LIBANII OPERA

361쪽

LIBANI ORATIO XVIUημον ἀσπίδας, ἀλλ' εὐθῶς ἐκκλίναντες φευγον - τουτο σκηκύτες του πολέμου το μέρος. 265. καὶ τουλοιπου παράταξις μεν οὐδεμία, κλοπαὶ δε καὶ ἀγεννεῖς ὀλίγων ιππέων ἔφοδοι τοῖς στάτοις κ τάφρων ἐπι- πηδώντων οὐδὲ τότε κτεινόντων μαλλον η θνησκόντων του γὰρ ἱππέως υπάον λίτης - δορο ν61 ξίφει τον Ἀπον ἀναρρηγνἡ ἀμφοτέρους εἶχεν ἐπὶ γης καὶ το - γε εἰς πληγη τον ἐν χιτῖνι τροσιδηρφ. 266 οἱ μὲν ουν προσιόντες τοιαυτα ἐπαοχον,1 οἱ δε πορρωθεν ἰσχυοντες, οἱ τοξύται, το βελος ἀφιεν-

τες ἐπι γυμνὰ του στρατιώτου τὰ δεξιὰ προς αὐτούς τε βλεπειν ἐν άγκαζον καὶ σχολη προιέναι προίεσαν μέντοι και τι νέφος οὐκ ἐκώλυε των βελον εἰς απαν. ελαύνων γὰρ πανταχη τον Ἀπον ὁ βασιλεὐ ἐπεκούρει 1 τω πιεζομέν λύχους τε - των ε ἀδεί τοῖς δεο- μενοι ἄγων καὶ τους ἀρίστους τον στρατηγον ἐά οὐρὰν πέμπων. 267 Μέχρι μὰν οὐ τούτων κεῖνός τε νικον ἐχω-

362쪽

ρει καὶ ἐμοὶ λέγειν ὴ , το ἐντεῖθεν, - καὶ δαίμονες καὶ μεταβολαὶ τύχης, ἐφ' οἷον ἄγομαι λόγον.

βουλεσθε σιγήσω τὰ λοιπὰ καὶ τήσω τον λύγον ἐν

τοῖς ευφημοτέροις πολλὰ ἡμῖν, ω παροντες, ἀντὶ τῆς οἰμωγῆς ἀγαθὰ γένοιτο τί ὁ δὴ δοκεῖ κλαίωμεν εῖ λέγωμεν εοικατε τω μὲν ργφ λ τεσθαι τον δὲ λόγον ἀπαιτεῖν ἐπέον δὴ καὶ δοξαν - ληρο περὶ

τῆς τελευτης παυστεον.

268 Aπειρηκοτος γὰρ δη του Περσο καὶ σαφος καταπεπολεμημένου καὶ δεδωτος μὴ τὰ κράτιστα τῆς 1hαὐτου γ ῆς κατασχοντες ἐπιχειμάσωσι, καὶ πρεοβεις ἐλο- μέν- καὶ δορα ἀριθμουντος, ἐν οἷς, καὶ στέφανος, καὶ μέλλοντος δὴ ταυτα τῆς ἐπιουσης ὐν κετηρψπέμπειν κα ποιεῖν ἐκεῖνον των συν κῖν ὁριστὴν Ἀδιασπαται μέν τι ταὶ τάξεως τον μὲν οὐ προσ- ν613βάλλοντας μυνομενων προ Γύντων, αἰγίδος ἐξαίφνης λαμπρὰς μιν τε ἐπεγειροέσης καὶ νεφη συναγούσης καὶ τοῖς βοωλομένοις τι κακουργεῖν συναιρομενης ὁ μὲν βασιλεύς, ο συνδήσων ὁ διαρραγέν, σπευδεν

363쪽

354 LIBANU ORATIO RH- ἐνὶ θεράποντι, θύρυ δε ἱππέως ἐπ -- ἐνεχθὲν ἄοπλον τω γάρ, οἶμαι, σφόδρα κρατεῖν οὐδὲ φρήξατο, διὰ του βραχίονος δραμον εἰς τὴν πλευρὰν εἰσέθυ. 269. καὶ πεσὼν ἐπὶ γης ὁ γενναῖος - αιμα ρον κα- ταρρέον κρυπτειν ἐθέλων τι συμβὰν ἐστὶ τον Ἀπον

ῶθις ἀναβάς, ἐπειδὴ το αἷμα τὴν πληγὴν ηλεγχεν,

ἐβύα καθ' υς ἀεὶ γιγνοιτο, μὴ δεδιέναι τι τρα-μα, μηδε γὰρ θάνατον ἔχειν ελεγε μεν ταυτα, του δεινου δὲ ἡ ταπο καὶ κομίζεται προς τὴν σκηνην μὰ τὴν 1 μαλακὴν εὐνήν, τὴν λεοντην καὶ τον φορυτον, ταυτὶ γὰρ η 'κείνου στρωμνή. 270 τον ἰατρον δε μὴ εἶναι σωτηρίαν λεγόντων δεξαμεν του θανάτου ον λύγονὴ στρατια, πάντες μὲν λοφυροντο, πάντες δε κύπτοντο, παρὰ πάντων ε γη δάκρυ σιν ἐβρέχετο, τὰ, ὁπλα δὲ τὰς χεῖρας ἐκφυγοντα ερριπτο, φοντο δε μηδ' ἄγγελον ἐκεῖ θεν ἀνα-ρέηγειν οἴκαδε. 271 ὁ δὴ

Πέρσης δορα μεν α τούτω πέμπειν ἔδει, θεοῖς σω- τηρσιν ἀνεθηκεν, αὐτος δε τὴν εἰωθυῖαν παρεθετο τράπεζαν πρύτερον τουdαφος - κείνης ποιουμενος

εο ἐκόσμησέ τε τὴν κύμην κατὰ τι νομον κατερρε μ

364쪽

LIBANI OBATIO XVIII

μένην πάντα τον των κινδύνων χρονον, - χάσματι γης ἀφανισθέντων πασσυδὶ τον ἐναντίων ἔπραττενει, τούτοις νος ἐκείνου τελευτοντος χρη ο ἀμφύτεροι τοίνυν ἔθεντο ψηφον εἰς τὴν ἐκείνου γνώμην τὰ πράγματα ἀνακεῖσθαι μο ις, οἱ μεν οἷς α61ι ἐπένθουν, οἱ δὲ οἱ Δρχοsντο, καὶ οἱ μεν ἐς γουντο απολωλέναι, οἱ δ' οἷς ηδη κεκρατηκέναι. 272. Ἱδοι ἄν τις αυτου την ἀρετὴν κἀκ τον

τελευταίων ρημάτων. πάντων γὰρ των περιεστη κύτων εἰς θρηνον πεπτωκότων κα ουδε των φιλοσο 1οφούντων δυναμένων καρτερεῖν πετίμα τοῖς τε αλλοις

καὶ οὐχ ηκιστα δη τουτοις, εἰ τον βεβιωμένων αυτον εἰς Μακάρων νήσους γύντων οM ἀξίως αρτάρου βεβιωκοτα δακρύοιεν ἐμει νῆ σκηνὴ μὲν φ δεξαμένω δεσμωτηρίφ τον Σωκράτην, οἱ παροντες δε τοῖς 1sἐκείνω παρουσιν, Ἀληγὴ δὲ φ φαρμάκω τὰ ρήματαδε τοῖς φήμασι, τῶ δὲ μ δακρυσαι τον Σωκράτην μένον τι μηδε τουτον. 273 δεομένων ε τον φιλων ἀποφηνια της ἀρχης κληρονομον οὐδένα αὐτ παραπλήσιον ἐγγυς δρον ἀφηκε τη στρατι τὴν ψηφον Ἀρ

365쪽

LIBANU ORATIO XVIIIoἷς δὴ κοὰ πιστέλλει πάντα τρύπον σωζειν αυτους, κει γὰρ αυτον κεινους σώζοντα πάντα ἀνατλη ναι

πόνον.

νομα μεν ου οἶδα του δὲ μ πολέμιον εἶναι τινκτείναντα σημεῖον ἐναργὲς ὁ μηδένα πολ μων ἐπὶ τηπληγλ τετιμῆσθαι καίτοι διὰ κηρύκων ὁ Περσης επὶ γέρας ἐκάλει τον ἀπεκτο - και μεγάλων πηρχε τροφανέντι τυχεῖν. ἀλλ' ὁμως οὐδεὶς οὐδ ερωτι τον 1 γερον λαζονευσατο. 275. καὶ πολλη γε τοῖς πολεμίοις ἡ χάρις, τι ἄν οὐκ ἔδρασαν οὐ προσέθεντο τὴν δοξαν, ἀλλ' δοσαν μῖν παρ' μῖν αυτοῖς τον σφαγέα ζητεῖν οις γὰρ υκ ἐλυσι τέλει ζον ουτοι δε ησαν οἱωητες οὐ κατὰ τοὐς νόμους, πάλαι τε στεβούλευον 1 καὶ τύτε δυνηθέντες εἰργάσαντο της τε ἄλλης δικίας τοὐς ἀναγκαζούσης οὐκ ἐχούσης ἐπὶ της ἐκείνουα615 βασιλείας ἐξουσίαν καὶ μάλιστά γε του τιμασθαι τοὐς ε ς οὐ- ἐναντίον ἐζήτουν.

Αιβάνιος δ' ὁ Σύρος σοφιστής, α μάλιστα συκηθης καὶ φίλος αετ γεγονώς, τάδε περὶ του κτείναντος αὐτον γράφει Τίς κτλ.

366쪽

LIBANU ORATIO XVIII

276. I ὐπὲρ του Περικλεους ὁ Θουκυδίδης --

σίν ὁτι ταὶ τελευτη λαμπρότερον μειξεν, ὁσον αὐτοῖς πράγμασι, ταὐτ λ εχοι τις εἰπεἶ καὶ περὶ τουδε. - γὰρ ἄλλων ἁπάντων των αὐτον ἁνπερ καὶ πρότερον οντων των ἀνορῖν των πλων των Ἀπων, τον ταξιαρχον, τον συνταγμάτων, τον αἰχμαλώτων τῖν χρημάτων, τῆς τροφης, εν μι τη περὶ τον βασιλεύοντα μεταβολη τὰ πάντα συνετρίβη. 277 προ- τον - γὰρ ἐκ φνεγκαν ἡ πρότερον ηλαυνον, επειτα δε δελεασθέντες εἰρήνης νύματι, το γὰρ ο - προσήνεγκαν οἷ πολέμιοι μηχάνημα, πάντες ἐβύων δέχεσθαι καὶ στεργειν, καὶ προτος ὁ βασιλεύων εῖλκεταλαβον δε αυτους προς τὴν ὴσυχίαν δερμηκύτας ὁ φδος διηγε, διέτριβεν ἐρωτον, ἀποκρινόμενος, τουτοδεχύμενος, τερον αναβαλλομενος, εὐπλοήθει πρεσβειον 1sἀναλίσκων αὐτοῖς την τροφήν. 278. οὐδὲ σίτου τε καὶ τον ἄλλων ἁπάντων ἐσπάνιζον καὶ α - καὶ πάντα δειν δὴ συγχωρειν ἀνάγκη περιειστήκει, με

367쪽

LIBANU ORATIO XVIII δὴ τον κουφύτατον χῆτε μισθον, πύλεις καὶ χώρας καὶ ε η, τὰ τειχη της Ῥωμαίων ἀσφαλείας. ὁ δὲ ἐπένευέ τε καὶ παντος ἀφίστατο καὶ δεινον ουδὲν ἐδόκει. 279. στ εγωγε πολλάκις ἐθαύμασα του Μήδου, R 616 ῶς παρον πλείω λαβεῖν ου ηθέλησε. τίς γαρ Ἀνἀντεῖπεν Η τον Εὐφράτην προάγοντι τὴν ἐπι μίαν, τίς αν ἐπὶ τον ρύντην, τίς ὁ ἁν Η τον Κύθνον, τίς δ' αν επὶ τον Σαγγάριον, τίς δ' αὐδεῶ τον Βόσπο

ρον αὐτον ήν γὰρ ὁ διδάξων τον Ῥωμαῖον λη 1 σίον Δ ἀρκέσει καὶ το λοιπον εἰς ἀρτην καὶ τρυφὴν

καὶ μέ ν καὶ λαγνείαν. στ' εἴ τις χαιρει, τούτωνου πεπραγμένων, Πέρσαις ἴστω την χάριν, οῖ πολλοστον

μερος ν ἐξην χειν ἐπηγγειλαν. 280 ῶς μοί γε

τὰ πλα ρίψαντες ἐκείνοις χειν, σπερ ἐκ ναυαγιας,1 γυμνοί, προσαιτουντες οἱ πλείους, τανίεσαν, ὁ

ἀσπίδος μισυ φέρων η δύματος τρίτον των κνημί

δων τὴν μέραν, μων Καλλίμαχος - , οἶτος, ἀπο-

368쪽

LIBANU ORATIO XVIII 359λογία ει μία πασι τοῖς ἀσχημονοsσιν τελευτὴ του

ταυτα αν τρέψαντος, τους ἐναντίους.

281 Aιὰ τί μ' θεοὶ καὶ δαίμονες, μὴ α617 ταυτα ἐκυρώσατε διὰ τί μὴ, μὲν μας ἐπιστάμενον

γένος ἀδαφον τι δε τουτοις ευδαιμονίας αἴτιον

κατεστήσατε τί μεμψάμενοι της γνώμης , τί δὲ οὐκ

ἐπαινουντες των πεπραγμενων ου βωμοὐς ανέστησεν;

οὐ νεως ἐποίησεν οὐκ ἐθεράπευσε μεγαλοπρεπος θεους, ηρωας, αἰθερα, οὐρανέν γ ῆν θάλατταν, πηγάς, ποτα- μους ου ἐπολέμησε τοῖς ἡμῖν πεπολιμηριώσω, οὐ οσωφρονέστερος μὲν Ἱππολύτου, δίκαιος δὲ - τὰ ἀν μιθάμανθυν, συνετώτερος δε Θεμιστοκλέους, ἀνδρειοτερος δε ρασίδου ου τὴν οἰκουμενην σπερ λειποψυχουσαν ἔρρωσεπι, οὐ μισοπόνηρος ου πραος δικαίοις, οὐκ ἀκολάστοις ἐχθρός, οὐκ ἐπιεικεσι φίλος; 282. , στρατιας μεγάλης, δε πολλον κατασκαφον δε πολλον τροπαίων, ω τελους της διανοίας ναξίου. 4μεῖς μεν-μεθα τὴν Περσον πασαν μέρος τῆς Ῥωμαίων ε - σθαι καὶ νύμοις τοῖς ἡμετέροις οἰκήσεσθαι και αρχὰς τὰς νθενδε δέξεσθαι καὶ φύρους οἴσειν καὶ γλωτταν Dἀμείψειν καὶ στολὴν μετακοσμηθσειν καὶ κερεῖν κύμας καὶ σοφιστὰς ἐν Σουσοι Περ- παῖδας ἐκκροτήσειν

369쪽

360 MBANU ORATIO XVm-ορας, ερὰ δὲ τὰ παρ' ἐμὶν τοῖς ἐκεῖθεν κοσμηθέντα λαφυροις ιδάξειν του ἐπιγιγνομενους τ της νίκης μέγεθος, τον δὲ ταμα εἰργασμένον ἀγωνοθετήσειν τοῖς εγκωμιάζουσι τὰ πεπραγμένα οὐ μεν θαυμά- ζοντα, τους δε οὐκ ἐκβάλλοντα, καὶ τοῖς μεν δύμενον, τοῖς οὐκ ἀχθέμενον, λύγους δέ, εἴπερ ποτέ, ἔσεσθαι ηδιους καὶ τοῖς ἱεροῖς ποχωρήσειν του τάφους πάντων κύντων ἐπὶ τοὐς βωμοὐς τρεχόντων καὶ των πρύτερον ἀνατρεποντων αυτον ἱδρυομένων καὶ υοτο τ αυα φευγόντων αὐτον θυέντων, οὐ δὲ

ἰδίους ἐκάστων οἰ κους εἰς ευπορίαν ἐπιdώσειν αλλαις

τε ἀφορμαῖς μυρίω ς καὶ σμικρύτητι των εἰσφορων, α618 καὶ γὰρ καὶ τουτο λέγεται οἷς θεοῖς ἐν μοις εsξασθαι τοῖς κινδύνοις , υτ λυθηναι τον πολεμον,

u ἄστ' ἀτρ γενέσθαι τὴν εἰσφορὰ εἰς τἀρχαῖα πάλιν

ἀπενεγκεῖν.

283. απιτα καὶ ἔτι πλείω προσδοκώμενα χορhς φθονερῖν ἀφείλετο δαιμόνων καὶ τον ἀθλητὴν ἐγγυς

370쪽

LIBANU RATIO XVIII 3616ντα του στεφάνου κεκρυμμένον ὶμ ἐν ἐν ορῶ κεκύ-

μυκεν Hκύτως αρα δια πάσης γης καὶ θαλάττης ὁ θρη- ῆλθεν, εἰκότως οἱ μὲν - ηδιστα μετ' ἐκεῖνον

ἐτελευτησαν, οἱ δ' ἀλγουσι, τω μὴ τεθνάναι νύκτα μεν συνεχῆ τὰ Η, ἐκείνου, νύκτα δὲ τὰ μετ' ἐκεῖνον νομίζοντεe τον δὲ της ἐκείνου βασιλείας χρονον ἀκτῖνα, ἀληθος καθαράν. 284 δε πολεων, ἄλλο . ησας ἄν, δε των σαθρον ας επηνώρθωσας ' δε λύ

γων, οῖς ρας ἄν εἰς ἀξίωμα, ο της ἄλλης ἀρετης,

οσον ἴσχυσεν αν, ὼ δίκης, ' κατεβη μεν ' Ῥυρονου 'πάλιν εἰς γην, λετο δε πάλιν ἐνθένδε εἰς οὐρανόν, μεταβολῆς ἀγχιστρύφου, ω κοιι ς ευδαιμονιας ἀρξαμενης τε ὁμο και πεπαυμένης. παραπλήσιον γα δή τι πεπύνθαμεν, οἷον εῖ τις ἀνδρος διψοντος καὶ προσάγοντος τοῖς χείλεσι φιάλην ψυχρου τε καὶ διαφα-1sνους δατος γευσαμενου το προτον αρπάσας οἴχοιτο. 285 ήμας δέ, εἴπερ χρην ευ θέως στέρεσθαι, κρεῖττον

ον μηδὲ μετασχεῖν τὴν ἀρχὴν Ἀρ του κύρου στερη-

-αι νυν δ' υχ να ἀπολαύσαφεν ἀλλ' ῖνα ν61soων οὐκέτ' ἀπολ ομεν εἰδότες στενοιμεν, γεύσας οἰφείλετο, σπερ αν εἰ τοῖς ἀνθρώποις δείξας τον ῆλιον ὁ εὐ ἐπεῖχε παρ' αυτ μηκέτι ποιον μέραν.