Ius publicum vniuersale et pragmaticum methodo systematica noua ratione elaboratum ... accedit Meditatio ad augustissimi imperatoris Romanorum Caroli 6. sanctionem pragmaticam anno superiori edita ... Auctore Godofredo Ernesto Fritschio ..

341쪽

263, alterum translatum habere velit, sine copis 'sensu vero, siue sit expressus siue tacitus, ius nullum in alium transfertur, i. e. nostrum non fit alienum 3. 2IO. , vel ut GROTIus 'L1br. a. p. 6. g. I. exprimit: acquisitione δε- riuatiua nostrum fit aliquid facto hominis i. e. actu voluntatis seu consensiu) addit, aur legis, cui ciues voluntatem suam et consensium subdere tenentur ue adeoque voluntaS legis voluntas et consensus ciuium haberi potest, et ex consequenti uno verbo dici potest, sine vo-Iuntate nostra, seu consensu, nostrum non fit alienum. Quocirca istud ius, quod alter exercet, et contra quod Protesamur, permanet no- strum; permansio autem alicuius rei, eiusdem xei est conseruatio : hinc protesatione, v. g. sviatione titulorum, laut contradictione, iussa Principis aut ore aut scriptis interposita, coninferuantur quoque rura Principum et Rerumpu-llicarum ea, qua alti re babent, i. e. praetensiones, et successoribus proficua sunt 9. 23O.).

Exemplum solennis protestationis, a legato Burguniaco contra artic. II. pacis me halica interpositae, reperitur in LONDORPII Gm. Tiisse. pubL Libr. o. Cap. I. R. OG. et Cap. U. ρώ. 3ι. seq. Exemplum quoque legitimae protestationis solennis, quae conseruatiua iurium Domus Lothariuica est, protestatio est RENA-

342쪽

Ti IL, Ducis Lotharingiae, contra unionem prouinciae cum regno Galliae anno I 86. quia ius unionis ex sententia GRΟΤII A end. v. 3δ. est ius a Gaeis fictum, cui aliarum Gen. tium nullae as sentiuntur, nec assentiri possunt. Si vera est descriptio Grotiana , quod unione . excludantur ii, ad quos alioquin venire debeat haereditas. Hac enim unione ius alteri quaesituira succedendi sine ipsius consensu auis fertur, quod iure nullo fieri potest cf. a Io. .

g. 232.

Ope et no- Hic locus videtur esse pertra m Ne Agm istandi quaestionem tractatu ob id Rege,Regno dignam, quod in iurepublico imis acquistis perii agitatur, scit . utrum imperans,

sunt nons, si visus Reipublica, quamg m/ι RQ ' bὸνnat, atquisiuit, sud censen sis Reipublica acquisiuisse, an familia sua st Su- menda responsio ad hanc quaestionem est ex eo, quod imperanti ius tantum sit omnia, adeoque et sundatas Reipublicae opes, ad Rei- publicae conseruationem salutemque adhibendi g. 28. et 8s.). Quare si Princeps opibus Reipublicae usus est, illas adhibere debuit ad Reipublicae emolumentum, non ad alium finem, atque ita si iuribus aut terris Prinreps ope Reipublica potiιus es, de iure non ηL

bi familisque με, si rationes a Republica seis

343쪽

-- Ο -- α69 Paratas habet, seu Reipublica quaina atque costem sunt. Quibus ex rationibus persolutum 6τημα est , aurum ΟTΤΟ I. Imperator. familia potius, an Reipublica Germanica suis ra imperii Romani qua suerit. Ac quidem

iectura, sed oculis tenetur, quod OTTO profectus sit ad bellum in Italiam cum valido exercitu, opibus Germanorum comparato, atque iura imperii Romani obtinuerit. Quinetiam pactionis tarmula cum Papa facta, quam exhibet, ut antiquiores taceam, THEODORICus de NiEM de Inusitura Episcoporum Regum Teutonicorum, stag. a p. significantius cono signantiusque dicit: quod aterno iure cum Germanorum regis dignitate imperatorium nomen coniunctum esse debeat, omniaque bo

na imperio subesse Regum Germania. Quis igitur dubitabit, quod iura imperii Romani Reipublicae Germaniae non quaesita sint tQuod principium, quod a rege acquisita reis gno acquisita sint, poti mum in Galgia obtinet ; certe haec est ratio , cur , si etiam

nouae terrae acquisitae bello aut alio modo a Rege suerunt, earum titulus non inseratur tituislo Regis, uti moris est apud reliquos Eu-

344쪽

ropae reges et Principes, sed sub vocabulo regni Galliae comprehendatur. Sit hic mihi licitum quaerere, num, si Princeps ex boni amitia Reia publiea gratia aliquid impendit illud Respubliea debeaι Principis familia Z Debere Rempublicam censendum est ob rationes in g. 2I6. contentas. Scilicet si impensas alterius gratia facio, et illae mihi non restituuntur, trainus habeo meo et adeo damnum patior eod. . ' Hine impensae Reipublicae gratia a Rege factae ex possessionabus haereditariis Regi eiusque familiae et successoribus restituendae, nisi ex circumstantiis aliud euinci possit. Ex quo quaestio explicari posset, si quis eam poneret:

an regnum Polonia debeat Electori Saxonia, hodie prudenii me regnanti, istud quod imis pensarum defunctus Rex Poloniarum Avuia sus Regni Polonia gratia faciendas habuis ex Reditibus terrarum Saxonicarum hareiatariis.

Quid sub

praescriptio ne gentium intelligatur:

ea imperanti contra parentes et P. P. competit:

g. 233. Num ius praescriptionis sit iuris

Gentium et publici uniuersalis, numque adeo in acquirendis transferendisque iuribus imperii gentibus inter se, aut Principibus contra subiectos, subiectisque contra

Principem vindicandum sit, de eo agiis

345쪽

s. 133.

am gitatur inter scriptores iuris gen- quando ex gium et publici controuersia. Αc ς' - ἔμω quoniam verbi praetcriptionis Cit rump. pro. obscuritas quaedam ancepsque et bent. multiplex potestas : ante omnia

ostendendum mihi est, quam habeat praescriptio gentium veram significationem. Sciendum autem est, quod iuris gentium et publici autores sub ρν crastrione genrium non solum praescriptiones inter gentes diversas ιnsemgant, verum etiam inter ordines eiusdem gentis, scilicet inter imperantes atque subierictos, HvBERus de L. C. L. l. S. s. c. s. n.

His igitur rebus suppositis, nos finimus ita

prascriριionem gentium, quod usu veniat, quando gentes, aut imperantes, aut parentes, ope posse ilionis, quidquam potestatis ciuilis, ad aliam gentem aut imperantem aut parenis etes pertinentis, ob eorum tacitum consensum sibi vindicant. Consensu autem et expresso et tacito id, quod nostrum est, omne, atque ita quoque iura imperii ad alium transferuntur g. 23 I. . Sicut enim res aliae, ita et imperia, adeoque et iura imperii singularia terriraeque, quibus talia iura inhaerent alienari, id est, in alium transferri possunt, ab eo, cuius in dominio vere sunt, ut ait GROTIus deI. B. G. IV L. a. c. ci atque comprehen-

. di

346쪽

s. 233.

- di ex g. 34. 2O3. 2OS. 2O6. 2O7.) potest. Quapropter cur non consensu tacito iura imis perii ιransferri queant, adeoque strascriptio inser gentes et Principes conrra starentes, clinιer starentes contra Principes Deum habeat, nihil causas, inquam, cum GROTIO L. a. c. .s, M. Quoniam itaque praesicriptio, uti o. mnis, ita et gentium, cum translatione rei coniuncta, ubi autem est translatio iuris, ibi ab una parte est acquisitio, ab altera amissio iuris : ex TITIo in suo rure striuato L. a. C. Io. licebit mihi accommodare diuisionem praeseriptionis extinctivae, constitutivae et transalatiuae Tacitus alterius consensus ex eo esLI endus, quando alius iura imperii in alienis possessionibus exercet, et alter, cuius interest, non contradicit: cuius generis casus eis

et venire intuitu subiectorum potest, quando parent illius, quem non legitimum imperanistem habent, potestati ciuili. Tunc enim ob necessariam obedientiae et potestatis ciuilis relationem cI. 26 re et ipsis factis non posisunt non agnoscere illius potestatem ciuilem, et ex consequenti eum imperantem habere f. 23.). De re tanta, tot controuersiis imis plicata , multa verba facere iam non licet, ob id, quod fieri dictis compendium volo et praeterea quaestio de praescriptiove inter gentes

347쪽

s. 233. o a stes ad ius gentium pertinet. Doctissimo-Tumbcontentiones de hac re controuersiostiam extant: prae ceteris notae sunt UvERLΗ vri Hanaecia Grotiam dogmatis de praescriριιο- ne inter gentes liberas, maxime contrariae dissPIERRE Dv PvΥ PETRI PUTEANI), que ia strescription n' a stas heu entre les Prances Maveis Nins. Vt res ea de praescriptione gentium, quae in obscuritate ac dubitatione fere omni

iam est, nobis satis spectata sit, nobis hoc proinpositum est, aliquod tempus in cogitatione illius tam illustris materiae ponere illamque in animo versare, omnibusque vestigiis indagatam ad eos, qui ad inuestigandas huius generis res curiosiores sunt, adferre. Iustus rerum aestimator tunc iudicium censuramque facere poterit de ea quaestione, quam ex inodustria modo nominatus PETRvs PvTEΑNus

in suo magno volumine, quod inscripsit: M Traiιe des Droiu du Ror tres. Chyemn surpta Dura Gais et Segneuries possedees par dia vers Prisces misius, stag. a δ. ponit: num praescriptioni locus inter summae potestatis Principes sit in la prescriptiona heu enire les Prisces Muveratris.2. Exinde porro patebit, num rura stratens Regis Gadia in disiones ab aliis Principibus longo ιempore, sine vila conin

radictione, possessas, simo nitamur funda

348쪽

mento. Si quando doctrina ista inter gemtes liquide consistit: tunc illae inanes de iure finium G ρratensionum lites, qua nou rena inatis fundamento nixa, vesut in cinerem evanescenι. Quanti videmus interesse omnia um principum habere explicatam aut exploratam rationem praescriptionis inter gentes: tam exploratae utilitatis est, perceptas penitus et pertractatas praescriptiones inter ordines

eiusdem gentis habere. Ac quoniam haec propria iuri publico uniuersali sunt χ interis mittere non possum , quin iam singulatim perquiram : num diuersi ordines eiusdem ciauiιaιis ac stracipue imperames eι subieriti comera se inuicem iura summa MusHis ster mol

lectos attinet, num contra Principem prae scribere queant, nullam video rationem duribitandi, quod possint, si tacitus Principis com sensus et ipsorum voluntas euidens sit. Vbi enim praescriptio locum habere debet, ibi inriteruenire oportet ex natura praescriptionis i citum consensum, id est dicere, pactum iaciatum, atque Voluntatem acquirendi s. 32. . Atque vero cum populus, etiam pro comploxione parentium sumtus, velle possit g. 7o. sibique quaevis iura quavis pactione, adeoque et iura summae potestatis, pactione tacita ac- qui . l

349쪽

s 233.

scripιione adipisci. Quod ad 'PrincipemI quia supra . 32. probare occupaui, quod consensu seu pacto tacito consequi iura imperii aut omnia aut singularia queat, defini tio praescriptionis in choc g. 2 formata loquutur ipsa, quod Prsncipi conιra populum 1ara imperii praescνibendi potestas sit; Taciιαι in uniuersum eo ensem niιitur sufficienti signifcaιιone voluntatis ipsis facto. Sub factis autem moraliter veniunt, ait GR-ivs V a.

p. q. f. S. et non facta, considerata cum debitis circumstantiis. Sic, qui sciens et stra sens tacet, ridetur consentire, ob id, quod tune quando taceo, non dissensus adsit , non dic sentire vero idem est ac consentire : ergo qui sciens tacet, idem est ac si consentit. Consenissu publico iura publica constituuntur, et ex eodem probantur g. 7sJ. Quapropter j cta publica, i. e. exempla historiae Rerum pu-hlicarum, cum debitis circumstantiis consideis Tata , firmiter iura publica Rerumpublicarum probant, et ita, si quis sciens eι ρυsens tacet

imperans auι parens, cum alter exercet iura

quadam . id saιιν probat voluisse imperantem aut parentem abdicare rus suum, quod, uti cuiuis, ita et Principi licitum est populoque

350쪽

a16 Q . 2Ι6. . Sed, pergit GROTIus, M ad Ariarictionem prasumendam valeaι silentium, duo requiruntur, νι silentium sit scientis, eι νι μlibere volentis : idque eam ob causam, qui ex silentio colligitur tacitus consensus, Con sensus vero proficiscitur a voluntate libera, voluntas primum ponit scientiam rei, quam volo, dum voluntas oritur ex alicuius rei reis praesentatione, siue quod idem, scientia. Pr inde ignorantes aur coacti derelinquere iura sua, sura imperii praesicribere nequeuus. Econtrario autem, si ea requisita et indicia vo iuntatis, quae dixi, adsunt: satis istud mihi exisquisitum est, imperantes aduersus parentes et parentes aduersus imperantes iura imperii pxaescribere legitime posse. Hinc illa fluit GROTii dicto capi e g. ir. conclusio : Alicuius populi Rex verus amittere poteris regnum, et populo subiici, et qui reuera non Rex sed primceps sub quo nomine venit hic is Princeps. quem f. 23. finiui erat , Rex flammo eum imperio myi, er summum imperium, quod penes populum aut penes Regem in solidum erat, inter eos diuidL His, quas de iure praescribendi foveo, sententiis suinagaeur experiemsia pluriam in Europa regnorum G ditionum, quas Principes occuparunt sine ullo titulo, ablattio quidem. Vnde belle hac de re ait G M