Sophoclis Tragoediae septem ac deperditarum fragmenta emendavit, varietatem lectionis, scholia notasque tum aliorum tum suas adiecit Carolus Gottlob Augustus Erfurdt, Aa. Ll. M. gymnasii Merseburgensis collega 3. Accedit lexicon Sophocleum et index v

221쪽

vocentiae δεῖμα non istiusmodi esse, qualem sententia postulare videatur. Affert exempli loco Aesch. Agani.

Fucilia haec, futile in pninis ὁμού τρύχεσθαι, quo Paulmagis Digeat, vix poterat exputari. δενα ὁδοs recte interpretantur cominentatores: metuim propter . diuturnam vim absentiain. MuSgravius distingui vult:

V. TT3. prius is necessario mutata. debebat in εἰ Conjungendum ωer ut si, quasi Π. V. IT . I Ugendum fortasse, κύματ λς εὐρέi πόν , fluctus in lato pelago. Sic χρυσέαις ἁω ἴπποις, in aureo curru, Pind. Olymp. I. antis r. a. An ευΗοi . ab ευρρο γ Vid. Εtamp. Hecub. 65O. Μus gr. V. 116. quominus auctore Vi es. οἴτω δὐ legatur, ampedit metri mitio. Idem totum locum sic refingendum arbitra tur:

222쪽

oχθη Σς αρα ειπεν, ιδεον ἐπὶ οἴνοπα πόντον.

, του θῆκεν βιοτου βροτοῖς.

Leg. ακυμον.) Vermia ita inen In conjectura illa magnae offensioni est ακάδοι, quod quo in Oct O CQng latreliquis, equidem non dixeriIII. Non en3entation θ, sed explicatione opus videtur. Ac βάντα qui dena de abeuntihu's intelliscendia in fluctibus, Pros si quis dicat ante mi venire , Dana abire debere, nae is nugas egerit maximas. SePlentia sie striri velim: αἶσα ηυτω τρέφει τὸν Καδμογενῆ, Ita exercitum habet) τὸ ναυξει, eadem scilicet , τὸ βιοτου πολύπονον. se andem CΟΠ ἔtra tionem de ira gias cente non ad inoduni vissimiliter

monente I lxes . adtribuit V a l e r i u s, Arrion. V. 5aa. Ceu tumet acipie imo sub gurgite concipit Austros Unda silens; trahit ex alto sic hiarsariis iras. Pro eυτω δὲ M u s g r. conjecit ουτω γα R e i s h. haec

habet: Vatia cogitavi de hoc loco. στρέψει, κυλινδε βιοτον. alit στρέφει τὸ μακρου βι)του. aut πω - Καδμογενεῖ

τὸ μὶ τρέχει hoc est αποτρέχει, abit J, τὸ δἰυξει. Oinismin luc loci fuit τὸ μέν, ut V. 317. ' V. LII. τρέφει. Tventur quae citavi ad Eurip. mip pol. 372. Utriini clum βίοe Iista'dito concor let, quae sententia est Heathii, non dixerim: quamquam talemollipsin, nisi exemplis stinetur, ViX a limiten liun putem. Potest ethran cum κύματα, Paalaaquain plurilli, conjungi Vel lege, A, ωδε τὸν --. Sic τὸν ali ' απλα- ' στος εYει Al. 256. Cons Apollon. I laod. III. 261. 328. - pro αυξεται. i Vid. ad Oecl. I byr. XII a. M u s g r. V. II 8. πέλαγος Κρήσιον. ΗΟrat. Od. I. 26. T. Musis amicus, tristitiam et in eius Triuiam protervis in mare Creticum Portare u e n t i s V a Ic e f. v. T2O. Braanckius ἁπλάκητον edidit, ut απλάκητοι Oed. T. 47 I. inepta adductus Abresctili , adnotations MI HesyCla. V. απλάκητον, quod vocabuluin iste idem quod ἁναμάem τον .. esse sibi persuaserat e corrupto He

223쪽

syclasi πλακένων. At plane contraria .esse debet vecti απλάκητον significatio. Noque Hesychii κλακίνει, aliud quIdquam est, Piam ereor librariorrum, litteram ini. tialem, quae minio postea scriberetur, ς mittentium. Nostro in loco αναμπλάκητον postulat et sensus, et metriim antistroplaici ve iis, in quo recte Aldina κυκλολσιν thabet, a que inde etiam cori igendus Hesychius. He Onan n. de emend. ratione graecae grainm. p. 19. Ita statuit etiam MuSgr. - V. Σ23. αδεῖα neutrum est plurale ab hMe, inserto ob metriim ι, quod in omni voce post literam a poetis licvit. Alectiva in ὐe femininum flectunt in M'. At poetis liceti mphtiaongi posteriorem literam ι e terere, ut ωκέαν Iριν Homeriis appelim pro ωκειαν. Quidni contraria ratione ι insererent in neutro plurali δHoc si liis ob exemplorrum raritatem aegre admit-αδεῖα accipere possit pho no nativo singulari:

αδεῖα μέν σοι γενήσομαι, αντια δ' οἴσω. Utriinavis sane praestat ineptae Heathii emendationi legentis αδεῖα ex αδε . Foranuline expersa, venam adveria tibi dicam. Qilaenam, obsecro, illa Oppositio est y Neutrum plurale αδεῖα pm αδεα non pluribus firmabitur exemplis, quam αοεῖα, lucunda, Pr o αδέα. Proinde cum bona Heat hii et Parisini editoris venia librorum Onaniunt lectionem retinendam esse decernimus. Br. Reificius scribendum censuit ων ἐπιμεμφομένα σοι δεινα - , αρτια α οἴσω, sana, proba consilia asteram. Verum scire velim cquidem, quomodo Reificius διινὰ explicuerit. Vahe f. rescribi diabet ασσω pro οἴσω. Hesych. κατασσε sic enim glossam istam concinnari debere. Infra noster V. 396.

Quid sit, quo ii in vulgata lectione offendat, cum

non commernoraverit Walces, non is ego si ini, uuiadsequatur. Caeterum αδεῖα non potest non singularis feminini esse. - Mus r. legendum suspicatur μέν, reverenta ae plena, sed tamen sensibus

224쪽

cet menti tu a e adversa, i. e. non metuam etiam

tibi adversa proferae. v. 125. Haiul aliter Pindar. Isthm. VIII. 3a.

Quodsi placuisset Uii o docto, stiuers verba hunc in

modum: πῆμα καὶ καρα πασιν ἐπικυκλοῖσιν, secus profecto

statuisset. v. T3O. Suspectum aliorando haesit hoc ursa, 1idere, lanatin simille. Videtur 'tamen Sopliocli familiare fuisse e fragmento, quod in Excerptis Tragicorum Grotianis p. T37. lemur: αρκτου στροφας τε καὶ κουὸe ψυχρ- δύσιν. Rei sic. orsa. polum circuinvolvitur perpetuo et indefesso gVro, neque unquiun, ut astra caetera, in Oceani lavacris recreatur. Attulit comparationis causa hos locos': HO IN. ΙL Σ 487. . .

λοετρὰ ΠΟΠ usurpat poeta, nisi de balneis, quibus vires renovantur. Porro V al e r. Fla c c. ΙΙ. 61. Atque adeo non illa sequi muti sidera monstrant, Quae delapsa polo r e fi c i t mare : tantus Orion Jam cadit, irato Din stridet in aequors Petieus: Sed milai dux, vetitis qui nunquam conditus undisi Axe nitet serpens, septenosque iniplicat orbes. 'Hinc St ali us.' Theb. III. 685. . - ubi sola superstite plaustro ' . Arctos ad Oceanum fugientibus' invidet astris ubi haec habet Scholiastes: ,,Quia Arctos' Oceano non immergitur positione . cursus spl1aerae circulari S.

225쪽

quae monstra transformavit Wahes. in vertum illum

ah e . Perperam Brianch. Misae de mor bis in- tellexit. ' , Ν v. 135. Constraactio haec videtur esse: σω δὲ υἱ-eειν ἐπέρχεται καὶ τού) στέρεσθα : isalia re gaudere licet, alia privara contiDgit Superflua est et languida mkef. conjectura: ων ἐπέρχετα : ita supervenit. Muggr.

Iegendum arbitratur: τω δ' επέρχεται χαιροντι κρὰ στέρε

σθαι Nonne inini autem accidit, ut in medio gavcrio excisi at fortunis suis. V. 137. α, id est δι' a, quapropter. Br. Inani metu, ne lectores α ad τάδε retraherent, factum est, ut o reponeret, ea locutionis forinula., quae Horat. epist. I. 7. Quod te per genium, dextramque, deostyle penates obsecro et obtestor, vitae me redde priori Exempluin e graeco scriptore nullum attulit. v. X 3. Pro μητ' - Vahes. dedit μωὸν μάθοις. Fetri posse arbitror vulgatam lectionem, sequente quam' vis δέ: inest enim his vocibus Mnificatio et - et. Non niin1am in usu particulariam, quales sunt o - τε, diligentiam adlii bent Graeci, sed aliam particulam, quae quidem ad sensum eandem vim habeat, uni illacinii sabstituunt. Id quod Hermann. in Continen

taciis societ. philol. Lips. Vol. I. Partic. H. p. 260. ostendit allato Oedipi Τ. v. 367.

226쪽

Sic locus carere poterit altera quoque ''hes. con

Neque praesens co noscere potueris, adeo in exporta et Oralis es. . . Ne doloris sui imagnitu-clinein recte antino conciperent, obstabat, secundum Ddaniram, is venilis aetas. Id autem Protnodo obstare potuerit, in sequentibus exponere pemit. Ad finem statuit, eos recte mala sua intellectvi os, quicunmae similem vitab conditionem nacti, ad suas aerumnas respeXerant: v. T52. 3. Commode Iric ratiocini iam ab initio ad finem usque procedit: non item, si cum ecl. Steph. παθούσα, relioris manentibus, legamus. Nam si verbum ἐκμάθοις poteritialiter accipimus, . parum sibi constabit De ni ra, utpote infra escens mala sua

ab iis intelligi posse, qui similia' perpessi sint: 154.

Contra si optativo cum Heathio interpretamur, negoti uni facesset particula μητε, locum non suum obtinens. Diceml una enim erat μὰ vel μηποσι. Vel si hic scri pulus exerit plus esset, periret saltem connexionis gratia, quae in altera lectione conservatur; PIam piM-pterea L antrae placida, Piarnquam moesta. orationctinenti, haud paullo melius convenire artu reor. ε

quod sic explicant: juventus in talibus, i. e. amoenise s1inis pascitur regioni us sibi propriis, sensu isdem

optinio. sed dictione admodum invenusta. Namque illud αυτos tarn nitile positum et contorte, , nullo pa- Cto concoquere possum, praesertim eum similes loci deficiant, Plibus ejusmodi usus confrines in . Hel manni emendationem, nωροιο νατοv, tanto lubentius recepi, quanto et lenior est et Sophoclis consuetudini, participium finito tempora adiungere amantis, accommodatior. Reificius post βὸσκεται figendum putat semicolon. ,,Iuventus in hisce se pascit: neminpe χοροῖς συναντε. Convenit ad choreas. Musgr. ita: Neque αὐτον hic sententiam commodam habet, nec και. Mimi legendum videbatur: χωροιe, V αὐτούχλουνιν. Metaphora ab arboribus novellis delumi

227쪽

vuletur, quae, quantuna fieri potest, a solis, imbrium, et ventoriun vi, teneras siondes halici panim alioquin laesura, inuniri et defendi solent. Vocem χλούνις solus fortasse vestrum conservavit Aesthylus Luna. 187. Psi locus 1ic legendus:

v. 1 9. τ' ἐν νυκτὶ, φροντιδων μέροe sic intellexit: quam nec n o Ctu 1altssim dormire et quiescere curae d o ni e m c a e patiuntur. Qui sensus vereor, ut, nisi torquendo, ex verbis elici possit. Acicedit, quod aliud quid re uri videatur, expressum a

Brunckio, in versione. hunc in modirin: interiae unius noctis Dudia suam , Curaruna ba ipiat partem. Nec tanton Vir Cel. Duiquam mutavit de vulgata lectione, quod, ut 'sententia illa exhiberetur, necessano fieri debebat. , . u B, monente Hermanno re Posui: μια Hi ἐu νυκτλ φροντιδων μέρος λάβν. suae einenda' tio quo probabilior riat, adscribani locunt ex SO'pla ocl. Terei fragm. VII. prorsus geminum:

228쪽

χρεων ἐπαινειου καὶ δοκειν καλως εχειν.

Conferet potest de virionum vita etiam Catullias in Epithalamio v. 38. seq. , quein locum aflem Iliasgr. v. T62. οτι. Malim o, m. Dixit, quid me uti, o n 1i m d Ο a l e la a b e r e oporteret. xλέσθαι, consequi, adipisci. λέχουe κτησις fuerat fortasse id, quod uxori, ta luam dotis compensatio, oppignerabatur. De quo more Vide Ila Ocration. U. ἁποτιμηται. Demosthenes in Euergum et Mnesibulum: ἁκαγορευούσης της γυναικος μη απτεσθαι αυτων χ. των σκευων καὶ λεγούσης ως αυτης εἴη εν τῆ προικὶ τετιμημένα, Pag. TX56.

Od. ReiSic. Mus gr. v. T65. Elegantem alces1 elisi correctionem dignam putavi, quae textui insereretur. Melaens est apitit optimos auctores haec forma regiminis cum adjectivis notionem te inporis habentibus. Hinc

et orph. Argonaut. v. 656. ex emendatione Ualces.

Nec ininus Aeneas se matutinus a Nebat. . . V. 168. UOX υπεκδραμειν, Plana et alibi noster adhibet, ac saepius Euripides et alii, notionein in se complectitur periculo Nun evitandoriam cuni si is ficu a te, per astu fiam aliquando; quasi

1ubsidendo et se occultando: - πτηξας, duini transierit periculum. Walce f. Idem in vocibus τούτο του χρόνου τέλος agnoscendam monet Orationis Graecae redundantiam pro τούτον τὸν χρονον, stinuique corrigit Orph. Argon. v. 71O.

229쪽

καὶ τετε δη, προ- ντες αδευκέα πειρατ ολέθρου, Ρηφάγου προχοαισι μέλαιναν ες ἱκομεθ' ακτη

Ac tumen, Plo est affectus emendandi priitatu, temperare 1 i non po ait, qhi in aliquot conjecturis l0' cum interpolaret. Scripsisse putat Sophoclem vel,

tias II, 5. iis Quo i ibi ait, Aegyptias mulieres ob

in legiste, nisi in Eurip. Suppl. 259. Walce L

so. Br. Frequentius haec formula in Tragicis occin 'rit, qualm qilae possit vulgatae lectioni, κρῖe χαράν λ '

230쪽

γων, postponenda videra. Friastra renititur 'Vahes, ex. empla asterens, quibus cognatas esse hariam vocumsiguissicationes doceat. Supersedere isto poterat labore in protrita re ne nique ignota. V. α πολύζηλοψ ,,multis de causis optabilem vel Maem, multae expetunt - oti Paena malit me beatam praeclicant ' - exo p ta tissi ni um. Vox extat etiam in Oed. T. 38α. An alibi in Graecia, havit affirmaverim. Eurip. Hippol. 169.

valde desiderat alis et colenda. V. I 89. Hunc locum videtur attingere Hesychia glossa: βουθερει' ἐυ - βοιο θέρους ωρα γέμοντνη. Walces . v. I9I. recte Bri nck. τοι, quod vini habet ab- hoc loco alienam, in σοι malavit, repugnante Walsesielmo, qui σοι otiosiam et inficetum pronuntiat. V. L . κρίνει, id est ανακρίνει. Simplex pro composito. Bri

vam formam significatione passiva Sophoeles praeceteras frequentat. Sic Oed. T. 968. Oectu rit

mere sollicitaveriant lectionem Reificius et XValceite V., quorum ille quidem conjecit τὸ γὰρ ποθωμavos ἐκμαθεῖν πας τις θέλων, jambo per anapaestum vitiato; hic vero triplici commento locum adulteravit. Quod enim pri

αν μεθῶτο, id propterea terra non potest, quod versus insolenter a voce H. incipit. Nihilo melius est alterum, - γαρ πίνων εκαστος - μεθεῖτο, quo significari vult: rem laborum. At tum dicendum erat τα τῶν πενων, Vel, τὸ χρῆμα τῶν πονων, ut Aristoph. Nub. init. τὸ χρῶμα σει νυκτῶν. Pessim uin dentile hoc protulit: τὸ ---οουν ἔκαστον - μεθεῖτο, d e s i d e r i u m enim, rem singulam pernoscere cupiens: re ipsa pro homine posita. Quod ceteris longe praeserendum putat, quia ipsissimas lepor sit Atticus. Ac sane τὸ ποθου, sic dicio pote.

라틴어 텍스트