Emendationum Dionysiacarum specimen 1-3

31쪽

φανῆ τινα καὶ λαμπρδν ε 3 του ota τουδε ἀνδρωθέντος γενέσθαι ταυτην παραστη-

ναι τοῖς πολλοῖς τὴν δοξαν, ὁτι μονος ἐκεῖνος ἐκ του Saβί- γέν-ς ωτὶ λοιπος. nihil in librorum seriptura mutavi. nisi quod de addidi post Ουδέν.

Gravioris viti indicium tenuis in speciem et exilis scripturae varietas, quam qui obiter

inspiciat vix adtendat, lacit 9, 24 τμε δὴ ἐν του ἀσφαλεῖ Ῥωμαῖοι νομόσαντες εἰναι κῶ τῆν ἐν τῆ πολει νεότητα καθοπλίσαντες ἐξ jλθον εἰς τὴν υπαιθρον. ως δε τήν τε

πρωτην μάχην cinis Ma δίων Dκτω τῆς αδλεως ποιησάμενοι παρὰ το τῆς Ἐλαἰ-δω ιερον ενίκησάν τε καὶ ἀπεωσαντο τοὐς αντιταξαυένους, καὶ μoὰ ταυτην averis ἔτέραν. πλειονι δυνάμει τω Tυρρηνῶν ἐπελθοκτων, παρὰ Taiς Κοχώναις καλουμέναις πυλαις ποι σάμενοι, λοφι προῆς ῆγωνέσario ' καὶ ανέπνευσαν ἐκ του δέους καὶ το om et Oseto tiελευτα: hic igitur quod ex Urbinate Chisianoque enotatum est ετέρα pro ετέραν tantum abest ut neglegendum sit, ut gratulandum sit Dionysio quod ea cognita ratio monstretur qua maculam eluamus indignissimam eius dicendi genere. cui qui adsuetus sit latebitur vix ac ne vix quidem posse repetitum illud sine ulla idonea causa ποιησάμενοι seriptori tribui. immo postquam vera scriptura, quae est Hέret, abiit in ετεραν, decipiente πολεως et πυλῶν vocabulorum similitudine temere in verba scriptoris invectum putamus. quae sic ab ipso scripta fuerint: ως di τήν τε πρωτην siάχην απὰ σταδίων ὀκτω τῆς π λεως ποιησάμενοι παρα το τῆς Ἐλπίδος ἱερον ἐνίκησάν τε καὶ ἀπεωσαντο τους ἀντιταξαμένους, καὶ μετα ταυτην at θις ετέρρ, πλείονι δυνάμι τῶν ore νων ἐπελ- Θοντων, παρὰ ταῖς Κολλlναις καλουμέναις πυλαις λαμπριος γυνέσαντο, ανέπνευσαν ἐκ του δέους' καὶ το ετος τουτο ἐτελευτα: quod vulgata ante ἀνέπνευσαν habet mi iam Sylburgio suspectum nec expressum a Lapo additum est eum vera scriptura interpolata esseti sed hic quidem ut participium abiciendum esse puto, ita tuendum arbitror altero loco c. 41 οι πατρέκιοιὶ καθ' ἔταιρεlaς και κατὰ συστροφὰς aμα πῶς εαντων πελειαις -κ ὀλίγοις Ουσι πολλα μέρη τῆς αγορας κατεiχον, ἐπικελευοντές τε τοις κατηγορουσι του νόμου καὶ θορυβουντες τους areolar μένOvς καὶ aua πολλα πράττοντες, ἀκοσ/ύας τε καὶ βίας τῆς ἐν ταῖς qui poις μηνιμ ma: loquitur de concione a P. Volero, tribuno plebis, convocata ad legem de comitiis tributis promulgandam, quam legem consules et senatus omnesque patricii inpedire conati sint. hic quod codices cum deteriores tum ipse

antiquissimus Chisianus scriptum habent τῆς ἐν ταῖς φ φοις ἐχομένης non puto nihili sa-ciendum esse, quamvis Urbinas ἐχομένης non agnoscat, cuius ortum iam artificiose rimatur Reishius. ut nemini sit persuasurus. rectius iudicavit Sylburgius, cui cum Gelenius interpretatus esset multa faciendo quae confusionis et violentiae in sussragiis suturae indicia erant' verior lectio esse videbatur ἐσομένης. idem mihi in mentem venerat, Red ut nunc praeseram ct ex -

μένης, id ut de indiciis inmodestiae et violentiaε in suffragiis serendis ab hoc initio prosectae

intellegatur.

32쪽

Alius generis additamentum tommendaverim s. 5b ubi de L. Valerio eastra Aequorum

oppugnare adgresso. sed divinitus prohibito leguntur haee: hor εργοι lamis ζωος M

τοπον αἰθρία. τουτο δῆ το εργον μευσάμενος ὁ υπατος καὶ τῶν μαντεων κωλυόντων πολιορκῶ, το χωρίον, amorean εiς τὴν γῆν αὐτων ἐκώ-t: Urbinas κωλυον-gων οτι πολιορκεῖν: hoe correctum in ετε egregie aptum loci sententiae est. Denique his accedat locus quem postquam diu multumque me exercuit nunc probabiliter secundum eodicum vestigia videor restituere posse. libr. 8, 40 multus est Dionysius in enarrandis precibus matronarum Romanarum. quae duce Valeria una cum liberis suis ad Veturiam, Marci Coriolani matrem. accesserant commoturae eam, ut eum ipsis liberisque ipsorum ad Marcium prosectae filium obsecraret pace eum suis civibus sacra in patriam redire. Valeriae igitur haec verba sunt: παραλαβουσα μετα σεαυτῆς Ουολουμνίαν τε τῆν αγαθὴν γυναικοκαὶ τους παιδος αὐτ6ς καὶ τας ικέτιδας πιπιας φερουσας τα νήπια καὶ ταυτασὶ τας γενεας, ιλ προς τον υἱον καὶ πεῖθε καὶ λιπαρει - vitiosa haec esse non fugit, uti par erat. Relavium, etsi nihil proficimus ex eis. quae ad verba καὶ ταυτασὶ τας γενεας adnotavit:

'haec quid sibi velint haud intelligo. idem si sunt eum τα νήπια, cur posuit' diversum siquid significant, haud ex puto, quid id siti num Marcii liberos' ' mihi eum nihil audendo nihil proficiatur Urbinalis et Chisiani scripturam reputanti φερούσας τα νήπια καὶ ταυτὶ τaς γενναίας ἴθι προς τον υἱον Dionysius scripsisse videtur παραλαβουσα 3 μῶς φεροίσας

- νήπια ταυτί, ἴθι, ω γενναέα, ἴθι προς τον υἱον : ea demum commoda et Dionysio, si recte eum novi, digna sententia esLScr. Servestae Anhaltinorum m. Maio a MDCCCLXIV.

33쪽

1) Late in. 9 St. Von Ostem bis Eu den Hundatagen: Cicero do oratore I. b St. der Disereor. Von don IIundstagen bis Nethnachten: Cicero orati. in Verrem, Q do signis, b) de suppliciis Ausgabo von Halm). 5 SL Prosessor Dr. mmmeri Voti Wethnaeliten bis Ostern: Cicero Tuscul. I, II u. V A gabo von Tischoo.b St. der Disereor. Withrond dos gangen Jahres: dio oden und Epodon des Hor mit Auswalil Ausgabo von Naueh) 2 Sti der Director. Stilubungen in Exorcitien, Extemporalion und Dolen Ausarbei tun n. 2 St. dor Disector. Bebandeit w den solgendo Au aben: 1) narretur rixa inter Achillona et Agamemnonem, duco Homero. 2) recte Lucanum dixisse paupertatem secundam virorum. 3) Alexander quo iure fortunatum praedicaverit Achillem quod suao virtutis Homorum praeconom inveneriti 4 onarretur initium Oedipi tyranni sabulao Sophocliae. b) suo iuro chorum Sophoclium Oedipi fortunam intuentem dixissorro σον τοι παραδειγα ἔχων - βροτῶν Ουδὸν μακαρέζω. R oratio Aiacis lacinus per insaniam commissum querentis. 7) exponatur rixa inter Teucrum et Menelaum in Aiaco Sophoclio. 8) explicetur oratio Aiacia qua mortem meditans Tecmessam suosque decipit. Dio Aulabo der Abiturienteu lauiste: patriae amorem virtutum sontem esse uberrimum. 2) Gri echise h. 6 SL Von Ostere bis gu den Hundstagen: Homeri Il. Ι-VIII Ausgabo von Fit si) 5 St. Professor M. Hammer. Von den Hundstagen bis Wolh-nachion: Sophoclis Oodip. rox u. Aiax A g. v. Schnoido in) B St. der Disector. Von Wothnaehion bis Ostora: Herodoti libr. VII, VIII u. α mit AusWalil Ausgabo von Κrliger) b SL Prosessor M. Hammis. Grammatik Curtius) und Scripta 1 Stidis Disector. Dio vom Director geleitoto Privavehidro dor Schulor begog sich vorzugsπesso aut Homer, Horaz und Cicero.

34쪽

libor solgendo Themata: Comment lea societas quo forment certains anima ux et leue industrio se distinguent - olles do collos dos homines 2 - uela soni lea principaux evenementa qui arriverant auX Grem dans leur expodition aveo Cyrus minour γ - Εxposer les rei sons do coux qui nient l'authenticite d'Holnere et cellus do coux qui Ia mainuonnoni. - Quola fout Ios motiis qui ongaghrent Charies Quinta abdi pier ses couronnos 2 - Do l'influenco quo Ios guerros modi ques Ont exerceo fur la Grlice ancienno. -- Quela sont les principes essentiola dos premiera philo

37쪽

Aulsiitro uber Digendo Themata: Quollos sont les circonstanees Ies plus remarquabios quo les anciens nous out rapporteos fur les Cimbres et les Teutons γ La labiodo Don Carios, tragodio Par Schiller. - Annoneor par icuro a un mi do coli ola rontrio de classes Et in propre translocation dans la secondo. - Charies Quintau cloltro de St. Just. - Comparer te sacrifico d'Iphiminio a celui de la filio do Jophta. - Rodolpho do Habsbourg a Aix la Chapella, anecdoto selon Schillor. Confit do Pyrrhus avoe les Romains. - Faire voir par des exemples timis de rhistoiro quo fouvent lo salut d'un 6tat depend d'un individit. I 'oxeeution descomtes d' mont et do Hornes. - Quelles sont les idies superstitieuses qui existent

39쪽

mathematischer Begrundung. Professor Metra.

40쪽

A. Sprachen.