Hilario Pictaviensi in opere advers. Auxentium discimus . Hinc Catholici AiIertores Trinitatis calumniam , ut depellerent . ac Valentinianum dedocerent, gesta eadem & Historicam rerum scriem ex veris germanisque Ecesesiarum Encyclicis susceperunt pertexendam incredibili dc Religionis & sanioris Theologiae commodo , quippe cum quod in altera Dissertatione ad Chalcedonensium Patrum adlocutionem demonstrabimus P ex illis potissimum lucubrati
nibus currente Epocha assertorum consubstantialis Trinitatis. orthodoxa fides luculentissime enituerit. Sabinus quoque Macedonianae factionis Episcopus Heraclecntis ita Thracia nihil esse censuit ad Haeresim suam stabiliendam commodius, quam haereticalium suae partis Encyclicarum perinde ac Conciliorum digerere Collectionem, quam
ad annum usque CCCCXXV. produxit. Tametsi enim Encyclicas illas silentio presserit , quae aut homousii vocab tum , aut primaevam Ecesesiarum de Deo fidem dc persuasionem testabantur, ut Socrati lib. 2. Hist. cap. II. proditum est , hoc ipso tamen aestimare juvat, quantopere non tam Catholicis haberentur in pretio Encyclicae illae . quantum
vim illarum, pondus, & autoritatem Haeretici vererentur. Id certe vel invitus commodum intulit Sabinus Ecclesiae C tholicae . ut non spernenda fragmenta Encyclicarum , quaC SO- .crates 52 Sozomenus ex illius collectione Historiis suis inseruerunt.
hodieque habeamus catholicae traditionis Testes ec monumenta. Neque
29쪽
Ncque id praetermisit Irenaeus ille , qui pridem apud The
dolium Imp. Comitis ossicio functus , & ad Synodum Gcneralem Ephesinam dimissus , in partes Nestorianorum deinde concessit, electus Tyri Episcopus. Namque ut . Cyrilli Alexandrini Encyclicam XII. anathematismos adversus Nestorii haeresim complectentem labefactaret, cam in sua quam adornavit, Nestorianismi Hiltoria , quamque Tragoediam inscripsit, ipso ferδopcris initio descripsit , simulque adjunxit cereras Epistolas omnes, quae aut pro illa defendenda & probanda , aut ad illam oppugnandam refellendamque fuerant ab Episcopis exaratae , in Orbem vulgatae. Cujus collectionis partem maximam reservavit Synodicon Cassinense , quod vir Cl. Christianus
Lupus publici juris secit, & cx quo in Distertationibus III. de IV. uberrima nobis seges dabitur Epistolaris hujus Historiae
Equidem quid haec Encyclicarum disciplina, quid exprcssa in illis Catholici Orbis consensio posset ad recham fidem sive
constituendam sive vindicandam , praeclare ostendit Dalmatius Sanctissimus Archimandrita, qui Theodosium Imp. Chrysoretis Nestorio adhaerentis fraudibus 8c impotentia circumventum hoc potisIimum argumento ad meliora consilia capessenda pro Ephesini Generalis Concilii indemnitate perduxit. Parum aberat quin Princeps ille publicis decretis Acha Ephesinorum P trum rescinderet, suaque autoritate victricem Nestorii blasphemiam apud populos faceret. Quamobrem Catholici Episcopi nihil pene reliquum esse animadvertentes, quam Imperatori palam dc constrater obsistere , zelum Dalmatii excitarunt, qui aulam ingressus , depulsis Nestorianorum offuciis , rei veritatem aperiret. Novimus autem ex relatione faeta in Ecclesia CPna Achorum Dalmatii cum Theodosio, non aliis eum argumentis pulsasse ad Cyrilli & fidei constantiam probandam , quam ex prella per Encyclicas Episcoporum Orbis consensione . Verba sunt ipsius Dalmatii i Ceterum pro altera parte, hoc est pro parte Cyrilliana , coram omnians dixi, sex milliane Episcoporum audire
malis . an unum lausum hominem eumque impiam. Sex millia am
30쪽
rem eos Hebam , qui sub Metropolitanorum Sanctissimorum Disoporum potenate degunt. Et optimo quidem jure . Nam ante ipsam Ephesinam Sunodum Encyclicam suam vulgaverat Cyrillus, quae innumeris Literis & subscriptionibus Episcoporum utriusque Orbis, Orientis & Occidentis fuerat confirmata . Quin Ctiam earumdem Literarum collectionem praesto fuisse & in promtu , sat indicat ipsa Dalmatii assertio apud Theodosium dc Ecclesiam CPnam , dc apud universum congregatum populum:
satis etiam ipscinet rei exitus comprobavit. HanC certe conspirantcm multitudinem ad Catholicae partis praesidium non temet memoravit deinde Cyrillus nomine judicii Orbis ι dc AL locutio Chalcedonensium PP. candem Encyclicam tot millium Episcoporum Litcris dc subscriptionibus communitam inter ce
Ipse Carolus M. non equidem inscius, quantopere ad dubia Ecclesiastica eliminanda Epistolarum ejusnodi collectiones ducant , dc quantum momenti habeant ad universam rem Ecclesiasticam illustrandam , Encyclicas edi voluit de Processione Spiritus Sancti a Patre & Filio, quas e forulis Bibliothecarum erutas publicique juris factas debemus diligentiae Cl. Mabillonii, apud quem leguntur Analech. Tom. r. pag. 2I. de Baptis mo ejusque ritibus. Alteram vero Leoni III. Pontis. , alteram
Odilberto Archiepisc. Mediolanen. direxit . Collechio autem Epistolarum ab eodem proposita est in Codice Carolino, in quem redactae sunt Literae Pontificum , aliorumque Praesulum ad Carolum Martellum , Pipinum , ipsumque Carolum M. scriptae. Hic porro Codex anno Isi. Carolo ipse jubente ex Epistolis 99. Consectus legitur integer in Tom. III. Scriptorum Franc, Coram Duchesbii. Id igitur in nos recepimus , ut publica haec diplomatica scripta Societatis Christianae , dc unius fidei ac communis persuasionis monumenta tanti apud veteres Scriptores habita , non praetci missa temporum serie, postliminio restituamus . Nam cum nihil fere est ad rem Dogmaticam restituendam accommodatius , tum non aliunde elucidari potest Christianae diu, C nitus Diqitirco by Corale