Carmina, accedit Homeri et Hesiodi Certamen recensuit Aloisius Rzach

1쪽

rioru

CORNELLUNIUERSI TYLIBRARY

3쪽

HESIODI CARMINA

I IPSI

IN AEDIBUS B. α TEUBNERI

4쪽

HOIDERUNT

EUHIPIDIS FABULAE

5쪽

RECENSUIT

7쪽

Vatis Ascraei quae ferantur carmina ut nOVis curis recenserem, haud levibus causis perinotus smn. Ac primum Psidem his quubiectim annis lantes reglusi sunt antea ignoti ii*10 optimi, unde non nihil ad illoriun forinam genuinam restituendam peti posse Sperabam. Accessit mrod per id temporis spatium studia, Hesiodea Onimo neglecta iacebant, sed quaestionibus multis accuratis admodum promota sunt. Ita pie ad maiorem me editionem criticam curandam aecinxi: ad Piod opus perficiendum vios fontes attigerim maiaiamae subsidia et auxilia mihi comparaverim, breViter exponam. Ut initium capiam a libria Inania scriptis, principem inter illos locum obtinent antiquitatis monumenta Veneranda, PapyTOS dico ex ubero Aegypti solo in lucem p tractas.

empliun haberemus, si integram papyrum fata nobis non negassent.

Minutiora versumn 210-238 et 260-270 fragmenta leguntur in lac1n1a CLIX mussi Britannici saec. IV B), quam Kenyon foras dedit Rev. de philol. XVI p. 181-183. Nuperrime aliae quaedam carminis reliquiae R) notas in

notitiam venerant, Pius ex insigni papyro Raineri, archiducis Austriae, publicavit C. IVessely, Pat illam accurate descriptam et quoad fieri potuit restitutam in ephemeridis 'Studion gur Palaeo

8쪽

IVPRAEFATIO Eandena Mineri papyriian, Paam in operibus et Setito littora A desippiavi, operaim testem gravissimam Esse manifestum est; cuius se inmenta Paotmiot us sae ad annum 1887 innotuerant, cuni Seuti friistis quibusdam C. IVessely, Vir doctisSimus, primun1 Vulgavit in ephemeridis 'Mittheiiungen alis der Sammiung der Papyrias Erghera. Rainer' VOl. I p. 73-83; Uaae postea nova Reces- Serrant cum prioribus coniuncta invenies in eiusdem papyri editionenifera, quam Supra CommemoraVi. Referuntur autem ad versus

hos: 179-185, 210-215, 243-248, 252 265, 27 279, 283 296, 309 331, 344-363, 491-494, 511-519, 527, 528, 544

552, 686-828. Quanti vero fragmenta illa aestimanda sint, ipso plenius dixi Wien. Stud. X p. 267-277 Symbol. Pragens. 190s 1 1.

Stud. g. Palaeogr. u. Papyriislc. p. 13 - 16. Scripturae specimen huic editioni adiunxi, in mao procurando C. Wessely humanissime me adiuvit. Alias mi clam lacinias papyraceas V fere Sae ., PQ us Versuum 111 - 118, 153-161, 17 182, 210-221 reluimias continentiar B), a Navissio in Aegypto comparatas I. Nicolo edidit Rov. de philol. XL p. 113-116; idem mastula maaedam postea reperta B ) liboralissime mecum per litteras comminicavae Fragmenta illa nunc Genavensia bibliouaecae pubi. pap. 94) propterea

perlaam msemoranda Videntur, UIOd Ῥ1attuor Versus antea ignotos suppeditarent, Ῥ10s una cum V. 169 in scholiis servato a Veteribus Pannasdam criticis e contextu eXpulsos esse scito perspexit H. IVeii

Scuti fragmenta satis exigua Α), quae in libro Mineri superesse ilixi, ad V. 1-32, 350-354, 382-384, 426 40, 456 70pertinent; ne pae pri tam angusto ambitu desunt lectiones potiores, volui in v. 15 ουδέ οἱ ἡεν invenitur olim a G. Hemanno divi

natum.

Aliae quaedam papyromin relicimiae eX Aegypti harenis p latae ad Catalogiam, cuius antea nisi e Veteram scriptis notitiam non hahebamus, reserendae Videntur.

Et laciniam itidem Argentoratensem spap. gr. 55) saec. II fere Α), quae est de Pelei et Thetidis nuptiis D. 81), primus odidit Rottgonstola Hem. XXXV p. 79sqq., imagine scriptiirae ad-ioeta denuo publicavis IvilamowitZ Sitetvngsber. d. pretiss. Alcadem. 1900 p. 849 sqq. Amplius vero illius carminis fragmentum de procis Helenae

9쪽

ir. 94) inest in papyro Berotinensi nausei Aegypt. 9739 II fers saec. B) restitutuni et vulgatum curis Wilamowiugii ilud. p. 839-848), Pii specimen scripturae addidit Ad Atalantas fabulam 21) tertiunt pertulet sinistesum C), piod in papyris Flindors Petrio oblatum foras mit Mahah Flin ters Petrio Papyri tab. III 3), retractavit Hoplaer Wien. Stud. XIV 154 sq.

Longum post teinporis intervallum ei libri scripti sunt, quibus tria illa carmina Hesiodea, quae 1ain antiqDRus in unum corpus coniungebantur δ), integra continentur. Haec eXempla, P1ae pautem alicuius momenti esse viderentur, ut ad ipsos fontes aggressus fundamentum recensionis opere solido iacerem ac munirem, Omnia fere ipse denuo excussi, quaedam et aetate et auctoritate praestantia bis terve pervestigmi. Cum autem de caminum Drana,maalis nobis tradita sit, non uno loco copiosius disputasse mihi videar, hic *1omulo libri inter se cohaereant quaque sint auctOritate, quam brevissime disseram. Ac primum simidem Τheogoniae Ῥaotmaot extant codices medii aevi meliores, ex uno eodemque eXemplo fluxisse eis commentationου quae inserta est Studiomam Vindobonensium vol. XIX p. 15-70 Ino probasse arint r. Cuius archetypi recensionem per duo codicum genera prepaπatam esse manifestum est, UIOmm

qui ceteris exemplis omnibus aliquanto praestat. Eidem sanidiae na) duo fragratenta C) assignaverim, maas Versus 72-145 et 450-504 comploctuntur; ea saec. XII in Athone monte cormptiore simadam scribendi ratione exarata nune in codice Parisino supplem. graec. 663 leguntur cf. Sihil Sitgungsber. d. bair. Ahadem.

Ab uno exemplari originem trahunt codices Laurentianus conV.

suppress. 158 saec. XIV Ε) et mit illi simillimus ost Parisinus 2833 saec. XV F), qudius altera familia snb) efficitur.

Τertiae autem s Ze) adscribendi sunt eodices tres: Vaticanus

10쪽

915 saec. XIV G), totius familiae princeps, Ρamsinus 2772 gaee. eiusdem Η, Liaurentianus XXXI 32 saec. XV Ι), viii iani v. 577

finitur.

Contextus effigiem aliquanto deteriorem altera libroriun classis exhibet, cui adnumerandi sunt Vonetus Marcianus IX 6

Vinculo iuncti. Nec me vero eo genere in Theogonia recensenda carere pOSSunaus, in simo compluribus locis maos in priore classes Z depravatos invenias potiores offerantur lectiones; quales Suni

5 Περμησσοῖο 31 δρέψασαι 295 ουδὲ εοικύς 415 θεοῖσι τετιμένη 847 ἔζεε 878 αι δ' αυ και κατὰ γαῖαν 916 ἐξ ῆς οἱ Μουσαι . . ἐξεγένοντo 990 ἀναρεψαμένη.

aeterea peioris notae duae carminis recensiones ΘXtant; PIR-mini unius x) natura e tribus cognoscitur liti is: o codicitiis Ronuinis Casinatensi 356 saec. XIV et Vaticano 1332 saec. XV, 1mibus adiungendus est Laurentianus LXXXXI sup. 10 saec. XV, cuius pars postrema V. 707-1022) desideratur. Hanc recensionem saamvis haud perquam bonam quominus prorsus spemamus eo prohibemur, maod auctor ignotus interitum veram lectionen1 sive ipsρ divinando restituit sive aliundo deproniplana in usum suum convertit: nana et in V. 228 rectum Paena papyriis B confirmat vectoriani ordinem restitutum videmus et alibi praestantiores Occurrunt lectiones velut in v. 326 φίκ corr. Φῖκ e scholio) 635χύλον 875 ἁεισι. Alteram recensionem st) Demetrius Τriclinius ineunte saec. XIV in cod. Veneto Marciano 464 sua manu perscripsit, unde in alios libros irranslata est; qui grammatieus interpolatione multa coraupit, pauca quaedam coneXit. Multo validioribus fundamentis Opem13n recensio nititur: nani praeter parariam insignem Α duolnas libris praestantissimis uti

possumus, Parisino 2771 s c. XI C) at hae Laurontiano XXXI 39 saec. XU D), Ῥ1omain de indole copiosius in commentatione 'gurilitesten Bbertissening der Erga, des Hesiodos' Symbolis Pragensibus sp. 166 - 194) insoria disputavi. Uterque liber optimus

ab eadem profectus recensione quae in duas paries discessu sui generis quasi dux eXistimandus est. Nam Piae eiusdeni originis extant germina recentiora, eis aliquanto minorem Ruetoritatem tribuendam esse docui in dissertatione mea neue handschrimiche

exempla iam enumerabo.