Epistola critica ad amicos J. van Leeuwen et M.B. Mendes da Costa continens annotationes ad Odysseam

11쪽

EPISTOLA CRITICA

AMICOS VA LEEUWE 6 M. B. ENDES DA COSTA

CONTINENS

SCRIPSIT

LUGDUNI BATAVORUM

MDCCCLXXXXVI.

13쪽

Iii ludo in his diobus prodiit Iliadis a Vobis oeund is' curis editae Volumon altorum. Qua re tanto me affecit gaudio ut silentio eam praeterire paene laesa mih videretur. Igitur primum obi gratulor, quod labori V0Stri iam porcipiat jS fruetum, qui raro contingit eum philologis omni P .him orae sertim nostratibuS. Liber enim V0Ster ille per omne Spa L EUL torra S, StudioS petitur, adhibetur, consulitur iam Xlia UStaeS magna eXemplarium copia, quam venalem Xhibuit redemptor,nOVI eaque non minore pia est. Sic intelligitis probari Studia Vestra disgontibus oesentibusque, et, quod pilariS St, ViriSinsigni doctrinae laude conspicuis, quorum auctoritatem ceteri Sequi soleant. Et quis non laudo diligentiam VHStram in ob Servandi notandisque in Umerabilibu Vitiis, quibus carmina Homerica laborant, qui non singularem illam admiretur agn- citatem, qua in oeabuli inepte Corrupti vetusti incerique Sermoni epici quovis fere vorsu deprehenditis vestigia 2 Quibus virtutibu hoc orte SSoeuti estis ut, quamvis multi docti a Vobi dissentiant, nemo tamen tam ineptu inveniri 90SSit, Cui non hoc persuasissimum Sit, in eris Homerica et in CCU- ratiore poesi opissae Studio Semper et ubique VeStri Vestraeque sontentia rationem SSe habendam.

Solon autem amisti amicis, quibus laset aliquid evenit, dona offerre, quibus idem illud Se quoque laetari testentur. Atque felici quodam casu in meis eriniis paratum acobat aliquidundo laeti d0num huic tempori aptissimum, ut mihi Videbatur,

14쪽

nova alit a VHStra alio m Ue, UOS commemoratiS, Opinione aliquo modo recedenS, et quo neptu ad librum Vestrum re currobam eo magis milii de iiSdem ossi idem persuadebatur. Igitur otii aliquid a situ eommenta mea, Sive SuSpicione dicere mavultis, Scripto mandare destreVi atque longiore vel breviore disputation ita adornare, ut liber neque SpiSSuS Vnderet neque nimis exilis ariduSque. Quem cum perfeciSSem, quid eo agerem dubiu etiam haerebam, clam mihi asserebatur novum illud Volumen VeStrum, quod Unm gratum mihi SSot modo dixi. Hi aut0m foethei mihi in mentem Veniebat, qui de Sunvita ora fletaque Seribens et alia lepidiSsime salSissimeque narrat et iuvenem Se a quodam amico, homine eiuSmodi Sententiarum, Uno παραδοξα dicuntur, mantiSSimo, nepe d- monitum no armina in Vulgu ederet inmittere enim pretium Suum quae publice proStarent et multorum Contrectarentur manibuS pauciSSima potita eorum X emplari describenda Curaret, quae intimi amici dono darentur; pSum autem, qui illud sedisset 0nsilium, Baehri Selii ei nomen fuit, nisi me fallit semoria, cum elegantiSSime Scriberet, ad eum laborem Operam Silam HSSe pollieitum. Nolito tamen putare me unquam ObSerVntionum mearum duo Xemplaria deSeribere coepiSSe, quorum alterum alteri Vestrum offerrom. Lubenter id feciSSem, nisi intolluxissem duas mihi hi deeSSU HS quibuS Utique puS SSet, Si ridiculum meum donum SSo nollem. Deerat primum nitida illa Bauli rise ii manus. Hi tamen confidere poteram o litorulis minus venuste opteti contento fore. t deerat praeterea id, in quo omne doni pretium futurum erat Goethennum nomen ingenium

sarum fetu G00t eu aliqui committat, id Solum iam in laudo atque honor est ponendum. At meum dare nihil est, nisi modo lisSe Seiani tuam plurimi. Ergo Solita illa typothetarum

15쪽

qu0nim manu libri de arte nostra Venirent, in pSorum numero unum Sse cognoScerent, qui HStram induStriam Vestrum tuo acumen publico aliquo praeconio digna iudicaret. 0n quod molam mihi iudicium magni videretur momonti, Sed laeta me

spos tenebat fore ut multi a me admoniti secum idem declararent. Sic, ibi ingen alicui artifici plausus tollitur, ab unotamon fit initium. Atque sperabam utilitati aliquid in meo futurum dono, non tam V0bi quam mihi coterisque mei m0duli philologis MoiSenim dubitationibus proferendi V0Stram provoenturii eram Sententiam; cumque nemo tam Sit erecundu quin perSURSum

sibi hab0at, ubi ipso haereat ibi et alios vel haesisse vel

haeSUTOS SSe, me quoque opera mei posS ut Odysseae VeStrae nova editio, felix enim Iliadis Vestrae s0rs illam qu0que propediem XSpectare nobis sermittebat tironibus certe magi etiam quam ea quam nunc manibu tenemia pro- deSSet arbitrabar: ho enim cum magno Suo emolumento cognituro quibu argumenti ducti Vo - Si modo id futurum esset in meam issetis Sententiam, quibus me refellendum esse StatuiSSetiS., Inchoat ' nutem a Se qui recte Vult esse benignus. V Mihi

ipsi huius e doni uberrimum promittebam frugium. Quid enim illi, qui Sua commenta in lucom mittit gratius, quid utiliusquam Statim iudice nancisci et idoneo et aequos De rebus autem ad Homerum pertinentibu pauco tam idoneos SSeiudice quam o credo, nequiore nuSquam in 110Stra arte iudice eXStare certo Scio. Profecto non ii Vo estiS, qui alto Supercilio aliena condemneti conamina non os leviuScul0Serrore StudioSe protrahitis vel graviore Silentio obtegere quam graViter perStringere maVultiS. Ergo dum me docebitiS, Simul quominu maligni libellaim meum rodere Vel diScerpere poSSint prohibebitis. Sunt autem obServationum mearum haec fere genera. Modo

16쪽

aliquam opinionem a Vobi Vel prolatam et ommemoratam aliquo argu monto confirmare Studui modo, Sed raro factum id quid0m est 0Stram Sententiam refellere Sum conatuS. Saepissim tremon do vorsibuS, ad quo nihil a Vobis annotatum inveniebam, meam dubitationem propoSui. Duabus ero in rebUS, Vel potiu in una, tam Sunt inter Se cognatae, parum mihi onStitiSSe Videri possim. Quod sponto te proloquor, ne grRViter a quibuSdam increper, nam do Vobis nihil huiusc0modi XSpeeto. Iis ossi ubi pronomen

, articuli te fungeretur, Vel υr0υ, Drti Cett. OSitum OSSOt pro οὐ o doli., modo emendationem SuaSi modo illi Voca l)u S usus sum ad demonStrandum VerSUS, ibi legerentur, recentiori HSSe ootae. Vo tamen Statim intelleeturos opinorm nullum huiuscemodi locum corrigero SSe conatum, niSi

qui simul aliquo sententia laboraret Vitio. Namque, Ut magnum a quid libero proloquar mihi Si carmina HomericaeSSent sedenda, ad Certam a quam grammatice normam ReXigero vj nuderem. Certe VerecundiSSime hie agerem. Digamma, ut hoc utar, forta SSe reStituerem, Sed ubi vacuit ei 0xstaret locus vel nil niSi ν ἐφελκυστικui QSSet romovendum nil praetorea illius litora aut omnino a cuius VetuSta forma o auSa mutarem, aut Vererer ne non librarii grammatici v 0rrorem Corrigerom, Sed Bootae alicui obtruderem Sermonem, cuius ipso fuiSS0 magi ignaria quam qui Squam Vetorum grammaticorum. Sod nolo hic disputationem ordiri plenam Spinarum, ne illo Vos morari jam mea annotationeS, Ut Spero, OgnOScere lupi senteS.

17쪽

123 sq. Mentorem Simulatum Simulac conspeXit Telemachus obviam ei currit atque his Verbis novum hospitem in aed0SSua introducit

Wichiu natum cenSet quae opinio valde mihi arridet non enim Solum ιιυθ ήσαιο ncilius quam ιυθί σεαι in υ si σε Abire potuit, Sed etiam perquam verisimile Si fuiSSe qui hic optativum imperativi sensu requiri putarent. Error hic St, Sed parata venia permulto enim vera futurorum, quale hoc uυθί σεαι St, Sententia et olim fugit et nune quoque frigore videtur. Itaque innumeri Sunt loci, noStro SimileS, ubi orbum

in . . . ar Vel . . . σασθε exien legitur, cum tamen unico Verne Sint terminatione . . . σετε et . . . σεσθε. Ergo perne

pretium mihi facturus videor Si futurum illud quam aequi a tiSSime Xplicuero. Neque multi verbi opia hic eSi hoc dixisso Sussicit nostro Sermon illud ope verbi quod Si p0SS0' illu- Strandum SSe. Igitur hoc inter futurum no Strum et imperativum optativumve interest quod hoc sacer aliquid aliquis jubetur rudi illo mori facere certe mon dum facere it

18쪽

difforro. Si hoc loe Tolonia clari hoSlpitom in hun modum alloquitur , noli mihi narrare, 0SpeS, quid luc venias Sed prius asside se mecum Dena deinde, cibo Otuque recrentUS, oti0sus narrare poteri quid tibi velis. V Conferatur A, 110 Sq.

ubi haud dubio futurum Si μεταφρασόμεσθα. O enim Aga-m0mnon dicit: primum id quod maXime urget laetamus, Apollinemque plastemUS; tum dei passo impotrata quieti ts dato animo de damno meo compenSando id illacia e p t 0rimus.' Sed nullum S luculentiu eXemplum quam quod legitur i, 23 Sqq.

πλευσεσθε.

Diesebam Saepe huiusdemodi loco ab imperiti grammati disita corrupto ut pro futuri imperativo ponerent. InSigne dabo exemplum, quod adim a Critici neglectum videtur DemoSthene κατα Φιλιππου Α p. 48 quomod0 0llum sibi gerendum Videatur Xponit quot militibus et quanta pecunia opu sit Signifieat Computationem Suam reditat se regitari iubet. Sed omnia hae orator adumbrat tantummodo, nondum asseurat totam rom Consideravit. Ergo finita recitatione Sic pergit

αλλα καὶ τοις εργοις. ''Absurda haec videntur. Quid enim Deo ornor quod placent χειρ0r0νειν α αν αρεσκο), Sine hoe fere idem quod decernere quod oporteat Haec tamen iunc OratoriSsententia videtur. Qui nim dissit: decernit quod indent, Ut non populiscitis opiStolisque, sed ita ut opia est rebus factisque

19쪽

eu in Philippo bellum geratis V hoc dicit: Si decreveriti quod placuerit, ita ut oportet bellum geretis. V uno orgo actum

conSilium obtinemu DemoSthene dignum. Nunc enim illudi να πολεμῆτε non tam n χειροτ0νxiσετε pendebit quam ab universa

totius loci Sententia, ut hoc dicat Demosthenes: consilii mei Summam probate tum non pistolis bellum cum Philippo geretis Sed rebus factiSque,V addatque po Sten χειρ0τονεῖν quidquid placuerit p0 teritis. V Primariam enim partem Sententiae, quam hie miSit Demosthenes et omittor potuit, quia in pr0Xime praecedentibu Saepe iam et accurate eam propOSUit, aliquo imperativo qualis est Homericus illo ἐσθίετε enuntiatum

singulis consilii partibus doque mendationibus ab aliis propositis Suffragium inierint. Etenim, id quod nunc vel unu hic locus ossere pot0St, primum de tota lege decernitur; qua perlata tum domum de Sontentii eorum deliberatur, qui aliquod caput mutando addendo demendo corrigere Student. 20 sqq. De Ulysse haec Simulatu Mentor Vaticinatur

Lectionem αλλά pro ουδε, quam Didymu Commemorat, Ari- Staretio tribuere equidem non ausim lico enim b0ni habeat aliquid, tota tamen Si falsissima, quod vel e uno αλλα, quod verSu 20 primum est vocabulum, apparet. Quid enim duriusquam dua deinceps ponere sententia ab αλλα incipi sentes Sed vulgata lectio etiam pot0r videtur Quid inini P0diturusne Ulysse est, itiamSi teneant eum Vincula ferrea . . irrupta et quae nulla vi humana solvere vel frangor possit DiXeris

20쪽

non Sese hic ad severam trutinam exigenda Singula vocabula αδυνατα enim recte dici, quae tamen a deorum aliquo moiantur. At eiusmodi interpretationem hinc repellit VerSuS

quo ipso lySSOS ui reditu auctor fit esseCtorque. Sed con- Siderat quam languidus versu ille Sit, quam omni arent ardore poetico, quam Sapiat poeta Strum Vol ludimagiStrum. Eo autem eiecto HStituta ori vetusti poetae manu S. Non enim putida quadam Sapientia ratioqinatur Mentor, Sed liget Vatem

eventur Sint qua ei ἐνὶ θυμω θάνατοι βάλλουσι non dubitat. ἡ Etiamsi ' ait irrupta teneant lySS0m vincula, tamen OX huc aderit Si Stat Sententia divum. V Quod autem dicebam boni abor aliquid loetionem a Didymo Commemoratam: Ul-gntne praeStat, nam integram Certe SerVnt interpolationem. Qui enim primuS, inepto quodam diligentiae Studio uetus, et ne in Vaticinio quidem quidquam quod non accuratum videre

dioeit Sed etiam simul Ἀυδε in ἀλλα mutavit. Vulgata vero lectio interpolationsem eum antiqua lectione permixtam eXhibet.