장음표시 사용
11쪽
extensio: em coeleliae in omni terra per assistentiam ipsus Delfacillime promox endam. At similia in Sacra Scriptura non sussulta sunt mendaciis vel imaginibus fictitiis, sed relationibus sua natura veris. Quis ergo in dubium vocabit consensionem Dei publicam de Generatione ab aetemo. Certum est, Lapides nos Iocuturos fore, si diceremus: Naturam divinam esse compositam ex tribus personis. Per sonae divinae, si comparantur inter se secundum characteres suos abstrahendo ab essentia, non introducunt compositi nem, nam hoc respectu non sunt Unum. Si naturam & ensentiam spectamus, iterum non introducunt compositionem , quia ratione essentiae non sunt aliquid distininum 3 ad compositionem autem requiritur Unitio plurium disti storum. Homo componitur ex anima & corpore. Personae divinae non possunt dici uniri, nam sunt Unum. Tres personae humanae sunt tres homines: specifice autem natura non disserunt, nam unaquaeque persona est FI mo; sed numero sunt tres homines. Tres personae in Deutate non sunt tres Dii, essentia enim ge natura etiam numero
non differunt, Ne nempe est omnibus communis & una. Si B autem
12쪽
autem essentia & natura infinite & essentialiter dissere Ens increatum a creato, etiam modo subsistendi infinite & essemtialiter diversa esse possunti Ergo eadem natura potest comis municari & labiistere in tribus personis, secundum notissimaeflata TheoIogorum: αὐος-αὐος, alius & alius, υποιτα τικῶς, personaliter, non αλλο α ο, aliud & aliud, ου natur, essentialiter. Essentiae divinae ενοτ=rrae, potentiaeque agendi κοινοτητα sequitur operum Ταυτοτης. Totum, Totum, tum, sunt tria Tota; sed saltem numero. Totum enim to
sus est ipsum Totum. Sic subsistit Unitas in Trinitate. At . quomodo essiciatur haec subsistentia Trinitatis, est mysterium angelis impenetrabile, in quod nec Apostoli inquisiverunt, quod nec ipse filius Dei nobis explicare propter infirmitates nostras potuit, quia superat omnes expressiones linguarum iacoeli & terrae. Insurgat Philosophus, non scioIus, sed sanioribus principiis imbutus contra hanc explicationem; demonstret comtradictionem in dogmate de Trinitate; neget essentialem disserentiam inter essentiam Creatoris & creaturae & diversiitatem modi subsistendi; assimet, se naturam Dei cognovisse uti Disi tiroo by Go m
13쪽
hominis ; alias tribuetur ignorantiae contradicentis, quod ille tribuit do strinae. Sine cognitione causae nulla datur contradictio Ego tres homines non esse unum hominem, at tres per sonas divinas esse unum Deum, non est contradictio. Mittamus argumentum ab incomprehensibilitate de- sumtum per mysteria physica toto coelo, imo infinite, diversa satis superque refutatum. Lubentius progrediamur ad aliud argumentum, quod ex sontibus nominum, officiorum & operum , tribus personis in Sacra Scriptura attributorum , ha stum est.
Pater non potest dici pater sui ipsius, sed pater filii. Filius non potest dici filius sui ipsius, sed filius patris. De Spiritu Sancto non potest dici, quod procedat a seipso, vel hoc sensu sit spiritus sui ipsius, sed spiritus patris & filii, a quibus
procedit. Sic ex solis nominibus apparet, unamquamque perinsonam peculiari modo subsistere, & realiter distinistam esse ab altera. Non inficias imus, haec nomina in Trinitate non vuderi proprie & naturaliter, sed quasi metaphorice intelligenda esse. At respondemus: Nomina patris & filii ad Deum appli-B acata
14쪽
cata possunt quodam modo dici metaphorica; sumta enim sunt a rebus, quae habent analogiam in creaturis. Sed ideo tamen pater est pater in summo & persectissimo sensu, & filius est filius proprio, naturali & genuino sensu. Divina autem generatio tam perfecte communicat essentiam & naturam patris filio, ut humanae generationes tantum obscurae & imperis sectae imagines & repraesentationes vocari possint. Quicquid dicitur de Deo metaphorice, illius metaphora & imago semper est in creaturis, veritas autem, persectio & realitas omnium semper in Deo. Ex hoc sundamento filius ab aeterno genitus
supponit patrem multo & infinite propriori & persectiori modo esse patrem, & filium infinite propriori & persectiori modo esse filium , quam omnes patres & filii in omni terra dici possunti Posito ergo, patrem & filium esse revera & perfectissime patrem & filium, sequitur, esse duo vere & persecte distincta entia, quia pater non potest esse filius, quem generat,& filius non potest esse pater, qui generat eum; nec Spiritus Sanctus vel pater, vel filius, 1 quibus nempe procedit. Ergo dantur distinctae, reales & propriae personae in Deitate. Dinstinctio autem personarum quoad ossicia & operationes
15쪽
tDE MYsIERIO TRINITATI . 1 tiones est in aprico. Patri tribuitur creatio, filio redemptio, Spiritui Sancto lanctificatio. Pater dicitur eligere, filius proprium sanguinem fundere, & Spiritus Sanctus sanctificare, imo signare in diem redemptionis. Quatenus ergo diversitate nominum, officiorum & operationum unum Ens ab altero distinguitur, eatenus subsistit distinctio personarum in Deitate, salva si
plicitate essentiae summa omnibus spiritibus creatis opposita. Brevissimis dicta quaedam demonstrantia proferamus, auditores ad evolvenda compendia atque systemata ablegaturi. ab Maximi habuerunt Veteres locum Matth. III, IS I 7.
Arianos provocare soliti: Abi ad Tordanem, V sidebis Trinia ratem. Tria distincta nomina, Patris, Filii & Spiritus Sancti; tria distincta suppositalia realiter divisa symbola, Vox Patris, caro baptietata Filii, descensus Spiritus Sancti; Tria etiam distincta beneficia adsunt conspicua, missio filii, praesentatio filii liberrima ad munus mediatorium sustinendum, unctio Samcti Spiritus sine mensura; quae omnia arguunt trinitatem personarum distinctarum. Ergo non instar Visionis ad denotata , sed ad denotantes personas in hoc loco attendendum est.b In forma baptismali Matth. XXVIII, I9. tres disserunt no-B a miniis
16쪽
minibus, & distinguuntur per ter praepositum articulum του& bis interjectam conjunctionem Ergo secundum principia critica & grammatica sunt distinctae personae. ' Οουσία sive coexistentia probatur, quia baptiZamur in nomen, non nomina. Vero Deo non jungitur res impersonalis, neque creatura in eodem opere. Introitus in ecclesiam non dependet ab homine, nec homo eadem auctoritate, qua Deus, aliquid potest praecipere. In novo Testamento nullius valoris est objectio: Baptizari in alicujus nomen idem esse ac baptizari in alicujus religionem Petrus Act. III, 6. ait claudo: In nomine Iesu δεσι b ambula. Ergo, in Nomine, denotat auctoritatem & vires a Christo per Spiritum Sanctum suppediatatas. Ergo aliquando majus quid denotat, & hic inprimis, ubi baptismo in summum Deum adjungitur, quod Certe non factum est in baptismo in Mosen, I. Corinth. X, 2. Deus ti homines eadem auctoritate nunquam quid mandare possunt. o Contra Es VI, 3. ubi Deus ter sanctus vocatur ab angelis, excipiunt Sociniani: Saepe rem aliquam ter appellari, quae tamen sit una; uti Jerem. VII, 4. Templum 6 hovae, Templum
17쪽
DE MYsTERIO TRINITATIS.IIvore affectuum profertur terna repetitio apud homines, &quodammodo transit in proverbium Hic autem loquuntur Seraphim linguam coeli, & Num. VI, 24 - 26. ipse Deus prae- Cepit, ut sacerdotes benedicant populo tribus vicibus & dbversiis verbis in nomine Jehovah, quod soli Deo essentialiter competit. Denique hic locus expresse citatur, Joh. XII , 41. 6e applicatur ad Christum. Commentarii loco legat exegeta vel unusquisque seria mente secum ponderaturus verba EcX L VIII, 36. Non d principio in abscondito locutus sum. Ex tempore, antequam feret, ego sum. Et nune Dominus Iehova fimisi me F Spiritus ejus. An dilucidius se expedire potuit spiritus Propheticus in Veteri Testamento λ Nil habent, quod regerere possint adversarii, quam mendacia: Textum in Johanisne esse corruptum & loco ἀυτοῦ in quibusdam codicibus Iegi Θεοῦ. Transeat malitia posthac pudore assicienda. Q Denuque ad dicitum palmarium provocamus, I. Joh. V, 7. Tres sunt, qui testimonium dant in caelo: Pater, verbum V Spiritus Sanctus, ct hi tres unum sunt. Recitare hoc dictum idem est, ac explicare locum de Trinitate, & certe lassiceret ad reseI-lendos adversarios, nisi id sibi sumsissent, ut αυθενταν hujus
18쪽
dicti subruere tentarenti Negant illius vetustatem & statuunt, irrepsisse in Textum sine dubio per modum glossae versui octavo appositae, quam alii dein Textui ipsi intulerinti Pias
fraudes praevaluisse eo tempore, omnia eo sevo pro licitis fuisse habita, quae contra Arianos aliquam vim habuerint; hinc tot scripta supposititia, tot manifestae scriptorum antiquorum corruptiones. At malitiose piis fraudibus christianos
maculare volunt adversarii, cum eorum, quae crediderat prima ecclesia, fraudulenta insertione Opus non erat, controve sia Arianorum nondum existente, & quae etiam posita ex C none remotione huius dicti membra ecclesiae ex aliis clarissumis locis satis superque demonstrare potuerunt, id quod lacile perspicitur ex unoquoque systematum nostrorum. Testis veritatis articuli de Trinitate primi seculi suit CLEMENfROMANUS a BAsILIO MAGNO citatus: Secundi seculi IusTINUS MARTYR & ATHENAGORAs; qui posterior in defensionem christianorum asserit: is quis non mira- is bitur, eos vocari atheissas, qui agnoscunt Deum patrem, Deum
is filum, V Deum Spiritum Sanctum, V demonstrant i orum ., potentiam in Unione F distinctionem in ordine In laeulo
19쪽
tertio testes sucre C LEMOS ALEXANDRINUS, TE TULLIANUS, CYPRIANUS. Imo duo posteriores exprensis verbis allegant hoc dictum, de quo est serino. Prior adversus P R Ax E A N ait: is qui tres unum sunt, non unus; quo- is modo dictum es: Ego V pater uuum sumus: Ad subsantia ,, unitatem, non ad numeri gularitatem. ,, CYPRIAN Us de unitate ecclesiae asserit: ,, Dicit Dominus: Ego ρο pater unumri sumus; V iterum de Patre, Filio B Spiritu Sancto scriptum is es: Et hi tres unum sunt. is ATHAN As I Us usus est hoe dicto summo servore in Concilio Nicaeno. Soc RATEs in Historia Ecclesiastica assere rationem, cur in quibusdam e piis antiquis omissa sit hujus dicti mentio: Christianam ecclesiam maximas querimonias semper habuisse de corruptione epistolae Johannis a primis adversariis doctrinae de Deitate Christi facta. Ecquis non videt, omissionem versus facilius credi posse, quam insertionem, quia negligentia describentis pro objecto habuit duos versus immediate succedentes, & iisdem verbis, sola particula excepta, ab initio sonantes. Extruisso versus septimi mutilat versum octavum, quia verba, is τῆτi, disjuncta & separata prostarent sine sensu, cum verba, DC G
20쪽
18O E A T I - ανω, claram, elegantem, tinvictisIanam in sacra thri plura fundatam antithesin ab oculos ponant. Et haec de αὐ-ο.serta dicti Johannaei dixisse lassiciant. Progrediamur Ad secundum, Praeeminentiam patris stante coaequalitate filii & ratiociniis& vindiciis dictorum ex novo Testamento petitorum demon straturi, & ad dieta. Veteris Testamenti omni exceptione majora, attamen in sequentibus ad evitandam recoctionem proponenda, provocaturi Praeeminentia patris nititur fundamento personalitatis, non essentiae, nec durationis. Veteres verba: Pater me major es; relative de generatione, non essentia intellexerunti
Pater habet vitam Ue Dodedit filo habere vitam d seipso, Joh.
V, 26. Ergo nulla est subordinatio naturae & essentiae , sed tantum quoad actum personalem generationis, originem & relationem paternitatis & filiationis. Ex his rationibus pater dicitur origo, causa, Auctor, sons, caput Omnium entium, etiam
duarum personarum Filii & Spiritus Sancti, quia Deitas Filii& Spiritus Sancti est Deitas patris, est enim ab ipso, stante tamen aequalitate & coaeterna Majestate.