장음표시 사용
41쪽
De scriptis Choerili et praemiis quae prodidit Suida s.
alibi inserentur. Ex Suida manifesto excerpta sunt, quae apud Eu- dociam eXstant pag. 637. Praeter postrema ea, quae ad
seripta Choerili Samii pertinent. Quae quidem ex alio
fonte nescio quo accepit et attexuit Eudocia. Incerta vero ea sunt et Partim inepta, sed ita inopia, ut noti sint contemnenda. Quae ex Suida habet, haec sunt: καὶ ετερος Xoιρuaoe Σάμιος, κατα δέ τινας, υσε De. ἡ 'AIικαρναa ευς. γέγονε δἐ κατα Πανύασιν et σὰ χρονινις.
42쪽
Choerilus, Alexandri Magni comes, Daensia. Tertius Choerilus est Alexandri Magni aequalis. Vide quae Vossius locis laud. de hist. gr. IV. VR. de poetis
. cap. V. et ibidem cap. VIII. ad Olymp. Cm. et Fabrio. B. gr. Vol. III. Pag. 38. Hari. Cf. si placet, Laur. Crassi histi poetar. gr. pag. III. Absque Horatio essetaei Curtio, hunc hominem prorsus ignoraremus. Atquo Moratius bis eius mentionem fecit. Epist. II. I. 235. H.
et Ait. Poet. 55 . Curtius lib. VIII. V. 8. Quos plurimi
Iaudauerunti Sed negligi non debuerat, gratus in Totam obscura testis, Ausonius. Cuius haec sunt Verha,
Episti XVI. Ouumque ego imitatus sim Oesaniam moerili, tra ignoscas magnanimitate Auxandri. Huno Alexandri Μagni Choerilum ab antiquiore Choerilo, Samio , iam dudum recte distinxerunt viri docti: GyrHesus de poeti hist. dies. m. pag. I 8. tom. H. ed. Bas. Torrentius comment. in Hori Epist. lib. II. Pag. 737. Dan. Heinsius de Satyra Horat. lib. II. Pag. 267. sqq. et secundum hos alii, ut Frei hemius ad Curtium, Da-cerius ad Horatium lom. IX. p. 456. sqq. Cf. et Butgers. Lecti Venus. Pag. γ99. Heinsio annotata repetiit, aliquanto auctiora, Sam. Petitus obseruat. lib. u. cap. II. Pag. 166. sqq. Qui, quod supra monitum, de Choerilo Tragico addidit quaedam, quem praeter serat HeI sius. Quod ad Choerilum Samium et Horatianum Choerilum attinet, de discrepantia temporis primus obser--t Gyraldus. Alteram, qua duo choerili dirimun-
43쪽
tur, repugnantiam, quum unus laudetur et celebretur ab omuibus, alter ii rideatur ab idolim iudice, Horatio, notauit et excussit Heinsius. Qui omnino ad hanc rein omnium disseruit doctissime. Quamquam eam non consedit. Sunt enim apud Heliasium quoque errdita Di Pervorse Obseruata. Inter quae hoc non Vltimum, quod Choerilum etiam a Plutarcho inter scriptores Alexandri poni seribiti Qua in re miro modo fallitur, quum quae Plutarchi verba ibi apponit ex Alexandro Heir sius , ea non sint in Alexandro, sed in Lysandro: in Alexandro enim de Choerilo no verbum quidem Plutarchus. Eum tamen errorem secure repetierunt ΡΕ-
. litus pag. 168. et D cerius i. t. pag. 458. At quod Cho Titum, Alexandri Magni aequalem, a Choerilo, antiquo Poeta epico. distinguendum iudicauit Heinsius, rectissime iaciti Et profecto res tam clara est, ut ii potius notandi aint, qui Ves per obstinationem, vel Per err Tem Vtrumque Choerilum consudarunti Quam obstinationis culpam contraxit Scaliger in Eus. Pag. Ο1. R. Erroris, multi: P. Victorius commetit. in Aristot. Dr. Florenti 1548. pag. M'. Murotus Var. Lecti XILXIV. Turnebus Aduers. XIX. IX. fin. et XXVII. IV. qui tamen uno loco, XXVI. XXV. verum auspicatus
CSL- Porro erundem eri Orem errauerunt Lambinus ad
IIorati Epist. U. I. α35. idemque ad Luorol. I. 5Iέ. Meu=sius in BibL Gr. lib. II. pag. I Soci. H. UOl. X. Theso Gron. et ad Hesychium Miles. Pag. 22Ο. sq. Quae de suo addiderunt, Choerilum Alexandri illustraturi, Acro et Porphyris ad Arta Poet. 557. etai, quo auctore addiderint, non constat, haud prorsus re-Pudianda sunt. Sunt tamen salsa mixta veris. Illud statim Valde incertum est, an, quod inest in verbia isto- Tum hominum, magno et continuo carmine bella Al xandri compxehenderit Choerilus. Deinde quae de colaphis addit Acro, fabulas puto essε ac nugas. Nimi-Tum quum alterum Horatii locum ex Episu IL L sic,
44쪽
ae xocte quidem, intelligerent, ut pro singulis versibus
singulos Dummos acceperit Choerilus, grammatici, o quibus Profecit Acro, hanc adiecerunt cotiditionem, ut pro bonis tantum versibus praemium illud retulerit, pro malis autem Poenam, id est, colaphos. Iam alius viderit, quo sensu nectus est dixerit Acro: Virum ita, ut sit Poene Usque ad necem fatigatus, an reuera intemsectus. Hoc fortasse dignius grammatico. Denique di ficissimum est dictu . unde Porphyrio habeat haec: Huius omnino septem Mersus laudabantur. Vel, Ut commentator Cruquianus: Choerilus, qui gesta Alexandri
describens , - εwtem tantum Dersus laudabiles fecit. Est vero res etiam Per se non parum mira. Tynnichum nouimus Chalcidensem, qui, quum nullum Vspiam Poema fecisset momoria dignum, paeanem scripsit longa Praestantissimum, cuius pulcritudinem aequari posso ipse negabat Aeschylus, ab omnibus frequentatum, εὐ- λη3ια - Μουσαν : V. Platonis Ion. pag. 554. d. Cuius poetae nomen, quod obiter anNoto, neque enim a quo Piam annotatum scio, restituendum est Ptolemaeo Hephaestionis apud Photium Bibl. pag. 485. Vbi Tnωνυχου
circumfertur, vel alia monstra. Sed quem deus catenus tantum afflauerit, Vt septem versus laudabiles se-eerit, praesertim in Iongo Poemate, quale scripsisso
Choerilum innuunt Horatii scholiastae, non facile inuonias, si aeter liuno PorphyTionis Choerilum. At vero equidem aut salior aut coniecturain proseram in hoc libro, qua dissicultas huius loci explauetur omnis. So-ptum illos, do quibus Porphyrio. Choerili versus etiamnum cratare puto. Sed hoc dissero paullisper. Sunt Praeterea alia contentioni obnoXia: do praemio, quod ab Alexandro Magno retulisso dicitur Choerilus; an vestigia liuius Choerili alia, quam adhue vidimus, supersint; an Lamiaca scripserit, quae mDa opinio est. Quas res omnes tractandi dabitur locus, quum ad Choerili Samii opera et reliquias deueuerit disputatio. Quum
45쪽
enim non valde clarus olim fuerit, et hodie sit Ignotissimus homo Choerilus is, quem Alex. ndri dicimus, nolitia eius Omnis, si qua sit, exsculpenda est ex testi-mOHiis, quae exstant, Veterum ad Choerilum Samium spectantilius. Sic in iis, quae super patria Choerili Samii tradunt auctores, admixta esse, quae ad Choeri- Ium Alexandri pertineant. statim declarabimus. Caeterum, etsi et nobis credibile est, immo CDP-tum . si actam suisse Alexandri Magni tempore poesin epicam, tamen videndum est, ne iusto contomtior ha beatur. propter Horatii iudicium. Choerilus Alexandri. Ρotest ille pessimus suisse, si cum Homero com- Pararetur, sed idem non malus. Tam egregia fuit antiquorum Graecorum poesis, tam firmo ab excellentis, simis ingeniis ars imposita sundamento, ut etiam in seros et mediocres poetas aliquid inde fructus redundaret; et Iongum praeteriit tempus , antequam eSterna POPSUOs atquo artis spocles petiitus exstingueretur. Quam deitido Alexandrini artificio et intentiore cum Tenouaro studuerunt. Illud grauissimum est, quod Η -
Tatius Oersus Choerili incultos dicit et male natos. Quoand metricam artem spectat. Quamquam in eo paullo iniquor fuisse potest Horatius.
De patria huius Choerili dicturo subuenit Fabricii
coniectura. Etenim quum Suidas et Eudoeia Choeritum eum, quem antea Vidimus, Herodoti aequalem, But Samium. aut Iasensem, aut Halicarnassensem misso dicant, et quum Stephanus Byzantinus in V. Ἀσσος Choerilum Iasensem commemoret: in mentem venit
Fabi icio Bibl. v. vol. II. p. 292. Hari. haec ita discernere, ut Choerilum illum Herodoti aequalem, Samium
diceret, et a Stephano Choerilum Alexandri Magni
inqualem intelligi crederet. Quam coniecturam Pu sus deseruit Harlesius, Moursium et Menagium Sequu- tua. Qui Samium et Iasensem et Halicarnassensum Promo habendum esse censuerunt. Et aio Vossius de histor
46쪽
έ gr. Ae prosecto ita fieri potuit. Verum enimuero, quum plurimi, et Suida locupletiores testes Samium nobis p stent illum Choerilum, et quum eius narrationis dissensus, quae Iasensem insert Choerilum, tacillime explanari atque tolli possit, si duos in hac re Choerilos confusos et permutatos fuisse statuamus: Cur non Dam rationem sequamur nos, qui Sciamus et demonstraturi si
mus, Suidam et Eudociam aliquoties consudisse Choerilos diuersos 3 Atque hoc sinit, immo suadet Stephanus ByZantinus, qui quum Choerilum Iasensem dicit, vix dubium est, quin ita dicat distincturus eum a Choerilo celebriore Samio. Correctum adseribam Stephani Iocum. Nam corrigendus est, antequam legi possit.
Ιατος di τὀ Αργος, καὶ 'μσιοι οἱ κπιοικουντες. Quod scripsi V σου, πολις - accentu in prima syllaba Posito. iaci propter verba, quas Aoquunt in , at καὶ ὐξυ- νω, λεποι hor: quae ostendunt, apud alios non Oxyt non suisse vocem, sed alium accentum habuisse. Et sane Via e est apud Athenaeum III. p. Io5. E. in Archeatrati versu:
In qua narratione Athenaei editiones lib. XIII. p. 6o6. D. δασῶ praebent et 'Aσου, in eadem Aelianus do animes. m. XV. habet γασιν. Certe sic Gemeri editio. Loquuntur autem Athenaeus et Aelianus de Iaso Cariae. Et V -υ ipse Stephantia in v. monia. Eo tamen loco, in quo
Nunc Versamur, Verba vis ὀξυτονως λεγυιενη, signis care videntur, gratiorem fuisse Stephano eam rationem, qua necentus poneretur in ultima: vel propterea, vidistinguerentur nauis Carim et 'γασος υργος. Illud autem incertum relinquo, utrum Stephanus antiquus. Cu
47쪽
visum Ἀασευα an 'μσωυς. Antiquiorem putauerim osse scriptura ui Per Vnum r. Vici Berhel. et quos laudat Hotastentus: cs. Cessar. notiti orbis aula vol. II. p. 9o. Iulex omnes plurimum auctoritatis prae se sert Archestrati Veraus, quem apposui. Contra quem nihil valet Sibyllae versus, ab Iloistento adscriptus. γασOD Stephanus nostee ipse altero loco, in v. Γαρπλα. 'Iωσία etiam Suidas,
ut vidimus, inde a Mediolanensi editione. Quae editio
quod mori etiam ἀλικαρνασία habet, casui magis quam consilio iiibuendum Videtur. Sic eadem variat in v. Παν-
dociat 'D/ύ,o. Ab Iaso Cariae suit Lyco Iασ1ὐρ Athenaei X. p. 413. F. quem ad Iasum, ignobile Laconite oppidum, malo referebat Ionsius do scriptor. hist. philos clib. IV. 55. Apud Diogenem Laertium II. CXI. p. 165.
ubi 'Iασ/υρ audit Diodorus Cronus, C aubonus scribi iubeti 'Iασσεύς. Consentit Menagius pag. 126. et Suida quoquo in V. AoM9ἰλος restituendum censet γα- α. At vero in codicibus Diogenis constanter est γασε . Quos
firmat Hesychius Milesius pag. IJ. ed. princ. In Antia iteista Be ori vol. I. Anecd. Pag. 33. excitatur Alexis 'Iάσιδι. Quod fabulae nomen haud dubio deducendum est ab Iaso Cariae urbe. Iasum et 'Iασεῖς Per unum Aetiam Athenaeus XIII. p. 6o6. D. et Aelianus l. l. Porro in Stephani editionibus vulgantur haec: ό πολίας αυτορυασσεῖς, ἀφ' ου Xowωος ῶν Oic Pineduq Pασσιυς r in
quibus αυτ otiosum et contra Stephani consuetudinem, et ιοῦν ineptum est. Nisi exciderit aliquid: quod non or do. Berhelii editior ἐιυν. Pro a Drος scripsi αὐτῆς. Possis etiam ταυ Stephanus plerumque sino coniunctionstet g πολ linet, 'Iur ατίτης; ὀ rruatruci 'μλυσσιος ; τὰ ἐθνικον.
dit ad coniunctionem : νύς οἱ πολῖται Ιαθεαrαι, To ἐδνι- ωον Πλουτῖνος, ης ὁ οἰκῆτωρ Πραιτετμενος, τὰ 1θνικόν ταί -r,ne Αναός et sim. Deinde aliquis corrigendum censeat,
ἀφ' de Σοιριλος. Et loquitur eo modo Stephanus, veluti r
48쪽
ου iola, et v. Zτως. Vt non Perspiciam, cur in v. IFργιο vitiosa videatur editori librorum lectio ἀφ ου. Si eui autem iri his verbis, ὀ noa, ς αυκῆς Ἱασευς' ἀφου λοιρίλος νιν O 'Iασευς, supersuum Videatur additamentum ὀ 'Iασευς ς is reputet, et alibi sic repeti gentilo a Stephano, ubi non necessavium, et hi o necessariam fuisse repetitionem, quo distingueretur hic Chooritus a Choeri Io Samio. Quod quum alio modo fieri potuisset, breuissime tamen fiebat Patriae nomine addito. Deniquo in iis, quae Postrema sunt apud Stephanum, intactum reliqui si e , quod libri tonere videntur omnes. Idemque in v. Aoroe ex libris mss. et primis oditionibus certatim restituerunt contra Xylandriun Gronouius, Ilo stonius, Berkelius. Atque sic fortasse loquutus est Ste- Phanus Byzantinus. Verum quod Berkelius apud Eustallii iam ad Dionys. v. 419. Ianoe reponi iubet Pro δεσον, temere facit, quum idem Eustathius ad Iliad. III. 75. eamdem formam teneati ἔθεν - ωνομασθη TO rος τρι- χως, ' Ιασον, Οἰς καὶ mi 'Oδυσσεια δηλοῖ, Πελασγικον καὶ 'μ- πυδετον. Cf. eum d. ad Od. XVIII. 245. Neque aliter Potuit sacere Eustathius. Nam Homeri versus in Odys- Eea contra Viros illos probat, antiquam et unico Veram istius nominis formam suisse υασον Ἀρρος, genere neutro. Cf. schol. ad Ilom. Il. III. 75. Et Hesyclitust Ῥυσον ' Ap p. Neque apud Strabonem legitur Vασος γος:quod tamen assirmat Berkelius. Vt Omnino sapientius egerit Pi nodus, qui hoc tamquam singulare notat, quod δε ς De sit apud Stephanum. Redeo ad Choerilum Iasensem. Igitur Stepilanus Byzantinus, quum Choerilum dixit Iasensem, non dubito, quin Choerilum eum intellexerit, qui Alexandri
Magni aequalis et comea suit. Quem ille probe distin-
49쪽
ctum habebat a Choerilo Samio. Iam hoc vix aliquis eorto definiat, quis primum ita consuderit virum quo Choerilum, quo modo consusos videmus apud Suidam et Eudociam. Hesychio Milesio, ut dixi, error ille noueommunis est: qui Samium dicit simpliciter. Vt fortasse primus Suidas errati culpam contraxerit, et Stephani demum loco inductus. Sed quum Hesychii Milesii noti nisi epitomen habeamus, contraria i alione aliquis statuat, eadem . quae nunc apud Suidam, et hinc apud Eudociam, totidem verbis exstitisse in libro Hesychii Milesii genuino: ut hic primum confuderit Choerilum Samium et Choerilum Iasensem. Suidas insuper addit,
etiam Halicarnassensem suisse, o quorumdam opinione,
Choerilum. Quinam illi fuerint nescimus. Repetiit Eu- docia. Et hoc quoque Suidae, vel eius, quem Suidas
exscripsit, errori adscribendum est. Iterum confusi Choerili. et Choerilo Samio datum est, quod pertinebat ad Choerilum Alexandri. Hunc enim credibile est ab aliis lasensem, ab aliis Halicarnassensem appellatum esse . quum ambae essent Cariae ciuitates. Ita tuo ex alterutra oriundus hic Choerilus Alexandro Magno, in Asia versanti, adhaesit. His peractis visum est, Scaligeri, quam supra attigi tantum, opinionem, quae Rd Choerilum spretat, contemplari. Nam unum Choerilum statuit Scaligor. Suffiei et autem summam eius disputationis ponere, quo
appareat, an recte obstinationis Crimine accusaueriti1 virum magnum. Cuius haec sunt argumenta, Animaduers. in Euseb. pag. Iol. a. Frustra osso, quod duos
Choerilos fuisse putet Gyraldus. Vnum suisse. Quemlloruisso Persicis temporibus et expeditionem Xerxis
epico carminis conscripsisse, sub Alexandro Amyntio filio. Eumque egregium poetam suisse. Cuius rei testimonium illos versus profert, sane egregios, quos ego posui fragm. I. Hallucinatum esse in regis Macedonum
homonymia Horatium, qui Alexandro Maguo attribuat,
50쪽
- έ5 quod ab M seriesro Amynim filio factum; et eumdem praepostero ais P est Choerili iudicasse. Prauo Horatii
iudicio oba minis iam esse Curtium. Quae quam vana sint omnia, quam inique disputata in Horatium . quam Te- pugnantia antiquis testibus, non opus est Explicare, Postea. quae a m Scripta sunt. Ac primus quidem Scaligeri lapsus, Et Teliquorum fons eri rum, in eo est, quod Persicis tempoDibus floruisse Choerilum, epicum Poetam, et suti Alexandro Amyntae, statuit. Quod partim studioso fecit, ut duos Alexandros confudisse videretur noratiust pariim Eusebii loco induci se passus est, Choerilum Olympiadi LXXIV. assignantis. Quo errore, Ut Dacerium taceam, etiam Heliasius abreptus Choerilum epicum vixisse statuit ad LXXIV. Olympiadem. At enim-Vero, quod iam animaduertimus, Eusebius ibi Choe-HIum Tragicum innuit. De quo miror quod nihil notatum sit Scaligero. Nisi eo usque processerit Scaliger, ut Pro uno eodemque habuerit Choerilum tragicum et epi-Cum. Et prosecto eo processit; quod aegre profiteori, quum res sit paene indigna Scaligero. Sed disertis illo verbis, ubi de Choerilo illo suo agit, qui floruerit sub Alexandro Amyntae et epicum carmen conscripserit: Proeterea, inquit, Pratinas commisit fabulam cum eo
Obmpiade LXX. Vt iam, si quis Scaligerum audiat,
coalescant et in unum redigantur Choerili, quos recensuimus, tres. At bene est illis, et salui deinceps manehunt. Scaligero irascimur, qui abuti ingenio, quam via ab aliis monstrata insistere et aperire veritatem, id quod nemo facile illo potuerat melius, maluerit.