Valeri Catonis quae feruntur carmina

2쪽

Barbara College Libra

5쪽

VALERI CATONIS

QUAE FERUNTUR

CARMINA

PRAEMISSUS EST LIBELLUS DE IRARUM COMPOSITIONE STROPHICA EUENDATUS

7쪽

ου δυναμαι σοι, θυμε, πια σχεῖν ἄρμενα πάντα τέωσθι τῶν δὲ καλῶν - σο μμουνος ἐως. Theognis.

Prae ratio.

duum anno 1861 commentationem de trophie Valeri Catonia Dirarum compositione edidiaaem, exstitit vir quidam doctus, qui in areat Litt. CentraIA luadem anni num. 37 elus libelli

censuram feelt Concessit quidem vir ille doetua me aliquot Ioela responalonem trophleam demonstrasse, ae eas in libro ontendit, quae albi parum probentur, et me ad genuinam pristinamque arminia aeripturam nondum nee alas arguant quum gitur ea sit humana debilitas, ut primo quaa oeulorum obtutu omnia videre non possimus, iterato tudio denuo Iaborem meum atque diligentiam armini Dirarum navabam qua in re militeontigit, ut difficultates arminis, praesertim secundae pariis, qua et ipse optime senseram et censor ille doctua monuit, librorum acriptorum laetionibus nisu tollerem. In prima autem Parte etiam nunc praeter eam, quam statu in Ommentatione illa lacunam agnoscere possum nullam quum lotur Diras quantum fieri potest, emendasse mihi viderer, non minua aborta atque studi in eclogam lmpendere constitui. Sed quum versum interealarem non habeat, divisionem trophicam demonstrare non potui, praesertim, quum armen illud non minua mutilum et corruptum ait, quam Dirae. In emendanda autem ecloga ta1.

8쪽

versatus sum, ut nihil eontra optimorum librorum aeripturam mutandum esse eenserem, ubielinque lacunae indiela reperie-hantur. Elvsmodi vero loci non erant pauci. Valerium Catonem, qui summis laudibus a aeripioribus aut temporis effertur, carminum horum aeriptorem esse, neque antea credidi neque nune mihi persuadere possum. Sermonia enim genus est durum parumque exeultum, sententiae abruptae maleque interdum inter se coniunctae Exerellia esse opinor hominia cuiusdam poeticae studiosi, quae ad Lucani tempora proxime accedunt.

Ser. Warendor plia. d. X. Cal. Aug. MDCCC V.

9쪽

De Dirarum compositione strophica

commentatio. diium primo mira aeeitrativa traetarem, mox intelligebam,

versu 10 et 103 Quamvis ignis eris, quamVis aqua, semper amabo: Gaudia semper enim tua me meminisse licebit,

eo quo nune leguntur loco illlam carminis naturae aptam e

tentiam praebere, exin altum locum tranaserendo ease. Ut ita cogitarem, commovit me aeklva, qui p. 138 haec aeribit: Non alienum eat altatum poetia latinta quicquid ero. Sed tamen hoc de homine in elementa ignia et aquae post moriem dissolvendo non memini me legere alibi. - Ad hoc aeeedebat, quoi v. 102 deest in odicibus Baall. Voss. l. Vratisi. l. in Romana utraque, et in omni libro antiquissimo, praeter unam Mutinensem, in qua lite hoe ano loco legitur. M tam dubium esse non potest, quo illl veraua loco ponendi sint, si sententiam eorum eum sententia totiua carminis comparamus. Poeta enim, quisquia ille est, agrum auum igni et aqua devovet ignem et aquam ad eum devastandum et diripiendum pro voeat. Nihil igitur ver simillus est, quam poeta v. 10 et 103 ad agrumaeae eonvertisse, ut vale dieturus esset videmus versus illos eum totius arminis ententia optime quadrare. Vale dicit autem poeta agro versibus 86-90, a quo erat ad greges sese eonvertit quae quum ita sint, minime dubitabam v. 10 et 103 post versum ineollocare, ubi aptissimam toti armin sententiam

campos audire licebit: Dulcia rura valete, tarda, dulcior illis, Et casti sontes et felix nomen agelli: 900uamvis ignis eris, quamVis aqua, semper amabo: 102Gaudia semper enim tua me meminisse. licebit, 103

i. e. et quamula te, agelle, igni et aqua devoverim tuque inieri turus aia, tamen emper te amabo, quum mihi liueat, gaudia tua

10쪽

quae ex te pereepi meminisse. Transpositis v. 10 et 103

post v 90 carmen quatuor veralbus finitur, quibus uni v 7 et propter ententiam et propter constructionem grammatteam summa intereedit almilitudo. Nam in utroque loco singula singuIl quaternis paribus opponuutur: Vv. 4-7: v. 98-101:

Delade uterque loeus almulimia ententila finitur: v. 6. 7:

Et conversa retro rerum discordia gliscet Multa prius fuerit quam non mea libera Vena; v. 100 101: Migrabunt casus aliena in corpora rerum,

Quam tua de nostris emigret cura medullis.

Iam opinor, utque manifestum erit, hae aequabilitate atque responsione consulto poetam aum age. ivos igitur Ioeos invenimus quibus haud faelle quisquam Indolem atque naturam stropharum abiudicabit. Sed aecedit aliud indicium, quo commoti carmen nostrum atrophleum sae statuimus, intercalarea die seu interpositos versus παρεμφε χηιλους, quorum ea natura est, ut extra sententiarum ordinem positi inter singulas strophas ollocentur.

Elusmodi versu non raro apud poetas antiquos inveniuntur.

Plurimos editor Pervigilii Veneris prlauno nitori resiliuit Lipsiae ap. Engelmann 1852 eoilegii p. 7 sqq. ubi tamen interealarea

Dirarum omisa sunt quaeritur, utrum his versibus poemata in trophas albi verauum numero respondeptes dividantur, an ex arbitrio poetae ponantur quod a quaeritur, respondendum est, quodque armen diligentisalme investigandum esse, priua quam deeerni possit, utrum strophleum ait an astrophum quod ad ira attinet, hanc meam opinionem proferre non dubito: Dira eas carmen atrophleum, interea area eam vini atque potestatem habete, ut ita singulae strophae separentur, falaamque esse Naelci sententiam, poetam non eurasse, ut paribus

intervallia poneret laterealares, quo paria fierent media inter