장음표시 사용
91쪽
σμήσασα, ἐνδεικνυμένη καὶ ἀναμιμνήσκουσα τὰ τουB πατρὸς ἐπιτηδευμα τα οργανα της πατρ*ας αρετυς διδουσα, καὶ ἄμα Οιωνοὐ χάριν ἄρχεσθαι ἐἐναι ἶπὶ την πατρφαν ἐστέαν ἄρξοντα μετ' ἐσχύος οπλοις κε
κοσμημένον. αυτοὐς ει τοὐς τελευτήσαντας τιμῶσα Ου-δέποτε ἐκλείπει, καθ' ἔκασroν ἐνιαυτόν αυτη τα νω-
μιγαενα ποιοῖσα κοινῆ πῶσιν ἄπερ ἐδία ἐκάμφ ἔδιαγίγνεται, Προς δὲ τοsτοις αγῶνας γυμνικους καὶ ἐπ-πικους τι δεῖσα καὶ μουσικης πάσης, καὶ ἀrεχνῶς των μεν τελευrζσάντων ἐν κληρονόμου καὶ υiiος μοίραC καθεστηκυια, τῶν δi visων ἐν πατρός, γονέων δὲ καὶ τῶν τοιούτων ἐν ἔπιτρόπου, πῆσαν πάντων παρὰ
lii soli in illeatro publice sulit Brninti, tit patet ex A e s c li i ii.
B. καὶ ἄμα - ἄρχεσθαι Φέναι - I Repetendun ex fintegressis διδούσα, quod nilne perni ita eniti vi et potestate intelli eii lum, ut exinde peniteat infinitivus ἄρχεσθαι. Quocirca
locii ni ita iliterpretan ur: ne Ri-
Dalil mannua l. r. incertus lineret, utriini liaee ver lyn ignificent eiusni odi sollent ni tea aingulis an n i s instituta a esse, B lipertiiteant ad ni orent illi in Allie- Iliensium, liuo belli temporibus D ulla Vr by oo le
92쪽
πευεσθαι. 'υν ει ηδη υμε7ς τε καὶ οι ἄλλοι πάντες κοινῆ κατὰ τον νόμον τοὐς τετελευτηκότας ἀπολοφυράμενοι ἄπιτε.
γεις την Ἀσπασίαν, εὶ γυνη Ουσα τοιουτους λόγους
τ ο ῖ ς τε γὰρ τελε ετ . J ra e Vin l. 4. 6. Flor. n. h. e. d. F. q. X. E. Vatie. Venetis, Paris a. , alii a nuper Billectum. ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀλλοιJ V. Οἱ al, prat, quod plurimi codd. uppe lit NInt. Ex iisdem νυν δὲ pro vulg. νυν δὴ fluxit. literne eorunt, qui pro patria mortem stil,sissent, exsequiae saetae sunt. Milii posterit a pro-l Bil r, qua ut In oratorem ύπερβολικῶς locutum esse facile lar
euique pravata si unt. Reete Loe ius monet, tales, qMuleritiei illotis ninnil tas fit trecta
μουσικούς. Et hoc mi idem loco quilii, et videt non potvisae Ri ter diei. propter a d liturn nάaqς. Ceterunt de re ipsa conser. 1 Fa. Epitapli. p. l3L ed. R. Leabo-nax Protrept. T. V, II. p. 18. R. S itida a T. I. P. 37. S. V.
non sentiet lita vectis peti ora-Diuitias 1 Corale
93쪽
ἔχεις του λόγου αὐτῆς ΜΕΝ. Και πολλήν γε, ω Σώκρατες, ἐγὼ χάριν Ε ἔχω τούτου τοὐ λόγου ἐκείνη ἡ ἐκείνφ, δ ις σοι ο
quenili ἀκολούθει μετ' ἐμού v. ad p. 231. A. E. καὶ πρό νε αλλων - JVide an legonisii ni ait: καὶ πρός γε ἄλλην πολλον χ., iiii ais H ei n
94쪽
RECENSIIIT ET COMMENTARIIS INSTRUXIT.
96쪽
ocrates quum Himiando ex Academa in Iaycorim contenderet, inter viam obvios habuit Hippotnalem, Ctesippum, mii fuit Menexeni frater patriaelis, alioSPIe auolescentes. Erat cnim in vicinia Lycei nova palaestra e triacta, in Pia adolescentes plumini Her
maeu celebrantes versabantur atoue Micco duce ser
itionibus atque ludis tempus fallebant: ex PiomInnumero etiam illi erant. Rogant adolescentes Socratem, ut abiecto in Lyceiun eundi consilio secuIn v niat in vicinam palaestram. Quibus ille pollicetur ita se morigemituriam, si ipsi indicaverint, quis ex iis, mai in palaestra versentur, DOmnunt oinnitimcoiisensione pulcher ὀ κ&λός liabeaturi uuin verooinneis ingenuo P odam pudore Prohil erentur, quOnainus ad eam V1aestionem responderent, Socrates eandem uni proponit Hippothali, vieni iocose fatetur sibi videra aniore non esse liberiam et iviInuneIn. Tum veri, Ctesippus nativa cum protervitate Hippothule in narrat utique nitro miodain Lιysidis adolescentuli amore flagrare, cuius Iairiles diu noctuvae canat. Quibus iiuditis Socrates rogat Hippothalem, ut sibi eius rei spectinen alimiod exuibeat, quo videlicet ipso imoque discat, PIO inrito amanteIn deceat de amato loqui. Negat Hippothales se unmiain in
97쪽
Lysident carinina aut Ortitiones co Osuisse. ὶuo sieto ille nillil nisi sententiam eo'un, piae de limi eo dicere soleat, audire se velle significat. II ic vero
Ctesippus: vulsaria sunt, incimit, almae trita, quae iste profert, nil nisi laudes Lysidis eius iue fatililia in ore iustens. Qito nccepto Socrates Hippothate1n
'adimonet, ne ante Victoriam paeana canat. Nain PIi- nimii UddeIn Priidentis esse non prius laudare ainatuin, quatu vieisSim si ipSo a1neris; deinde accidoro otinua solere, iit pulcri et venusti si laudi inis extollantiir, inani inflentur superisia, ideo*ie unitio difficilius in reserendam griitiain permoveantur ' . Neo
vero IIippotiantes, ut est Inodestus ne VerecunduS, lianc Socritiis admonitionem aspematur, Sed et tui rogat, ut silii consilio u lsit suo ostendat*ae, PIn ratione lo*ienduin Psidue a rendum sit, ut ninici benevolentia concilietus et retineatur. Prounttit Socrates id ei exemplo alivio declarare, Simii deui si id opportunitas offeratur cum ipso Lyside collomiendi. IIano
voro Hippothales ait facillime ipsi oblatuin ira, ubi cum CteSippo, Lysidis iansiliari, eo lue gnaviter iam
in dialecticis exercitato, in palaestraIn in esSUS Sermones iniseere instituerit: esse enini LySi deui ferino-nuin audiendoririn cupidissiInuin, ut verisiimile sit eum vel sua sponte ipsi appropinqMaturiun eSSe. Ingressus igitur Socrates una cum adolescentibus reliquit Statim conspicit pueriini inter turbam ludentium versantent, vultu forinoso et honesto insignent. I uni paullulumi morantur inter Se collomientes,
ecce, etiain Menexenus ingreditur, viat, uia Socrate1nsalutavit, continuo una cum ipso alliSmie, inter mios etiain Ctesippus est, confatallaiuli gratia considit. I uitivoro ovenit Piod Hippotliales futurinii esse prile lixerat: continuo ad eos Lysis accedit et iuxta Menexonum adsidit ' ). Sod vix laoc ita factum ebi, Pium
Menexenus inter IIemnaea sacri iaciendi caussa avocatur. Qua opportunitate utitur Socrities, ut Hippo-tliali, Pii in corona audientium sese ut, siderat, ne a Lyside conspiceretur, exeanPlo aliquo OStendat, quo
98쪽
Conversus igitur ad Lysi leni dehinc osterulit sermone longiore et ad captiana puemili accommodato,aInatuni P1empiaIn Si PIIS n Supectia arcere et ad modestiana perducere rio Sinivit ad maiorein virtutis excellentiam excitare velit, sedulo id esse ligendum, ut illo ad inscientiae et imperitiae confessionem a ligatur. Quo i licatur sine dii o itidigentiae sensit ni
niarii ducere Omirineni delaeni. Parentes tui, inviii Mitim te autent vehementisSinae iupiantque re)dero tomiani beatissiuium, tamen illud, Maod homines soletnaaxime delectare, tilii Iminimo conceditnt, ut faciasmiod ti bi ipsi volupe est: imo te servoriam volunt parere Imperio. Nec vero ita in te agi int propter aetatis litae infirmitateiu, mi andoPiidem in legendo,
scribendo, fidi nis pulsamiis, illiad te sequi patiuntur, ii iod tibi ipsi lilnierat. Itasime titilla alia iiiiiiis rei
petunt. I itur tu, o LivSi, si arnuri CuPis, a re, in eo elabora, iit Niotidie filis Sapientior: nain ut nunc res St, 1IOIid IIII eo Sapientiae perveniSti, ut ma istri consilio et Ilio ierauline recto Carere pOSsis. Haeci itiir Socrates ad adolescentuli1ID: Niae ille sic necipit, iit Sese profiteatur huic consilio pro viribus eSSO obleviperiitumini ' r Interea redit Menexenus a sacrafiuio. Qilocum Lysis optat ut a Socinite eaden iSta con intimicentiir, Scilicet in sinu gaiul iis, si limius miovie iaStiis nonnihil reprimatur. Vermin Socraues pueritan rorati, iit ipSe privatim lineo Menexeno ex-POnui: et lena rora1nti autevi promittit velle se reliquum teinpias Siluili laus Somnonii iis institit en tig transigere, PraeSertiui cliiuni MenexenuS in displitando mininio videatiir exercitatione caritisse '' .
99쪽
uitaerit igitur e Menexeno, inter quem a re IV-
si deIn noverat mapiam intercedere familiaritatein Etamicitiam, nitin possit dicere et explicare, quo modo uinicitiiι Concilietur et in quo ea cera atur: lutius enim rei notitiam sese nunqMam non sibi magnOPere e optavi8se. Hoe ipsum vero ut subtilius exquirratur, ante Omnia a Ire vult, uter tandem alter Ius arni IS fiat, amans, an amatus. Respondet
Menexenus Id quidem tale esse, ut nihil dubitandum videatur. Cui Socrates, At veri , iumait, ncculerocerie Solet, ut amans ab amato vel non redantetur
vel adeo odio habeatur: itavae dubitari sitne licebit,
uter alterius amictus recte laeat dici et haberi; a uintiavit Inepte ambigemus, num mutuo amore Sublato neuter amici nomen mereatur. Haesitat laic Menex nuS, adeoqMe mutata repente sententia negat amiQuinauenmamn alterI esse, nisi adsit amoris conaInunitas. Verum Socrates hac responsione uir tu a tot scent Iudenuo coniicit in duritationem, exemplis demonstransliomines amicos esse sis rei rus, simas nemo VaiSP1nindixerit eorum amori VIcIGIIn respondere. Amant, inquit, liOmines vina, evios, infantes, eosPie sibi curos
et amatos esse profitentur. EX UIo apparet etIam ER, MIRe mutuo amore nobis non sunt coniuncta,
cara nobis atqDe amica φiλά esse posse. Atqueliine emcitiir, ut vel illud amictim Pleat esse, Piodamantem Ossio persemiatur ' . Assentitur Menexenus. Sed vix mentem mutavit, Pium SocrateS eaIn sententiain denuo in diibitationem vocat. Hic enitn: Ex iis, quae disputata sunt, inviit, hoc consemii videtur, it non taIn arnatiis quam anians pro RInico habendus Sit: en lentote ratio erit ininiici; neque eni in iam eum inimicunt pitta iniis, via odio liutietur, Sed unum illitIn, mii alterurn odio suo perseviitur. Ergoniuiti amant inlinteos ac vicissim oderunt amiCOS, quando liuidem soli amantes anaici Eunt, nemie etianxii, Nil aniantur. Quam sententiam negari non Potest esse perabSumlain, ut dissiten liran non sit ad amici
100쪽
gitur, atque sibi quomie ait voluntatis amorismae
communitatem videri ad RInicitiam plane neeoSSariam. Sed a Socrate commonefactus illud, miod antea disputaVerant, saepe accidere solere, ut ea quo sae hominibus cara sint et Mnica, malibuscilin fieri non possit ut mutua coniungatur benevolentia, iam tandem fatetiir reui nondum ad liquidum esSe Persiuetam, PIuIn neutiquam appareat, et Inor in liniS amantibiis, an in aniatis, an denivae in utrasvie simul inesse debeat ' . Captiosam hanc arraimentationena sacile apparet ex eo potisSiuirum ductam esse, miod vocabulum viλος multiplici dicitur vi et potestate. Nam primaIn Nii-dom illud ponitur de nominituis pariter alvio de
retriis. Deinde etiam modo active inodo PnSSive ae-eipitur. Ex vio patet maltiplices sane easPae varias nainodum ac diversas oriri vocalbuli simusicationes. Nam do hominituis dictum modo est amicus uoheue Volus, modo Is, qui quid diligit sit in
delicias habet, modo ca II S, gratu S, acces t u s, w1i ab alio amatur. De refus autΘni POSitum est gratuin, luci Indum, carum, ada Inatu In, interdum etiana appetens, desiderans. Quae significationes uiuiti a Socrate non distinguantur, sed potius misceantiir atqueae confundanim, conseqDenS ΘSt, ut res de ma a qwaeritiiu non dilucidetur et ad scientiae perspicuitatem explicetur, Sed potius Obscuretur maximisque tenebras oDvolvatur. Nec vero aliter existimandum est de vocatallo tritoός, cui iis ambigmitas Rem ad nectendas tricas et fallacias dialecticas ae- COInniod1ita est. Nimiriun tradiixit Socrates multipli-Cem hunc vocatalloriam usum ad praeSentem Ninestionem unpriniis propterea, 'viod arg mentit In tractare instituit more eristi corinti vel antilogicoriun, quor in rationem faceta urbanaque imitatione ita cavillatur, ut Plantum ea ad conluctanda hoini nuntiudicia valeat, exe inplo adolescentuloruni doceat, mileius studiosi extitissent adeoῬie artes erils Iani TISII Ognitas haberent. Eristi eam eni in es8e disputationem, Plae Suscipiatur, ab ipso philosopho satis perspicue indieatum est, ut protecto consiliuin Sulam