libanii opera

31쪽

απαντες. Nihil est cur tentemus 1od sensu magis convenit Iarn οἱας 1od Her ver leniis proposuit.

p. 271,10 της ὁ ἐν τούτοις βραδυτητος παρὰ των

ὁρώντων κατηγορουμένης εἴποτε και γνοῖεν εἰσελθεῖν, κατα

τὰς νέμφας βαδίζουειν , τό γε ἀληθέστερον, κατὰ Ους

επὶ των κάλων όντα ς, πρίν τε εἴσω θυρων εἶναι και εισελθόντες, στ εἶναι τοι καθημένοις ἀγανακτεῖν υτ βλακεύοντας ἀναμένουσι νέους. Omnia plana sunt. stilominus erWerdentis , Mete in pili participio εἰσελθόντες locius non est, nec corrUi potest εἰσελθεῖν, φιi vero τε)κα εισελθεῖν of εἴσω θυρον εἶναι turpiter abundarent. Quare aut e glossentate ista nata esse missimandum, ut, pgo probabilius iudico, scriOendu- πρίν τε ισω θυρον εἰναι και εισελθεῖν εις --, sive ὁ θέατρον ιο τὰ βάθρα ridi At illi ululescontuli tib εἰσελθεῖν constituemant, κατὰ τὰς νυμφας η Ους επι των κάλων ἰόντας βαδίζουσιν

si priusmarini intra fores sint et postqua1n ingreSSI sunt. p. 273,1 ἀλλ' ο ταυτά φασιν ο ουπω τε γερ0ντες οἶτοι και γέροντες, οἱ μεν ετ οντες ε τω συνδικεῖν, οἱ δεδι ' κείνων των ἄθλων πι τους των ἀρχων κοντες, ους οὐδε μικριν εα καθησθα των λεγομένων καστον ον εστινὰκούειν βοώντων υ εμαυτου με νενικησθαι. Apte sane a m θρόνους 9os επι του inserendum propositum essa Hermerdenus dicit, is edere repeteo, pergit, inod d- nota editor, Reislatim pro tιltimo erbo, q-od sanissimum est, mosque ullo sensu coniecisse κεκινησθαι, nec Ouost in ea coriae tura, quam tam filsa pertineat ad verbeton καθησθαι,,uod tamen recte se haDe et sumatum, ut aeFNM, desidendi sensu. Stilicet Reislo ad eam contecturam compulsus fuisse idetur vectis sequentibus o ὶς περιφανος

και αυτους ἐβρίζετε διὰ της μετέρας ἐν τη κινήσει νἐκείνων συχίας . Sese errasse confitebitur, isti vecta ipsae Rsistat Anim V 392, 7 cognoverit , siae sunt: ,non impro bubo lectionemn uigatam νενικῆσθαι. potest utiaque Stare. malim tamen κεκινῆσθαι, se commotos a oratione meae8Se. v. p. 72, 7 i. e. διὰ της μετέρας ἐν τη κινήσει τὴ

32쪽

p. 275, 14 δια ταυτ αρα προσηκε με ρειν; Pro ultimo us omer verdentis scriuere voluit λεγειν, quod ego pioque aliquando animo meo volvi, sed avisci monitus locis t. m85,14 δει τοίνυν ου μαλλον εισιεναι συγχωρεῖν δια τον χρόνον κωλυσειν δια τους δικημενους , Dionysii Hal. Deni. 46

p. 231,254 τὰ λοιπὰ ων ἐν ρχη προωθεμην ἐρει alii sole quos Solani lius Atti c. I 6 II 51 ΙW606 61 coli sol. p. 277, ει με τι γένοιτο βέλτιον, μεγιστον δε η τώχη,

τοις πράγμασιν ψομαι ει ν περ νυνί, μενει, τοις αυτοῖς δήπου χρησομαι. Non reisagQOr erraverdono scriDonti μενει, Maarnm 1am in tempori Dias aeque utquo modis variandis Llinanium in placero naud neglegendum est. Qua causa fuit cur in Or. IV.

p. 98, 4 ην δηλον, ως Γτε δεδιως καθευδήσοι, μηκαθευδων δε ἀπολεῖται optativum καθευδήσοι in textu

relinquerem, non cum indicativo quem Reislatis stiner-Wordenus poscunt mattarem. Or. V.

p. 306,12 locis quos adscripsi Mondus est Scnol ad Aristi p. 14,4 sq. d. FrΟΠin1Θl. p. 309, 12 της θεοs τοίνυν χάρις τὰ νυν γιγνόμενα, τομενειν ἐν ταις λαις, α οὐκ ην ἐνεγκεῖν ἐπιοντα. Cum

Her verdenora ante inserere licet, necesse non est.

p. 309, 18 leg εστι. p. 10, 12 των ὁ ἐκείνου τόξων ἀπέλαυσεν ει νίκην και ὁ με ἐκεινον ἐπὶ Ἱλιον κων στρατός. 4 ὁ μη λθεν

33쪽

XXX PRAEFAUO CRITICA ἐκ ήμνοι Φιλοκτήτης μετὰ των τόξων Ηρακλέους, μικρὰ αν ην τὰ των ὁπλιτῖν. Iniuria Her verdenu ει γὰρ μηpr εἰ δε- exspectari licit. articula adversativa unice

iusta St.

p. 314,3 θυόντων γὰρ αὐτ των ἀνθρώπων ἀνθρώπους οἰομένων δεῖν μεγίστοις ἀντὶ μεγίστων τιμὰν μετέστησε τον νόμο- ἐπεὶ και παρ' οἷς δατι τιματα ἐπὶ τοιουτω, ζοντιτιμὰται αῖματι. Ororsus, inqiut eruperilenus, ne latet ginem sensitam editor his verbis eliciat inserta de suo imuia post o ισυ πω. Pro ut dubio corraFta sunt, nec prorsus mini satisfaces Gasdae conrectura τιμῆται τι τω των ζώντων τιμῆται αῖματι. Vide num suffciat πει καὶ παρ' οἷς αἱ ματι τιμῶται ουκ έτι τοιουτω ζοντι τιμῆταιαῖματι, ut Gντ cylo alam esse ore mus V rte quamloquulem etiam ibi Diana sanguine honoratur non amplius huiusino liii. e. hunian, nonoratur sanguine sed bestiar m).'Neque erua oreupta sunt neque de sensu omim diiu-iatio esse potuit respicienti locum Plena commentarii instar adscripsi sita p. 93, 15 ἐφ εορτην Λακωνικήν, τὰς μάστιγας, ἐπειγόμενος cum cnolio Apud Liacedaemonios επὶ τοιουτω so. νόμω nonoratur Diana sanguine, Sed est san-gitis vivus. Non aguai de mactatione, sed de flagellatione. ζοντι est vox primaria, mane nullo pacto deleri debebat, τοιουτ α ατ nemo poterat pro Sanguine numano Recipere. Locus l. 16 tu quem Hermer dentis provocat alius Si generis.

p. 315,6 θυσίας αυτην ἀποστερήσας τινις στενεν πὰτοις δένδρεσι τοι εαυτο κειμένοις ηττωμένων τον ιζονσυδ ενδ εμβολῆς. Admitti potest quod reponi voluit

p. 16,5 δη καὶ φιλανθρωπίαν κατέμιξεν η θεὸς μετενεγκοsσα το ξίφος π της κόρης ἐπ ελαφον, και ημεν φάνιστο ἡ κήρη, ἡ δὲ ν ἐν χερσίν, Ἀλαφος. , Utrum, otiosa es essemata κόρη et λαφος ipsi scriptori an

magistrillis draeaxitur amoigo.' er Nerdenus. At am Digere non de Duit. Est hoc dicendi genus frequentissimum apud

34쪽

15,20 D OI 06,10 Κ επειδη ι Γίγαντες παρετάξαντο ἐν τη Φλεγρα.

r. I. p. 357,17 μακαρίζοντος δε αυτόν ποτε ανδρος τερουτ αυτ νοσοῖντο της τύχης, δι η αὐτω πλουτος εἷς μεγα εὐπολλων ἀθροισθείη, μηπώ γ ἔφη μη μακάριόν με καλεῖν. Iniuria si a Sinteni aemis alma μέγας in

suspicionem Vocatum Her verilenus delendum censuit. Fulcriam missimum ab εκ πολλον quod seviitur accipit.

ωκησαν των κεῖθεν λίθων πεποιημένας. Quod Her ver lenus a Reista inventum commenda 1 κοδόμησα cum eo 1Odsemaitu πεποιημενα conciliari non potest. κησαν ΘrOetiam gravius est iam illud vel κισαν Ῥaod ipsum R0isicio in mentem Venit. r. M. p. 441,1 προτον μεν γὰρ ει τω τουτ υπάρχει, καιτο καλῶ γε εὐθὴς εἶναι προσυπάρχει, μιας πόλεως γίγνεται, οτι ταῖς αλλαις υ εστιν εἶναι μεσαις. Iniuria Schenhelitas και 1od in et G1tavi, tutari volest. Nam time enuntiatio ταῖς αλλαις υ εστιν Ιναι μεσαις 0gativo tantum idem exprimit 1ο τι καλην ευθυς εἶναι μιας πόλεως γίγνεται, Sed causa eius est coniunctio igitur causalis necessaria sest Possit tamen uspiam etiam de πει

πησε μαλλον η Σικελίαν. Satis nixari non queo quod Sennaalanis urena μὰλλον η Σικελίαν pro glossemate nauem

35쪽

XXXII PRAEFAII CRIΤICA potuit. Vecta, si uuae alia, genuina sunt necline cogitam poterit si ea inserenda reciderit. Sed n0 τι-tidennretineri poterit, si μαλλον 0le Ditur. Nomas felicior fuit Sennaidius loco qui succedit

p. 443,1 ορ δε μιν τὰ μεν ἐν το χώρα, τὰ δ' υπερὶ την χώραν, τὰ μεν την πεδιάδα τεμνοντα, τὰ ν ευρεα την εἴσοδον, τὰ δε πρ0 τοι τέρμασι περικλείοντα, in 1OVeroi τὰ μεν την - περικλείοντα nanc forinam odit: τὰ μεν την πεδιάδα δια τεμνοντα, τὰ δε βόρεια την εἴσοδον, τὰ δε προς τοι, νοτίοις τερμασι την ξοδον περικλείοντα.

Tot tantasmio mutationes Vix in Ormaptissimo scriptore adinitterem. At sinanti scripta imprunis p1 Antioonicus minime talem in modiu la Don contraxerunt. Sed etiam si sensum respicimus, ninil nisi vulnera' inani inflixit.

Quo enim pacto is τὰ βόρεια ορη την εἴσοδον, τὰ δε προς

τοι νοτίοις τερμασι την ξοδον περικλεί0ντ dicere potuit 3Ηer verdentis vecta τὰ ὁ ευρεα την εἴσοδον uuae ego ex A' P UI in mi puncta superposita sunt insemi, delenda censuit. At nullum codicem ea a prima manu aDere asserens fallitur. Sunt enim in V. At quo ut ipse se Originem eorum expodire nemi e perie professus est, iis iteriam 1aero: sis notan eiusmodi ver Da inserenda erodidit Et si conusniunt. Naim ευρεα ρη την εῖσοδον inde a mari circumcludunt liversa ad si quae προς τοῖς τερμασι tereas i. s. imperii sunt. Fortasse tamen et intor τὰ ὁ ρ πρὁ τοις τερμασιν inserendum.

p. 45,8 ποίμνιά τε και αἰπόλια των βοσκημάτων εις τὴν ἀνθρώπου τροφην τελεῖ. Omnia sana sunt. βοσκήματα est noti generalis prestes , ποίμνιά τε και αἰπόλια specialis oves et casa ae). Cf. Hor. I 126, τά τε αἰπόλια και τὰς ποίμνας και τὰ βουκόλια. Quid oenerius Quod vix credas, διὰ ante των βοσκημάτων inserit vertens ,durchdi I denahrunm uis talia omnino int0llogit 3

p. 453,1 ἔτος τοίνυν ὁ ριπτόλεμος ὁ κατὰ ζήτησιν της Αργείας κόρης ἱδρυσας ον γε λαον πόλιν τε ἐποίησενέπ τω ρει καὶ Λιος ἱερον ἐν τη πόλει εμείου προσειπών, Ἱώνην δε τη πόλει τουνομα ἀπο της γνάχου θυγατρός

36쪽

PRAEFATI CRITICA XXXIII

Difficiis est intolloctu, quomodo Hermerilenus coniecturam Morelli Nos se pro Nεμείου recipiendam esse dicere potuerit. Ut Triptolemus hirlieni ab Argiva virgine Ione'ώνην appellavit, ita Iovem templumque eiu Λεμειον. Confer,s testimonio opus est, Certamen Homori si osiodi

μείου κάλλιμον αλσο et aae sequuntur. Idem castiti sevitentem enuntiationem ηδ δε την γην ἐργαζόμενοί τε και καρπουμενοι μετονομάζουσι τον Νέμειον Ἐπικάρπιον, in 1a, Νόμιον scriDeremeraverdenus non duDitavit p. 457,6 ν γαρ μεγιστον αγουσι θειν Περσαι τον Ἐλων

και τὰς σατραπείας π αυτ Περσίδι φωνη, ἔτος, ἐπειδητον Καμβυσην πνος λαβεν ἐπὶ τ πρώτω τὰς περ

κεφαλης ἐν νείρασιν αυτ διελεγετο κτλ. iocum Oreuptuin esse indicavi. Rationem vero a Senenhelitis ei succurrendum aruitratu est pro Dare non OSSum. Nam Psid,

Neque pro Dare deDe Dat coniecturain Reistat re pro re Scri Dentis. Nam neque etας σατραπείας π αυτῶ Περσίδι φωνη Ver m ὀνομάζουσι θ αγουσι Supplere nequeno cum επι Iu datiVo consimere licet. Sensus loci

Tnu didis IV 8 alius st. Nondum me coniectura e τὰς στρατείας στ αυτῶ ποιουνται, Μίθρης δε καλεῖται Περσίδι φωνrimi iam Her verdeno placuisse video et cunnontio pro Dari Scio, paenitet. Nemae aliter statuo do p. 458, 5 δια της ει το θεῖον βρεως πληρουντες της ευνοίας την χάριν. Non solum facillina sed etiam neces-S 1a mutatio VerDoriun τοις νοις i. e. ἀνθρώποις i της ευνοίας mihi visa est. Schenhelita verD πληρουντες τοις ἀνθρώποις την χάριν vertit ,de Menschen au Gefmum redend'. At no πληρουν την χάριν significare non potest. Et quomodo δυσσεβεσι κόσμοις κοσμουντες α επαινοῖσι πόλεις vel θεομαχίαις gratiam nominum ineant vel quid noc omnino sibi velit, me non intollegere profiteor. Contragrarissima est Oppositio inter ην ει το θεῖον βριν et

LIBANIUS ecl. Foerstor. III. c

37쪽

p. 61,5 τοιγαρουν σκησέ τε ευμ τον τόπον κρήν τε και τοι αλλοις οἷς ἐνην λ εν τοσουτω δρόμω τω διατων πραγμάτων ν κεῖνος ὀξυτατον θει. mpter sensum nulla ratione admitti potest σα Ῥ1od Scnenhelius sindrorum scriptura, o Vel elicuisse tui visus est, ut quod1dem esset atm1 ως --γote. Nam signincatio ,u pote in nunc locum omnino non mandrat OG admitti non poterit, nisi simul νη vo simile verDum excidisso statu-u At etiamnunc I maod in textu posui praefero. p. 464, 10 ὁ δὲ εις μέσην καταποτώμενος την φλόγα ἀνελόμενος τὰ μηρία γέμοντα πυρὸς πέφερε. Non vi leo

CRUSB In cur Orina prorsus insularis neque ulli li Drario familiaris iani optimi lin prae Dent καταποτώμενος cum vulgari 1ana o Detusine perdenu8Ῥ10 Omnendan καταπτόμενo mutetur.

p. 466, 15 Σελευκου μεν ου η πόλις επώνυμος, τ0υνομα δὲ π του πατρος Αντιόχου, και π μεν τosτου δεδημιουργηται, τω δὲ σωσε την μνήμην. Auctoritator gravissimam accipit lectio ἀπ του παιδὸς a loco Iuliani temAstinas contulit is p. 447, 8 d. Heri l. λέγεταί τοί ποτε

τον ἐπώνυμον τησδε της πόλεως βασιλέα, μαλλον ὁ οἴπερ ἐπώνυμος ὁ ἡ πόλις συνωκίσθη πεποίηται μεν γὰρ ἐστι

Σελευκου τουνομα δε εχει ὰπ του Σελευκου παιδός. Nam Iulianum loci Udanii memorem fuisse, cum haec scri Deret,. nemo credo, inutia Ditur. Nec difficilius mini 1detur statuor I iiDanium in hac re a Pausania discossisso quarti Iulianum exemplar orationis Linanianae usurpasse in maod

immo vero nullum esse cognovi Verna enim emaentia Oν γαρ των ε αυτου τιμιώτατον γε τουτω των ργων 1 Aluum Gratulatorium in nonorem enrici an ese morden p. 48.

38쪽

XXXV τον αυτο τ εντιμότατον νειμ quibus ego ait en naOnsi rari credideram, nunc magis pro filio loqui videnturco aranii locum . Π 256, 20 τί γὰρ πατρι παιδος τιμιώτερον; tiam quae paulo infra. p. 471, 8 sq. sAntiochi tilio dicii Udanius, suadero videntur ut lectionem

p. 70,17 τ δε μεῖζον η κατα πολλα στόματα και

σοφιστον χορον ς οἷόν τε μέγιστον. Quod Reificio auctoro inseriai κατὰ Croenerius probat; 1od vero ipse σοφιστῖν χορον οἷον το μέγιστον scrinendum coniecit refutare aense me piget. Nam loco clarissimo simplicissisnooi superat vires chori sophistum m A maxinis, i cogi potes 'sensum intolerabilem inculcavit. Quo enim modo potuit libanius detrectar την ἀφήγησιν των ρετον, si haec eratcnoris opul stariim schιer derisi Ute Vormure 'p. 471, 11 τούτω δε και αὐτω τὰ μεν πλα ἡσυχαζενου οὐσης νάγκης. Super vacanea est coniectura er- verdeni κινεῖ ante oυ inserentis. Nil nisi υτῖ i. o. οπλων- ανάγκη Πaente supplemium est. p. 72, 17 τον δε ἐφεντων φιλοπόνως νύκτα και μερανεξεον, οἱ ν ἱερεῖς ἀνεπαυοντο. Non iidiendus est er-

diciti an uisum interdiu an nocte sacerdotes quieVerint, nillil refert.

p. 479, 12 η γε τῖν ἀγαθῖν φορὰ δι' ἴσου παρην. Inutilis est coniectura obetimer verdeno priuata, ἐς σου. Nan δι σου ticonti Liinanio lato ep. X 61 7 B praeivit. p. 80,1 α με γαρ ἄσπερ στρατιοται γεγηρακότες,

τὰ παλαιὰ σφῖν αυτον δουσαι τοι παροsσι στενουσιν. Non necesse est cum Hermerden πόλεις post αδουσαι inserere; nam facile est Vox ex antecedenti την πόλιν μιν

ἐν λόγω repetitur. p. 81 9 νυν με το πλῆθος διατρέφοντες ἐν ταις

χρείαις. menerius etiana noc loco sanisSunum Optimum-Ῥ1 χρείαις cum Voce στίαις mutavit quam praeter ipsum Vereor ut quispiam intellegist.

39쪽

XXXVI PRAEFAΤIO CRΙΤICA p. 484, 17 και πάνυ τosτο δροσιν επὶ τοι κοινοῖς ἀγαθοῖς τρία γὰρ αυτην διελουσα τέλη την μεν γεμονίαν

καθ' καστον τοις ἀρίστοις ἀνατέθεικε. I Oenerius ante

hillen , is non intellegere Onnteor. Ratio grammatica, accusativi pi orsus eadem est. An 1id menertiis do loco

Platonis bitias p. 113 B κατενείμαντο γην πασαν νθα μεν μείζους λήξεις, ενθα ὁ και ἐλάττους dicet Et apud U-hanium hic usus est creberi imus p. 489, Περσῆν πιόντων υκ ξίωσαν φευγοντες σω- θηναι, ἀλλ' εμειναν εχόμενοι της πατρίδος ἀκριβέστερον Λακεδαιμόνιοι των ἀσπίδων. Repellenda est coniectura Croenein ἀρραγέστερον. - τειχος sane Lituanixis p. 507,8 dixit; αρραγές, sed nemo inmiam duit χονται της πατρίδος αρραγεστερον. At ἀκριβέστερο optime usui adnaniano convenit. Rucos adserinam locos p. 84, 16 υτω δή τι αυτω προσεκείμην κριβος; . II 111, φυλάττων ἀκριβέστερον ανδρος Σπαρτιάτου ταζιν; 317, 1 sτω δε ἀκριβέστερον των σμικροτάτων δικαστον ετο δεῖν τοις κειμένοις π των κρίσεων ἐμμένειν. p. 490,1 προσπεσόντες ὁ ἐν ταῖς φόρων πορείαις τοις ἀγροις. Vocem φόρων, si sensun respicimas no loco plane alienam, 1ae in parte Euroriim deest, in paris deleta

est, cancellavi ut vitium o vocem succedentem facile a iiDrario commissum nec OITecturn emenerius Vero: ,Da

p. 500, 13 ποι γαρ αν ἐλθων βουλην εἴρης λόγοις ώπλισμένην και ρήτορας ἀσφαλος γορεώοντας η πάντας των ἐνθένδε μουσείων ἀθλητας τοώς γε πλHους ε πάντως

γε υκ ἐλάττους ευρήσεις. Bis in sensum atque dicendi rationem 4Danianam peccavit Senmidius, cum oπ γαρουν ἐλθων βουλην εsροι scridendum reposuit. Nam

40쪽

tniesis 1am in Vocabulis oπη γαρ υ statuit, apii linanium ina tua est et ut indefinitunt pronomen sοπη- οὐν sensu excluditur, ita relativum flagitatur. 1hil mu

tandum.

p. 503, 1 συν εὐφροσυνη τον πόλοιπον ζοσι χρόνον εχοντες ε ταῖς συνουσίας τι κάλλιστον αυτον διηγοονται, μῶλλον δε πάντα λέγειν χοντες α λαμπρυνειν πέφυκεν ανθρωπον. Quod Hermerdono certo certius videtvi sem- beatitum d ηγουνται, id falsum esse mihi certum est. Nam et ταις συνουσίαις μὰλλον δε λέγειν χοντες eXcludit γουνται, flagitat διηγουνται. Cf. Q 448,19 περὶ το των μετερων ε συνουσίαις διατρίψετε τίνος

μνημονεέοντες ἀμείνους εἶναι δόξετε κτλ.p. 06,4 κατὰ μέσην μάλιστα την δεζιὰν φιδες παντα χόθεν τετραμμέναι μίαν ροφὴν χουσαι λίθου παρέχουσιν

ἀρχην τέραις στοαῖς προ αρκτον χρι του ποταμο προλίσαις το περ αὐτας Νυμφον ερον ουρανόμηκες. SchInicitas structurani sensiani lite loci partim perspexit. παρέχουσιν hiabet duplicem accusativum, Mecti . περι αυτὰς υμ-φον ιερόν, praedicati ἀρχην τέραις στοαῖς. Nihil igitur mutandum. Si vero cum illo περι αυτὰ mutaremus in vπερέχει ν αυτας, enuntiatio exsisteret quae leuorem Orationi lutereumperet. Nam iam incohavit de στοαις expositionem, finit verisis quae ematantiar στενωποι δε καιὰπ τούτων τε ἀπο των προτέρων ωρμηνται.

p. 506,17 Και τὸ μεν ἀπο της αρχαίας πόλεως=

σχημα τοιουτον. Nun necesse sit; πόλεως 10ciun inserers duinta Hor verdonias. Scio vocem πόλι haud rara tantuIn

cognatione suppleri es p. XXXXV), at hoc loco quoniam

Itabanius his svis liferis oscriptionem uctis Veteris concivilii nequo in sequentinus ην δε νέαν πόλιν η νησος, ην η του ποταμο σχίσις ποίησεν, πεδέξατο eam. Oners omisit, necessaria videtur. Accedit 1od vox απὸ, quam delendum esse Hor verdonias assentitur, IOmod iraepserit facilius explicaret posse non videtur quam e compendio