장음표시 사용
11쪽
num est. Doinde lincultas locomam unime tra Dus illis generiuus, ellipsidiis, traiectioniDus, coactis relationi Dus, comprenenSum est Inna vem TaiΘctiones rarissims difficultatem movent, sed multas alia causa nauet, inter pias Dscuritatis cuiusdam et aduna Drandi Vel tangendi potius quam deseriDenisi et tractandi si lium naud levissima est. Experientia vero me docuit locos quos nunῬiam credideram vel auiser ver deno in), a ceteros censores lectione Scriptorum superat, male intellectos esse.
Omnia plana atque clara sunt in loco I p. 177, 10 πλεῖστα ἀνθρώπους ε ποιήσας τόνδε οἶδα τον χρόνον των μεν εν χρεία φαρμάκων οντων ἐπ εμε καταφευγόντων, μου δεαυτοις δια των ἐπι της αρχῆς ἰωμενου τὰς πληγάς. Tamenis Quae inae8o, incniti; hac constraιctio esturo μου εαυτοῖς ἰωμένου διὰ των επὶ της αρχῆς τὰς πληγάς et iis non iure e ectet αὐτοῖς ἰωμενου τὰς πληγὰς sine praepositione Una omissa luereida tantamn turbarun causa est: scirFserat Libanius: μου δε αυτοῖς ι ὁία των επὶ
της ἀρχῆς ἰωμένου τὰς πληγάς ' Verba dι των ἐπι της αρχ' non ad τὰς πληγάς, sed ad Mμενου portinent mum
ego semper nuggisDatus Sariurem,ulnera). Exemplum naues apud nostriini t m 65, 12sq. At quomodo duanius potuit privatim sanare plagas magistratuum uul nonns Her*ver leniis ingeniae professus est e non intelleger sverua orationis I p. 152, 17 sq. τι μεν ουν επὶ νουν τε αυτιν se. 0 νόμον τω πρεσβυτερ τοῖν βασιλεοιν ἐλθεῖν)ενα τε των κρατούντων τ0ις ἐκείνου γεγονεναι γράμμασι, quaΠ1quam niuit a Dent difficultatis, quippe viae signifieon legen litteris illius imperatoris factam esse unam e talentibus insuperque a in locis Cossicis neodosiani IV , et Novellariam 89, 12 illusi rata sunt se non intellegere verna sunplicissilia a t. H 322, 15 ἀλλ' υδε νυξεπεγενετο τω βραχε τουτω και κουφω - sed ne noctuidem supervenit inuic brevi utpue levi sα δεσμωτηρίω) t. I187, 18 314,3 t. H 487,5 alia 3 si uis, quaeso, mihi in
12쪽
aurem usuaerit Dii, Di tali parapnras opus sit, isti non, cum aliis tum moneri qui veru sinaplicissima p. 180,14
λέγεται δε καὶ ρωτώμενος πο ου χρηστου βασιλέως, τωδη μάλιστα των ἴδε ησθείη, τουμον ιπεῖν ποιησαί τε ερῶντά μου ον ανδρα μαλλον ερῶν φάναι τε καὶ της δευροεπιθυμεῖν δου μου χάριν adeo perpseram inisellexit ut mac de neodosio dictimn est της δευρ επιθυμεῖν ὁδου
p. 10,11 παρ' αλλοις δε γε ἀθλητων ἀγέλαι δευτέρας μέρας
ει τον αγον δεόμενα coniectura δυόμενα eonupit, utpoto quas genetivm δευτέρας μέρας relatione grammatica, privet nec per se intellegi possit. Fingius qui recto sensu; si plus in no genere meerΘvoluissem, fines id inliotnecae TeuDnemanae superatur Inatuisse, melius fuisse dixit mister minorem etiam naaiorem instituere editionem. At quis, cpiaeso, Sositis nodie talem duplicem editionem operiim Udanianomina suscipiet 3 )Mediam illam viam quas una mini visa est ei genda insisse ne nunc Pudem me paenitet. De reuus ortuo graphi eis quoniam per mini datuni iri stare prensisso omnia quae ad illas pertinent copiosa sisputatione tractari , nunc volo esse revissimus. In universum codices Optimos duces sequendos esse statui. Ita-Ῥ1 cum monertus non σώζω et Mον, sed M e ζωον scribsendia1 fuisso dicit, soranas viae tota adscripto carent, fere semper, lamia quae illud abent, vix Dis termi inopinnis odicilius A exstar si hos ipsos codlices etiam forinis piales sunt νω, πόρρω, perperam tota adscriptum 1 CL ad i. III 441,15.2 Fallitur Fritetius cum Reisltiani pretieter Onorem fit mmaiorem editionem inconasse contendit p. 256. Maior quam dici nulla alia re nisi forina, foliomani a minore olistat. Neque rectius se natet quod menerius p. 730 etiam epistulariun editionem a Reislcio praeparatam, sed a uxor non foras missam dicit. Reisltius epistulas legit et emendavit, e titionΘIn non praeparavit.
13쪽
nonnunquam Prae Der meminerit. De Veritat autem forma προάστειον dandi nulla omnino erat causa Nainnane omnes Odiee u Dique exuiDent.
Etiam longius p gressus est Hermordenus ), at nunquam milia persuadeuit formas qualos sunt Bιόσκουροι )ε Πνυκί, ψεκάδας φατρίαν σήμερον, ξώσθη τετελευτήκει δέδεικτο, αναλωμενων, στεος, ταῖν' e textu
esse expellendas Nam esset non Euromani scripturram, Sed manum .ibani corrigere. Hunc non omnino ἀττικίζειν ni illic ne Hermerdentina tulere su it, quales autem fuscini formas in exemplari ni scriptoriun etenim a Liluani usurpati quaerere prorsus o S Iam crisin ipsana actitandam me converso. Quanai universum omnes pro Daveriant, ita tamen ut et Asmus et Hermerilenus uires quas in apparatu critico proposui coniecturas in textuin a regi per vel potuisse vel de Duisse
iudicarent. Nolo refragam iudici Dus aequis almae peritis. At ne mi pii Davi neque pro Dalio 1od erraverclenusq),,aut nullam, inquit, omnino aut prol Miles onines coniecturas recipi sana hibere idetur methodis'. Ego in textum recipiendas esse non duxi nisi imas certae mini viderentur; pro Dauiles apparatii reliqui. At cautior iam audaciore8Se malui. Nam terram xponsentia me docuit si aepa inae exempla sinunt ne eas quidem conIecturas imas pro certis a Duerim Omnes esse pro Dabiles, neduim certaS.
Ab altora parte enricus Sola enhelius' numeriam coniectura 1m a me in apparatu prolatarum iusto natorem esse contendit. At pii dicet, si auosna et Heraver- leno audiverit inis illas tot esse 'gna quae . in textum reciperentur Nema ei usequar. mana exemplis edoctus 1 Mus Rnen I, 106 sq.2 Nuper etiam in epigrammate esseniaco a ol Dio Beriente de Bertiner Ahademi 190 p. 53 edito comparuit. 3 Iniuria is p. 107 1 πολέων Ρr πόλεων scripsisse contendae 4 Mus Rue LX 123. 6 Berline Philologiscne voctienscnris 1904 N. 46.
14쪽
3cio illas meas coniecturas aud raro enaendationem alio-
Idem vir doctus do rec0nsion illineium tutae Cuius sundamenta pro Dat ita, tamen ut codici Vindonononsi F)plus pretii trilauat quam ego. tsi ver niti rei magnam
vina esse negavit, tamen silentio eam praeterire nolui.Α8sentiri si non maeo. Nam ut iudicetur uimini codicis an codicum AP testium minarior ii familiae prioris maius sit pretium, non, ut ille vicit, emendationes locomammaas ego in textum recepi nuΠaserandae, Sed omnes lectiones utriusque familiae examinandae sunt Et multo maior est numerias lectionum iust xim quae e codici Dus familia prioris ain a anteriorinus editori Dus in textum receptae sunt Altera vero familia ne a interpolationivus iidein prersus Dera est. Quamam numerana Dendam esse iudico lectionern φαιρουμεν Ρ. 155, 21 quae Senenhelio ita imposuit, ut ean lectioni prioris
δόζη και αυ τους σομενους τήρει conSVleraverit, unitare non poterit quin participiuna tantum studio aeviatim de Deatur . 4Danium in tali nuntiationum gener ἀνακολουθως vernum finitum adnit ore plurimi docent loci, e quiuus ires simillimos attulisse satis erit p. 108, σιγοντα τρεψάμην οντα μεν ουδε πρότερον ταχύν, οργῆ δε βραδέτερος ἐγεγόνει; p. 243,2 τούτου μάρτυρες - εἰσί μοι των ηλιω- κωτῖν οἱ ζοντες τι νυν με σαθροί, τότε δε νθου μεν;
L IH 434, 10 ου ἀπορον, οἶμαι, ζεύγους, αλλ' δεδίει τὴν γην.
Atque aec quidem in uniVersum. Iam ad singulos locos examinandos, ut pateat quid lucri e notis consortim capi possit, accingor ordinem sequor editionis.
Scriptae p. 7, 23 των ρε μετα αὐτα βασιλέων κα των ἀξιω-
15쪽
XII PRAEFATIO RIUCΑμάτων το μέγιστον αυτ προσθεντων, τον γαρ της αυλης επuρ20 μεχρι προσηγορίας χειν κελευον, ου ἀπεδέξατο φήσας τον σοφιστην εἶναι μείζονα και τουτό ἐστιν Ουκολίγος παινος, τι δόξης λάττων ἀνὴρ μόνης ηττητο της περὶ τους λόγους, την δε αλλην δημώδη και βάναυσον πελάμβανεν. Pro Dat Her verdenus quod scripsi ἀπεδέξατο
erat δόξης ἐλάττων,- μόνης ηττητο της περὶ τους λόγους
p. 80,10 ε δη μεγίστη μεγίστους εἶναι συνεβη γένος
τουμον παιδεία τε και πλουτ και χορηγίαις και ἀγῖσι και λόγοις σοι φοραῖς αρχόντων παντοσιν. r φοραις Scribendiam conieci θρόνοις Αsimas Et sane in θρόνοις ἀρχων dicendis nullius est Lituanius es t m 290, 2 433, 22 sq.;467, ), at in nunc locum non miadrant. Nini mutandiun. λόγοι σοι φοραῖς αρχόντων ἀπαντοσιν sunt orationsesqwae Dulines magistratuum impugnant cf. t. m 448,5). Si liter dixit 4banius . HI 461, 22 στρατηγιν, δουλονοργης καὶ μεστον φορῆς. Cum no coniungo p. 3, ἀντεβετάζων δη τις τα νυν
τα παρόντα κείνοις, βουλης λέγω φροντίσι δε δίκαις
και η Βία γε θρόνοις ἀρχων, ου χαλεπος αν και λωγ' ἀνευροι, ποτέρωσε τουτο τιθεὶς ὀρθος αν εἴη τεθεικώς, ubi 'ρόνοις Ino cum obeto repositiun migius p. 259iniprilai vel φόροις θ φοραῖς ponens. At verDa ab oratione secunda g 33 sq. p. 249, 11 sq. lucem accipers
docet locus t. III 407, 15 sq. οἱ κομιουμενοι τοὐφό- ρο ν - ηπείλησαν τους αρχοντας. Cum βουλη Vero
16쪽
iungitur si quoniam summum est, νη Λία praemu itur. Nemae pro Dare possum quod Her Verdenus ,receuetam, inmiit, Fortuit e m M. Sohannidii correctionein ὀρθῖς νειη ν γ τεθεικώς'. Nam quod antecedit ἀντεξετάζων δητις τα νυν παρόντα κείνοις - ου χαλεπῖς αν και ούτων ἀνευρο flagitat eandem tertiam personam se, quasotiam in antecedenti numeri plurali που ὁ την ρφανίαν θήσομεν; simul comprenensa est.
p. 81,1 ρητορικω μόλις διαφυγόντι τον μοιον θάνατον η τελευτη συνέβη νόσω δέ προμάχοις την βουλην παραδόντι. Non mini pro Dantur Iae Her verilenus scripsit:,,QM Libanius Atticor 1 eaeemplo dualis est amantissimus, non spernenda ideli r codicis Laurentiani VII o leotio δυοῖν προμάχοιν'. Nam δυοῖν προμάχοι cum non in Limyrentiano, sed in solo Vindononensi exsto ita*1 non codicum a uerius familiae Ornmune sit, Iminorem n et mactoritatem, e δύο προμάχοις,10 in codici Diis prioris familias et in Lia urentiano legitur, respondo melius usui
I 4nani qui in dativo so vo δυοι eum plurari solet )construere es. I 275, 11 δύο τοις μεγίστοις σημείοις; II 401, 12 δέ βέλεσιν Π 368. δύο μησι και πλείοσιν;
III 89,9 δύο γνώμαις γνώμαι perperam Reislcius) H 11, 22
ἐπετείοις στρατηγοῖς δυοιν; 182, δυοιν ρήμασιν εστιξε; 439, εν δυοιν ρήμασι Π 134, 19 δυοῖν εἴδεσι λημμάτων. p. 84,3 ἀλλ' πότε με ἀφωσιούμην. Prono Iod Her- v0rdenus proposuit ἀφοσιοίμην. p. 84, 16 καὶ οsτω δη τι αυτ προσεκείμην κριβῶς, ωστ υδ' ἀπαλλαττομένου των νέων ἀπηλλαττόμην, αλλὰ και δι' αγορὰς ἐν χεροῖν τε η βίβλος. και δει τι τονανδρα καὶ προς νάγκην λέγειν. Post αγορα ver Dum 1ale
Wι excidisso conieci, εἱπόμην-emvordenus. Nunc Deu-imn pronaverim sed cum migio commate, ut in BI Cf. t. III 434, διαπηδήσαντα τοσοῖτον ὰπ της βουλῆς - τι θρόνον. 2 Duali exeniplum naues t. I 134, δυοῖν ἐβιάζετο κακοῖν.
17쪽
p. 85,1 συνεπραττεν ὁ δαίμων ουδεν νοσηματι τον δρόμον ὁποσκελίζων, πεὶ και ο προσέπεσε τη κεφαλη - ηνδε τοιόνδε. niuria erravertaenus ,,Nihil est inmad inseq)ιentibus unde mente S pleas Sententiam omisSan post verba πει καί, itaque ininrobabili est aposiopesis . Nam aperte, ut lineolis indicavi, iiDanius filum sententiae di- grossion incisum eruis ἀλλ' περ ἔφην, πλην τουδε τηνι- καυτα ταλλα ην νοσος, και Ουδε τουτο εἶργε μη ἀπολαυειν των παιδικῖ excipit. Quod vero ipse pro ἐπεὶ και etsi duditanter proponit εἰ γε μη reiciendum est Nam insnuntiato tale est προσεπεσε τη κεφαλῆ assimilati nominativi pronominis relativi a Lii Dani nunqwam admissa est. Ibidem l 3 εν τοις χαρνευσι τοις ριστοφάνους νκαθημέν τω γραμματιστη παρεστηκώς iniuriameraver leniis συν a Gasda pro opi opositum defenest. Ut id nullo pacto tolerari poteSt, ita SeuSum rite Dei apti8simum: eram in Acharnens mus Aristophanis i. e. lege Dam anulam. Qui usus praepositionis apud Lituanium Demaens est. Ibidem . 6 particula condicionalis ci necessaria visaestinor ver leno in verDi ἄστ ηδ τινα νυκτα ἐκείνην τηνημέραν προσειπεῖν iV τιν ν iV ημερα αν crinenti.
At d nos de re condicionali Ogitare vetat. p. 87, 11 in apparatu critico ,ἀθηναίων ἰsori ni proconi legondum est edd. Vitium e linea antecedenti iraepsit. p. 90, 19 το δὲ χειμον μεν ουδεν χαλεπωτερ θερους χρήσασθαι προς τα πελάγη, γενεσθαι δε υχ σπερ σπευδον, α λ' ς βεβίαστο, αυτ δε ορα υχης. sensu tothis loci annorret Iod ' igius coniecit; γενεσθαι δε υχ περεσπευδον, ἀλλ ω βεβίαστ οιδασκάλά . Nam hoc si
Verum esset, non de duo Dus, quo paulo post istantiis
dicit et J-περὶ σοφιστά, o de quattuor sophistis ageretur. Et Paod antecedit p. 9, 12 δ ηλθον μετα-
σχήσω dualem iuxta σπευδo excludit Quod recte 80nsit Asmus eum proposuit γενεσθαι δε υχ ἔπερ σπευδον,
18쪽
PRAEFATIO CRPUCA XV ἀλλ' - η βία μ' , ἐβιάσατο 0ntentiam iidem sed rations violentiore iam viae pristari possit efficiens. Ego nunc, si iid uitandum, scribendum duco γενέσθαι δε se. μαθητην, ut p. 2,5 οὐχ ἔπερ σπευδον, ἀλλ' ς ἐβεβίαστο. p. 92, φέρουσα δε τερου ποιεῖ, παρ' τωπερ μελλον
μόνους εἴσεσθαι τους περ των λόγων μόχθους. Sensui aeque atque usui I libaniano melius εἴσεσθαι tradit in convenit quam Pio receptum portuit, si Her verdenum audimus, οἱ σεσθαι. p. 92, 12 ν ουν τελης ἐξόδων τε και στρατειῖν καιαγώνων φ' οἷς ερχεται Αρης καὶ παρατάζεων. Pro si
scribendum conieci ους 1od receptum polluit eodem Hemerdeno iudice, recte, ut nunc mini videtur. p. 93, τοσουτόν τε ἀποσχόντος κώμου τε καὶ κοινωνία των ἐν νυξὶν επὶ τα των πενεστερων πορευομένωνοικίας. Reci Senenheliu πενεστέρω a coniecturis defendit. p. 95,8 μῆς δε η του τι δεῖν πείσεσθαι των ἀηδεστερων ἐλπίς. Delendum conisci δεῖν, id iodos a st
p. 96,1 δεῖν ουν τι ἐπιζητουντα μανθάνειν. Quod
p. 96, 22 ἐν πολίταις γαρ α δεξιοῖς και περὶ σοφίαν διατρίβουσι μελλων δείξειν τα θήνηθεν αγωνίσματα. Neque noc loco neῬ1 p. 13, 21 τον γὰρ υ νόμον υ ἐαν κεναῖς αἰτίαις υβρίζειν ne pio p. 146, 7 τι α τουτό ἐστιν
εἰκάσαι articula, attrectanda est, quippe laus significatione Piodammodo adversativa plano ex usu libaniano ad nil ita sit, id pio contra foverdonum eius loco hyroponentem dico.P. 97, και αμα ἐνενόουν, ως ε του φαινοίμην ἐν συνουσίαις ἐπιδεής, ἐκ της αυθις ἐπὶ ταυτα πορείας πο- λογήσομαι. Iniuria participium 1od est in iuris ὰπολογησόμενος cum indicativo mutavi. Recto Scnonhelius
loci Aristidis r. XXIII t. I p. 452, 15 ευθυς εἶχον ἐν νω
19쪽
XVI PRAEVATIO CRITICAῶς διατελέσων σιτος την μέραν mentionem fecit inultosque alios collegit asso vius in exic s. v. A p. 2631, quinus addo in Lisg. XII p. 964 Α διανοου δε ς ρῖν.
Nequo de ac re aliter sensit Her Nerilenus, sed ὰποληψόμενος ScriDens atque quod derae supplens sensui uius loci et significationi vorD ἀπολαμβάνειν vim intulit Ver Doἀπολογεῖσθαι cum praspositioneci coniuncto stantus creberrirno usus est, ut sexcusandi signincationem aD eat.
Cf. t. II 438, 4. p. 100, 18 ὁ με ὁ σεμνὸς σεμνος ιστηκει. Proculduta in dando Libanius eae essu tragici nescio cuius locu thodie desemdirum adnotat Hermer donus. 1lii dictio magis locum OmOeciae sapere videtur, talis si pnippi III
336,1 II 61,19 Κ σεμνος σεμνος χλανίδ' ελκων.
p. 103, των nt χρόνω in textu omissum esse a Senenhelio monitus vidi. p. 105, 15 ευρίσκει πόνου χωρὶς τους συλληψομένους προς τοῖς σοφισταῖς τους ἀμφὶ τους ποιητάς. I orsus intolerabile est a maod menerius ante του inserendum p. 105, 20 τω ante Περινθίων iam a Reificio uncis
p. 108, 10 μη ζέων ἔτι προσπεσών τω διασπάσαι. Sehen-keliu διαρπάσαι 1od si in id is siet locis latonis Lisg. Ι 807 B X 906m tutatus est. p. 109,3 των δ' εἶ τις ρετ οντινosν, τω μεγίστω καλλωπίζοιτο η πόλις, ας ἐμα ην ἐν αὐτη διατριβὰς ἀκοsσαι. Os των 1 inserendum oss0 κεῖ probrinilis si
p. 10,10 την με γνώμην ἐπαινέσας, κελεύσας δε ζητεῖν νυμφιον, ως ἔμοιγε οὐσης αντὶ γυναικὁ της τέχνης.
Multum aegritiaretii per clero locus, si cum Croeneri νυμφίον deleremus alio ante ζητεῖ insereremus. Ne ledixit Isibani us ἐπὶ τὴν θυγατέρα καλουντα, ο ἐπι δειπνον τε αμα και αυτην την θυγατερα, Θολ ως μιγε
Οὐσης της τέχνης θ ως ἔμοιγε οὐσης αντὶ γυναικος της τέχνης.
20쪽
p. 13, 16 σπερ ανδε τις ἀθλητὴς κτεῖναι χων τον ἀντίπαλον τούτω μεν ρνειτο συμπλεκεσθαι και διέσωζε. Melius nunc diaco scriners δεῖτο Ῥaod Senenhelius 1 O- posuit iam quod cum cor rectore codicis nisi an et lidrario codicis arisini e reliquoriun Dromana scriptura. ρεῖτο offoci ρνειτο. p. 116,10 ε μυροπωλείω. Cum ex veriten prae-foronda videtur lectio codicum AP μυροπωλίω, aa etiam t. IV 11,9 exstat p. 117, 12 ὁ δὲ οἷς εδωκεν α ερυθριῖν. Pro triuiiSultimis vocaDulis conieci δρασεν ἀνερυθριῖν. Senonhelius
εδωκεν α tuetur quam ima profert coniecturam a cere melius est is ci locum non nauet nati ixule revera 1δωκεν largitiis erat es l. 7 και τον δείσαντα εἰπειν πο-
λωλεναι τον καιρον τη χάριτι). Ita ni οἷς εδωκεν ἀνερυ
p. 117, δεχεσθαι τοις ορ0ις την βλοσυρὰν αρχήν. 0nieci H τοις οροις, secutus osse videtur UDanius exomplum locor in Thu didis IV 103,3 δεξάμενοι αυτον τηπόλει V 50,1 πόλει Ου δεζασθαι; V 44,2 ου δεχομενωναυτους ἀγορα ουδε ἄστει, δατι ὁ και ρμω. p. 18, 15 του δε εγγυς ἐγὼ την φωνὴν ἀνακινον τε
και ἀποπειρώμενος. Quod conieci σκῖν, eo careri posse of ἀνακινῖ roete e nauere nunc sini persuasum est, Sed μνήμη Maod Sennii lius pro φωνὴ proposuit , PerVersum doctrinentoque est locum ab illo non intellectiun esse. Nam quid, quaeso, commune naDei sensus nutus loci cum
eo paeni contulit Aristi l or. XXXV . I 674, 19 D ανακινεῖν την τούτων μνήμην α συγκρύψειν συνεθέμεθα γp. 19, και του σμικροτάτους των γρῖν ἀβατους ωοντό μοι ταις διαβολαῖς ἐργάζεσθαι. Conieci ἐργάσεσθαι.
,, item recepisset Moerster correctionem suam ἐργάσεσθαι, de meta nemo sanus dubit,b merxverdonias soriasse recte, I iiDanium naud raro intinitivo praesentis uti, uni futurum exspectes, tenendum est.