장음표시 사용
201쪽
υιν ελοιτο εκτος ων μανίας καὶ Θεηλασίας; αντιτου, οὐκ ἄν ελοίμην, εἰ μη μαινοίμην. - .
202쪽
αδικον τουτο ηγουμένος, το συναφΘηναί σε τη
203쪽
αυται πασαι εἰσιν ἀναπαιστικων διμετρων ακαταληκτων και καταληκτικων κ' τe ιδ μόνον εστι μο
204쪽
την πυράν. πως δε επίχαζτον καὶ ακούσιον; επίχαρτον μεν , οτι , ἀπαλλάττεται της νόσου' άκου-
σιον δε, οτι λυπεῖ πάντα μ) η ἀποστέρησις τοὐβίου. παζὰ το , Iλ. Δ. 4 3. - ἀέκοντί γε
κατὰ γνωμην πατρίαν τούτο ποιω. 1268. O 'I ΦΥ ΣANTES. πρὸς τον Δία ηἁποτασις τοὐ λόγου. εκείνους, φησίν, ἀγνωμονας ηγεῖσΘε, οῖτινες γεννησαντες αυτον, πεζιορωσι τοι- αὐτα πάσχοντα. ἘΦOP Λῖ. περιττη η πρόθεσις.
208쪽
παλαιφανοι δ' ἐν τοῖο βροτοῖς γέρων λόγος τέτυκται. Ossensioni est atticulus, ac scribendum videtur: παλαι- φατος δ' ἐν βροτοῖς γέρων λεγος τέτυκται. In 1laophico versu 7 6. expungendum Ουν. ,,Aεγος - ἁρχαῖος. MCtuna anti quum. Respicit quod de Solone prodi sit Horo dolo. I, 32. nec tarnem prout ab ipso proditum est, ex ἰbet. Dixerat en in Solon neniinem, felicitatis erino, ante mortem praedicat ut vin esse: non e Contrii, neminem ante moriem
infelicem vocari posse. M u s g r. V. a. ἐκμώθοιο. Secunda persona pro tertia incerta et non definita eleganter ponitur in sententiis generalibus: quod ustriasque linguae scriptoribus sanuliares
est. Sic infra. 597. καν εἰσχρα πράσσης, ου ποταἰσχυνη πεσεῖ pro καν αἰσχρα πράσση τις, ου ποτ αἰσχύνη πεσεῖταi. Ρmavam hic exhibent lectionem in embranae
Regiae, ut tu Eurip. reste 316. quo in loco ceterorum codd. et Aldi auctoritatem potius sellii de bo
209쪽
Ου χρη ποτ ευ πράσσοντος ολβίσαι τύχας ανδρος, πρὶν αυτω παντελῶς εἴδη διος διεκπερανθη, καὶ τελευτή βίον. - . εν γαρ βραχεῖ καθειλε κωλιγω χρενωπάμπλουτον θλβον σαίμονος κακου δοσις,οταν μεταστη, καὶ θεοῖς δοκῆ τάδε.
μψπω μιγ εἴπης, πρὶν τελευτησαυτ ιδος. - .
Sic bene correxit Hestillius vulgatum μ πω μέγανειπης. Videtur in antecedentibus nomen positum fuisse illius, de quo ne magna pr dicentur, poeta nune maxime vetat. Male rescripsit 'VakenelaiuS:. .
μηπω τιν εἴπης, πρὶν τελευτήσαντ ἴδος.
Ovulius Metam. III. 235. Ultima semper . 'exspectatula ilies hontini: dicique beatus ante obitum nemo supreniturae funera debet. Ausonius in ludo VII. Sapientum: Spectandum vico terminum vitae prius, tum jtillicandum, si manet solicitas.. v. 3. hes dubitat, an legendum sit κω pro τ', monetiae, Mediolanentein editionem Sui iste nullam vocem inter ει et κακος interponere. Nilail opus. V. 7. Quod in cod. B. legitur υαίουσα δ' ἐν Π., id potest iuspicionein inovere, scripsisse Soplioclum sasque μ ὲ, Π. Accedit Vit. Wins hernu auctoritas, qui iuadornamsa versione lat. 15 9. Francos. apud Petrum Brtinacia. edita codices videtur secutus esse. Is enim Vertit:
210쪽
vertit: cm 1 GHauc liabitarem in Pleurone. Palliculagri Sopliocli per uana Diatiliatij. Rescribenda ea otiam Electrae V. 95 a.
pro Θάλλουσά τ'. Quod recte vi sit Reislcius.
Stephanus et lces praeferrent λλον, tuni quod victio
videtur auctoris menti commodior, tam quod usitatior vox facilius ex lere poterat ramorem. IVins- hemius vertit: in ag quam ulla nostrae gentis mulieri nuptiariun causa, misera et afflicta fui. μλοe molestiam indicat. ειλοζ' μοχθoe: Hesychius. στλοι' οἱ μαθοi: Suidas: ita enim castigamius est. Aeschylus S. Theb. X8.'
κακοπάθειαν, πονον : Scholiastae ita lem. Repugnat Mus- gravitas propterea, quod loquat ur Deianira de aegri- tintine,' quam i in pateria is aedilaus agens ob nuptias futuras perpessa erat, Misio νυμφείω, ουκνος, nuptiamὶΠime tu s, proprie fuerit. Conua, Prae ob nuptias peractas in calamitatem inculunt, νυμ isv ντλον pati existimat. - Haec distinctio vereor ut se tueri
epitheto ἐναρ, , quod protius instillam esse et otiosum pronunciat, specialc laici desiderari existimans, conjecit ἐνεργώ, Hesychio per δματοe, ἰσχυρὸς eXplicatum. Affert insaper Horat. epod. III. 17. efficax Hercules: nostrum V. 5O7. v. ικair ω ταύρου et Senec. Ηerc. oet. 299. PH Acheloum in tau in1 tr u c em flexis minas ait:. Ovid. mei. IX. 85. eodem: restabat tertia i a hi r i forma tr u c i s: Cicer. in Arateis: v I lido connixus c Ο rp ore t a umas: et Lycophr. V. 73O. qui fluvium vocat βουκέρως αγο : i. e. ἰσχυρος ρουκέφαλος ποταμος. Neutiqua in tamen hac tanta locotum nube adducor, ut mutationem illam compirabantiam
arbitrer. Etenim prina uiri quidem nescio, an ἐν-ς dola Oininibus potius, quam de animalibus dicatur, deindes quid Obstat, quo ininus ἐναργῆ e nostro leti hast re-