장음표시 사용
461쪽
Illi argumenta, quae dudum informavimus in D - rorem opinionis quartae solutionem habent susscietissimam, ex eo quod comparativa praedeltinatorume Iectio materialiter consiuerat adiutri tantam volutati est tribuenda cuius ratione velificatu ut talis illa Omnia, quae in praedictis argum cuti. adduximus.
g. 7. Ioarta concluso. EX eo, quod Christus neque suam incarnatione
neque ita a merita ullatenus prome iuerit , non Dene colligitur ipsum non esse totius nostrae praedestinationis causam. Oppositiani docuit opimo tertia,
sed author opinionis secundae hanc conclusionem constantillime affirmam: N probatur. In ornatio Christi, eiusque merita non sunt enectus praedestinationis nostrae, neq. intrant ordinem ipsi u praedes i- nationis, sed habent rationem causa: tenentia se ex parte Dei praede itinanias,&ipiam praedeliinatione
exequentis: ergo ex eo, quod Christus suam incarnationem suaque merita non meruerit, non idcirco cualiqua limitatione debet vocati nostrae praedestinationis caula, cum vere meruerit omnes imitrae praedestinationis ei seous, imo ut ex dictis constat, amor quo Deus Christum dilexit, &in eius meritis comis placuit, ipse que in ratione metitoria acceptauit, me
rit diuinae voluntati ratio diligendi, & eligqndi prs cestinatos ad vitam,& ex cύsequenti, fuerit et ratio diuino intellectui practico ipsos formaliter praeis stinandi . Antecedens probatur. Clitisius cum suis meritis praeuasus est a Deo prius Ordine rationis, qua quid qua tractaret deprae desit malorum electione, &ae formali ipsorum prςdemnatioue inani quamuis, nostro loquedi modo, Christi praedestinatio ortum habuerit ex voluntate, qua Deus voluit mederi humano generi, ipsa in q, a peccati uri seria reparare, de eruere. Haec tamen voluntas non fuit actus praedestinationis, neq, sor maliter ad praedestinationem pertinuit,sed antecedenterie naouit, α prcsuppositive quoniam non aliquem vel aliquos in particulari lio.
mines attigit, sed incommuni ipsium toti in respexit humanum genus. Cum ergo Christus cum ibis meri tus extra totu nostiae praede itinarionis ord; ne prς intelligatur praeli ippositus, sicut & i pia Dei praeue iii . . natis voluntas: ex eo quod Christu suam praedestinationem, suam incarnationem,suaq. me sala non pr
metuerit, inualida prorsus deductione colligitur, ipsum non limplicit ei, & absolute, dc modio omnibus nostram non meruit se prςdc aationem.
Soluuntur argumenta proposita initia
EX praeiactis conclusionibus, ex praesuppositaq;
docti ina, promptum erit cuique argumenta
in partem negaritiam proposita exactis solutionibus diluere, & prunum quidem argumentum non eget solutione nova, nam ex quarta cocl. solutu superest. Seeundum argumentum eadem solutione diluitur. Dico.n. quod cuin Augu. praedestinationem id e finiuit, quod est bci elicioru Dei praeparatim,&c. Non deum uersis bene sic iis loquebatur, sed de illis dumtaxat, quae intra ut ipsum praedestinationis ordinem: Christus autem, α qua ad ipsum pertincnt,ex-
t rua sece se habet ni per modum encalui principij, ubis EPTIMA.
Obiter aduertat Theologus,quod licet Christi incarnatio absque improprietate ulla possit appellari medium ad humani genetis redemptionem, S talusem destinatum, eo q'od ortum habuit ex voluntate illa
Dei communa, qua Deus voluit hunaanae naiulcri C.
deri,ipiamq; a peccato liberare, non hoc , aut illud humanum individuum respici cias, sed naturam ipsa non tanaen debet appellari medium, ad finem praedestinationis ordinatum, formaliter sun re neca hutic finem prout est unis prςdestinationis: eo quod Christi incarnatio non pisii ipposivit huius finis intentionem, sed potius e contra liaec intentio ipsius incarnation II praescientiam,& meritorum Christi piae uisi nem supposuit. Igitur Aug. de his beneficiis tantum loquebatur, quae inedia sunt ordinata ad ipsum pr destinationis finem formaliter sumptum in ratiotic
finis prς destinationis. Sed posset secundo responderi, S. Aug. loqui de
prς destinatione in communi , ut complectitur prae aestinationem Christi,&nostram, nam cum pret destitiatio Christi fuerit prς destinatio capitis, nostra
autem sit pret destinatio ni ei vhr sum, quamuis sint
absimiles rationis, S speciei, quia terminus iIlὶu, est filiatio Dei adoptiua, non irrationabiliter per mo cli unius praedestinatio uis considerantur quandoq, scut caput & membra unum constituunt: de hac igitur praedes anatione sic in communi sumpta forsan loquutus fuit Aug. de hanc dixit esse omnium beneficiorum Dei prς paratione:Ouini ac6prclicndens beneficia, etiam ilia qus per se ad ipsum incarnationis mysterium Christi spcctant , quidem Praedestinati Osic accepta , nullam aliam habere potuit caiisam, prς te tunicam DO praedestinacis volutatem. Nostra autem disputatio de praedestinatione tantum membro tu in , prout discingit Hur a prςdestinatione capitis, hactenus procedebat. Ad tertium argumentum simpliciter est negandum antecedens. Ad probationem dicitur,quod illa propositio, quia Deus praedestinauit i et tum Clita-itus applicuit ei esticaciter sua merita est vera, si reddat se ilium quasi materialem : taliam vero si formalem sensum faciat. Volo dicere , quod formalis ratio applIcariosus meritorum Curii trad prς- destinatos , non primum ex ista praedestinatio ιὲ ν ortum habuit, sed potaus ex ipsis meritis, seu quod idem est,ex volvat te Clitisti merentis, quae suo iure postulauit, quod Deus m particulari aliquot eligeret homines, in quibus eius ineruastium assequerentur ei sectum. Vnde particularis illa copara uua electio habuit tantum rationem conditionis requisitet, οὐ determinationis materiς, circa quam fieret ipsa meritorum Christi applicatio, S in hoc sensi dixi, a illa propoli non e tieri sensum quasi materialem, quatenus, videlicet, illa cautilis, quia conditionem requisitam ex parte materiς se tenentem importat. quod non est sufficiens, ut applicatio ira cruci sui
Cli tisti e sectus dici debeat pr destinationis nostrae,
quamuis sine praedestinatione non esset. Non tamen ob id concedendum est, quod applicatio inemorum
Cliti su in particulari cauia fuerit praedestinationis nostrae, quia tali applicatio non praecessit prςdestinationem , sed praecellerunt ipse merita,cui dubebatur comparativae lectio, qua supposita continuo sequuta est ipsi determinala meritorum applicatio,
462쪽
orro existimo, qtrod si ad rigorosum meritorum Christi valorem attendamus posset Christus determinate eligere homines,quidus sua cum efficaci applicaret merita. & quibus proinde debita fieret ipsa Dei pr destinatio. Verum tamen de et minata hanc e lectionem Christus reseruauit, & quas commisit Patri, qua extante, mox ipse sua applicuit merit . Neque defendum est duisnam voluntatem illa prius applicuisse, quam fuerint applicata a voluntate humana Christi: reliquit. n. diuina voluntas humanae eius voluntati locum sibi debitum in negotio redemption rs,cu praedestinationis nostrae. Ad confirmationem primam ex dictis circa tertiam conclusionem,
S ex his simul, quae nunc dicebamus, manifesta r linquitur solutio,nimirum quod fuit conditio requisita , ct hoc quidem quasi ex permissione humanae Cluilli voluntatis , quae hunc honorem superiori voluntati diuinae detulit, quod Cluillus neque em- caci oratione oraret, nisi pro eiectis a Patre, neque alijs quam praelectis a diurna voluntate propri
Ad secundam confirmationem. Non desunt, qui
inter praedestinatos veteris te: tamenti, α eos,qui si quuti sunt Christum in teIlamento novo, discrim Cnstatuant propter disticultatem insinuatam hac confirmatione: Sita concludunt, Christum causam extitiae praedestinationis sanctorum noui testamenti, non au.em eorum qui in veteri testamento ipsum antecesserunt. Verum cum Cluilius causa fuerit meritoria omnium essectuum praedestinationis veterii Patrum,ut ad finem quintae qua it. ostendinius,nullacit vero similis causa hine ditierentia mimet i nctos veleris,dc noui testa inenti confingendi: unde ad confirmationem respondetur, quod licut Deus ab aeterno Intuitu meritorum Christi, quae in tempore futura erant, ct similiter intuitu applicationis meritorii eiuS futurae, praedestinauit in uno,& eodem, v exasti Ino, ali nis signo omnes quotquot elegit ad gloria, ita & praedestinauit Patres veteris testa alent i, Ut ex meritis Chri lii mistificaretitur, antequam ipsa exta- Iem merita, & qtramuis pro tunc cum actu eis applicabantur merita Climiti futura, nondum csset posita applicatio facta ab humana Christi voluntate , sed rin mediate applicatio illa fieret a voluntate diuina, non tamen humana Chriati voluntas exelude daeli ab illa praeapplicatione: quia diuina volontas illa
applicationem recti quasi in Chri iti nomine. Intue-hatur enim Deus approbationem,qua Iristus pro haturus erat praeappi ratione in a Deo fac a m ,α gratam eam erat habiturus. Vnde postquam Christus venu gratam habens,& ratam praeapplicationem illam antiquam, in genere morali fuit eius causa. Naratiliauiti invi habet regula iuris, retrotrahitur, mandato comparatur. Quod si mandatum ibi notae habuit locum, habuit tamen voluntarium,& spontaneum beneplacitum, quod si inus non praeuideret in Chilito futuro, talem applicationem meritorum eius minime fecisset,nisi alium modum praedestina- di homines decreuillet instituere. Cum ergo totum negotium praedestinationis,& Nastilicationis vetetu
Patrum Christi nomine a Deo gestum fuerit,locum
habuit ipsa humana voluntatis christi rati habilio, ex qua Christus vere luit moralis causa praedestina tionis antiquorum Patrum. Quartum argumetum facillime ex dictis soluitur, dico. n. quod licet Christus fuerit uniuersalis totius humani generis redemptor,meruit nihilominus, ut Deus aliquot homines in paruculari ei daret in me bra,& fratres, quibus ipse sua efficaciter applicaretinerua, neq- hoc quidquam derogat uniuersalitati redemptoris,sed pertinet potius ad persectissimam. N infinitam eius meriti rationem,ex quae lectio co- parati desumi debuit tamquam ex prima merit ria radice. Ne opus redemptionis ab ipso Christo inperatum inane ellet,& superuacanelim, si in illo particulari homine tartiretur euectum. Particularis autem , de quasi materialis praedeterminatio praedesti nandorum soli diuinae voluntati suit reseruata, quod satis est,ut veriscemur ea, quae in duabus confirmationibus huic quarto argumento suppositis contin tur neque Oportet abundantiori lutione illis satisi facere, sed id tantum dictis addo, quod ita Christus fuit uniuersalis hominum redemptor, quod supposita, tamquam conditione necessaria, par Dculari,&comparativa diurnae vosuntatis circa praedestin1dos electio , ad ipsum Christum , ut ad perrectum redemptorem attinuit particularis lima sitorum meritorum,& satisfactionum ad ipsos praelectos applicatio. Ob quam singulari ili mani a Christo factam
applicationem Paul. ad Galat. ' .dicebat , Dilexit me,
G traddidit semetipsum pro me . In ultimo argumento,quod diximus de praedestinatas quantum ad comparativam ipsorum clectioin nem , proportionabiliter est dicendum de medus,
quae Deus praedestinatis disposuit ,& praeparauit, Vt per ipsa aeternam aissequatur vitam . Itaque Christus meruit a Patre, ut aliquot in particulati designaret media praeelectis, quibus mediis ipse Christus vim suorum meritorum applicuit. Vtrumquc. n. debebatur Christo,& quod aliquod determinarentur m dia, ne opus redemptionis eius frustaretur,& quod illa media nonnisi in ipso Christo , de in eius meritis fundata vim obtinerent perducendi electas ab aeternam vitam, quod non obscure insinuauit Hieronymus in illa verba Isai ς ss. Et voluntas Domini tria manu eius dirigetur, α Pau. ad Ephe. i. huic veritati
fauet illis verbis, Creati in operibus bonis in Christo Iesoqioe praeparavit Deus,ut in i sis ambulemus.
Per Illa verba, c reatis Dι operibus bonus, denotat Paulus opera,quae Deus praeparauit,ut in ipsis ambulemus ad vitam, in ipso Christo totam vim sua in , de virtutein obtinere,cic merito id quidem, cum Christus ipse IO. i I. testante, Cia sit,eteritas, Guna, suque ipse initium viarum Dei, in quibus euangelica veritas, quae ipse itidem Chustus est, mire splendescit,de quibus tandem praedem nati ad ipsum perueniant Christum, qui est ipsamet vita: qui cum Patre,