장음표시 사용
601쪽
tem necem Sancti Martyris, co piraverans omnes contra tyrannidem Imperatoris, AN. CH.
a nefanda coovis. Gregorius autem Papa his auditis descendit ad Franciam, 8 3 8.trasmittens Ludovicum Caserem Suessionis ad claus um paenitenti m , fissi σμ' L utio V. tem Amtianensis Di pas Imperatrici velamen imposit, quam ad tormiendum Iiah ueb Monuinea disistina Tribunus transtitit. Principes Francorum Lotarium pri Lotu Lmogenitum Ludovici Caesaris Imperatorem elegerunt, cr de communi co ense sese i is , per thronum esse statis honorifice collacarunt. Hunc textum multa redarguunt, Ρ i . , i siquae fultus exposita sunt. Gregorius Pontifex in Franciam venit anno Re- demptoris octingentesimo tricesimo- tertio, nec particeps fuit exauctor δ' Lubo Utionis Ludovicianae quae facta est illo anno, & Ieaea us Ambianensiis Episcopus integro fere biennio prius obiit, quam Fredericus Tralectensis Episco' C λko Lipus neci traderetur. RApud Mi helmum Hedam ambigitur is annis, quibus uisivi intermedii a Bonifacis ussae Martyrium Frederici praefuerunt, tamen apud hunc Aucto- LAXiV rem, ut apud Ioannem de Beha dc apud alios haud paucos, a Passone Bonifacii usue Mart tum Frederici numerantur anni Lxxxv I. Tomo quinto ', Ad an. 711. cum de Sancti Bonifacii Martyrio locuti sumus, super anno quo contigit ' quatuor recensuimus opiniones, quae diversos ocimi seculi notant annos, nempe septingentesimum quinquagesimum- secundum tresque proxime sequentes. Auctores supra citati ceteris opinionibus primam dc postremam praeferunt. Passes est, incidit Heda, Nonis Iunii, anno DC C LIi, sicundum alios DCCLV. Qui stant a prima, inter utriusque Sancti, Bonifacii videlicet ac Frederici, Martyrium annos sex de octoginta numerant. Stetimus a postrema, ideoque annorum L xxxv I loco restituendos arbitramur
In Episcopatum Ultrajectensem Sancto Frederico successit Alphricus L X X V. ejus frater, de quo sic Heda. Frederico ex hac lucesblato , dum de secressere Acrusticus
Gerus Travectensis inter de disieptarent, nonnullis in votum Praepositi Majoris Ec- rar EP. UL- cu', nomine Crust, licet renitentis, ceteris in alios desiendentibus, tandem au- τRAj c in thoritate beati ΟΔ'bi omnis controier sidata est, se ejus opera Al risus Pres R byter, frater i us Frederisi uisopi Martyris, ex parte deformis, virtutibus tamen insignis, omnium consim constituitur Epi pus nonus in oriane. Sub so Alphrico Rotghanus Comes donavit Ecclesia Trajectost plurima bona LXXVI. sa, qua babuit in proprietatem, se in pago Leomeriis in villa Thamae, Alative, Rotou iam re hesi in pago Vis in vilia Ductingen iain pago Felva, in vuti Lona, Suuen- stius C O-da, Mugenuvega, merdua, in pago uultis e in vista uero a , masti Bracota Mes Murai ouilere , praestariam, ut aiunt, Ru usum ad mitam, qua Ecclesia in vuti uossa, ri RO AO Fumerebara, o Heca, itemque in Se si, Liminion, Hisi, Theotorne habebis, rς Lx anno Ludovici xxv, sive, ut Heda interpretatur, anno Salutis occcxxxviii, VL R , quo anno passis est Sanctas Fredericus. Id verius est. , quam quae Martyrio Sancti Frederici subjicitur apud Surium haec Norimannorum in Frisiam irruptio. Eodem anno Propheticus beati tari sermo coepit impleri. Noramanni enim cum magna classe mare ingressi, ad onidum Doremdum, quod nunc Vuck vocant, olim tam amplum, at ferantur in eo quinquaginta o quinque Ecclesia fuisse, appulerunt, vastatumque flammis exusserunt, ct cum opima praeda etiam multos captivos abduxerunt. c deinde omni regione populata se vexata abierunt. Apud Astronomum enim & apud alios coaetaneos Auctores altum est hoc eodem anno de Norimannis silentium.
Apud Hundium b Reginarius Patavi ensis Episcopus sub hujus anni fi- LXXVII.
nem moritur, vacat Palamiensis Ecclesia propter disior iam per annam ct am- T plius, id est, ad annum usque Redemptoris octingentesimum quadragesi- i' mum, quo Pontificatum iniit Hardovicus, ut ad illum annum dictitri su- p ἡ .iimus. In Episcoporum Pataviensium Catalogo, quem Hundius laudat, Re--ti Liu ginarius Moravorum Apostolus nuncupatur, vocatur Zc Archiepiscopus, REAcausta atque inde non levis oboritur difficultas, an Archiepiscopus etiam Lau- o vir.
602쪽
AN. CH. reacenss extiterit. In Regiis Diplomatibus ad annos Redemptoris octi 838. gentesimum tricesimum- secundum de octingentesimum tricesimum-sex- .m- ά lxim , appellatur tantum Episcopus ι ejus successores, quandiu Patavia Fran. . cis paruit, haud alio titulo videntur insigniti, quin A: Salisburgens Me ' tropolitae siniecti deprehenduntur. Hae res facile nos adducunt, ut asse tiones. quas hic conglobatim subiungimus, pria certis teneamus. Regin rius Pataviensis Episcopus Urolpho Laureacensi Metropolitano superstes vixit. Urolpho mortuo, suppressum est Laureacensis Archiepiscopi nomen, Diceeeses Lauteaeensis ac Patavi ensis iterum simul unitae suerunt, in unam Ραε iudicii quQque provinciam coaluerunt Salisburgensis re Laureacensis, atque titsi ii ,h, ambabus Ecclesiis Pataviensi ac Laureacensi praesuit Reginarius Episeopus,ehu, i, ii ita provincias Salisburgensem ac Laureacensem antea separatas unus re L Auxa - gere coepit Archiepiscopus Salisburgensis aut Adairamus aut ejus suceessor causis si. Liupramus qui Pontificatum anno Redemptoris octingentesimo tricesmo-Nux uNITAE. sexto suscepit.
Lxxviii. In Floribus f Ecclesiae Leodiensis apud Bartholomaeum Fisenum habe 'D IU tur Seuoldi Andesnensis Abbatis elogium, in quo Monasticae disciplinae
ἡ, Mi cultus apud Andainum florentissimus anno seculi noni tmesimos primo eoni euii, di mendatur. Sed hunc Auctorem decepit Anonymus, qua Milaeula Sancti, , , i k Huberti sub finem undecimi seculi conscripsit, de annum vicesimum-quin
Mos, A, tum Ludovici Augusti, necnon it annum vicesimum- octavum micandi DAiMENfi. Leodiensis Episcopi, cum anno Donunicae Incarnationis octingentesimo tricesino - septimo male comparavit. Nos expuncto illo anno restatuemus Octingentesimum tricesimum- octavum, quocum annus Ludovici Augusti vacesimus quintus, & annus valcandi Leodiensis Episcopi vicesimus octivus recte componuntur. i. no uisur Verbi Incarnari octingentesimo trice μ' rait, male octam. - , Imierit uai m Ludovici missus . quisu, ordinationis vero Domni
V Mutiunae Epi vi mire μιλτο, accitat, at circumquaque des iret furor animadversonis, Varique furoris pondas maxime incamberes siciniae Maii Halerii.
quaque sata, aut radicitus elegeret, aut adsitim uisque d*ν mora, o ex pericuti fumis morum omnibas inrentaret usu sui pestem offensori stia reparantes S cerdotes, cam popalis conferebant, o quatiter divina indurationi stisfacerent, ad iniicem confitebant. Tandem definiso coAsbo, hoc stam crediderasi sti δε- peresse remediam, si ad Maii Habeni censegerent patrociniam, s ramen Iiceret eisini eranter uas ad re Monaseriam. Nam ranc remporis si V erasiti Abiare Sevolia tanta in Ioco erat Retigionis reverentia, as Dibassues turibas iussistis si Volhu, Ust ibi conviniuiu licentia, nast que ingressienda aditas concederetur feminis, A a s. AM- nisi in anntiatis o ipsas Ponti cis. Praemisi stior cum necistis Legari periculam, Dai MaNsas. Do premetaniarisuggesserunt Abatι se Fratribus. Et qaiassebant eoaven undi tabram ius id e conceladam, at tumen concederesar praerora maerati necessiisse ex
indignati is, per intercessionem uasem Patroni, costusis matribas complacare. t udito perieuti communi Asas , Fratres carperans an si uri, ne ita in Do consis dinis usa argvierentur temerituris,mes deesse siderea ν ιν balantiam Letorionio Iusa petitioni. Tandem rampust inlitos caritatis assectus, as fraterna necess- rati compaterensar, o ex communi consilis, permissa ticentia menteassi, ina O
ni o hoc ipsum feri cum gravitare o remerentia. Ctimque hsa nodi consensum Legati ad eos, qui s praemiserunt. hilariso resubsieni, δ μ consolationis
concepta LIitra, omnes in commune iocandantes Dominam Ladabant. Ergo ex
condicto demotionis, Sacerrites vindquaqae remi aut quasoni mei quini, proas erus eis contententia commeandi, matia plebe sexus arriti sae comitante, certificatis Hesus is Monainriam, nudis 'alias, o jejanantis, cam Crucius atque Atiliondas conveneranis Fraues ρώηαι Lbisa Amosione o remerentia etenim-
603쪽
chrum Socti Pontificis oblationibus depositis, post celebrationem Mesamm, v dem Patroni tmercisione, d vina conflationis effectam aliaque uri dilatione obtinuerunt. Nam i o , Gaianu Sole, conquievit inundatio imbrium, o longo post tempore nutam partibus Assis quaelibra ιempestas intutis damnum. Nec mora, provinciales tam celerem divina propulationis experientiam meritis Maii Hubertire rantes, petierunt Abι conceri, ut per singulos annos, certificatis diebus, prontiesitatibar suis maliis convenirent, ea nimιrum conditione interposiua, ut quisque deferret ad devotionis gratiam, trout e re ιssi facultinis copia, cous devotio. nis consietudinem, ne qui quam instrmare vel minuere praesumeret, sanno sive
edicto Imperiali Lege Synodia confirmata est. Tetta prima Herivoidiensis Abbatissa, cuius mentionem sub initium hujus Tomi iam fecimus η, hoc anno memoratur in Diplomate Ludovici Pii, quod a s e visum testatus est. Adolfus Overhamus in suis ad Ioannem Mabillonium literis, ut legere est prima parte Seculi quarta Benedictim in observationibus praeviis Transsationi Sancti Viti Martyris. Clerici Remenses in sua narratione tria distinguunt loca, Monasterium Fuldense seu Sancti Bonifacit, Episcopium Lexoviense, & Coenobium Flo. riacense seu Sancti Benedicti, in quibus Ebo Rcmensis Archiepiscopus ad obitum usque Ludovici Augusti detentus cst sub custodia. Unito, inquiunt,
Concitio, quod almo Redemptoris octingentesimo tricesim quinto in I lieo- donis villa celebratum diximus, reducus est sub ana cusodia is Sancti Bonefacti Moσaserium. Post aliqaamum vero temporis commendatus est militer ad casio. diendum Frecuso Lexoviensi isopo, inde etiam Boseoni Abbati in MonaHerium Sancti denedicti, sub ovus manu exulabat, quando Dominus Imperatormiam totius ingressus es carnis. Ut autem anno praeterito Freculfi Lexovien
sis Episcopi curae commissus fuit, sic & ad Floriacense Monasterium ductus hoc anno videtur, ibique maniit ad mortem usque Ludovici Imperatoris, qui vivere desiit duodecimo Kalendas Julias, anno Redemptoris octingentesimo quadragestino. Ragnoardus Rotomagensis Archiepiscopus, cujus Pontificatum Ordericus h Uitalis decem annorum spatio circumscribit, hoc anno vitam clausit, Praesulatum enim iniit sub initium anni post Christum natum octinia sentesimi duodetricesimi, ut suo loco diximus φ. Ei iii essit Gunt baldus seu Gumbaldus aut Gundebaldus, de quo plura inferius. Interim observa
saepe Ordericum errare, quando annos Archiepiscoporum Rotomagensium cum annis Romanorum Pontificum comparat, ut cum ait Paulum Gunt-baldi proximum succesilarem in Rotomagensi Cathedra sedis te v I annis tempore Seriti Papa, qui Pontificatum tribus duntaxat annis cum aliquot mensibus gessit. Ide6que nemini mirum esse debet, qubd Rasnoardum ad Infulas Archiepiscopales anno Redemptoris octingentesimo duodetricesimo promotum asseruimus, quamvis Ordericus aliter sentire videatur adjecto tempore Evenii, Valentini, G- Gregorii I v Paparum, Eugenius enim &Valentinus anno Redemptoris octingentesimo vicesimo-septimo vitam clauserunt. In literis Eugenii Papae, quas Auctor Neustriae Piae 4 recitavit, vertitque Pommerayus i vernaculum sermonem, mentio fit Raynoardi
seu Ragnoardi Rotomagensis Archiepiscopi. Sed inde colligimus hanc epistolam esse supposititiam, quia Ragnoardus post Eugenii Papae Secundi mortem Pontificatum Rotomagensem suscepit. In iisdem literis Eugenius Hilduinum, quem Abbatem SS. Dion sii, Medardi , M Germani vocat, ait praeesse Ecclesia Sancti Petri in panibus mustria a Clothario constructa, ubi Saninsimus Auarenas requiesiit in corpore. Hilduinum trium stimul Monasteriorum, nempe Sancti Dionysii in agro Parisiensi, Sancti Germani prope Parisios, de Sancti Medardi prope muros Suessionenses Abbatem agnoscimus, nequaquam autem Abbatem Beati Petri prope muros Rotomagenses. Abbatum, qui Monasterituri hoc administrarunt a primo conditu ad
604쪽
annum usque Redemptoris octingentesimum quadragesimum- primum quo redactum est in cineres a Norturannis, vix ulla superest memoria. Solus in Gallia Christiana memoratur Ricultas. Apud Arturum δε Monfiter in Neustria Pia & apud Franciscum Pommerayium in Historia praedicti Co nobii praeter Ricultam decessior eius exhibetur Hilduinus ex Eugenii literis in quas inquirimus. Mirum sane tot inter Auctores, qui loquuntur de Hilduino, reperiri neminem, a quo Sancti Petri s cu Sancti Audoeni prope Rotomagum Abbas praedicetur. Praevalidum ex hoc silentio sumitui argu mentum adversus eos, qui se satis tutos arbitrantur auctoritate literarum, quas adscribunt Eugenio Papae. Quid si materiam illarum in biciamus Eugenius sie habet. Dilentissimus suus noster Hilduinus Abas S S. Dionysi, Medardi, ct Germani, pro voluntate charissimi nostri Ludovici Imperatoris, sergest quatenus Ecclesiae Sancti Petri, cui praeerat in partibus Nopriae a Clotharao constructi, ubi Sanctio mus Audoenus requiescit in corpore, huyusmodi Primit num authoritate nostra firmaremus, ut scilicet omnes terras ct consuetudines te rarum atrideresoribus Regibus, Cumario, Theodorico, item Clothario, Dagae Io, Clodoleo, item Theodorico, Carolo Magno, ac filio 'us Piis o Imp ratore Ludovico, si loco concessus, perpetualiter confirmaremus possidendas. Sec. Haec uior omnia, ut quae ab Antecessoribus nostris concessa sunt, Raynoaria, i as unbis Archi impi, consensu, ct Imperatoris, tali anathemate confirmanus, &c. Facile credimus emissum ab Imperatore Ludovico Praeceptum, quod oti sus quispiam in Pontificium Eugenii Diploma dcflectere voluit. Opinioni nostrae non parum favet haec phrasis, qua ab antecessoribus nostris concussant, posscssiones enim quamplures illi Monasterio concesserunt Francorum Reges praedecessores Ludovici Pii, nullam Romani Pontifices antecessores Eugenii. De istius Coenobii conditu actum Tomo primo ad annum Christi quingentesimum tricesimum-tertium μ. Qui nominantur in praecitatis lit ris Reges Francorum, ut Carolum Magnum de Ludovicum Pium Reges alius stirpis omittamus, hi fuerunt ex genere Merovet, Clotarius Primus, Merovei pronepos ; Theodoricus Secundus, pronepos quoque Clotarii Primi , Clotarius Secundus, ejusdem Clotarii Primi nepos, agnatus Theodorici Secundi ι Dagobertus Primus, Clotarii Secundi filius i Clodoveus Secundus, Dagoberti primi filius; de Theodoricus Tertius, Clodovei S cundi filius. Praeceptum autem, quo possessiones ab antecesseribus Regibus Monasterio collatas confirmarot, Ludovicus Augustus emittere potuit Raynoardo seu Ragnoardo Rotomagensem Archiepiscopatum jam administrante. Non desunt qui Ragnoardi Praesulatum ultra annos octo prorogandum negent. At eos erroris etiam redarguit Auctor in Chroniel Rotomage s, apud quem haec leguntur ad annos Redemptoris octi gentesimum duodetricesimum M octingentesimum duodequadragesimum. ras. Razoardus Oscopatum Rom. accepit. δῖδ. In tuo anno accepit GHUM das Arch. Roth. Id est, Ragoardus seu Ragnoardus factus est Archiepist pus Rotomagensis anno Redemptoris octin entesimo duodetricesimo, Pontificatum gessit annis decem , migravit e vivis hoc anno Redemptoris Octingentesimo duodequadragesimo, eique successit Guivit didus, quem alii Gunibaldum seu Gumbaldum&Gundebat dum appellant. Hanc Chro- nologiam ad annum Redemptoris octingentesimum duodequinquagesimum
In Aldriei Ccnomannensis Episcopi Gestis, capite quadragesimo- septimo, legitur Relatio sive Memoriale, qualiter Monasserium Arisbia, seu Sancti Cari lephi, ad 3us Cenomanica Matris Ecclesia ante Domnum Hludovicum Imperatorem ab eodem Aldrico canonicὸ se legibus emindicatum fuit. Prolixum quidem est hoc opus, at multis purgandum fabulis, quarum plerasque Tomo quinto ad annum Christi septingentesimum quinquagesimum- tertium iam attigimus. In ista lucubratione Monasterium Carilephianum primariae Ce-
605쪽
nomannorum Ecclesiae subiectum manet, donec Pippinus Rex illud sibi AN. CH. spreto Cenomannensium Episcoporum jure summittit, idque praestat ob s; 8. privatum odium Gos leni seu Gavetiolcni Episcopi, νω θ' riuo fuit G ρ' u 6 6Vmanica in patria, ct de quadam 'scutione inimicorum Dorum reversus per Ce- i., manicam patriam transbat tunc eum Gaaziolcnu ct δεμ st ire Ha ιτμή ηρ Loiuii receperunt, sed instra Cenomanicam ux&m cum omni I, q o 'm conduc e lo' i is hi uerrunt, se recluserunt, o Domnum Pi num Reym ioc in m c noη'm si' pi, his irunt, sed damnum ei de suis hominibus facere nitebantur, O suom Pinurnam k coram eo flantem, dum sua castra in vinea Sancti Petri Iuxta urbem Cenomani- i
eam posita erant, interfecerunt se alios homines vulneraverunt. Videns autem μDomnus Pipinus, quod ibi pro cere non potuit, mastans totam ligam regionem, R ii pergere carpit ad Franciam. Tunc in ipso itinere venit ad Vsum praedictum Mo- 'na erium Antistam, cir praecepit issis Monachis ut nustam obedientiam facerent . 'jam dii Is Gaazioleno, eo quod ei rebellis esset, sed sub sua mundi bardis mel sub fatantummodo tuitione vel dominatione permanerent. D tunc eis ac Siebaldo eorum
Abbati talem epistolam deit, quod proprer odium, ui dictum est, Gauetiolani, Grnon propter uilam aliam rem an ilustitiam fac Ium esse liquet. Tunc enim i Siebaldus non fuit ausus ibi remanere, sed una cum Pipino usique in Francιam
perrexit. Postea vero cognoscens Pipinus qMod i suste fecissei, cr propter odium G distens hoc egisset, praecepit filio suo Karao, O Jureyurori comessatus es, ut praefatum Monasteriism redriret Cenomanicae matri Eccosiae, cuus uste esse Abibat, ne aliquod detrimentum sua anima ex hoc haberet. Et sic fecit postea Domnus Laratas , ct Franconi E scopo i d reddidit, atque per Praeceptum suum praea Iamatri Ecclesiae constrmavit. Haec cadem Ecclesia rursus illud Monasterium iamisit Francone Primo tunc Episcopo, qui praedictum Coenobium suo propinquo Adast so impetravit, ut pro illa Regalia servitia se itinera faceret, quaiae pro sua in mirare se senectute facere non vatibat. Idem rerum status sub altero Francone fuit. Huius autem proximus successor Aldricus Ecclesiae Cenomannensi sua reddi iura postulavit. In Conventu Carisiacensi coram
Ludovico Imperatore causa ventilata, mense Septembri, anno Redemptoris octingentesimo tricesim septimo Monasterium, de quo quaestio movebatur, aludicatum est Ecclesiae Cenomannensi. Sed illa sententia finis liti nequaquam impositus, contentio recruduit anno proximo, nec defuerunt qui Coenobium ipsum assererent iuris cile Regii. Quapropter, ut inter Cenomannenses Episcopos dc Catalephianos Abbates altorcatio tota pacifice tandem terminaretur, habita Synodus Aquis granensis hoc anno, tempore quadragesimali. Facta Legum Ecclesiasticarum & civilium multoriumque Diplomatum seu Privilegiorum seu Praeceptorum lectione, Ludovicus Augustus in praenominatum Monasterium nihil sibi suris arrogavit, Aldricus Episcopus causa superior evasit, lata sententia in Sigemundum Abbatem, qui Placito, quamvis quater vocatus, adesse noluit. Actum
hoc iudicivin anno Incarnationis Dominicae DCCC xxxv , o anno Imperii
praefati Domni Hludovici Imperatoris x X v, anno et cro Ordinationis saepta HAUrici Disivi sexto, pridis quoque Kalendarum Maiarum, Aqui Erant Palatio. Interfuerunt, Iud th Imperatrix, Larolus Gloriosissimus Rex, Drogo Archiepiseopus atque Arabicape unus, Autorius Archiepsopus, uad geldus Archiepiseopus, Amatavinas Archiepiscopus, Aiu bus Archiepisopus, Rataldus Episcopus, Maseaeus Episcopus, Erardus Episcopus, Ebruinas Epis. opus, umbricus Epissiopus, Agericus Episcopus, sidus Episcopus, irem inbericus Disivxs, Simeon Episcopus, Euanrudus Episopus donas Episcopus, initidus Episcopus, Ansi gaudus Episcopus;
nonnulli etiam Abbates, pluriinique Comites&Vassi Dominici, quorum cninm rationi supersedemus. Haec cit rerum series in Diplomate, de quo nunc agimus, quid unoquoque do negotio sentiamus, restat hic exponendum.
Fabulis accensemus quicquid de Pippini Regis adventu in pagum Ce- LXXXlII.
nomannensem deque obsidione Cenomamuca memoratur in textu praeci
606쪽
tato. Pippinus Regnum tenuit annis sexdecim, ab inno Christi septingentesimo quinquagesimo- secundo ad septingentesimum duodeseptuagesi-
muni. Eius vitam per annos quam plurimi digesserunt Auctorcs, vel co tanti vel suppares. In tanto Scriptorum numero nullus invenitur, qui Regem illum in Cenomannia visum, aut oppugnatam ab eo primariam regionis ut bem atque a Gauetioleno seu Gosseno Episcopo rebelli propugnatam meminerit. Alio non opus cst argumento, ut in Aldrici Gestis ex capite quadragesimo - septimo, quod examinamus, rescindas ea, quae de Pippino Rege, de Gauetioleno Episcopo Cenomannensi, deque Siebaldo seu Sigobaldo Abbate Cari lephiano circumferuntur. Gauriolenus Pontificales Infulas Pippino iam Rege suscepit, cique vixit supersici ad annum usque Clutili septingentesimum septuagesimum secundum. Ordinatus filii contra Canones anno Christi septingentesimo quinquagesimo tertio, post biennium vero depositus anno Christi septingentesimo quinquagesimo- quinto, Sedem tamen post annos expulsionis novom recepit anno Christi septingentesimo sexagesimo- quarto. Haec suis locis probata. Questi sumus Tomo primo , quod servente diuturno inter Episcopos Cenomannenses & Fratres Cari lephianos dissidio producta sunt in Monachorum gratiam apocrypha Regum Diplomata, eodemque pro lux dolo noscuntur M. 71ν usi, qui partes Episcoporum tuebantur. Et Tomo quinto h negavimus Pippinum Regio statuisse Praecepto, ut Abbas illius loci Sic baldus seu Siebaldus aut Sigobaldus cum Monachis a Cenomani ensis Episcopi jurisia dictione deinceps eximeretur. XXIV. Aldricus, quia sententia in Placito Carisiacensi lata caruit esse , multi tum suo remisit de iure, nullumque lapidem non movere visus est, ut inter Ecclesam Cenomannensem & Ani solens e Monasterium per viros bonos & utrarumque partium amicos litem Omnem pacisce componeret. varias proposuit conditiones, quas Sigismundus Abbas sprevit, ut in eiusdem Aldrici Gestis testatur vetus Anonymus. Osseribat ei, nempe Sisis mundo, memoratus Aldricus in pus, ut aliquem censum ei ex hoc terer,
sol sui Antecessores prisdicti Frisui Anteresseribu faciebant. se perseum ben
fictum EDd tenere, nunquam ei diebus mita suae de illo aliquod impedimentum facere volebat, sed Picte se paci una cum suis Monachis eum inibi esse ρι miliebat. Osroni etiam se aliam causam praedic D Sigi undo, suadentibus praediati, amitis o b Ai, hoministis, jam dictus Aldritas Episopus, at s hane non mel et, saltem usum faceris. Permisi sat autem ei duo aut ires victus, Patis illi eligora, persam sene statim ha re, o ex iis nultam similium istit ahqua dona requireret, sed quicquid ex his Ceiles sunt. Lxxxv. His omnibas a Sigismundis seniis, coepit saepedii Ios Episcopus sum justitiam jon es rationabili ιιν qua ere, qisia punam o Uam rationem Abi halere missibi
r. Praecepit enim ha,c justitiam in uirere Domnus Imperator ursino Pictui, sis adis Epis νι, o Enhiaraia Pari sucae citisatis Disopo, O Rorigoni Comnii, o Alimars Sὸκ shali ho Damna sis ih Impera risis, o Misso Palatino unatam aliis I assis Dominicis. sed dum hae res ad effictum sane minimὸ perienti propter alias necis tuus, O Me Domno Imperatori renontialam esses, praecepit atanus insus Palatio ipsa ah reario finire ac Tanc ego jussit Domnus Imperatorias haberent ambo eortim atii Aritates se usim tu Mai rani Palatio au is timilarium, quod ibi tempore uadrage uti eam Et servis, o Abbatibus , o C mitistis, o citeris si libas his has bat, tit ibi Molier prae xa altereatio Demper. Verat. Sed si s undas jam morastis ad ipsem placitum minime perieni
apua de re irreum Domnas Im rator per sam epistolam eum τουτ i, ut 'Pascha meniret. .sai se hoc renaens jam terrio vocatus minime et it, neque mi sem alio m mist car hoc dimitteret. et ane eernens Domnus Imperator sam inose Atram o contamurium, expectatis tamen a ue post terrium coxae Iam Placitum quindicim dies at leniret, seu remens eam jam verire non zelle, ncque
607쪽
seam rationem Din dioxire, quia minime hoc rationabiliter o vexariterse facere considebat, O propterea venire ad Placitum nolebat, tunc Domnus Imperator
interrogavit Isios Constuarios O EAsopos sive Abbates O re οστ fideles suos,
quia ex hoc facere deberet , O quale consitium ex hoc ei darent, se quid de ιam nobediente suo Praerepto facturus esset. Omnes autem ita responderunt. Pleniter se rationabiliter legis disina ct mundanae nos utri que ordinis vesisi fideles aacuritate tribuat, oe plena ratione δε alii, Iudiramus, τό que hortamur ut ei auferatur qui vobis inobediens extitit, or ad GFrum Placisam non stam semel aut bis vel ter vocatus venire contemnis, quia de sua assientia culpabilis se convictus esse cognoseitur, se ei vestra auctoriine nostiaque Iudicio reddaturpraefatum Monasterium, qui vobis inobediens non fuit, nu ad PDcitum venire renuit, sita semper praesens cum Fis auctoritati-las O nobilibus tepibus assuit, hoc pleniter o se aliter approbare est paratus, quod μου Sedis Ecclesia praefatum Monasterium esse inbet. Et propterea praefato Aiadrico Pisopo firma auctoritate ad Ius flua Sedis Ecessa piaefatum Non erium
cum omnι ιntegritate us reddatur Iudicamus.
Ad iudicii confirmationem rogaverunt Imperatorem, ut nonnullas sententias Canonum & Legum, necnon dc Chartas ac Praecepta, quaecumque ad hoc pertinerent, coram so legi subcrct, quod & factum est. Auctoritates igitur duplicis generis in Aquis granensii Conventu recitatae sunt, aliae ex legibus Ecclesiasticis & civilibus, aliae variis ex Diplomatibus. Primi generis fuerunt Decreta Romanorum Pontificum, Bonifacii, Caelestini de Innocentii, mundanaeque leses ab Imperatoribus promulgatae, ut rei contumacis absentia pro consessione constct. Secundi generis fuerunt Chartae viginti- quinque, quarum nonnullas iam attigimus, ceteras Ioc loco per ordinem descripturi atque exanimaturi. I. Tradatio Sancti Cari phi Pam fecit Sancto Innocenti Di vo per licentiamo consensum Childeberti Regis. II. charta commendationis, quasiter se Domnus Carilephus per sicentiam sit Abbatis, exhonanu Domno Avito una cum ueris Monachulis Abdidis Maesa crivitaris, O in manus Sancti innocentis Psopi duabus vicitasse tradidis. III. Precaria quam Sanctus Mephus accepit a Sancto Innocente de eadem re. Hiberti Regis, quod iussi facere super traditionem Sancticar se super precariam quam sese Sanctus Carilephus accepit a Sancto In cente. Hoc Praeceptum, quod άie octavo mensis Funii, anno decimo - quinto Regni Childeberti datam dicitur, Tomo primo commentitium ostendimus, de argumenta, quibus usi sumus, trium quoque praecedentium Char- earum fidem elevant. U. Charta Donationis de rebus cir ωi talis, se auro se argento, se testimentis tam Ecessanuis quam o aliis, sive libris o Crucibus, ct capsis vel Reliquiis Sanctorum maturam, quae Domnas Innocens in alutorium ad Monas iam Ani-seolae consuendam se ornandum Domno Cariae a se sis Monachusis persiri mram tradidit. Lege de istius Monasterii conditu, quae scripta sunt Tomo quoque primo b. V I. Charta de conventionibus Sancti Innoceatis o Sancti Caria hi mira magnitudιnis confripta, o a quindecim Episcopis Armata, ut eorum conventiones nari modo irrisae fierent, stia per omnia sabiles permanerent. VII. Precaria quam Sanitas Domno lus Di opus Abbati sitio GaIs fecit de Monasterio Sancti Caria M. iVIII. Praeceptum quod Chilperieus Rex Sancto Domnolo Episcopo fecit se βοAbbati Gasio de Monasterio Ani sola. Coaetaneos Unoscimus Chilpericum Regem & Domnolum Cenomannensem Episcopum. Praeceptum tamen Chilperici supposititium esse iam monuimus Tomo primo ', quia repetit commenta, quae continentur in pseudo- praecepto Childeberti supra in
CARO LIR. s. LXXXVI. LXXXuu. LXXXm.
608쪽
IX. Praeceptum emani satis Uaod fecis Chilpericus Rex Sancto Domnolo Di p. de Mona sectio Anisti o H majsas mutatis o rebas is eam peninensisti. Legendum potius ad iliad perita stibas, ut infra in Chartis duodecima & de cima quinta, neque enim hic de rebus ad Domnolum Episcopum sed de rebus ad Ani soletisse Monasterium pertinentibus agi videtur. X. Precurra quam uadoindus Epi pus de Monasterio Sandri cari pia sni δῖ' na no Assuri scit.
'' gesimo- quarto, vitamque clausit anno Christi sexcentesimo duodetrice XC VI. simo, cum in Episcopatu Cenomannensi quartum ageret annum Hadui XC V Il. diis sive Hadoindus, qui Pontiscatu gavisus est ab anno Christi sexcent XCVlll. simo vicesimo quatio ad sexcentesimum quinquagesimum - quintum. si
AC IX. perstes igitur Ordinationi Hadoindi Episcopi per quadriennium vixit Rex
Clotarius, nec repugnat Chronologia quominus praedictis utriusque Chartis fides habeatur, illas tamen probare non postumus, Hadoindus enim in suo Testamento, quod Tomo tertio tecitavimus ad annum Chrasti sex Num. i. centesimum quadragesimum-secundum R, Clodovei Secundi Regis quin tum, nullam Amsolentis Monasterii mentioncm facit, quamvis erga Bas-lacas haud paucas munificum se praebeat. Ceterum eodem tempore, quo
Regnum penes Clotatium Secundum de Episcopales Insulae penes Ha- indum erant, Amsolensis Abbas florebat Sigrannus seu Sagirannus aut Sigiramnus, de quo sic Andreas faustatus in Martyrologio Gallicano priadae Nonas Decembris. Hac ipsa die nostior artus Si rannus non inferiora fructisau, Alias Amsolenses apud Cenomanos, qui primum conjugatus, abruptis stati obituas, ad Chrisi me eam mititia stiriuatis amore molatat; profatisque gratia 'iiilegiis iustius, ex tyrone mox antesignanus evasis, adeo us ira Saseia Cantis Nonasterio, cat Ansem nomen, cvim miris minurum sti dori sprataceret, Alias consiliatas, plero viae discipatis ad sablimem Saκctitatis gnarim
novexeris, inter quos propriam stium Siviardum ea Sanir m iu imsait, at fectis Usa mimam Ismatituram exprimeret, fiamque in isti regimine ignam ron acres siti celsum. Utrum immediate an mediate patri suo Sigiranno su
cesserit Si viardus hodie ponitur in controversia, quam Auctor vitae se apud Henschenium ad Kalendas Martii dirimit. Hic certe vir Dei forma op- rima O- exemplam fati ante Matis ditiam. Pos genitoris sui Saneti Seiranni . Acusis, Fratres ex Arisbios Monasterio elegerunt sibi 'risse optimum Pa orem. Siviardum in Abbatiali munere proximum Sigiranni patris succe rem hieprofecto tcxtus Ostendit, coque potiorem meretur fidem, quod ab Anis iens Monacho coaetaneo proficiscitur, sc enim ille sub initium suae luc brataonis. De quodam Dei fumati, Patre nostro Siliando, egregia Saraiaste, hia patita, or de 9us admiratis Uta etet conmersatione sanctu, qui stam amicis f gis Illus , si sere decretimas, anae o furerna coxordia optimo ejus ad crear
ae m. Nostro etenim tempore extitis hic nobis usi propago, per cullus os Deus larga praedicasionis pocula sa propinamis Aese . Felicitcr ad Deum migravit Siviardus smeto anno Regni Domini Theia rici Regis, Calenias Munii, sive anno Dominicae Incarnationis octogesimo-ptimo supra sexcentesimum, ut Num. r. ad illum annum h observavimus Tonao quarto. Quot annos Si viardua Amsolam administrarit, haud liquet, ignoratur enim annus quo munus
Abbatiale sus pit. Hic autem sussiciet annotasse, quod ab anno Christi sexcentesimo vices mo- quarto quo seder e coepit Hadoindus Episcopus, ad annum usque Clitisti septingentesimum octogesinum- primum quo si-AN. CH.
609쪽
viardus Abbas hominem exuit, essi uxerunt anni duntaxat septem dc AN. CH. quinquaginta, quorum pars una Sigiranno, pars altera Sivi ardo seu Se- g, nardo vel Sevardo sive Sevardio tribuenda. XIII. Precaria quam Domnus Berarius Episopus de Monasterio Sancti cari i V P Q 'le i Motino auari fecit. Berarius Hadoindi proximus successor Ecclesiam i ' Cenomannensem subernavit annis sex ac viginti mensibusque circiter duo QVηε bus, ab anno videlicet Christi sexcentesimo.quinquagesimo - quinto ad L y δ' sexcentesimum octogesimum- primum. Colitur decimo sexto Kalenda, i y r iOctobris, qui dies obitus fuit. Sancto Siviardo Ani solensi Abbati superia i vixit sex duntaxat menses cum dimidio. Lege quae de utriusque felici ad F V P0y' Deum transitu scripsimus Tomo quarto . Si, sublato ex hac vita Sancto. 'Sivi ardo, statim Ibbolenus Abbas factus est Ani solensis, precariam obti ΡΛRQR ncre potuit ab Episcopo Berario, sed hanc Chartam duasque subsequentes, in quibus mentio fit ejusdem Ib leni, rejicimus inter commentitias, C. maxime quia Berarium, cuius decessus octavo Theodorici Tertii Regis . his isti. anno contignatur, synchronum Dagoberto Tertio Regi, qui multo serius N. γ . regnare coepit, distinctis verbis comminiscitur.
XIV. Prisceptum Da uerti Regis super precariam Ibboleni Abbatis, quam a CI. Domno Γerario Episeopo de Monasteris Anis a accepit. Consule observationem superiori Chartae subiectam. XV. Praeceptam emunitatis, quod fecit Da sertus Rex Domno Serario F - CII. svo de Monasterio Aasbia se de omnibus vi sis est rebas ad EDd pertinentitas. Hic est Dagobertus Rex, Theodorici Tertii nepos. Obiit Theodoricus Tertius anno Christi.sexcentesimo nonagesimo - secundo , duos reliquit
filios Clodoveum Tertium de Childebertum Tertium, qui successivὸ post
patrem regnarunt, Clodoveus annos duos, septemdecim Childebertus iClod eo, qui vixit annos circiter novemdecim, nulla fuit proles, Chil - . . deberto filius fuit nomine Dagobertus, qui dictus est Dagobertus Tertius,M Francorum Monarchiam ab anno Christi septingentesimo undecimo ad
septingentesimum decimum - quintum per quadriennium solus obtinuit. Haec Chro laxis ad illos annos accurate probata Tomo quarto. Ab anno
Christi sexcentesimo octogesmo-primo, Theodorici Tertii Regis octavo, quo Berarius Episcopus rebus humanis exemptus est, ad annum Christi septingentesimum undecimum, quo Dagobertus Tertius in Restium Cliti- deberto Tertio patri successit, anni numerantur triginta. Praedictus igitur Dagobertus Episcopo Berario Praeceptum nulla de re fecit. XVI. Precaria quam Gaurao unus Epi pus de Monasterio Sancti Cari lephi C III. Didoni Abbati fecit. Deinde in Charta duodevicesima continetur confirmatio , quam fecit super precariam praedictas Rex Chilpericus Guuesiaeno memorato
F sopa ct Didoni Abbati o. Gautiolenus Episcopatum adeptus cst Pippino iam Rege. Chilpericus autem Tertius, de quo praecitati textus accipi debent, longe ante Pippinum regnavit, erat enim Ex genere Mer
veadarum, Chil derici Secundi quondam Regis filius, Repnumque tenuit ab anno Christi septingentesimo decimo -quinto quo suffectus est Dag berto Tertio, ad annum Christi septingentesimum vicesimum- primum quo vitam clausit serente Domus Regiae Majoratum Carolo, cuius filius Pippinus in Regali solio post annos unum ac triginta constitutus est anno Christi septingentesimo quinquagesimo - secundo. Commercium igitur Chilperico Regi cum Gauriolio Episcopo sitit, at esse potuit cum Aisliberto de Hellemundo proximis Sancti Berarii suceessoribus, quorum ille Cenomannensem pessit Episcopatum ab anno Christi sexcentesimo octogesim primo ad septingentesimum decimum sextum, hie ab anno Christini tingentesimo decimo-sexto ad septingentesimum quadragClimum - temtium. Ad majorem illarum rerum intelligentiam consule, quae de Chil-
perico Tertio de I)ippino Francorum Regibus, necnon 3c de Aigliberto, mus VIII. CC ce ij
610쪽
Hellemundo, de Gautioleno, Cenomannensibus Episcopis scripta sunt Tomis, quarto, quinto de sexto. XVII. Praupium Chilperici Regis, quod fecit Gauxi leno Di po ct Sic baldo Abbati sever precariam eorum de Mona rio Ansela. Charta haec commentitia deprehenditur , quia Chilpericum Regem de Cauziolenum Episcopum coaetaneos fingit. XVIII. Praeceptam Chilperici Regis emunitatis tuitione Cenomanicae δε- dis Ecdusii factum Gauxioleno Episivo. Simul or confirmatio in hoc ira Princepto continetur, quam fecit sper precariam praedictas Rex Gaaῆioseno memorato Episivo o Did ni Abbati suo. Hanc quoque Chartam supposititiam cadem quae praecedentem ratio mani scitat, Chilpericus enim, qui fuit ex genere Meroucadarum, obiit anno Christi septingentesimo vicesimo-primo, Gai Eiolenus autem Episcopus Cenomannensis esse coepit Pippino Regnum jam
XIX. Praeceptum emunitatis, quod fecis Theodoricus Rex Perario Episivo de cestalis se mi talis sui Di pii O nominatim de Monasterio Anisela. Cave ne Regem Theodoricum interpreteris Quartum seu Ralensem, Dagoberti Tertii filium, qui post Chilpericum Tertium in superioribus Chattis nominatum regnavit ab anno Christi septingentesimo vicesimo- primo ad septingentesimum tricesimum-septimum. Illius proavo Theodorico Tertio per annos octo synchronus vixit Berarius Episcopus i anno enim ejusdem
Theodorici Tertii Regis octavo, Christi sexcentesimo octogesim primo, discessit ex hac vita, cum sedisset annos sex ac viginti. Nihil igitur vetat, quominus Theodoricus Rex Serario Epi 'o Praeceptum emunitatis secisse censeatur Siri do Ani solensi tunc Abbate, cui Berarius Episcopus sex duntaxat menses cum dimidio supervixit. XX. Praeceptum emunitis quod fecit Damianus Rex Disius Hersemundo is cestalis O iugulis is fio Pi pars, ubi O Monasterioltim Ansia commem rat, O sea Sedis Eulsa esse si mat. Commentitia est haec Charta, quia Dagobertus Tertius, supradicti Theodorici Tertii nepos obiit anno Christi septingentesimo decim quinto, Regni sui quarto, nec Episcopatum suscepit Helleniundus ante annum Christi septingentesimum decimum- se tum Chilperico Tertio Regnum post Dagoberti Tertii mortem jam
adepto. XXI. -onumentum de vita sancti Innocentis Disivi. Innocens sive Innocentius Episcopus Cenomannensis ex hac vita migravit anno Christi quingentesimo quadragesimo- tertio, cum Cari lephus Ani solense Monasterium, cui primus cum Abbatis titulo praefuit, ex munificentia Childeberti Primi Regis in Dioecesi Cenomannensi iam erexisset. XXII. Exemplar de Uta es actibus Sancti Turibi Epis. i. Turibus seu tibius aut Thuribius nihil speciale de Ani solens Monasterio scribere potuit. Secundum enim locum obtinet in Episcoporum Cenomannensium Catalogo, floretque Cari lepho, qui fundator ac Primus Abbas illius Coenobii fuit, nondum nato, imb Cenomannia, ubi Misola, Francis nondum subjecta. X XIII. Praeceptum quod fecit Domnus Xaraias Franconi sopo, quando ei Monasterium Ani a per judicium se plenam auctoritatem reddidit, O suae Sedis Ecclesia confirmavit, sicut in eo continetur insertum. In Cathedra Cen mannensi duo sederunt Francones, unus cognomento Senior seu Primus, alter cognomento Iunior seu Secundus. Aliarici, qui Pontificatum anno Redemptoris octingentesimo tricesino - secundo suscepit, proximi decessores extiterunt, vixeruntque in Episcopatu, Senior ab anno Christi seditingentesimo nonagesimo - tertio ad octingentesimum decimum - sextum , unior ab octingentesimo decimo - sexto ad octingentesimum tricesimum- secundum. Hanc igitur Chartam de vicesimam- quintam, in quibus --