장음표시 사용
11쪽
excommunicationis poena ut ne ulli e Dioecesi sua fides, Divinis officiis intersint in eorum Religiosorum templo qiai et ad inspiciendas aedes suas venienti templi ejusdem ad
XXXIV. Non potest Episcopus mandatum ejusmodi emittere quod censuras in re fiagantes indicat , quodque ea quibus ad illud edendum adductus suerit, delicta verbis acribus aetasperis denotet, quin charitatis leges infringat & ab illa mansuetudine declinet quam & inculcavit aliis Chris usta in omnes ipse exercuit. DE STATU RELIGIO SoXXXV. Qui asserunt Principum Saecularium authoritatem simuIcum Ecclesia conspirasse ad retundendos Regularium conatus & consilia dissipanda ii Reges, Summos Pontifices seque ipsos , hostes totius Religiosi ordinis infensissimos
profitentur. Praeterea universe Regularium ordini singulisque Religiosis familiis, ne unaquidem excepta contumeliam inserunt, quam quae maxima, qui regulares novorum consiliorum Architectos appellant: inurunt quoque turpis.
simam opprobrii labem Regibus, supremis Senatibus , ac ipsae Pontificiar Sedi quos fingunt ad retundendos Regularium conatus & consilia dissipanda conspirasse. Quin etiam duplex fit Apostalicae Sedi injuria unde illorum immunitates fluunt ac permanant. Uno verbo ministri alvinistae nihil unquam in Ecclesiam probrosius evomuerunt quam quae leguntur in mandato Antistitis Sancti Pontii, videliacet Principum sarcularium authoritatem simul cum EccIesa conspirasse ad retundendos Regularium conatus & coi silia dissipanda. DE PIETATE ERGA BEATAM VIR G IN EM. XXXVI. Non saris est si quis errorem summopere execretur. Debet etiam pari in omnes quos illius venenum, infecit odio ferri. Etenim fieri nullomodo potest ut , B. Virgini placeamus absque Fide viva , quam Fidem repurgat aci vividam facit summum in homines erroris fuligine amatosita. odium. CONSULTATIO
12쪽
praesulis sui Doctrinam ac rationem totam admi- i inistrationis conati sunt sparsis iii vulgum Libellis suspiciosam facere ac dilacerare. Is Episcopus cum ex ejusmodi Libellis , tum ex alio quodam llibro ejusdem authoris sequentes sex & triginta lPropositiones excerpsit quibus praecipua accusatio- num momenta contenta esse videantur. Eas ille Propositiones Sacrae Facultatis Parisiensis Doctoribus excutiendas committit, oratque ut suam de illis mentem aperiant, simul de variis quae in dictis Propositionibus impetuntur Doctrinae ac Disci- iplinae capitibus , quid sentiant, scripto declarent. excusari possent si definitionem hanc ignorarem Con- lsicilia Tridemini sus nimirum vulgatam editionem luelam esse authenticam, canonicam , ct ominis erroris i i
'se ii non potest, pephde salsa j i
definitum esse a Conci- io Triclentino vulgatam editionem solam esse authentse iam , Carionicam, & omnis errores expertem. lQuoci ut falsitatis convincatur , necesse non fuerit Erit mCorrere ad Historiam Concilii Tridentini a Pala- dcino conscriptam lib. 6, cap. 37. aut
13쪽
illis temporibias Theologi ac scripturae sacrae Interpretes' docuerunt. Suffciat sola citatae sessionis lectio , ut luce clarius appareat nihil ibi quidqtiam definiri, vel deci
rari , nisi inter latinas omnes Scripturae Sacrae editione eam quae Vulgata nuncupatur habendam esse pro authentica , & a nemine rejiciendam. Insuper eadem Sacro Sancta Dnodus , considerans non parum utilitatis accedere posse Ecclesia Pei si ex omnibus latinis editionibus, quae circumferuntur Sacrorum Librorum quaenam pro authentica habenda.
R , innotescat , statuat ut haec ipsa vetur O vulgata editis quae longo tot saeculorum usu in ipsa Ecclesia probata es, iupublicis hectionibus, disputationibus , praedicationibm ct exposition bis pro authentica habeatur, O ut nemo illam rejicere quovis praetextu audeat vel praesumat. Sess. q. decret. de edit. & usii Sacr. Lib.
Ibi ne ullum quidem vestigium extat ejus quod tamen insinuat propositio ) videlicet editionem illam eta
omnis erroris expertem. Quamquam verissimum illud est
si erroris vocabulo intelligatur aliquid quod vel Fidei
vel bonis moribus adversetur. Non ibi praeterea declaratur , vulgatam illam editionem solam esse authenticam ac canonicam , neque innuit Concilium velle se eos titulos ac nomina primigeniis codicibus aut versionibus graecis praeripere , aut aliis ejusmodi probatis editioniabus cum quibus latinam versionem comparare nullatenus instituit.
Jam vero ius ipsum , ipsa propositio in se spectata,
editionem scilicet vulgatam solam esse authenticam, canonicam , & omnis erroris expertem falsa quoque est& ab omni prorsus specie veri aliena. Ut nulla mentio fiat de genuinis utriusque Testamenti textibus: graeca antiqui Testamenti versio quae septuaginta interseetum appellatur per quingentos & amplius
annos pro authentica canonica, &c. ab universa Ecclesia habita est : neque ex eo tempore quidquam accidit quod authoritatem ei suam potuerit derogare. Hac una versione etiamnum Graeca Ecclesia utitur. Narratur iri
Romana illius editione , hanc fuisse Synodi Tridentinae voluntatem atque consilium ut illa verso de novo typis
14쪽
mandaretur. Quin etiam Sixtus V. quo Pontifice abs Iuta est ea editio quae Gregorii XIII. praesessoris sui tempore fuerat incepta , magno ibadio fidelibus praecipit ut ea versone ad clariorem vulgatae & sanctorum Patrum intelligentiam utantur , jubet ab omnibus recipiatur &retineatur , ac tandem diligentissime vetat Ge quis quid ei vel addat, vel detrohat. Hinc patet turpis ac crassus error propositionis de qua agitur , selos in Theologia rudes ac novitios, &c. Equidem post Concilium ridentinum non defuerunt
authores quidam qui non aliam esse editionem authei ticam praeter vulgatam existimarint. Sed contraria opinio non modo ab Ecclesia nusquam damnata est, sed ne notata quidem, uti Palavicinus observat n. s. & hanc multi non infimae notae Theologi a Palavicino n. ao. nominati& in ipso Concilio & postea quoque tenuerunt, Vixque iam reperiantur qui aliud sentiant. Nec sine turpissimo errore tria haec, editionem authenticam canopicam & omnis erroris expertem propositio ita jungit ac confundit , ut postremae duae voces nonnisi ad primam explicandam , quae ex tribus una in loco citato extat , usurpari videantur. Verumtamen latum inter ea verba discrimen intercedit , quae usu & signi catione a se invicem omnino d sitia sunt & aliena. In eum errorem multi e protestantibus impegerunt. V alto scriptor alioqui sincerus ac diligens canonicitatem videtur cum authenticitate confiidisse eo loci ubi arguit Concilium Tridentinum quod sibi jus arrogaverit authenti citate vulgatam editionem donandi nol. io. n. ult. Sane minus feliciter intellexisse videtur quid significet ea vox, authentica , dum ait Ecclesiam posse quidem versionem
declarare authenticam, facere autem non posse, quomodo non potest Librum canonicum facere, sed declarare. Ut enim librum non canonicum non potest Coonicum facere, sed tantum test uari vel declarare quo iam libros ipsa ' o canonicis habeat, ct a majoribus rice crit, sic nou potot Fersioncm authcuticam vel cum textu originali aequalem facere hoc enim solius Dei est qui divinam autharitatem cuilibet
15쪽
4delem esse es fonti suo conformem , vel si menda impserantea corrigere , ct in publicis Ecclesiae Uiciis istum egus im
Id insiturum es, ea mens Geneven sis quidem Batavica , non vero ejus quae Christi est , Ecclesia ut Scripturam Sacram man bio promiscue omnium permittat , cujuscumque tandem aetatis , sexus , ingenii , conditionis , ac capacitatis illi sint, sine ulla restrictione.
CENfUR A qua in hac propositione notatur sententia olethodoxi sensus patiens & maxime capax , , i quam , censura, immodica est, injusta, imo falsa & t
Si illius censurae authores se intra hos fines continuis. sent , ut dicerent tantummodo Ecclesiae menti maxime consonum & consentaneum videri ne omnibus omnino . hominibus Scripturae .Sacrae lectio indiscriminatim suade tur , esse enim metuendi locum ne multi ea , ingenii sit vitio abuterentur nihil quidquam protulissent quam quod in iis censuris extat quibus Sacra Facultas Parisiensis Eraiami scripta ac versionem Bibliorum a Renato Benedictosactam perstrinxit. Sed eadem quoque retinenda moderatio fuisset , eo
temperamento tractandae res quo usa in hac occasione. est Sacra Facultas Parisiensis. Neque enim ut haereticas, aut etiam haereticum ingenium redolentes eas propositiones notavit quas Erasmus super Scripturae Sacrae lectione ediderat. Illud tantum declaravit ratione habita temporum iniquorum hominum que malignitatis quorum praeceps in novitatem animus e)usmodi lectione multoties abusus fuisset, non esse eam quibusvis temere hominibus permittendam. talamvis u quamcumque linguam vertantur sacrae litterae fuiste naturqnt boreae, quanti tamen sit periculi permittere
16쪽
passim lictἱοηem earum iis linguam vus, em tradunarum
absque usta explicatioue idiotis o simplicibus eis abutentibus . nec eas piὸ ct humiliter legentibus quales plurimi nunc reperiuntur satis indicaruat uvalde es , Albigenses crTurclupini qui inde occasione sumpta multos errores dissemi-inaverunt quare hac tempestate , pospecta hominum malitia; periculosa ac perniciosa existit hi usmodi traductio , loquenda de omnibus scripturae libris indigerenter nec sicubi paucis esset utilis propterea temere esset omnibus permittenda. Si Erasmum redarguit qui minus ex regulis sanae do trinae Iocutus sit tum cum eam lectionem mulieribus coriariis , agricolis, fabris & latom s commendavit, hoc est generi hominum rudi ori ac simpliciori. Exclamant indignum facinus si mulier vel coriarius loqua tur de sacris Aiteris, me authore sacros libros legct Agricola , leget Faber, leget, Latomus. Eo demum severitatis devenit perspecta multorum . tunc temporis impudenti temeritate, innuitque
illud sibi consilium nunquam improbandum filisse si Eras. mus quasdam ad id conditiones adiecisset.
Hae porro simi conditiones. i. Ut homines hujusnodi llegerent quosdam duntaxat e sacris libris. Σ. Ut explanatione uterentur aliqua, cujus ope faciliores illi & ad captum suum accommodatiores evaderent. 3. Ut ei se Ie tioni pio ac devoto prorsus Ecclesiae Pastoribusque animo , idederent. q. Ut ne inde occasionem arriperent conciones
ac reliquas id genus institutiones publicas spernendi aut
negligendi. Neque eis interdicit usum quorumdam sacrorum librorum qui cum explicatioue convenitiati aedificationi mo- lirum sint accommodi, si sic tamen tales libri ab ipsis legan-tur piὸ ae sobriὸ , citra supercilium o arrogantiam, ut nouinde contemnant praedicationes nec a crebra verbi Dei au-
ditione ret; abantur ; proinde haec propositio absque praescripto lmoderamine posita, sui assertorem sanae doctrinae non satis
consentire demonstrat. iEa vero de qua agitur propositio longe dissimilis est&majorem multo prae se fert audaciam. Ac primo quidem ibi ut haereticam , aut saltem ut ii resi vicinam , ut Genevensis ac Batavicae Ecclesiae menti congruentem omnino sententiam eam arguunt, Pos: in
17쪽
snibus omnium Scripturas Sacras permitti, quam prosect bsententiam nusquam Ecclesia condemnavit, aut inter caeteros Calvini errores recensuit. Generalibus quidem & quae in alienum sensum perperam detorqueri possent verbis e primitur relata in propositione sententia. Id tamen facile
omnes animadvertunt , non eo tendere voces ejusmodi vagas ac generales ut piam illam moderationem ac cautionem excludant quibus nonnunquam in certis occasionibus uti expedit, quae si cautio ac moderatio adhibeantur certo certius est Scripturae Sacrae lectionem ab Ecclesia non prohiberi. Praeterea cum eadem sententia verbis propemodum aeque vagis & generalibus apud B. Chri stomum, apud alios Patres, apud Authores catholicos enuntietur,
privati hominis non est haeretici eam ingenii arguere, etiam si aliquid in illa reprehendendum animadvertere
Deinde vero timendi locus est ne ex illa quae ibi fit Genevensis ac Batavicar cum Ecclesia Christi oppositione detur haereticis occasio Catholicam Ecclesiam calumniandi quasi quae Scripturam Sacram parum necessariam imo periculosam existimet palamque dictitandi eam apud nos non
tantam venerationem, existimationem, amorem quanta
apud se obtinere. Quod Catholicam Ecclesiam inter de haereticorum sectas discrimen intercedit, quod Script ram Sacram spectat, illud praecise desumi non debet aversionibus, aut libertate legendi sed a facultate illam interpretendi ac de illa judicandi, quam potestatem Cauvini & Lutheri sectatores cuivis homini privato tribuunt, Concilium vero Tridentinum ad Ecclesiam solam pertiunere definivit. Sess. 4. Decr. de edit. O Pers sacr. lib. HanCob rem insurgamus si lubet in Calvinistas, non autem ideo vituperemus quod Scripturam Sacram lectitent atque ediscant. Illud sapienter est a Pelissonio observatum in 1uo de Eucharistia tractatu qui mortuo demum
authore in lucem editus est. Scripturas Sacras legunt ac
si ni fratres nostri r Neque issis crimini Perti debet quod si ut, quod legant, sed quod in suo quisque seUu legat, seq*e solos eos esse arbitrenturiqui illar intelligant. Sest.. ,- Is liberia pluribus tum Episcopis , tum Archie
18쪽
7piscopis probatus est tum etiam quadantenus ab Innocentio XII. summo Pontifice cui dedicatus fuerat. Hujus namque nomine Cardinalis Albanus ad Abbatem Faureserarium scribens asserit eo libro stabiliri ac explicari Ecclesiae doctrinam, illumque maxime idoneum esse ad revocandos ab erroribus Calvinistas. Ad id genus scrip vum pertinet quibus praecipuὸ delectatur sanctitas sua , quod
videlicet non ad inutiles ct supervacaneas contestationes excitaudas , sed ad stabilienda elucidandaque catholicae Dei dogmata revocandosque ab emporibus heterodoxos collimat. M
profecto egregie praestitit hoc in opere Pelissonius. Epist. scrip.
Cardinalis quidem Richelius eo loci ubi statum comtroversiae vel quaestionis exponin qua Catholici Cativinistis dissident super Scripturae Sacrae lectione, his eam
quaestionem verbis enuntiat : sit omnibus indiferenter ripturae Sacrae lectio permittenda , nec ne, fateturque hac in re fieri a nobis personarum temporiam ac locorum cxceptionem. Lib. de praecipuir fidei articulis cap. q. Ex his vero quae locum hunc statim praecedunt ac sequuntur liquido constat non subduci ab Ecclesia fidelium manibus Scripturam Sacram nisi ob pravas quas in iis agnoscit aut timet dispositiones, illudque tantum haer licis ab ea exprobari, quod dum omnibus hominibus promiscue sacrorum librorum lectionem permittunt, i cite declarent faciles ac planos etiam simplicioribus eoselse omnesque id assequi posse nullo alio adjumento proster internum quo se assiari putant Spiritus S. instinctum ut suam in illis salutem clare ac distincte agnoscant.
Eo reseruntur omnes quae a Cardinali invehuntur personarum temporum ac locorum exceptiones.
In eo consistit illa quae fit a nobis, inquit, personarum exceptio quod iis duntaxat hominibus sacrarum litterarum lectionem concedamus qui sussicienti capacitate instructi sunt iit possint aliquam inde utilitatem haurire, non vero illis qui ejusmodi lectione suo damno abuterentur. Ubi per illam quam postulat in iis quibus Scripturae Sacrae lectionem concedit capacitatem non ingenium aut scientiam intelligit, sed fidem, docilitatem , postremo ita assec'
19쪽
tum animum ac constitutum, ut edoceri amet suminci studio, & interpretationes ultro admittat illorum locorum quibus haeretici contra veritatem abutuntur': quod clarius patebit si legantur eae quas Paulo post assere rationes cur integrum sit omnibus . catholicis Scripturas Sacras certis temporibus ac locis legere. Eodem principio nititur temporum ac locorum exceptio. Id autem observandum diligenter est Galliam hie a Cardinati Richelio inter ea loca recenseri, in quibus catholicis licet Scripturas Sacras legere. Τum ut iisdem se tueantur armis quibus impugnantur, tum quia fidei suae tenaces cum sint haudquaquam timendum videtur esse ne eiusmodi lectione abutantur, quae una res propositionem a fundamentis emit, ab authore videlicet Gallo & in ipsa Gallia scriptam iis temporibus cum adhuc multum Iab ris exhauriendum superest ut profligentur omnino & radicitus extirpentur senestae haereseos reliquiae, in ea vero regione ubi roborati in sita fide catholici non jam ita prono ac labili in pristinos errores animo sunt, sed in id prius incumbere debent ut scri plurarum ope ac praesidio muniant se contra morum dissolutionem. seque ab ill
sonum novarum contagione servent incolumes.
Tertio in hac secunda propositione, ratio cur sacrariam litterarum lectio prohiberi debeat petitur, ex aetate, sexu, ingenio, conditione, capacitate, non autem inde, unde
potissimum petenda esset ex defectu fidei, docilitatis , obsequii, & aliis id genus pravis affectionibus animi quae
non tam ab ipsa natura hauriuntur quam culpa noti a procreantur in nobis atque invalescunt.
Ea quidem quae damnatur in hac secunda propositione
sententia Scripturae Sacrae lectionem quibusvis promiscue hominibus permittit, sine ulla restrictione. Sed illae voces nullo negotio explicantur ac determinantur ipso orationis,tenore ac serie. Ibi namque cum dicitur promiscue &sine ulla restrictione, id ita accipi debere, sine ulla res
trictione aetatis, sexus , ingenii, conditionis ac capacitatis nemo est qui non videat. Quibus verbis innuitur neque aetatem, neque sexum, neque ingenium , neque conditi em, neque capacitatem legitime Praeteri posse quo
20쪽
9 minus Scripturae Sacrae lectio fidelibus per uatur. Quo quid verius λaetas quidem legitimo praetextui esse non potest ut quisa lectione sacrarum litterarum arceatur. Timotheo nam
que laudi vertit Apostolus quod eas ab insentia didicerit..infansia sacras litteras nosti. 2. ad Timoth. 3. I s. Non sexus. Beatus quippe Hieronymus puellis ac mulieribus multis author est, eas ut legant. Non etiam ingenium praecisE; neque enim adolesce tutae Paulae tum omnino maturuerat animus, cum ipsius matri Letae suadebat Hieronymus, ut ediscendos ab ea seriatim & ex ordine Scripturae Sacrae libros curaret. Discat s. Psalterium, his se cantici; avocet , O in proverbiis Salomonis erudiatur ad vitam. In Ecclesiaste consuef-cat quae mundi sunt calcare. In Iob virtutis o patientiae exempla sectetur : ad Evangelia transeat nunquam ea pomtura de manibus. Apostolorum Acta ct Epistolas tota cordis imbibas voluntate: cumque pectoris sui cellarium his opibus locupletaverit, mandet memoriae Prophetas, o Regum, O paralipomenon libros ; Esdrae quoque Hester Polumina. Ad ultimum sine periculo discat canticum contico=um, Epist. 7. Ad Letiam ante finem.Sanctus quoque Augustinus ait Scripturam Sacram patentem ac perviam omnibus esse, tametsi pauci sint admodum qui illius altitudinem scrutari penitus & pervadere queant; ea nutriri simpliciora ingenia, sublimiora delectari. Modus autem ipse dicendi quo Sancta
Scriptura contexitur , quam omnibus accessibilis , quamvis paucissimis penetrabilis, bis salubriter o parva corriguntur , O parva nutriuntur , O magna oblectantur ingenia. Epist. 137. ad Volusianum n. I 8.
Neque vero conditio lectionem sacrorum librorum debet impedire. Chrisostomus eos jubet etiam a saecula, bus hominibus legi. Κοσμικοὶ βιωτικαὶ. ab iis quos rei semiliaris, uxoris, liberorum cura distinet ac praegravat.