장음표시 사용
21쪽
fiet Panyasis. Quod et confirmat, immo, quod effingilat Eusebii vel potius Hieronymi auctoritas, quam nestio cur non sequamur, nisi grauitam obloquantur. Chronica Hieronymi igitur ad Olymp. LXXII. aianum 4. haec habenti Panyasia poeta habetur illiastris. Consentiunt in his cum Scaligero, qtias commemoraui, editiones, Veneta Radolii et Parisina. Georgius Syracellus pag. I98. B. ed. Ven. Πανοίας ποιητν ς ἐ' ρέ m. Vbi ΙΙα- ω ἰασορ restitui vult Iac. GOarius. Male. bisi hic quoquo S cellus antiquum et sibi ignotum nomen corruperit. Scaliger, apud quem haec inter graeca Eusebii pag. 55. tacito correxit Πα ασις. In quo nomine Hieronymi cxemplaria, quRntum sciam, consentiunt. Alibi in no mino Πανυασις aberrarunt librarii. Ex sola ol. Apollonii IV. 1 14ci. Vossius de hist. gr. IV. VI. laudat: ΠανIασ-sae. Quo Ioco nunc post Stephanum misυασὶς legitur,
et in schol. Paris. Πανxασω. Non notaturua fuissem rem tam Iouem, nisi lacus aliam ob rem memorandus esset.
Nimirum quum in vulgatis selioliis Stephani editio, est
quae eam sequutae, habeant: Πανύωσις δέ φησιν εν ADδω, -- σανεα 'Πρακλέα -- inde auctor indicis a Fabricio iii exsculpsit carmen, quo nomine nullum Vsq Iani
seripsit Pan sis, Lydiam. Repetiit errorem Hariosius I. I. V. I. p. 754. Melius est, quod apud Vossium I. l.
commate Post ενησιν interpunctum est. Sed verum cod. Paris. praebuit: ΤΙ. δέ φησιν, ' ρακλέα νοσήσαντα ἔν Ab Mα τυχειν. Fragmentum ad Heracleam reserendum esse,
vidit iam Vossius. Caeterum qui ex Georgio Syncello
annum Panyasidis colligere vellet. frustra foret. In se a te rerum ordinem annorum non anxio seruat homo ille. Tempus ab Hieronymo siue ab Eusebio assignatum con venire cum Suidae testimonio, ipse Scaliger animadue tit, in Euseb. pag. 1 oo. Ac conuenit, si de Suidae lesti monio ita statuas, Hi nos statuimus. Quamquam ex diuidae verbis non sequitur necessario, quod traditur ab
Eusobio, Olympiade LXXII. ineunte ia in illustrem fuisso
22쪽
Panyasin. Id tamen non prorsus incredibile. A vero sortasse aberrabit prorime, qui Panyasin Olympiado LXXII. annum egisse posuerit tricesimum. Quae via inter diuersas sententias medium lonet, et Vir quo coiiciliat. Panyasin sic potuit unus Olympiadi LXXII. ass Tere, alter Olympiadi LXXVIII. Uino quid efficiatur ad deliniendam Choerili unatem , statim apparebit. Attamen antequam deseramus
Panyasin, Suidae locum, quem adhibui, illustratum dabo collatione codi eis Lugduno - Bataui. Qui liber quum in ea re, quae nobis primaria fuit, nihil disserat a vulgato Suida, tamen alia quaedam singularia habet, quae si quidem in publicum proponere per Seidleri beneuolentiam licet, negligentia soret, Si non proponerem. Difficile autem fuit signa, quibus hoc loco Vsus est Gro- Douius, quae signa Partim sibi repugnant, interpretari, et quid codex habuerit, inde diuinare. Quod coniun
Vulgo est, et quaedam deesse, quae leguntur in vulgatis Suidae libris. Vt omnino hic liber valde memorabilis est Propter ea, quae non habet. Quod et Seidlerus me ni nuit, et ipso alibi exemplo probaturus sit . Desuui his: rινῖς di ού Aaλην, ciλλα 'Pouu τν ν μζrίρα 'modoro Πουάσιδος radeλ9ῆν ἐσrυPησαν. Quae faue, Vt nunClegun-
23쪽
tur, non bene cohaerent cum praecedintibus. Sunt ea ltamen eri antiquo sonte ducta, et egurgio concinunt icum eorum sententia, quos Suidas Panyasin multo
Olvmpiade LXXVIII. priorem fecisse dicit. Quam sen-
lentiam qui fecimus nostram, multo id probabilius habebimus, auunculum Herodoti fuisse Panyasin, quam ipatruelem. Ita bene tutor so cocunt, quae do Panyasi- idis nece et Herodoti ex patria discessu habet Suidas. iQuum Panyasis, seneX quippe, nam multa scripserat, iint remtus suisset, Herodotus iuuenis, auunculi fovi metuens, Halicarnasso abiit. Dcindo a codice Gronouit iabsuerunt haec: καxta δε vινας καὶ μεθ' 'uakμω καὶ lanii ριαχον. Atque haec quod desiui, Paeno laudauerim. Η - isiodus quidem ut in hac re commemorar tur, nulla ne- ,
cessitas fuit. Scilicet non dubito, quin Hesiodus flatim post Homerum Positus fuerit in canone Alexandrinorum. Verum Hesiodea poesis talis suit, quod et Quin culianus algui sicauit, ut praeteriri posset Hesiodus, ubi
Cum Homero compararentur Pisander, Panyasis, Antimachus. Antimachum quod allinet, licol demonstrari possit ex Quinctiliano, fuisse qui Antimachum praeservent Panyasidi, suit tamen ea sententia magis singulorum et Privata, quam publica. In canono hanc observarunt Iegem, ut qui recepti essent scriptores, in suo genero quisque, secundum temporum Seriem inser Tentur et enumerarentur. Quae quum ita sint, inter Uomerum Et Panyasin, praeter Hesiodum, unus interfuit Pisander, sed quem hoc loco praetermisit Suidas, ut minus notum. Denique, ubi Panyusidis opera reeenset Suidaa, Verba, ἐν nευταμετρο, desunt Gronouit codici. At eidem in hac operum recensiono desunt alia quae dam, quae efficiunt, ut hactenus praeserenda esse videantur Vulgata Suidae exemplaria. Non alia autem Suidime emΡlaria, quam quae vulgata dico, ante oculos suerunt Eudociae.
24쪽
Ol. LXXIv. I. multis annis praegressus ost. Choerilus autem. qui teste Suida adolescens, νεανίσκος, fuit OL LXXV. m. τῶν Περσιπιυν, id est, eo tempore, quo Graeciam inuasit Xerxes, quam expeditionem in OL LXXV. I. incidere, constat, ab eodem Suida optime dicitur
γενεσθαι κατα Πανυασιν τοις χρω οκ. Hoc tantum dubium,
quanto Ρanyasi posterior fuerit Choerilus. Nam pos-xior fuit. Verum his, quae de Choerili aetate disputata sunt,
Suida duce, apte et conuenienter, non lauem dissicultatem obiiciunt ea, quae de Choerilo, eiusque vitae rationo et cum Herodoto commercio subiicit Suidas. Qtium Choerilus, Olympiade LXXV. adolescens, νεα-νω-ς, Herodoto octo aut decem, si non Pluribus, auris maior fuerit, quomodo idem Herodoti discipulus timo auditor et delicus, παιδ.κα, fuisse potest' Sunt haec Primo statim adspectu tam discrepantia, ut facilentiquis narrationes iam antiquitus diuersas exstitissis Conieceriti unam eorum, qui Choerilum Olympiado LXXV. iam adoIescentem, itaque Herodoto priorem, alteram eorum, qui Herodoto minorem, adeoque Olympiade LXXV. vel nondum natum vel vix natum fuisso crederent: quas Suidas in unam narrationem conflaueriti Sed ut hoc ita suerit, nihil iuvamur: quaestio oritur non minus impedita, utra ex ambabus narrationishus vera fuerit. Praeterea nullum est apud Suidam indicium , quod coniecturam illam adiuuet. Qui patriam quidem quod attinet, dissensionem auctorum notat, sed reliqua uno tenore enarrat. Itaque duplex datur via.
Aut ea, quae Suidas de Choerili Herodotiquct commesecto narrat, concilianda sunt cum illis, quae idem de aetate Choerili. Aut alterutrum salsum est: Vel ilIud. quod de aetate Choerili tradit Suidas, vel hoc, quadmoerilum Herodoti auditorem et delicias suisse narrat. Iam primo loco videamus, an Suidas secum ipso
possit conciliari. Qui quod Herodoti discipulum aluo aB a
25쪽
auditorem fuisse Choerilum dicit, etsi ita sert natura ' Vel ut discipuli magistris iuniores sint, Potest tamen et contraria ratio fingi, et nonnumquam accidit, ut ali- qui , , sero litteris inibutus, hominis iunioris quidem. sed eruditiovis, discipulus factus fuerit. Praesertim si verum est, quod scribit Suidas, seruili conditiove fuisseChoerilum. At eminuero in re incerta non ex eo, quoasieri potuerit, sed ex eo, quod factum fuisse verisimile est, coniecturam facere debemus. Quicumque audierit, Choerilum Herodoti discipulum siue auditorem suisse, illum Herodoto iuniorem fuisse credet. Id autem manifesto repugnat iis . quae dixerat Suidas, Choerilum ol. LXXV. adolescentem fuisse. Multo Eliam magis r pugnat id, quod additur a Suida, delicias Herodou fuisseChoerilum. Qui ol. LXXV. adolesceus fuerit. is amasius, ἐραστης, Potuit, παιδικα non potuit esse Herodoti.
26쪽
Itaque aliquid erratum est a Suida, siue ab eo, quem exscripsit dividas. Id tantum quaeritur, utrum in illo sit error, quod .Choerilum Olympiade LXXV. iam adolevisse ille affirmauerit, an in Iloc, quod eumdem Herodoti auditorem et delicias secerit. Illud dissero. Nunc eum locum, qui est de Choerilo Herodoti auditore et deliciis. dispiciamus. an probabilixatione labefactari atque eleuari possit. Est autem nouma ratio , sed plures, eaeque tam speciosae, Ut me quo que aliquantisper dubium tenuerint. Quaro non SuPervacaneum Videtur, in his aliquantulum morari. Singula notabo. Primo loco illud ipsum, quod Horodori discipulus fuisso, Vel certe, quod Herodoti auditione ad
Iitteras impulsus esse narratur Choerilus. Grammatici, nec Suidas solum, sed etiam praestantiores, antiquissimum habent, hominum inclytorum enumorare, Si qua possint eXquirere, magistros. Nimirum, quum ipsis res esset longo grauissitna , unde vel ipsi vel alii grammatici suam qualemcurnquo eruditionem accepissent, eX sua conditione metiebantur viros antiquos. Sane, ει qua alibi, in Graecia, etiam antiqua, hunc morem Ob-3eruatum Videmus, ut quaevis disciplina per scholas et viva voce ProPRgaretur: sed in eo errare solent grammatici, quod hominibus inclytis magistros Maurant quam maxime inclytos, et alno magistro esse vix ullum
27쪽
patiuntur. Ita nonnumquam factum est, ut magistros
et discipulos dixerint eos, inter quos illud doctrinis
commercium fuisse vel non probabile est, vel esse mori potuisse demonstrari potest. Sic , Vt exinmplis utar notissimis, Euripidem quidam Socratis discipulum feoExunte V. Suidam in v. Εὐριπίδης. Socratem quidam Aria-xagorae: quidam Archelai Physici, euius et deliciae fuisse, prorsus Vt Choerilus Herodoti, dicitur, sed sino crimine, Ut aliquis, Ρorpllyrius, affirmat; quidam Damonis; alii aliorum: v. Diog. Laevi. in Socrate init. ihique Menag. In quibus ambigas, imperitiamne grammaticorum accuses, an malam iidem. Nam quod Euripidem Socratis discipulum faciunt, salsum est; quod So- .
Cratem Anaxagorae, incertum; caeteris, qui enumerantur , Socratem assedisse omnibus, nemo facito crediderit. De Uno et altero, res probabilis esse dicatur ac vera; de aliis, dubia ac salsa. Addam tria alia exempla. Arctinus non aolum TEetaso, in quo homine nihil nimis Portentosum, sed etiam Artemoni apud Suidam in v. ρκxinoe, audit 'Oμήρου μαθητνης. Quod sic prorsus ineptum est. Etsi aliquid Vori inesse potest. Suidas meu-daeii arguit eos , qui Antimachum Panyasidia semium fuisse dixerint: auditorem fuisse Panyasidis et Stesim-hroti. Sehellenbergius illam narrationem explodit, hanc Pro incerta habet, pag. 9. seq. Bene. Nos etiam magia incertam habebimus, qui Ρanyasin longius ab Antimacho romouerimus, quam satat Schellenbergius. Emp docles cuius non discipulus stat Τ Vide Sturgii Emp doclem pag. 15. sqq. Idem Pausaniae medici amasius fulti Quod ut credamus, nam antiquis illud ex testibus refert Diogenes Laertius r num et id credemus, quod Suidas ex Porphyrio illo suo recitat, Parmenidis delicias fuisso Empedoclem Hac obseruatione ductus si Suidae de Choerilo Herodoti auditore narrationem in dubitationem voces, neque hoc praetermittes, quod eadem,
quae hio de Choerilo, cerio simillima, de Thueydide
28쪽
sI tradantur. et ab Suida et ab aliis auctoribus, fide. ut videἰur, non indignis. Incitatum suisse Herodoti auditione. Deinde, quum Suidas, ubi de Herodoto agit, Samum insulam potissimum Herodoto domicilium et studiorum quasi arenam suisse tradat, hoc mirari subeat, quod idem Suidas Choerilum, o Samo profugum, Ho-
nescio , an futurus sit, cui lota ista narratio de Choerilo eruo, Profugo, et quae sunt reliqua, iam per sv ipsa aliquid stibulosi habere videatur. Has ego dubitaliones in medium proserendas csse duxi, NON, acsi graues easo putem et tales, quibus aliquid ominatur, sed quo apparoat, mo in eam S ut Cn-
iam, in quam eundum esse putaui, non tem re tuisse, sed argumentis utrimque perpensis. Equidem diu est, quum mihi persuasi, eam, quam adhuc dabitanter tractauimus, Suidae narrati auem, si summam rei spectes.
veram, contra illud, quod de Choerili te inle pri misit lSuidas, adolescentem fuisse Olympiade LXXV. salsum esse. Quae ovim apposui, narrationem Suid e de Choe- rilo, Herodoti discipisso et deliciis, eleuaturus, speciem
habent, sed tantum speciom. Sane grammatici nonnumquam siue ex lubidine siue pmpter errorem viris doctis et poetis magistros assinxerunt, quos illorum magistros suisso negandum est. Rem demonstraui exemplis. I erum ea ipsa exempla maximam partem talia sunt, Vt
ab nostro Choerili multum disserant. Socrati atque Euripidi mirum quam multi ac diuersi magistri tribuuntiava grammaticis, mirum quam multa ac varia tacta Disala assinguntuP. Atque in hac magistrorum et factorum satorumque multitudine grauissima caussa sita est, ni
de singulis dubitare incipiamus. De Choerilo autem PrO-lago, et de eius institutione atque Herodoti in eum amore quae narrat Stadas, unica sunt: caquo in dubitationem V0caro ac Megare, pmpter id ipsum Periculosum foret, nisit rod by Corale
29쪽
quoniam unica sunL Quod vero innuebam, fore, cui fabulosi aliquid in tota Suidae narratione inesse videatur, id magis ex cousuetudine nostrae aetatis iudicatum est, quam o Conditione antiquo in temporum. Sed
nolo iurare in verba Suidae. Incertum sit, et prosecto incertum est, quantum in illa narratione veri insiti Anforto hoc etiam, quod Porsicum bellum canendum sibi sumpsit Choerilus, secerit Herodotum respiciens et Herodotum imitatus. Hoc manet, ista omnia, quae apud Euidam leguntur, fingi non potuisse. Disi tum Commu-mis hominum sententia Choerilum Herodoto minorem habuisset. Eam igitur nunc quoquo nostram facimus.
Hinc sequitur, ut salsum sit, quod dixit Suidas, Choerilum Olympiado LXXV. iain adolescentem suisse. Quod qui primus scripsit, oblitus esse Choecili cum Herodoto
Commercium, veI temporum rationem non curasse Videtur. Eam .non magis curauit Suidas. Caussas errori. Primas nemo nunc dispiciet. Potest in carmine Choerili suisse, Unde colligeretur, poetam tum, quum Graeciam inuaderet Xerxes, adoleuisse. Quomodocumque de Caussis erroris statuamus, facilius accidero potuit, Vt Annum adolescentiae Choerili aliquis falso poneret, quam ut Ionga de vita Choerili fingerotur ot continua nare lio, temporum Choerili calculis prorsus aduersa. Haec ita disputata iniit, ut sortasse multis do veritate persuaserim. Sed aliquis dubitandi locus relictus aest. Quars ad alia procedam argumenta, quibus demon auem et Herodoto minorem fuisse Choerilum, et quan- o minor fuisse putandus sit.
Addit Suidas, obiisse Choerilum in Macedonia apud
Archelaum regem. Quae res dubio caret. Choerilum apud Archesaum vixisse, etiam Athenaeus Probat, quem
insta videbimus, lib. VIII. pag. 545. E.
Euripidem apud Archelaum regem obiisse Vulgo QOmlat. Qua de re quae congesta sunt tu Barnesii vita
Euxipidis et in bibliotheca gr. Hartes. ea augeri PO..unt
30쪽
Hermesiana tis testimonio in praeclarissimo fragmen ov. 65. 66. Archolaus. Unicus Itoc Domino rex Macedonum . nam somniarunt, qui duos Archelaos breui seso sequulos statuunt, u Cratero iutri suctus, decesssit Olympiadis XCV. anuo I. teste Diodoro Sic. XIV. XXXVII. Id nunc accipero solent, et conuenit de hoc arario, Noalios nominem, Scaligero Animaduers. in Elisob. pag. IGO. b. Ct P. I 22. d. cum Casaubono tu Athen. p. 535. Quod enim hic, obseruanto Schweighaeus cro tona. III. Animadaers. pag. 254. Pro anno Primo annum dixit secundum , id, nisi erratum est, discrimen est nullius
momenti. Regni Archelai tui lium illi ipsi, quos dixi,
Scaliger et Casaubonus, ponobant tu olymp. XCIII. a. Diodorum sequuti, qui Archelaum regnasse scribit ibi; ἐπια. Qiaod si verum, necesso est, Euripidem. cuius obitus illi ipsi anno, Ol. XCIII. 5. vel quarto ciusdem Olympiadis anno assevitur, apud Archelaum et vixisse et obiisse, quum ille regnare vix coepisset. Idque disertis verbis assii mat Scaligor l. l. p. 108. Tum Choerilum, qui OlympiUo LXXV. id quod nunc ponimus, adolescens stat, hoc est, certe duodecim antiis, si non pluribus, Euripido maior, poetae nonagenarium ab Archelao accessitum fuisse et post Ex ipidem, corte non auto Euripidem, obiisse nec se est. I hoc Omnia talia sunt, ut nemini facile credibilia videantur. Et quid tum , si demonstrari possit , quod fuerunt qui contondero ut, iique viri non contemnendi, Euripidem aimo iam secutido vel primo Olympiadis XCIII. decessisse 2 Quare accedendum Dorum sculentiae, qui, aliis argumentis moti, Archelao non septem , sed quatuordecim annos assigna Verunt. Sunt autom hi, praeter Petauium in rationario temp. honE mulli: v. quem Schweigharii serus excitat I.
L Wosset inglum ad Diod. XIV. XXXVII. t. I. Pag. 671. atque nostris tDmporibus vulgata est ea opinio. Ac Petauius quidem Dinippi auctoritate nititur: vid. graeca L ebii npud Scalig. pag. 57. quem sequutus Georgius