장음표시 사용
361쪽
P. 163. I. 7. Adde: De hoc loco dicentur quaedam ta
P. I 74. I. 4. Adde: Nunc demum video caseum recem tem intelligendum, nee Cornario assentiendunt esse. Ecco enim Columella UIII. c. I 7. sest. I 3. φιipis sunt eUι sorhi unis proximi, ut e nrrulctra retanS caseuS. Idem VlΙ. e. 8. 1ecto sis de ciueo conficiendo caprino: Sed mulctra mni es repleta Graej haud promi inre confluuenda, et eonfestini, non concrevit δε- Dor, in Vella S aut in calathoS alit in formas transferendus es.
P. 18O. I. a 5. Adde: ραδικα radicem similitudine voela latinae ex graeca ortae decepitri vertit Gorraeus. Κακοφλοίοισidem recte olidae, ut Iam monui. Intelligitur enim conyra, mascula, latine cunilago vocata, odoris foedi, auctore ranaoxo. s. 63. seu potius Dioscoride III. I 36. qui βυύοσμον dixit. P. I 8 I. l. 5. Adde: Lectio libri Paris. κεάσας ducere nil hi videtur lectorem ad veriorem VuIgata: δια ρεῖα κεάσσας, quam Euleenius διαλύσω, Goreaeus incides in frisa interpretatus est. Contra Scholia vulgatam expresserunt. In simili versu supra 278. ante Vecta νουσον δὲ κ άσσως excidisse duos dimidiatos versus nune suspicor. . P. I 8a. I. 3I. ingesto Ibid. I. 33. Μ fetum P. I 83. I. a. meloae Ibid. l. 4. meloam Ibid. l. 7. illariimque P. I 85 1. 23. P. 187. l. 13. τρυπας Ibid. l. 33. - ην P. I 88. I. I 3. M Olivas P. I94. a. s. Κρυόεντα . Ibid. I. 9. Adde: Aetius admonuit, eadem remedia valere . eontra sanguinem taurinum et lac coagulatum. Itaque Niea der hie contra lassis coagulum dat spiem thyini, quam assi contra sanguinem. Dioscorides III. 44. πιτ οεους aviar . . .' ' . θρυβπς
362쪽
θρόμβουο διαλύει. unde Plinius M. f. 89. sanguinem eonem
Διαθρύψομο. Ρ. Iaa. I. aa. Adder originem mulosam mellificii 1αΑttiea reperti tangit ex Hygino ColumelIa IX. a. 4. Sed naiatid piadem pertinet ad agricolaS, psando et in qua regione prsennun natae fnt, utram in Thessalia sub Arisaeo, an in insua Cea, ut seriis Euhemeri , an Emutonii temporibus in monte Hymetto, ut Euthronis , an Cretae Saturni temporibM, M M- eanderi tibi libri scripti optimi Meratri praeferiint, quam equidem formiana praefero, quamquam μm Olim Emehionii et Erechtei noui a et facta permutata et confusa fuisse constat Valaesis Heynii notas ad ApolIOd. p. 837. 84O. et 867. Uarietatem Hymeto libra ante Uictorimn editi Oilamanti Euthroia. δεια Ρontedera recte censuit In Euphronium mutandum, cujus auctoritate usus est Plinius in libro nono, ubi disciplinam apium vadit. Euphronium Atheniensem alteriam Amphipoliaten Iaudavit etiam Uarro R. R. I. I. 8. isti vulgo male Euphrann editum nomen legitur. Hunc ipsum Atheniensem in telligi a Columella satis argitit inventio mellificii Auleae ab eo vindicata. Nicander ipse alibi Cretae attribuit, quod factum ab eo esse puto in Georgico carmine, culus fragmenta satis in-sgnia sed mire vitiata a librariis servavit Athenaeus. P. 2 23. l. a 3. ἐμβοῆν P. zz4. I. 3O. Addo: μορόεντος ἐλαιης. scholia pro in. Y terpre
363쪽
terpretatione apponunt Homerie na τρίγληνα μορόεντα, quod ipsit in variis dubitationibus interpretum vexatur. Nam ino. In explieant ita, ut idem esse putes μορ τε, quod Freander αυένιον dixit, Oleum inalto labore seu a servis paratum, ut Seholia interpretantur. Contra Emesti solebat μορόεντα inae pretari nigra a similitudine mororum vel colore gemmae, , quam morion Veteres appellabant. Olivae quidem maturae omnes sere nigrescunt; poterat igitur Nieander oleum ex oleis maturis expressis nigrit a iiicere. Oleas in arce Amenariam Minervae sacras; Mορία e voeatas, vix cogitare hie licebit. P. I S. I. 6. βρίθυr Ibid. l. 24. Adde: σπιδα nint quae Inediei graeei in haeves simili inedicina ρακη solent dicere, etiam ρακη Κιληκια, seu pannos Cilicios, ex lana caprina textos, et magis asperos; quodncit etiam locus Scribonii , qtii in hae Ipsa cura pedes assidue uianimus secis aut linteo aspero meari Dbet. Forte is hune ipsum Ioeum vel fontem Nicandreuna ante oeulos habuit, et γυῖα artus et pedes interpretatus est, quem usum ipse Nieander in Themaeis frequentavit. Sequitur, ut de loci interpuninctione moneam, quam ita corriget lector, ut contra post σρῖβa sublatum removeat et post βάρ ν ponat; ita tamen ut Irae minerat inepte dici a Nicandro ποτον, Vinum cum oleo in istum, quo pannus imbuitur. Xλοερον λιπος limisit interpretari oleum viride et acestum, de quo copiose meetur ad Columellae Ii-hriun XII. Fateor tamen nillil magis placere Iemonem χλια-ρῶ, i. e. calido oleo, quae postea nuhi in mentem venit. Ρ. 229 1. 2 o. initio deIe pro P. 23 I. II. Praeterea ieuini P. 233. I. 6. οὐρε αι Ibid. I. I 4. Scholia repetunt. iIbid. I. I9. μισοῖσιν αθῖν P. 234. l. s. Ceteriam a δέρκω test δραε, δρακός, VOX rara de OeuIO; unde δράκων repetunt dGrammatici. Verbum μυδάσσεσθα pro μυσά H Gm alibi nondum reperi. P. 236. I. I 4. P. I 68. Aelius: Ibid. I. a a. Pαλης Κρεσίδος Ib. I. 23. Uecta: V αιιν - costigere deIe Se
364쪽
P. 237. l. 8. qtiae singula Ibiti. I. ao. Adde: Κάρφη licebit semina et signa interpre--L Ita enim Plinius I 3. s. 34. ammum vocant cita enim inne.
pro vocando cui lignofu nucleus Mes; sed candidioν ri nat inati blandiorra βnt acina, minuSφιe amaris disincti memoran s. Asia sinιTura eam na piaedam ut in favis commvvis. Nuclios ine=uium φιinpιe species, dulcia acria, ni/xta Uine. initia acida vinosa. Samia et Aegyptιa disingvnntur eνythraeocris et mu-uis. Ita enim recte Daleea . pro erythraeo nu et is eo nita scribi voluit. Αuera igitur speetenim distinctio fuit facta per colores grano n. Cutis granorum com unis camdicia est, auctore eodem I S. s. 29. plaranium acina Verrunt ed
me fa vespιe et figura etiam puniri, angulos φ ipse soli; nee
αι is in finguliS, praeter commιneur. Fiae es canida, toti Mis fucus et caro est, im praecipue, τι ibus parvulum ines initi Postrenua verta pertinent ad apyrena punica, quae ineptissimie alio traxit Harduinus. Menthranam candidam proprio non iis ne cie eum fuisse voearum, jani alibi monui; sed idem Plinius amaram esse eam statuit in altero loco. Ubi tamen Uincentius legit: sed cautior ei nati ra et bland or es acini minus-m e a1nari, membranu distincti. quam lectionem unice probo. Finitanus maletrat: sed candidioras natura ete. Hine igitur apparet apyrenorum grana candida fuisse, granorunique meduuIam ni inus amaram quam in vulgaribus generibus. Martialis apiid Palladium Martio X. sest. 5. docet qua cura grana candiis da in punicis essicianturi eum igitur colorem granorit m arbOratoris cultiri praeeipue quaerebat. Quinque granatoriun genera cum Plinio facit etiam Isaae medieus, et ex eo Crestentius V. I 3. seis aliter distinguit, scilicet pontica acida, mura, dulcia et insipida appellans; quorum quidem niueta ait esse inter dulcia et acetosa media. Reliquam strii eiurana ita explieat Pliniust alia structiιra eortim piaedanι ut ιn favis conrniunis.
365쪽
Plane i uar viversa vitis Pinnania a Psithia sitis; et potin NLicander psimiam ipsam ἔδανου dicere piopter pinguem dulcedi-nena in passo Iainlatam. Hodie uvas passas eas, Unde vinnui passum fieri solet, eseunt Oabebas, et passum inde factum vinum Cubebariina. Vide Volistandige Abirandi. des I intranti Francos. I 766. Vol. l. p. 386. seqq. . 'Αd p. 223. l. I 4. Adde: EX thymo mel optimum confici testantur etiam Vara o III. I 6. 26. et Columella IX. 4. 6o Conatra tertii generas mel niumne probatum, quod emeaeunt v . eetiar habet Plinius XI. s. I S. Dioscor. l. II 7. οὐ τῆ ανδ is μελιτ'αι χρώμενα μέλι ἐργαύοντα οὐ σπουδαῖον - ' Quod Hverba poetae attinet, noster Theriae. veriu 6 Io. λαύεο δ' , θεμόεσσαν ἄφαρ τανυφυλον ἐρείκη , ροτε μελισσαῖος περιβό- ενα ουλαμος ερπων. ubi Scholia: ἐρείκη σΠος βοτάνης me - φυλα ἔχει τω κισσω παραπλήσια μακρότερα δὲ κρα τραχυνερα Goeti. παχύτερον G. mauus 24. s. 39 G, aer, vocant Ριticem non minωn a myrice Merentem, tolore roris marini et paene festo. Hoc aduersari sementidius tradunt. Diosc. I. II 7. δένδρον Θαμνωδες dixit. Plinaus 13. s. 3 s. senserius folia contra serpentes. Contra Viperae morsum coniis mendat Archigenes apud Paulum Aeginetam. Idem de eraee ab aequinoctio ad Uergiliarum occasum florenter plurima feerιre: Athenienses tetragicem a pellant, Biboea Naram, Dinis fruant apiriis se gratismam, fortassis, quia tunc niιlla aliam copia. Ubi Codex Chimetianus pro σια habet es Hiare,
tius Sp. nat. XX. Io I. rum in Affrica sola my rica floret in I, Ois. unde forte legendum est: cum in Attica sola erua Heia Mis. Pro tetralicem Hariluinus e X Columella IX. I . s. II. malebat tamaricem legi, eX ctos floribus Columella auctumno confecta mella ait hiemi reponi ab apibus. De qua nominum ericae, myrIeae et tamaritas confusione antiqua dia ni olim ad loeum columellae. In Varrone de R. R. III. 16.
366쪽
26. mel ex flore Gerae, vel, ut Ger Polit. habet, si rae eo
fectum clicitur liquilamn; quare negabat Pontedera eriraeum ibi intelligi, quod auctore Plinio I. c. st harenoso snniis. Contra forte iiiiiii liectit suspicaci Varronis locum ex eodem fonte iactum, unde et Plinius sua hauserat, esse lacunosum, ptmentionem messis ex thymo confessi excississe. licet thy- mosum non esu et tactu praetenuia fila mittit auctore Plinio II. s. I s. idem spissum e rore marino memorati mul agitur .s fumi olim In Varrone: -ιidum mel, ut e thymo, renosem, tit ex Narae flore; . ex alia contra spi m, sit e rora marino. Sed lubec obiter. Nicander cen nominavit post t-naum. maoniam absumtis thymi floribus apes Atticae ex emea meIauctumno conficiebant . Uarietas Iemonis ηνεμόεσσαν forte designat altiliniinem ericae et speciem; quo respicit etiam glosin HesychIma ex commentariis vetustis Nicaeulti ducta, ula. est ανθεμόεσσην, ἡψηλα ἄνθη εχουσαν. .