libanii opera

21쪽

nuperrime neodomas Iriegand Miu de Arenaeol. Inst in Attis XXVII 321 sq. testis oculatu enareaVD . p. 23,5 μετὰ γαρ την των τυράννων κατάλυσιν, ντον μεν λόγω, τον δε χειρι Κωνστάντιος παυσε. Sino iunio non, iae fui opinio Vntenna enii Iul. r. I p. 133 d. Senas for cuius sinus mentionen fecit, Iuliano in pri-osmi orationis in Constantium p. 1 τὰς τυραννίδας πως ἀνήρηκας, της με λόγω και πειθοῖ τους δορυφόρους ἀποστήσας της ὁ τοις πλοις κρατήσας οDversatus est locus

I iiDansi sed contriinum, id naud raro, statuendum St. p. 27, 9 iniuria cnentcstius de nota critica ad ως

scripta A PB et inseria ora Fere ut pariam clarae

meritur. Nam 1amvis ea duuitationem tollit ω esso in L A in B et insciuun prima manu in A et manu recentior scin C.

p. 28, νόσος γαρ δη κατειληφε την ἐπίδειςιν. DeeSSΘμετ ante την ἐπίδειξιν mini visum os Dema nutus coniecturine in paenitet. Nam iod cnenheliu κατειληφει noc loco idem significare posse credidit io επειλήφει eaecepit, infitiam est. Ne πειλήφει quidem cum accusativo structum eaecepit significat, sed intere it νόσος vem καταλαμβάνει τινα. o loco init aliud significare potest nisimio ceteris omni Diis morbus corrasit aliquem obiectum με ex nuntiato antecedenti με η νόσος εἰργάσατο 0g1tatione repetendum St.

p. 29, si notam criticam ad verDa, μοι - vita dedissem ut Senenkelius vult: ,habes V, e Par 30I6

ad Mor' totam rationem meam dereliῬESSem, Secundummaam non adnotantur nisi viae a textu recepto discrepant.

p. 130, ερχομαι μεν, οὐχ ὁμοία δε καὶ πρότερον θψυχη, ἀλλα τότε μεν ἱλαρα τε και εὐθυμουμενη, στερον

δε χους τε πλέα καὶ διατεθυμμένη. Ultimam Oeena coniectura Reighi et Co Doti reposui adnotans: Det veritate m lectionis praestare nolo Vectum διατέφειν nusquam apud inanium exstat. Nunc praetulerim quod Asmus

22쪽

ρείας κειτο συγκεκαλυμμένος. Non aiuliendus est Herraver-denus, cum εγκεκαλυμμένος scribendum coniecit. Nam συγκεκαλυμμενος 1 lem signincat alma ἐγκεκαλυμμενος cum apud alios scriptores, e riuus lutarentu nomino Dem.7, 1), tum apud Iadanium t H 33, 18 καὶ συνεκαλύπτετο, Lab Hermerdenus iterum νεκαλυπτετο schinere voluit ). Hoc loco si leges in hiatu dando a LiDanio onservatae Scriptiara εγκεκαλυμμενo ODSistunt. p. 136, 9 veru in apparatu critico: ,καὶ τo scrissicum e num et intent' detonda st pro nun καὶ τos 3 scriDeniam est: ,καὶ το Ite Anim et intenis fori se recti . Vitium inter duas ultimas quas dicunt cor recturasii repsit, ut recte Scuenhelius suspicatus est.

p. 138,3 ρήματα τα πολλα μεν ει χώραν την αλλήλων μεταθεὶς. Verda τὴν αλλήλω tueri studuit Senenk0lius

neoae coniectura, ιν αλλη opus esse videtur.

p. 144, 10 ἐγω δε τερων εἶναι τουργον ειπων κατὰ θατερα φωνὴν ου ἐργουν. Croenerius cun θατερα Ῥ1Ode coniectura Scripsi unpii Dan lectionem traditan cum Reificio tenendam ess dicit, 1am accurate rem perpen derii demonstrat. Nam aid simus 3 ,loctum in Hinhwnc totum, non nihiligo, et tantum p r ne uiam video sententianι rum dirissem me latine haud callere deopse necesse esse ut ueri mandetur latina oratio sanegyro, in altera is a Graeca puta, non eram eonis c Nemo nunc sensum in lectione tradita. καθ' κατέραν φωνὴ in- eSse posse contendet. Quaero igitur imi naec erua signi-ncare Croenertias opinetur. Ego vero sententiam illam aptissimam Iam ei sitius sagaciter enucleavit ratione sacillima nactus sum e καθ' εκατέρα quae est lectio archetypi, cum V soli1 καθ' ετερα praebeat, eliciens κατὰ

θατερα tutansque collacis t. II 42,3 θατερα φωνη t

23쪽

245, 20 πολλη μεν Ἐλλὰς φωνή, οὐκ ὀλίγη ὁ ἀτέρα.

πολυ το παρ' κατέρας εις την τερα ερχόμενον et 439.6

Ibidem p. 144, 14 τύχης, οἶμαι, τινος τους αυθις βοηθθησομένους τε και χαριουμένους τερωσε πεμψάσης. Lectionem codicum BV βοησομένους recipiendam esse Scnen-helius et Croenerius consentirunt, at cum ni vertit eos et uerum iactraturi erant, item a Sensu loci Remo attae a Wnincatione Verbi pi orsus inerravae Ut Sonen-keluis vidit, vecta signincant eos pw litemviri elaniaturi

erant.

p. 44, 15 οἷς ελυσιτέλει μη τἀμα διαβάλλειν ὁ δε αυτον

με ενδον ουδενος ἐπαινουντος πίνει. C enertiis si in A mutari e συνεπαινουντο Scrita voluit, at neutriam probari potest. Dativus necessarua est et συνεπαινουντος

vim dictionis debilitat. p. 45, 12 ῶς μεν αν εἴποι τις τουτωνι των ἀγγάρων. Neque imo ego pro ultima voce conieci ἀγροίκων equo quod sinu μιαρῖ recipiendturi est. ἀγγάρων sanum esse docet Suidas S. V. αγγαροι τίθεται το νομα καὶ τὰ των φορτηγον και λως ἀναισθήτων καὶ ἀνδραποδωδῖν. Id. l. 14 ἄρα ἐν τοι προσήκουσι μένων. Quod Senen-kelius pro ἄρα posuit αρδη aD oc loco alienum est, Psippe mod cum notione ei Di μενει discrepet. Ego iam non ρ tentandum, sed cum Uttendaeni per nimirmari vortendum cense sinuliter atque p. 469,1 ου γαρ ει τρυφην αρα την μετεραν κισεν; t. III 41,22 αν αρα τινες βουληθοσι; . III 463, 15 ἐπιτ μῖσιν, τι αρα το σφον αυ-

τῖν ου ἐποίησαν. p. 148, επειτα νενόησα τον του Πλάτωνος νόμον καιως αυτον οὐ λυτέον την τοιαυτην ὁ λυσιν. Tenendum esse καὶ concedo, sed exempla nilostrate ad quas Senon-helius revocat alius generis sunt Hoc enim loco moν

24쪽

non ad oν νόμον redri sed personam ipsam desWilat non ipsi homini solvendam p. 49,5 τι δε ν τ δεινόν, ἀπαιτουντι του δὲ Ου προσέθηκε. rorsus intoleratule si cancellavi, ut ex antecedenti repotitum. maod eius loco ervuerilenus proponii non nauet a defendaturi p. 151, 1 στε σπέρας δομεν π αυτ την Τύχην ἐν κέρδει το μη πεπτωκέναι ποιουμενοι. ,μrdum inmad

9 153,1 η με πολλῆς τε και βαρείας λευθερωσεν νως, ως της αυτης μερας τελευτην μεν εμοί, πτωχείαν ὁ ἐκείνω την σχάτην οἰσούσης. ero erdenus adnotans: semini s a sue foriasse missu risSter: ως της αυτης ημερας ταύτης Vel αυτης ess της νίας τελευτην μεν ἐμοί κτλ. locum non intollexit. η υτ ημερα est dies mortis Lituanti, e τελευτή non est aegritudinis, sed vitae. Verua, ως - οἰσουσης ὐxplicatui Voci ανία sunt. p. 153, 20 ην δε τι και προ του θανάτου τοι πολλοις θανάτου παρά γε σώφροσιν ανθρώποις δεινότερον το πολλὰ

κακὰ πιδόντας εἶτα ουτως ἀπελθεῖν ων ε τι και το τωναιδοίων του μοιχο λαβόμενον τη χειρι ξυρ τὰ πάντα

αμησαι Coniecturiim Reificii o μοιχον non omniemorRVImaas nullo pacto pro Dari possit. Nam Sen Sum Uem ille vult inimicorum meo is aliore in stupro a racio quo narito deprehensus, hoc cogitur alter manu sicant, vitrea scrotum suum aspris deme et si sio totum patri--ntum suum ita sua ipsius manu amputare, ne veristrum pridem rius useresses nemo in is vectis seperire poterae Recte frusr leniis intollexit unum e iiDansi

25쪽

XXII PRAEFATI CRITICA

inimicis moecnum deprenenSm a. niarit mulieris meis privatum esse, at o της μοιχης ανδρα vel simit quid post ων ε τι και excidisse coniciens non omne tulisse punctum videtur. Simplicius o ανδρα post τα πάντα inseres vel f τὰ πάντα enicies.

p. 154, δηχθεις δε αυτος την ψυχὴν οἶδα και επὶ

μεγάλω τουτο παθών. Hermerdenu recte τουτο, Pro quo ταυτο Reislcius, τοσουτο eg conieci, tuetur, sed perperam ad sequentia refert. τουτο παθω spectat potius ad ant0-

p. 158,3 ὁ δὲ ς νίκησε ταυτην την νίκην, γάννυτο

ὁ κακοδαίμων, ου μην με γε σχυσε. Inium a. ελεῖ Vel ἀνελεῖν anto ἴσχυσε excidisse conieci Hermerdenus. νικαν sex antecedenti ενίκησε mente repetendum p rsus convenit usui IUDaniano Neoae in sequenti Dii ράπτων ελοι ullum est ODStaculum.

p. 158, 14 τις η ἀρχη τω τουτον ἀχθῆναι γενοιτο. Placet io Her verdenus proposuit; εἰσαχθῆναι. p. 160,12 λόγου δε ε σοφον συνουσίαις υ ἀπο- ρουντα. f. p. 33 et waod Heraverdenus adnotat Dagmentum iacis Oeri Sopnocleio Ny. p. 162, τους δε υκ ἐρωντας Ουδε πίστασθαι. Non opus esse coniectura, φίεσθαι recte vidit oraverilenus. p. 168,2 εις ἀγρόν, εν ω καυμά τε ο φορητιν δωρτε πονηρον συλλεξαν νόσον. Quod ego conieci συνελεξαν

in toxtum recipiendum esse eraver lenus et Senenhelitis consentiunt iure, ut nunc mini videtur. p. 70, 18 και τουτ μεν ἀντι των εις τον εμον μενἀνεψιον ενεκεν. Reifrius ait αντ au ενεκεν deler voluit, ενεκεν ego assentiente eraverdeno, at unanium forma ενεκεν .Dstinere, minus recte forina ῖνεκα, perear ενεκα uti adnotavit. Nam etiam νεκα credro apud UDanium occuraeit . atque ut pleriamque nomini anteponatur; εἴνεκα Ῥ1od est requentissimum constanter postponitur. Ut tamen ἔνεκεν non e textu remoVerem, inde factum est

26쪽

facile est ad explicandum, quis necesse nauuerit νet per ενεκεν interpretari ita ut o in toxium ipsum Nepere potuerit. Deniquo forma νεκεν niatia vitandi cauSa. Surpari potuit ut etiam a pud alios scriptores 1 ενεκα prae

p. 171, 13 ο δώσειν α quod in textu reposui etiam a Monnem p. 296 not. 1 inventum esse Sero Vidi. p. 72, 19 ου ὁ πάλιν δελφος αναφαίνεται. Iniuria Croenerius dελφος ut glossoma dolendum censet, immo vero ut claritati consulatur, a scriptore positum est, sed ne

illud iidem io addit , An solohen indrinfinge istdie Li0aniustioeriles erun nichi arm isti bari potest. p. 177, διαφυγόντος 1od conieci pro διαφεύγοντος

reponi vult Hermerilenus, at nutus verni praesens audraro perseeti Significationem nabere notum est et exemplis

Lli Dauli velut p. 514, 6 ὁ περήφανο, διαφεύγουσαι 1iulci tuae. p. 179, ορον sγος ὁ Ἀπος δεισε μικρον δηγενέσθαι σφίσι των προσώπων το μεσον. Herivetaenu διὰ το ante μικρo inserendunt coniecit. At nihil deost Verna μικρον η γενεσθαι - τὸ μεσο pendent a b δεισε quod constriictum est ut apud Euripidom Ion. 1564 θανεῖν σε δείσας μητρὸς εὐβουλευμάτων.

p. 186,1 προσελθω δη ταῖς μεγάλαις θύραις αν ου

ἐκεκλειντο και δι' ἄν ν τανδον δειν. tiananun ουκauctore Reificio insertum praefero lectioni ἀνεκέκλιντ a Senent elio ex κεκλειντο elicitae. Nam quod quodvis additamentum deest, magis illi iam uic favet.

p. 186, 20 η υκ αν πληγῆς ει θάνατον ἐδεήθην ευτερας, τοσοsτος ην ὁ λίθος. ro conieci , pio cuivis

duDuationi sexemtum visum si Asmo. At rassendi poterit ita ut aut signin ear dicatur i. e. alias c. ει νεγκεν επ' ἐμε τον ὀφθαλμιν θεῖν του κεκωλυκότος. Huius usus exempla apud Libanium non desunt.

27쪽

XXIV PRAEFΑΤIO CRITICA p. 187, 18 ἀλλ οἶμαι τι προσεδόκησε, τοις Ου μεταυτου δεδεμενοι του μη δεδέσθαι φθονον. , Haec inquit Her verdenus non intellesto. Num aliquid Geldur' iniri excidii sit omnia clara sunt. Nam quid verD τι προσεδόκησε Significent, patet e SequentiDu τοις ου μεταυτου δεδεμενοι του μ δεδεσθαι φθονων. Etiam alios atque intor nos tabanium custodiae traditum iri speravit p. 188. ἐμοι δε γίγνεταί τις τερωθεν ταραχη της ντ διδασκαλει νεότητος ου πάσης ν τ τάξει μενουσης, ἀλλ' εν σωφρονουντι τω πλείονι μοίρας τινος θρασυν0μένης,τω λυπεῖν φιλοτιμουμενη ενδεικνυμενης, ς ε ἐθελη υσι, και πλεον τι δράσουσιν. menerius conieci ενδεικνυμένης θ', nam ,die Deide Parilaisten veriant en da si docheinander giriesistestelli sind, in Uer bindun9'. At plano neglexit me adnotasse ante ἐνδεικνυμένη excidisse videri και Ῥio Her verdenus p. 338 ita probavit ut in textum reciperet). p. 188 14 της γνώμης δε οὐκ ἀρκουσης ει πίστιν προσεγενετό τι το την νάγκην χον, στε μηδε βουλομένοις πεῖναι ζεῖναι. Melius est, si sensum cs l. 8 της ε τω διδασκαλει νεότητος ου πάσης ν τ τάζει μεν γυ-σris et . 14 ησα εν τοις προτεροις respicimus, aOdlegitur in iuris πεῖναι quam quod menerius proposuit

p. 189, φανεῖσα δε μερα το κακον κόμιζεν. Onsuetudinis Id Danianus magis ripietum iudico ἐκόμιζεν Euris traditum auu ἀνεκόμιζεν 1odineraverdenus proponit.

p. 190,11 ταῖς δε η ἄλλαις πόλεσι και δόκουν τε- άναι και τὰς πολλὰς η ρώτων πρεσβείας, ει τοῖτο δε

ἔχοι. Muor quod Her verilonus coniecturam Gasda ταῖς πολλαῖς η ρώτων πρεσβείαις implectitur. Est enim aperto falsa. Nam ab uvidus illis legationes esse missas aaΘcomperirent utrim UDanius mori em Diisset necne, incrediuile est. Et articulus ala maximae esset ostensioni. Facilius esset is mutar in ι ope legationunι), aetne hoc sidem necesS est.

p. 195,8 ην δε η απάτη Quod post ultimam vocem

28쪽

num inserendum sit sτη 1aesivi, necessarim non 8SΘrectomeraver leniis et Sehenhelius dixeriant. p. 98, φυλακα καὶ πνος νικώμενος. Nominativum sπνo in dativum sπνω mutare Mad opus esse Videtur. νος νικώμενος fere idem est at tu αγρυπνία. Similiter dixit Lilbanius . I 18, σοὶ μεν ουν στηκε το μμα καιτο νικαν τον πνον εστὶν εν συνηθεία. p. 99,3 λεγων ταsτα συνην τε το πλεον της μερας και της νυκτος ουκ λίγον ἀνήλισκε. Pro συνην Ῥ1od ego libromni scriptura συν effeci, Senenkolixi συνών scribero maluit. At u συνών, si sonsum respu imias, nullo modo eum λέγων ταυτα coniungi potest, ita συνην τε το πλεοντης μέρας- 0Paenti και της νυκτbς υκ λίγον ἀνηλισκε p. 99, 13 τότ υν θυμω καλυφθεὶς καὶ τώ τε ὀφθαλμω

auctore Reifrio inserendum esse Heruperden concedo,

29쪽

cun εξεπεσον I. recipi vult, non audiendus est. Ex epistula 43 1ani adscripsi discere poterat non UDanium, sed lium eius Cimonem e cium cecidisse. r. H. p. 40, 16 λλ - αι, τοιοsτον εστιν. Supervacanea et propter lilatiam impro Danda est coniectura menerti τοιουτότ εστιν.

p. 243,7 νώχλησα ουν γ τη μνήμη της σωφροσύνης;

εἶπον οιος εἶναι διὰ τουτο τιμῖν; mus intereogationis signum Oenertias delendum et εἶπον λειπὼν nuitandum dixit iniuria Nam aliud est νοχλεῖν τη μνήμη της σωφροσύνης , aliud idcim maius ιπειν ζιον εἶναι δια τουτο

Non dicendum de loco ii sequitur p. 243, 11 η ς αγόμενος θήνησιν π της αρχης επὶ τον θρόνον ἔφυγον; τούτων υκ ουσης νάγκης μνημόνευσα λαμπρύνων αλλως

εμαυτόν; es 1 C enervis signum inter gationis post ἔφυγον et . Omnante matandum censuit. Nam usistit pluralis toύτων id omnia ille vias dicta sunt reserendus. p. 249, 15 ἀλλ' εἰσι τῖν πόλεων ἐν αἷς ὁ αυτος ισ- πράττει, λούει και πάλιν λούει τι τουτό ἐστι το ινιγμα;

λούει τε τη χορηγία τον ξύλων και τον ἀειφορίσκον λαβὼν βαλανευς ὁ λειτουργον γιγνεται. IF ὁ με θερμόν, ὁ δεψυχρον δωρ ἐζήτησε, τω δέ, ου ενι γα μερισθῆναι, τηνθατερο φερειν οργὴν νάγκη. Hermerilenus o inter πάλινε λούει insorens pervertit sensum loci, cuius sales in diversa veri, λούειν significatione positi egregie illustrantur loco alteri UDansi quein adscripsi . m 466,17 πρώην τις γγειλέ μοι το αυτον ανθρωπον ἐν μικρα τινι πόλει τά- ἔνδον και τα τον τειχον ξ διοικεῖν και πολλα εχειντας τάξεις και προσηγορίας, εἰσπράττοντα, τοις αυτου χρήμασι λουσθαι τοις κεῖ παρέχοντα τον ν αυτον αμφορεα λαβόντα βαλανε γενέσθαι. Num dicere potuit Lituanius λούει τε τη χορηγία τῖν ξύλων και βαλανευς γίγνεται, s πάλιν ω λούει prascede Dat ineque Vocem sδωρ, quam

30쪽

quam deesse potuit, cum Her verdono delenimus. Quod in odicinus M deest, ni nil valet.

p. 250, και η αἷς με των βουλον ἡ γη πονηρά,

τω μεγέθει των φ0ρτίων ἀπολώλασιν ουδενὸς της τοιαύτης ἐροντος γης ουδε νουμένου. Nini est cur φορτίων tentemas, ain etiam no et 1od oraver lonus proposuit voρω multo praestat. Nan οἱ φόροι non solum της πονηρῆς, sed etiam της βελτίονος γη sunt, φορτία Vero in illa maiora sunt iam in nac.

εἰσπεσόντες cum odem lectionem Coueti εἰσπαίσαντες πι- pisectamur. Haec a D usu LiiDaniano aliena, illa vem 1aeli Diramin est, uic aevi atoas sensu optime convenit

p. 253, 13 εἰδότες, τι δόρυ λοsσιν ευθὴς πάρξει γαμεῖν και τα της γυναικος σθίειν. Ρr λέγουσιν quod est in Dris scripsi iosσιν, at latus exsistit qui vitam de Dei. Placet igitia nunc λαβosσι cum riugio seriuere, ut p. 10,10. Quod idem vir doctus 1αχosσι proposuit, sensu usuimae 4Daniano minus convenae p. 258,15 οἱ ὁ περι τὰς τραπεζας μῖν δοντες νεοι και φ' ων τοις σμασι πίνετε. Quod Couetus pro περὶ conloci παρὰ certa visa est coraesectio Horiverdono. Minino item Nam idem praspositionis περὶ usus si ope)ereur apud LiiDanium celauit, flut f. III 58,20 ὁ νἐκάθητο περὶ την κλίνην 342, 7 Iόν τι τοι παίζουσι παισὶ γίγνεται περὶ τὰς γωνίας.

p. 261,1 ε μεν τοsτο τοσουτον ἔπειθε λέγειν, τερον Θ ου ελαττον. Quod Reislcius post oσ00τo inserendum eoniecit o receptum oportui iudice Her vordono Admitti

r. m. p. 269,20 ἱκανὸν μεν και τοῖτο προς ὀργὴν ανθρωπον ἀγαγεῖν και ποιησαι σιωπαν, νεος χρήματα παρὰ του πατρὁς λαμβάνων, ς τω σοφιστη κομιον, ων τα μεν εις πότους ἔτρεφε, τα δε εις κύβους. Melius idotur Ochun obsto delers, id quod etiam Her ver leno videtur.