장음표시 사용
211쪽
sic μοι δοκουσιν - p. 45 et post Iliadem, scholia
ad Lycophronem Eustinuitan ad Dionysii Perlegesin, Xenophontis de republica Lacedaemonioriundit,ollum iud a solio 329 1ιο νωδία λιβανίου στὶ τω βασιλει ἰουλιανῶ332' πρεσβευτικος προς τους τρῖας περ της λένης Μενέλαος In fino extremo fors folio 334 quod militi si eo dicis leotur: τέλος εἴληφεν ἡ μελετη μενελάου.
Anno 1876 mea gratia inspexit Caroliis IrisIX. Ad hos aecedunt tres codices qui fragmenta monodiae continent:57. Laurentianus LVII 44 saec. XIII qui folio 101 fineu inde a α ματι συμμιγεῖς p. 220,1 praebet. Vide p. 224 Sq. 58. Mutanensis gr. 236 saec. XV .as qui statim solio 196 desinit vectis of μεν ων p. 208, 15).Vido I p. 21sq.120 59. ii ii em hi a naa ses 3U hartaceii formae octavae saecul XV exeuntis Vel XVI ineuntis mutilatus continet
fol. 1 sclamat non qua inscripta quidem' ἐκδοθεὶς φιλίππω δημοσθενης ἀνεθεὶς καὶ μη πολιτευόμενος κρίνεται δημοσία, revera autem est: εξήτησεν ὁ Φίλιππος το Λημοσθενην - γράφει παρ' Ηθηναίοις ἀνελεῖν τον βωμόν ΙV 253); desinit anto finem verbis του βωμου κεκλειωται
fol. 7 μονωδία ἐπὶ τ παραβάτη καὶ ἀσελγει ἰουλιανῶ Sed etiam haec a in folio 8 desinit veri 1 ἀντὶτων κακῖν εἰς τάξιν 210, 3) Folivi 9 neipit verbis oὐσίαν δυοῖν ἔνεκα - τε ζημίαν μεγάλην ἐκτίσαι καὶ το φίλω σπουδαί δυστυχο τι βοηθησαι, Diae sunt Isocratis ad Demonicum rationis 28 p. 8a . Quae riSque ad finem τὰς της φυσεως μαρτίας ἐπικρατήσειεν sol. 12 pr0yeditur. Quae auten imie a solio 12 sequuntur, quae aeque a que prius staminium Bandinius Catal. I 441 se morare professus est, nitid1 manu secunda λιβανέου supra scriptum est.
212쪽
alitu nisi oratio est titulo prava Aristidas, ΠρεσβMet4κὸς ὁ Λχιλλέα Huic succedunt oratione Demosthenicae. Codi est anno 1869 contuli. Duo codices periisse videntur:
60. Antonia Augustini vide L I p. 347 sq.)
Quem Noaillius, inde ab anno 1585 episcopus quensis ot rogis Gallonii legatus Constantinopoli, si a ui ecclesiam Aquensem diu tenui a rexit semper absens episcopatu tandem se apud Rogem abdicavit se vivor desiit anno 1600 constantinopoli a ciliuisivit, si iden tuu codex mo- nodiarii in avis is quem Morollus ad Bασιλικὸν edendum adhibuit. In praefation enim editionis hesiis rationis amrello primim Parisiis 161 factae lae verba lemntur: ,, en tum m alte rum raebiti Constantinopolis munι- menti Reverendiss Episcolpi Am ensis D. Aegidu Nouinimιαρίτου, . . Frontoni ueste Theolam e Societate timuscription nobisque ultro concessumn quoin Noallio
mortuo perVenerit, nescitur neqli unum e Superatilibus
codicibus novi, qui idem atque hic dici queat. Si iniexis textus Morelliani sons sim; pr-1ine ad alatinum 282 accessit Naan ferinis is cum hoc codice in lectionibus, verbis in ansposuis, lacunis animam in modum consentae Plures sane codices orelliun adhibuisse Gnimo omni probabilitate caret. Quod si in hac oratione statueremus, mimis ille consensus etiam ua explicari posset, ut Morellus
Ograph collicis Matini ipsius usus esset aestu atque in Bασιλικ' de quo ipse l. l. te rinum, inquit, sese iam M dest erya civitate a clarissimo es em ditissimo Viro Murkurdo Frehem Consiliario Priutino ad nos lisci aliteres transmissa m. Sed lacuna mam quam Morinus in codice sodem Noausi a se adhibito exstare testatus est in Epitaphis p. 300 io desideruntur quae an obiriuei 1 Gallia Christiana II 196.
213쪽
neque in Palatino neque in arisin m . 301 - 1 iis hi in olim Noalli fuisse Suspicari Vet1 - .PParent. In hac quoque oratione cossices eclogarii quos scidem
inspoi dimitat pretioque corporalibus longe inferiores sunt Itaque satis ess duxi unitus ex illis testis Laurentian XXXII 13 La lect1ones in apparatim crIticum rece pisse Laurentianus I 3 eundem fontem iii clii Bar-berinus redit Quos igitu in censum vocavi sunt codices
CAPUVIBMMO . D rations auten quae inter hos interesin in universum ea, te delegatum volo quae in
Orationiblis proxime antecedentibus expositi. Sed viam illi RIn hi quo tu dua eo licum familia MSpiciuntur, tamen
vestioa i ipsa lationis anaos dissipata sunt, si uoniam non Olum BM recensionem mixtaan praebint, sod etiam P hic illio cum codicibus secunda lanulias meae in is otiam n0 Ilegentiae Singnitari notas irae Se feri. In hac quoque oratione inter V arta illa est necessitudo es p. ). Uniun locum ustathius, duos homas Magister
biliri poterii, cum haec graec prodierit cum hac aequo amis in Aristidis in Smymam
monodia eam comparavit Iadans sistit Nicolaus s-rotii, inde ab anno 1458 archiepiscopiis Sipontinus, et ipse auctor monodiae in fratrem Severiam, ut ipse testatur in ro-hosmi ad Aristidis Libaai Bessarionis monod18 s a Se Boeda lingua in latinum conversa. Poti uni FoscamindApostolico Sedis protonotarium' sol 236), quod exstat in odios Eit. 8086 chari; in oci saec. XV foL 238 r.,Primum apud grem hoc dicendi genere fol. 239 ine. us est Aristides, drinde Libanius, smeter eos e veteri rarus nemo; apud lutinostero nullus adhuc, md in meum roficium senos, usus est. Acrem Mouo Aristidem Libaniunipis in manibus
214쪽
et eas nonodias accepi Heis immus in scripsera n mandoctora n omnium iudicio prictriores et affectibus pleniores tentur, hoe est Aristidis ronodiam in murnate deplor tionem ei Libana in funere Iuliani imperatoris secus cum Bessurionis ninnodiae comFurississem et int*- agio in niu deae esse conratus brem, ut soleo opera anucorum eo acrius iudicare, quo niastis amo, longo sane intervallo praestroidum Bessarionis opus eaeistimavi tuin ast ectuum in uetudine runm sententiam in Mertate thnM Hessantia suavitate sermonis. Quasi optae Glutura tus a ni amo et Mini inoen cum quo Bessarionis mei victo iam communicare possem perquireris.
vi re facere solent, quibus canini sententia foeliae utiet id faustumine evenit mente, et non amplMus minam rectivordierum sutio nonodius ipsus omnes lusinus eo tuoqueminini, perire scure dedicuτι, cuius optirinum incor Utissi-mwmlue me i/Hictium scio mostrarinpete monodian praeferalias omnes addidinius minam paulo ante in Severi fratris arcerbissimo stino e in 'lices meditati sumus.
Iam se suuntur sinceps tres in odias Aristidis 239 , in obitu siveri emit fratris 241', Bessarionis in Ma-nusleu Palasol omni 245), Ilibani non ueni. Neque Eaedem quae in codice Palatino M . 282 cor ruptelae in editione inneius, Morelliana II p. 251-259, conspiciuntur multis aliis auctae quas e parte tantum Reislcius
duit oratio in odition ReisHana prior p. 223-229; posteriore t p. 507-521), ad quam parandam codicibus A et o et Volsinbutiolano adiutus erat Boissonadius )margini sui huius editionis exemplaris lections codicum Par gr. ι025 et 100 adscripsit Gas la odices V et PRUSIIIuΠ1 gr. 3 316 contulit emendando ipse' et obstiis pauca assecuti sunt 1 es. t. I p. 78. 2 Mae Boitrage in Libanio II 11.
215쪽
R 50 1 πύστοι η μέγα πέν ς οὐκ Ἀχαιίδα γῆν
μόνον ἀλλα καὶ πῆσαν ποσην ὁ Ῥωμαίων κοσμεῖ
θεσμος, κατείληφε μῆλλον μεν γὰρ ἴσως ν Ἐλληνες
οἰκουσιν, τε καὶ μαλλον αἰσθανομένην του κακου,
216쪽
τυπτουσά τε καὶ κατατεμνουσα τὰς ψυχάς, δε οὐκέτον βιωτον ἀνδρὶ βελτίστρ τε κάὶ τωτου εὐζην ἐπιθυμία. I. τηραὶ μὲν οἴχοντία των ἀγαθῖν, ψηλαὶ τον πονηρον τε καὶ ἀκολάστων φατρίαι νόμοι δὲ κωλυταὶ κακουργημάτων οἱ μεν δη λέλυνται, οἱ δὲαυτικα τουτο πείσονται, τοις δε μένουσι γράμμασιν εἶναι περιέσται εργων μοιροις πέπονθέ τε το ἀνθρώπειον γένος, οἱον αἱ πύλεις ων κατασείεται τείχη καὶ γαρ ἐκεῖ του περιφράττοντος ἀπολωλύτος το μὰλλον οἰσούντων γίνεται τὰ τον ικαίως κεκτημένων, οἱ δε ἐπιπεσόντες ἁρπάζουσί τε καὶ κτείνουσι καὶ βρίζουσιν εἰς γυναῖκας λουσα καὶ παῖδας και νυν ἀνωκται κατὰ τον επιεικον τοῖς ἀνύσια δροσιν ὁδ0ς εὐρεια καὶ κλισιάδες μεγάλαι, καὶ τετείχισται ουδεν ετι. 15
217쪽
λεσεν ἀστραβῆ κίονα ρθος προσειπων. πεσύντος γὰρ επὶ σαθρου το Ἱλιον εἱστήκει κει αὐτίκα ἔμελλε κείσεσθαι μετὰ το τορος νυνὶ οὐ μιας περὶ τον Ἐλλήσποντον πόλεως οὐδέ γε θνους ν0 ἀνατε τραπται κίων, ἀλλ' η ρχὴ τον ἀπογύνων Αἰνείου, τοδέ ἐστι γης ο τι κάλλιστον καὶ θαλάττης, ἐπ ουδενος ισχυρου βεβηκεν ἀλλ εστι καὶ των οὐ σφόδρα βιαίων πνευμάτων κατασεῖσαι, των με ενδοθεν πονηρί λυμαινομένων το δ σει ὁπλοις ἔξωθεν ἐπιόντων τε
4. Πνα μέντοι, τίνα θεον αἰτιατέον ὴ πάντας ὁμοίως ἐκλιπόντας φρουρὰν ῆν φειλον η γενναίρκεφαλῆ ἀντὶ πολλον μεν ἱερείων, πολλον δε υχον, μυρίων δὲ ρωμάτων, πολλου δὲ α ατος του μὲν 1 νυκτύς, του δ' ἐν ημω χυθέντος, ο υ γαρ τους μεν εὐώχει, οὐ δὲ ἡπερέβαινεν, σπερ ὁ Αἰτωλος ἐκεῖνος τὴν Ηρτεμιν ἐν καρπον συλλογη, ἀλλ' ὁσους οἱ ποιηταὶ παρέδοσαν, πατέρας τε καὶ παῖδας, θεους τε καὶ θεάς, ἄρχοντάς τε καὶ ἀρχομένους, ἄπασιν ἔσπενδέ τε
218쪽
καὶ τοὐς πάντων ἐνεπίμπλη βωα ς ἀρνον καὶ βοον. 5. στε ἔγωγε - λάκις ἐνεθυμήθην, ὁτι οὐδὲ αν δέοι τῶδε τω ἀνδρὶ τάχους τε Ἀπων καὶ τοξοτον τέχνης καὶ πλιτον ἀλκης καὶ δέκα μυριάδων, ἀλλ' ἔχων ἀμφ' αυτον του θεούς, θλίγη, στρατιὰν μέγα δυναμένην, Ἀφθεὶς τοι ἐναντίοις πείσει γενέσθαι γυμνούς. 6 ηλπιζον δ καὶ σκηπτους καὶ πρηστηρας καὶ τὰ αλλα βέλη τα των κρειττόνων καταβήσεσθαι ἐπὶ Πέρσας, οἱ δὲ Ουμ αρα σαν δίκαιοι, στεπολλη μεν στιαθέντες κνίσση λαμπρὰ δε ποσχομενοι 10 καὶ τον γε πρώτων οὐ φθονήσαντες τελευτοντες τά
ἀλιέων μιμησάμενοι δέλεαρ καὶ δι' Ἀσυρίων κεκρατημένων ἐπὶ θάνατον ελκυσαντες. I. ἀμείνων ἄρα ν ὁ λογισμος ὁ τέως καταγελώμενος ος πολεμον μῖν ρά- s15 λογισμός κίνησις ψυχης πεοί τι καὶ τ ποῖτον ἐν τηδιανοία ἀνελθον νόημα ἐνδικῶτατα cor ἐνδικώτερον) βέβηλε, ό μέγας Κωνσταντῖνος κcα ντως εὐσεβέστατος, ἔπραξεν 1 ἐνεπίμπλη, sed in nar in reo. ἐνεπίπλη, ἐπεὶ καὶ
219쪽
210 LIBANU OBATIO XVIIμενος πολύν τε καὶ σφοδριν καὶ ἄπαυστον σβεσε με πυρ ερον, πεσχε θυσιον Ἀδονὴν, βωμους ἐφησι λακτίζουσιν ἀνατρέπειν, ἱερὰ καὶ νεὼς τοὐς μεν ἔκλεισε, τους δε κατεσκαφε, τους δε βεβήλους ἀποφηνας πύρνοις ἐνοικεῖν ἔδωκε, ξυμπασαν δὲ τὴν περὶ μὰς διατριβην καταλύσας νεκρου τινος θήκηνα510 εἰς τον μέτερον ἐγκατεστησε κληρον. ἀλλ'
δμως οὐτος ὁ Σαλμωνεπις, κουργος καὶ προς γε
ετ μελιτιδης, ουδε γαρ νου μετεῖχεν ουδε πολ βελ-iώτων τον ἐν ταῖς γραφαῖς , τον πηλίνων, τεσσαράκοντα ετη κατεσχεa ην λωβῆτο γην καὶ μύλις ποτε
ἀπῆλθε νύσω. 9. ὁ γε ἱεροψ ἀνανεωσάμενος νύ- μους καὶ τὰ καλὰ ἀντὶ τον κακον εἰς τάξιν αγαγών, ἐγείρας μεν ἡμετέρους οἰκους, στησας δὲ βωμούς, 1 ἱερεων δε γένη συγκαλεσας ἐν σκύτρ' κρυπτόμενα, λείψανα δε ἀγαλμάτων ἐπανορθωσας, θύσας δε ἀγέλας, θυσας δὲ ποίμνια, τὰ μεν ἔξω, τὰ δε ενδον, τὰ μὲν
220쪽
LIBANU O ΤIO XVII 211εν νυξί, τὰ δὲ φ ὴλίω παH M τον ἀτου βίον ἐκ τον μετερων ἀρτήσας χειρων, μικρ0 μὸν χρύνονἐ Op μικροτέρφ σχήματι βασιλείας, πολ βραχύτερον ἐν τω μείζονι φανεὶς χετο γευσας μὲν ἀγαθον τὴν οἰκουμένην, κορίσαι δὲ - ἀρκέσας 10 ἀλλα πεπόνθαμεν, οἷον εἰ το φοίνικι φ ρνιθι παρέστη ν511
διὰ πάσης με της γης κτεῖναι την πτησιν, στηναι
δὲ μηδαμο μήτε ἀγρον μήτε στεων. Ἀμυδρὰ γὰρ
ουτως ν γενετ τοις ἀνθρώποις η του ορνιθος ψις.
καὶ νον ν ουτος ἀπέδωκεν ευδα μονίαν σπερ πύ- οπτερος διέδραμεν οὐκ ἀνασχομένη ἐιζω ναι της, οἶμαι, κακίας ἀναμαχεσαμένης τὴν τταν 11. Δ πολυ γεὴν κουφοτερον ἐν τοῖς χείροσι μένειν ἀπείρους ἔντας αρμ0νίας βασιλικης ὴ μεταρρυέντας ἐπὶ τὰ ἀμείνω του βίου πάλιν ἐα ὶ τὰ πρόσθεν ἀπενεχθηναι, καθάπερ εναBν ἀναχθεῖσαν μεν ' Ἀλιμενων χωρίων, αὐθις δε ἐναντίω πνεύματι πεμφθεῖσαν ἐπὶ τὰς πέτρας, στεκαὶ περιρραγηναι. 12 τι δὲ μηδε διὰ χρύνου γενε- σθαι την ἐπάνοδον τον κακῖν, ἀλλ ωσπερ παρακύψα- σα τψν ἀγαθὴν τύχην εὐ ς οἴχεσθαι φεύγουσαν, ο ράκλεις, δε πικρύν τε και πικρον τινων δαιμένων. λειμών τις οὐτος ἀνθήσας παραχρημα κατερρύη.