장음표시 사용
41쪽
Christi & regulis Ecclesiae sanctissimis est omnino cum
sentaneus. Ostendetur tantummodo probandum id & usu pandum esse maxime quod ille author tam impudenter
Quod ad Paenitentiae Sacramentum attinet, non id qui dem in praesentiarum suscipitur ut expendatur diligentius quale & quam grave peccatum admittat qui venialem cutipam sine illius dolore deponit, sed illud pro certo h beri debet teneri Sacerdotem ad denegandam vel diis rendam adsolutionem si quis venialia tantum peccata co sessus de iis dolere, ut par est, non videatur. Id vero in ipsa Paenitentiae Sacramenti natura radices habet. Non valet illud Sacramentum ubi quispiam desideratur e tribus actibus qui sunt ejus veluti materia. con. Trid. fest i
can. q. contritio, confessio, o Satisfactio. Illudque vertim est non modo cum mortalia , sed etiam cum venialia eb peccata deseruntur. Porro cum animadvertitur vitio& culpa recipientis invalidum fieri Sacramentum, illud nihilominus recipere vel administrare velle idem est ac eo abuti, quod quidem sacrilegium ne in se suscipiant qui desia & paenitentium salute solliciti sunt consessarii, absol tionem non impertiuntur iis in quibus nullum doloris signum deprehendunt; id autem contingit plerumque in iis qui veniales tantum culpas admiserunt, & quidem frequentius fortasse multo quam in iis qui letalia peccata accusant. Iuxta illud vulgatum Chrisostomi effatum ho-
mil. 87. in Math. Haec quia pa=τa sunt desides reddunt Odum contemnuntur non potes ad expulsionem eorum amimus generosὲ insurgere. Quod spectat ad Eucharistiae Sacram tum duo tantum hic observabuntur. I. In permittendo fidelibus frequenti communionis usu nullam observari posse regulam tutiorem ea quae a B. Francisco Salesio traditur, ad communionem unaquaque hebdomade percipiendam, introd. lib. II. cap. 2o. Ubi cum canone quotidie quem Gratianus Augustino alti ibuit, de consec. dist. Σ. Et B. Bonaventurae doctrina concinit. Vult autem haec regula ut si quis non ab omni tantum peccati mortalis labe, sed etiam a quolibet venialium cul-
42쪽
. 3α parum studio immunis. Porro frequentem Sacrae Syn xis usum non permittere iis qui cum puri sint Lethalium peccatorum , studio tamen culparum venialium aliquo tenentur irretiti, quid aliud est quam a communione illorhomines aliquagulis remorere qui venia es tantum maculas
Σ. Non solum a B. Thoma p. 3. q. 7O. art. IO. in corp. sed & a Concilio Tridentino seis cap. 6. innuitur non expedire ut iideles omnes ad Sacram Eucharistiam quotidie accedant. Verumtamen constat multas esse sanctioris notae animas quae non sunt mortalis ullius peccati serdibus inquinatae: eae ergo a communione remove tur propter peccata Venialia, aut etiam propter levia qua clam minus bene se habentis animae vitia quae ne peccata quidem sunt talia multoties in pluribus hominum multa impedimenta hujus devotionis occv snt propter corporis indispositionem, vel animae, non est utile omnibus hominibus quotidie ad hoc Sacramentum accedere. S. Th. lib. cit.
His quasiicumulus accedat , decretorius hac in re ejusdem S. Thomae locus alter tama interdum absque mortali peccato actualis devotio impediri potest, cum distractiones variae ipsam impediant , peccata Venialia virtutum actum tollant; absque peccato mortali potest essectus his rSacramenti impediri ; ita quod aliquis augmentum gratiae
non consequatur ς nec tamen reatum peccati mortalis incur-τα , sed fortὸ reatum peccati venialis ex hoc quod impar tur accedit in A. dist. a 2. art. I. ad 3. ibi dicitur fore ut illi Sacramenti gratiam aut effectum non recipiant, imb esse cur timeatur ne se veniali peccato implicent , quo quid aliud agitur quam a communione removentur ii homines qui
veniales tantum maculas contraxerunt. Idem legere est apud Suarem, Laimanum de Tuch. cap. q. q. I. o alios.
43쪽
Panitentia Sacramentum Molent, innuuntque absolutionem qua in eo concessitur non esse nisi declaratoriam qui piis tum hominibus , tum musteribus Sacram communionem 'permittunt non impertita prius absolutio
NON A propositio salsa est eumque morem quam
temere tam immerito comdemnat qui mos est admodum laudabilis & aliquoties usurpandus. Usurpari quidem id debet ut, piis rum hominibus, tum mulieribus sacra communio permittatur, non impertita prilisubsolutione si modo vexa sint pietate instausti , si ex religionis regulis vivant, sibique & moribus suis intenti
semper ac erecti invigilent tum cum quasdam tantum evagationes animi, negligentias, aliaque id genus leviora peccata confitentur, quae Vel involuntaria fuerunt, vel saltem voluntaria misse certo non sciunt : tunc enim nullam paenitentiae Sacramento materiam subjiciunt, aut si quae sit, anceps admodum est & ambigua, nullo se san certo dolore, nullo firmo consilio cautius deinceps ac consideratius vivendi, comitata. Est ea quidem sapie tium & eruditorum Consessariorum consuetudo ut Paeniatentem jubeant alicujus stravis peccati, jam antea decla, rati & remissi consessionem integrare, sed neque id om nes observandum sibi esse arbitrantur , praesertim cum ea de re nihil quidquam Ecclesia praecipiat, praetere reperiri possunt animae quaedam quarum ne unum quiadem in tota vita grave flagitium extiterit, nisi quod saltem multoties accusaverint : ita ut esset pertimescenis dum ne crebra illa & tandiu repetita ejusdem peccati consessito in consuetudinem abiret & jam sine ullo doloris sensu fieret. Si quis consessarius ad illas redactus angustias, communionem ei permittat cui prius absoluti nem non impertierit, ideone accusabitur
Caelaum temere , & sine ullo rundamento proposit
44쪽
tionis Alithor atrocissimarum accusationum tela intorqueri Etiamsi ille quem reprehendit ad communionem promoveret eos omnes qui Venialia tantum peccata haberent non data prius absolutione, qua in re profecto ab Ecclesiae disciplina regulisque deflecteret selso tamen
nonnisi per calumniam is esse diceretur qui Paenitentiae Sacramentum aboleret inaueretque absolationem quae in eo con-eeditur non esse nisi declaratoriam si quidem posset ille nihilominus Sacramenti Poenitentiae & absolutionis neces statem agnoscere ad peccatorum Lethalium quae sent ejus certa materia remissionem. Jam, quanto iniquius in causa tam dissimili eadem accusationis acerbitas usurpatii r a
d cunt ines quidem n Sacerdote veram remit tendorum peccatorum potestatem, sed tamen gratiam reconciliationis peccatoris cum T eo non hominis opera tribuendam , sea a Christi Redemptoris Sanguine proficiis ci , id illi furtim ac callide insinuant quod adversus Catholicam Fidem Calvimisa semper objecerunt, nimirum, si inesset in Sacerdote vera hominem Deo reconcilian-ri facultas , inde secuturum illam reconciliationem opus hominis fore non Chrisi Redemptoris Beneficium. DECIMA Propositio est aperte falsa, injusta, plena
malignitatis & calumniarum. Qui dicunt inesse quidem in Sacerdote veram remi tendori)m peccatorum potestatem, sed tamen gratiam reconciliationis peccatoris cum Deo non ab hominis ope, sed a Christi Redemptoris Sanguine proficisci illi
adeo non insinuant furtim ac callide quod adversas C tholicam Fidem Calvinistae semper objecerunt, ut e contrario Catholicae Fidei articulum certis claris ac maxime orthodoxis vocibus enuntient. Penes selum sere ordia nem discrepant illa quae tam acriter in propositione reprehenduntur , ab his Sacr sanctae Synodi Τridentinae
is absolutis Satardotis allevi sit benesicii dijse
45쪽
pensatio, tamen non est nuyum ministerium . . . Sed ad Iastar actus judisialis , quo ab ipso, velat a Iudice sententia pronuntiatur sess. I . cap. potirema Concilii verba significant , inesse in Sacerdote veram remittendorum peccatorum potestatem priora vero gratiam reconciliationis peccatoris cum
Deo non ab hominis opera, sed a christi Redemptoris sanguine proficisci , alieni beneficii dispensatio.. .Non satis patet quid sit tandem in illis vocibus quas tam acerbe carpit propositionis Author unde tantopere offendi potuerit, vel qua sui parte ad errorem Cal iniustarum accedant. Non lavent procul dubio CalVinistis ea
verba quibus asseritur inesse in Sacerdote veram remitte Eorum peccatorum potestatem latet ergo in altero propositi nis membro venenum, & fortasse Furtim ac callide id insinuatur quod adversus catholicam fidem , et c. tamen nihil est Catholicae Fidei & sanae Doctrinae regulis consenum magis quam illae voces reconciliationem peccatoris cum Deo
non ab hominis opera, sed a christi Redemptorissasguineproscisci, id profitentur Catholici omnes ut vana ac futilia Calvinistarum objecta diluant: omnibus eadem sere verba Cardin. Bellarminus accommodat. Catholici . . . omnes uno ore clamant totam vim Sacramenti Poenitentiae, ut aliorum omnium Sacramemtorum a merito obedientiae, passonis in salisfactionis G1si pendere . . . Porro Pim Sacramentalem, quae escienter atque instrumentaliter concurrit ad remissionem peccatorum proprie ac praecipue in verbo quod Sa
tardos Dei. nomive pronuntiat, dum absoluit, eonstituunt.
46쪽
Qui dicunt Sacerdotes nostros simpl ces tantum ni ros esse meraque divina potentia instrumenta, qu ad instar actus judicialis declarant quod in Caelis a Christo e itur, ii Uponuntur ex admerso Synodo Tria dentina in qua definitum es absolutionem non esse simplex miniserium declarandi peccata esse remissa. UNDECIMA propositio in veritatem , charitatem& iustitiam perinde peccat.
Enimvero peccat in veritatem , in charitatem & in justitiam qui authorem quempiam ejus erroris ac haereseos insimulat quem errorem aut haeresim adeo ille non docet ut contrariam quoque opinionem palam profiteatur. Id autem ab authore propositionis fieri nemo est quin videat. Contendit a Tridentinae Synodi Doctrina discessisse eum quem reprehendit : & tamen quas ab eo voces arripuit
illae Concilii Tridentini doctrinam ac ipse pene verba
Nimirum ad profligandum errorem & Ecclesiae dog,
ma explicandum, ait Tridentina Synodus Absolutionem S Cramentalem, esse aiatiam judicialem , vel judicium sess. Iq. Can. 9. aut, ut cap. loquitur pronuntiari ad instar judicii vel actur judicialis quae sunt hac in re decretoriae voces. Ad iustar actus judicialis quo ab ipso , velut a judice, ρηtentia pronuntiatur atqui illa capitalis & decretoria vox ud instar actus judicialis reperitur in serie verborum ab ipso propositionis authore exscripta. Quo uno in fumos evanescit gravis illius & terrifica reprehensio. Equidem in illa ipsa serie verborum Sacerdos appe latur simplex minister declarans. Quod non omnino Via
detur cohaerere cum Concilio pronunciante absolutionem a Sacerdote concessam non esse nudum ministerium , d
Clarandi peccata esse remissa. Verum divelli non debent haec priora verba ab iis quae statim subsequuntur ad in or actus judicialis quibus postremis vocibus necessarib
47쪽
illa ad Ecclesae & Concilii sensum deflectuntur. Haec vox declarare eundem hic sensum habet ac pronuntiare, judicare , si quidem continuo additur ad instar a Ius judicialis.
XII. PROPOSITIO. Concilium Triden tinum ita expresse definivit sulfω-
re ad absolutionem recipiendam , attritionem quae vitam animae non tribuit , imb qua amore Dei omni vacua
esse supporiitur , ut anathemate feriat qui contrariam opinionem defndunt. DUODECIMA proposito falsa est, temeraria,
scandalosa, Tridentinae Synodo contumeliosa, in praxi periculosissima. Ut huic propositioni, salsitas, temeritas , & aliae quae
'in eam congestae sunt notae astruantur ; tria tantum hic ostendere lassiciet illi Doctrinae prorsus opposita. I. CO cilium Gidentinum neque expresse neque tacite definisse attritionem, aut contritionem imperfectam de qua loquiatur omni amore Dei Vacuam esse. Σ. neque expresse de crevisse idem Concilium sufficere attritionem ad absol tionem percipiendam. 3. Anathemate non pe=ίulisse quι cou-trariam opinionem dessendunt. Consuli potest sessionis i . caput 4. & Canon s. ibi patebit quidnam de attritione aut imperiecta contritione Synodus declaraverit ac decreverit. Nedum vel expresse vel tacite definiat amore Dei vacuam esse attritionem, eam contra characteribus de gnat ejusmodi unde Τheologi plures evincunt non posse non amorem Dei aliquem in illa teperiri: enim vero vult Concilium ut detestationem peccati complectatur , ut excludat peccandi voliintatem, ut sit cum spe veniae conjjuncta , ut' oriatur ex cogitatione animi beatitudinis aeternae jacturam reputantis. contritio animi dolor ac de satio es de peccato commisso. . . Illum Per. contritiore μ
48쪽
mperfectam , quae attritio dicitur ... si voluntatem peccare di excludat , cum sipe veniae cap. q. quae paratur per discuosionem, collectionem O detestationem peccatorum ... pou raudo ... amissionem aeternae beatitudinis , ct aetemae damnationis incursum. cap. s. quae omnia sine amore Dei quodam stare nullatenus posse Theologi multi probaverunt. Ut habeatur brevitatis ratio duo tantum hic reserentur quae illi ex Tridentino Concilio eruunt in favo rem opinionis suae consectaria. Nimirum Sancta Syn dus sess. 6. cap. . 6. exponens qualis ab adultis debeat
adhiberi praeparatio ut gratiam ae justitiam in Baptismo percipiant postulat in iis quoddam divini amoris initium,
cujus nascentis amoris , quasi necessariam appendicem esse innuit odium ac detestationem peccati. Illumque tau-qμam omnis justitia fontem diligere incipiunt ; ac propterea moventur adpersus peccata per odium aliquod O d testationem, hoc est per eam paenitentiam quam ante Baptismum agi oportet.
Inde duo derivant illi Theologi in Poenitentiae Sacramentum. I. attritioni inesse vel praeire debere istud diviani amoris initium , quandoquidem , quae illius tinoris appendix est, peccati detestationem includat. a. Ut gratia , vel justitia in Sacramento Poenitentiae Percipiatur , non miniis, imo magis necessarium esse ilia lud divini amoris intium, quam ut in Baptisini Sacrame t0. Huc ea revocari possunt quae disserit Concilium de
satisfactionis necessitate. sess. 14. cap. 8sane ct divinae justitiae ratio exigere videtur, ut aliter ab eo in iratiam recipiantur qui ante baptismum per ignorantiam deliquerint, alia fer vero qui semel a peccati O Paemonis ferri tute liberati, accepto Spiritus Sancti dono, scientes templum Dei violare edi Spiritum Sanctum contri stare non formidaverint. Si
dissicilius ut par est, gratia. Dei recuperatur in Pinni tentiae Sacramento, quam in Baptismo accipitur , debet ergo ad illud aeque persecta , aut.etiam aliquanto Pe sectior intimi cordis praeparatio adhiberi : quod secus accideret, si in ea quae praemittitur Baptistat Sacrame xo , praeparatione quidam Dei amor inesset, non item in
ea qua Poenitentiae Sacramento.
49쪽
39 . suseiatne ad absolutionem in Sacramento Poeni
tentiae recipiendam attritio , id vero noluit Sancta Syn diis expresse definirs. Illud tantum declaravit , etiamsi suapth virtute & absque Sacramento justum non efficiat peccatorem , tamen eum illa ad Dei gratiam in sacramento obtinendam disponi. Et quamvis sine Sacramoto nitentiae per B ad justificationem perducere peccatorem nequeau tamen eum ad Dei gratiam in Sacramento Paenitentia impetrandam disponit cap. q.
Quod non temere & in consultb Synodi Patribus e cidit. Cum enim primo ita instructum sitisset decretum ,
ut in eo declararetur sufficere una cum Sacramento attriationem, S cere ad hujus Sacramenti constitutionem, Joan
nes Emilianus, Tudetanus antistes qui propugnabat necessariam esse simul cum Sacramento contritionem pe sectam, objecit iis Concilii vocibus controversam apud Theologos opinionem condemnari. Evicit haec admoniatio ut decretum Sancta Synodus castigaret, juberetque vocum illarum loco, eas quae hodie leguntur, substitui. Tantum abest ut hic definiatur expresse sufficere una cum Sacramento attritionem, ut potius declaretur diri mi quaestionem illam nondum posse , adeoque esse permittendum ut integrum sit de ea, prout suum cuique i genium & sua conscientia suggesserint, sentire. Superfluum jam esset ostendere anathematis fulimen in eos non detorsisse Concilium qui non faterentur ad absolutionem in Sacramento recipiendam sufficere attritionem. Negavit id in ipso Concilio Tridentino Episcopus
quem Sancta Synodus adeo non anathemate perculit ut ejus rationibus morem gesserit decretumque mutandum curaverit. Praeterea ex sola Canonis s. lectione manifestum est non latam anathematis sententiam sitisse nisi in eos qui contenderent impersectam ejusinodi contritionem non esse verum & utilem dolorem , ad gratiam in Sacramento recipiendam non praeparare , sed reddere hominem hypocritam & magis peccatorem, postremo dolorem qui ex ea procreatur coactum esse non spontaneum & a voluntate profluentem Si quis dixerit eam con-
50쪽
qotestationem peccamum quί quis recogitat anηor suos iu am vitudiae animae suae , ponderando peccatoγum suorum gravi tatem , mu 'titudinem , seditatem , amisionem aeternae beatitudinis , ct aetornae damnationis incursum , cum proposito melioris Pitae , non esse verum o utilem dolorem , nec pro rare ad gratiam , sed facere hominem hypocritam ct magis peccatorem . demum illam esse dolorem coactum o non liberum ac voluntarium ; anathema sit.
XIII. XIV. PRO POSITIO. ui dicunt absolutionem valide eonferri non posse
nisi iis qui contritionem habent aliqua charitate animaram , perinde est , ac si dicerent absolutionem valide con
ferri non posse nisi iis qui prius sint in gratia consi-
tuli, est Deo per contritionem perfritam qua vitae resituitur anima, reconciliati. ABSOLUTIONEM Sacramentalem praecipuo suo effectu fraudant , & aperte Concilio Tridentino adversantur qui dicunt contritionem quam absolutioni necessariis praeire oportet animatam esse debere ea ch ritate quae vitam animae tribuat. Duobus constat hariam propostionum salsitas atque ii justitia. i. Quod in iis confiindantur ac permisceantur duae a se invicem diversiissimae opiniones. a. Quod assirin tur eas aperte Tridentino Concilio adversari, quantumvis neutra fuerit a Syuodo condemnata, quantumvis uir que a Theologis Catholicis quondam propugnata fuerit &etiamnum propugnetur. Duarum illarum opinionum qui priorem defenderent nonnulli in ipse Concilio Tridentino reperiuntur , no nulli qui posteriorem. Qui petimini ut in iis dispositi nibus recensendis quae ad 3ustificationem praeparant aliquis charitatis actus insereretur si procul dubio , non erant in ea sententia ut putarent hominem per actum quemdam amoris Dei, per quoddam initium charitatis, par contritionen chuixate aliqua animarum , posse