Ellenika. Historia Graeca. Recensuit Otto Keller

291쪽

VII. v. 269οι ' Ἀρκάδες αθρύοι συνασπιδουντες , εν τούτω υκέτιε δύναντο ι Λακεδαιμόνιοι ἀντεχειν τω των Ἀρκάδων

πληθει, ἀλλα ταχυ με ὁ Ἀρχίδαμος ἐτέτρωτο 0ν μηρον

διαμπάξ, ταχωδε οι μαχόμενοι προ αυτο ἀπεθνύσκον, Πολυαινίδας τε καὶ χίλων ὁ την ἀδελφην του Ἀρχιδάμου χων, καὶ οἱ πάντες δὲ αυτον τύτε ἀπε θανον OUκ ἐλαττον των τριάκ0ντα δε δε κατὰ την δον 24 ἀναχωροBντες εἰς την εὐρυχωρίαν ἐξηλθον, ε ταοθαχη Λακεδαιμύνιοι ἀντιπαρετάξαντο και μὴν οἱ Ἀρκάδες

ωσπερ Eiχον, συντεταγμένοι στασαν, καὶ πληθε μεν

ἐλείποντο, εὐθυμύτερον δε πολ εiχον, ἐπεληλυθύτε id ἀποχωρο0σι και ἁνδρας . . . ἀπεκτονότες. οἱ δε Λακεδαιμύνιοι μάλα ἀθύμως ἐχον, τετρωμενον μεν ρῖντες τυν ρχίδαμον, ἀκηκοώτες δε α νύματα των τεθνηκύ- των , ανδρον τε ἀγαθῖν και σχεδιν τῖν ἐπιφανεστάτων. δες δε πλησίον ὁντων ἀναβοήσας τις τον πρεσβυτερων 25ε ἐπε ' ί δει ημῆς, ω ἄνδρες, μάχεσθαι, ἀλλ' υσπεισαμενους διαλυθῆναι ἄσμενοι δη-μφύτεροι ἀκούσαντες ἐσπείσαντο. καὶ οἱ μεν Λακεδαιμόνιοι τους νεκροὐς ἀνελόμενοι πῆλθον, οἱ δ' Ἀρκάδες παναχωρήσαντες νθα τυ προτον 9ξαντο ἐπιέναι τροπαῖον

εστήσαντο.

se o οἱ lac κάδες περὶ τον Κρῖμνον ησαν, οἱ ἐκ 26της πύλεω υλειοι προτον μεν ἰύντες ἐπι την Πύλον περιτυγχάνουσι τοῖς Πυλίοις ἀποκεκρουμενοι ἐκ τον Θαλαμῖν. καὶ προσελαsνοντες οἱ ἱππεῖς ῖν υλείωνος εἶδον αυτούς, υκ μέλλησαν, ἀλλ' εὐθb ἐμβάλλουσι, καὶ τους μὲν ἀποκτιννύουσιν, οἱ δε τινες αυτ ον καταφεύγουσιν π γγ λοφον επεὶ μέντοι λθονο πεζοί, εκκόπτουσι και τους επὶ ω λύφω, και τους μεν αυτον ἀπεκτειναν Osi οὐ καὶ Qντας Ἀλαβον

292쪽

270 VII. IV.εγγυς διακοσίων. και σοι μεν ξένοι i σαν αὐτον,

27 ἀναλαμβ νουσι. καὶ xi o Λακεδαιμύνιοι στερον αυ ελθύντες νυκτος επὶ τον Κρῖμνον πικρατοὐσιτο σταυρώματος του κατὰ τους Ἀργείους καὶ ους πολιορκουμενους τον Λακεδαιμονίων δευθυς ξεκάλουν. σοι μεν υν εγγύτατά τε ἐτύγχανον οντες και ξυλά-

βλισαν, ξηλθοW πύσους δε φθασαν πολλοὶ των Ἀρκάδων συμβοηθήσαντες, ἀπεκλείσθησαν ἐνδον καὶ ληφθεν- τες διενεμήθησαν. και εν μεν μερος ἔλαβον Ἀργεῖοι,1ν ε Θηβαῖοι, ε δε υρκάδες, ε δε εσσήνιοι. id σύμπαντες γηφθέντες Σπαρτιατον τε και περιοίκων πλείους των κατον ἐγένοντο.

μνου, πάλιν δ' περ τους υλείους iχον, και την τε υλυμπίαν ερρωμενεστερον φρούρουν, και επιύντος υλυμπιακου ἔτους παρεσκευάζοντο ποιεῖν τα υλύμπια συν Πισάταις τοῖς πρώτοις φάσκουσι προστλὶναι TO Ose suo. πει ὁ Ο τε μην κεν - τα λύμπια γίγνεται α τε μερα εν i h πανήγυρις θροίζεται, εν- ταυθα δη ι υλεῖοι κ του φανερου συσκευασάμενοι και παρακαλεσαντε, χαιους επορεύοντο την υλυμπιακὴν 29 δύν. οἱ δε Ἀρκάδες ἐκείνους μεν ου αν ποτε οντοελθεῖν επὶ σφας, αυτοὶ δε συν Πισάταις διετίθεσαν την πανήγυριν και την μεν ιπποδρομίαν δη πεποιήκεσαν και τα δρομικὰ του πεντάθλου. o ὁ εις πάλην ἀφικόμενοι οὐκέτι εν ω 9ύμω, αλλὰ μετας τυ δρύ- μου και o βωμοῖ πάλαιον. οἱ γαρ υλεῖοι συν τοῖς ὁπλοις παρῆσαν λδ i 'in τε M/ος οἱ δε 9κάδες

293쪽

VII. v. ii πορρωτερω μὲν ου ἀπήντησαν ἐπι δε τυο λαδάου ποταμο παρετάξαντο, Oς cis την 'υλτιν καταρρεωνεις τ0 Mλφεῶν εμβάλλει καὶ σύμμαχοι δε παρησαναυτοις, ὁπλῖται μεν 'Aργείων εις δισχιλίους, Ἀθηναίων δὲ ιππεῖς περὶ τετρακοσίους. καὶ μην οι Πλειοι τἀπὶ 30 θάτερα το ποταμο παρετάξαντο, σφαγιασάμενοι δεευνυς εχώρουν. και τον πρόσθεν χρόνον εἰς τα πολεμικὰ καταφρονουμενοι μεν 'κύδων καὶ Ἀργείων καταφρονουμενοι δε ὐπ' χαιῖν καὶ Ἀθηναίων, μως εκείν si τη μερα των μεν συμμάχων δε ἀλκιμώτατοιοντες γοῖντο, τους δ' Ἀρκάδας, τούτοις γὰρ πρῖτον συνεβαλον, και ευθὐς τρεψαντο, καὶ επιβοηθήσαντας δε του Ἀργείους δεξάμενοι καὶ τούτων ἐκμάrησαν.

επε μεντοι κατεδίωξαν ει το μεταξυ του βουλευτη- 1ρίου και το της Ἐστίας ερο και του προς ταῖτα προσγὶκοιτος θεάτρου, ἐμάχοντο μεν ουδεν τον καιεώθουν προς τον βωμόν, ἀπ μεντο των τοῖν τε και το βουλευτηρίου και του μεγάλου ναο βαλλύμενοι καὶ ε τω σοπεδ μαχόμενοι, ἀποθνί σκουσιν ἴλλοι τε των υλείων καὶ αυrb O των τριακοσίων ἄ9χων Στρατόλας τούτων δε πραχθεν rων ἀπεχώρη0αν εις τοαυτον στρατόπεδον οἱ μεντοι Ἀρκάδες καὶ οἱ μετ 32αυτον ουτως πεφύβqντο την ἐπιoοσαν μέραν δεστε οὐδ' ἀνεπαύσαντο της νυκτύς, ἐκκύπτοντες τὰ διαπεπονημενα σκηνώμαr καὶ ἀποσταυροὐντες. οἱ δ' αὐώλεῖοι ἐπεὶ τη στεραία προσιόντες ἐδον καρτερον τοτειχος καὶ επὶ τον ναῖν πολλοὐ ἀναβεβηκότας, πῆλθον εις τὸ ἄστυ, τοιOOτοι γενύμενοι ibυς την ἀρετηνθεος μεν αν ἐμπνεύσας δύναιτο καὶ εν μερα ἀποδεῖξαι, kνθρωποι δε οὐδ' αν εν πυλλω χρόνω τους μη ντας

ἀλκιμους ποιήσειαν.

294쪽

272 VII. v.

33 Αρωμενων δὲ τοῖς ἱεροῖ, χρήμασι των ε rot Ἀρκάσιν ἀρχόντων, καὶ π τούτων του ἐπαρίτους et ρε- φύντων, πρῖrO - ντινεις ἀπεψλιφισαντο- χρῆσθαι τοῖς ἱεροῖς χρῆμα Cι. καὶ αυτοὶ et γιγνύμενον μέρος εις τους ἐπαρίτους ε της πύλεως ἐκπορίσαντες ἀπεπεμψαν

τοῖς αρχουσιν. οἱ δε αρχοντες φάσκοντες αυτους λυμαίνεσθαι το Ἀρκαδικόν, ἀνεκαλοοντο εἰς τους μυρίους

τους προστάτας αυτον και επει υ υπήκουον, κατεδίκασα αυτον, και τους παρίτους πεμπον δε α ξοντας

άχα δη και αλλοι τινες ἔλεγον εν τοις μυρίοις ς0 χρὴ τοις ἱεροῖς χρήμασι χρησθα ουδε καταλιπεῖνεις τον ἀεὶ χρόνον τοῖς παισιν εγκλημα τουτο πρ0ς τους θεους δε δε και ἔν τω κοιν ἀπέδοξε μηκετι χρησθαι τοῖς ἱεροῖς 9ήμασι, ταχυ δὴ οι μεν υκ αν δυνάμενοι νευ μισθου του ἐπαρίτων εἶναι διέχέον ro, οἱ δε δυνάμενοι παρακελευσάμενοι αυτοις καθίσταντο εἰς τους ἐπαρίτους, πως μ αυτοὶ π κείνοις, αλλ' ἐκεῖνοι επι σφίσιν iεν. γνύντες δε τον αρχόντων οἱ διακεχειρικότες α ιερὰ χρήματα τι ει δώσοιεν ευθύ- νας, κινδυνεύσοιεν ἀπολέσθαι, πεμπουσιν εις Θήβας, και διδάσκουσι τους qβαίους δε ει μὴ στρατεύσειαν, 35 κινδυνευσοιεν οἱ 'Αρκάδες πάλιν λακωνίσαι. καὶ ι μεν παρεσκευάζοντο ς στρατευσόμενοι οἱ δὲ τα κράr ιστατ Πελοποννήσω βουλιυόμενο επἴισαν το κοινον τῖν Ἀρκάδων πέμψαντας πρεσβεις ειπειν τοῖς Θηβαίοις μηίεναι συν πλοις εἰς την Ἀρκαδίαν, ε μή τι καλοῖεν.και ἄμα μεν ταυτα προς τους Θηβαίους λεγον, ἄμα δε ελογίζοντο τι πολεμου ουδεν δεοιντο. O τε γαρίρρο ros ιις προεστάναι Ουδεν προσδεῖσθαι νόμιζον,

295쪽

VII. v. 273 ἀλλ' ἀποδιδόντες ὰν καὶ θικούτερα καὶ ὁσιώτερα ποιεῖι , καὶ τω θεω ζεσθαι μὰλλον αν os τω χαρίζεσθαι βουλο- μενων δε ταυτα καὶ των υλείων, δοξεν ἀμφοτεροις εἰρήνην ποιήσασθαι και ἐγκνοντο σπονδαί. Γενομένων δε των ρκων, καὶ μοσάντων ων τε 6αλλων πάντων και εγεατῖν καὶ αυτου του Θηβαίου, ος ἐτυγχανεν εν εγέα ἔχων τριακοσίους ὁπλίτας των Βοιωτον, οι με αλλοι Ἀρκάδες ε τη εγέα αυτου ἐπικαταμείναντες ἐδειπνοποιουντ τε καὶ ηυθυμουντο

και σπονδὰς καὶ παιὰνας ς ειρήνης γεγενημένης ἐποιουντο, ὁ ε Θηβαῖος καὶ των ἀρχόντων ο φοβούμενοι τὰς ευθυνας συν τε τοι Βοιωτοῖς και τοις

ὁμογνώμοσι των ἐπαρίτων κλείσαντες τὰς πυλας Ουτων Τεγεατον τείχους, πέμποντες ἐπὶ τους σκηνουν- τας συνελάμβανον του βελτίστους. ατ δε ε πασῖντο πύλεων παρόντων τῖν Ἀρκάδων, και πάντων εἰρήνην βουλομένων ἔχειν, πολλob ἔδει τους συλλαμβανομένους ιναι ' στε ταχ μὲν αυτοῖς το δεσμωτήριον μεστον ην, ταχυ δε η δημοσία ικία. ως ε πολ- 37λοὶ οἱ εἰργμένοι σαν, πολλοὶ δε οι κατὰ του τείχους ἐκπεπηδηκότες, ησαν δ οι καὶ διὰ τῖν πυλον ἀφεῖντο ουδεὶς γὰρ υδενὶ δεργίζετο, στις μη ετο ἀπολεῖσθαι ' ἀπορησαι δ μάλιστα ἐποίησε τόν τε Θηβαῖον ci τους

μετ' αὐτου ταυτα πράττοντας τι μαντινέας, ους μάλιστα ἐβουλοντο λαβεῖν, λίγους τινὰς πάνυ ἐχον διὰ γὰρ το ἐγγίς τὴν πόλιν εἰναι σχεδb πάντες ἄζχοντο oi καδε επεὶ δὲ μέρα ἐγένετο καὶ τὰ πεπραγμένα 38

ἐπύθοντο ι αντινεῖς, ευθυς πέμποντες εἴς τε τὰς ἄλλας Ἀρκαδικὰς πόλεις προηγόρευον εν τοις πλοις εἰναι καὶ φυλάττειν τὰς παρόδους καὶ αυτοὶ ὁ Ουτως ἐποίουν, καὶ ἄμα πέμψαντες εἰς την Τεγέαν πλ τουν

296쪽

274 VII. V. V.

ὁσους ἔχοιεν ανδρας cir τινεων κα των αλλων δε ρκάδων Ουδ α ξι γυν φασαὶ ουτ δεοεσθαι υτε ἀποθν/ σκειν προ itaqς. εἰ ὁ και τινες ἐπαιτιωντο, ἔλεγον ἐπαγγέλλοντες τι ἡ ων Μαντινέων πύλις εγγυωτο μην παρεξειν εις τυ κοινον των 'Αρκάδων 39 ὁπόσους τις προσκαλοῖτο ἀκουων Ουν O Θηβαῖος. πύρει τε ο τι χρήσαιτο τω πράγματι καὶ ἀφίqσι πάντας του ανδρας. καὶ τη στεραία συγκαλέσας των Ἀρκάδων ὁπόσοι γε η συνελθεῖν i)ελ σαν, ἀπελογεῖτο ως ἐξαπατηθειη. ἀκουσαι γαρ φ ως Λακεδαιμόνιοί τε ἐεν συν τοῖς πλοις επὶ τοις ριοι προδιδόναι τε μελλοιεν αυτοῖς την εγεαν των ρκάδων τινές οἱ δε ἀκουσαντες, κεῖνον μεν, καίπερ γιγνώσκοντες τιεψεύδετο περὶ σφον, ἀφίεσαν πίμψαντες θ' ις Θήβας 40 πρέσβεις κατηγύρουν Dro o δεῖν ἀποθανεῖν τον 'Eπαμεινώνδαν ἔφασαν, και γαρ στρατηγον τότε ετύγχανε, λέγειν ς πολυ ὀρθότερον ποιήσειεν, Or εσυνελάμβανε του ανδρας τε ἀφῆκε το γαρ μονδι υμα ει πύλεμον καταστύντων et μῆς νευ της ημετέρας γνώμης εἰρήνην ποιεῖσθαι πῖς υκ αν δικαίως προδοσίαν τις υμῖν τουτο κατηγO904; ευ δ' ἴστε, ἔφη, τι μεῖς και στρατευσόμεθα εις την Αρκαδίαν και συν τοις τα μέτερα φρονο0σι πολεμήσομεν. v. M ς ε ταυτα ἀπηγγέλθη πρός τε et κοινον των

'Αρκάδων καὶ κατὰ πόλεις, ε τούτου ἀνελογίζοντο Μαντινεῖς τε καὶ τον αλλων Ἀρκάδων οἱ κηδύμενοι της Πελ0ποννήσου, σαυτως δε καὶ λεῖοι και Ἀχαιοί, οτι Θηβαῖοι δηλοι ἐεν βουλόμενοι δε ἀσθενεστάτην την Πε2οπόννησον iναι, πως δε ρῆστα υτ ν κατα- δουλώσαιντο τί γα δη πολεμεῖν μῆς βουλονται ῖνα ημεῖς μεν ἀλλήλους κακος motῖμεν, Ἀκείνων χ'

297쪽

VII. v. 275. ἀμφότεροι δεώμεθα; a τί λεγόντων ημον τι οὐ δεύμεθα αυτῶν ἔν τῶ παρόντι παρασκευάζονται δε εξιόντες ου δῆλον δε επὶ τ κακόν τι εργάζεσθαι μας στρατευε ιν παρασκευάζονται , πεμπον η καὶ 'Aθήναζε βοηθεῖν κε 3λευοντες επορεύθqσαν δε καὶ ις Λακεδαίμονα πρεσβεις ἀπο των παρίτων, παρακαλουντες Λακεδαιμονίους, εἰ βουλorare κοινῆ δι&κωλύειν, αν τινες i σι καταδουλωσόμενοι την ΠελοπόννVσον. περὶ μέντοι γεμονίας αυτύθεν διεπράττοντο πως εν θ εαυτων καστοι

σφίσιν αυτοῖς εiεν ει τις ἐπὶ Θηβας ῖοι, βοηθεῖν,

ε αλλους δε στρατευε ιν υκ ἐναι ἔν τ&ῖς συνθήκαις.

μέντοι Ἐπαμεινώνδας ἐλογίζετο a εν Πελοποννησω σφίσιν υπέρχειν Ἀργείους τε καὶ Μεσσηνίους καὶ ρ κάδων του τα σφέτερα φρονουντας. σαν δ Brοι Τεγεῆται και εγαλοπολῖται καὶ Ἀσεῆται καὶ Παλλαν τιεῖς, και ει τινε δ πόλεις δια το μικραί τε ἐναικα εν μέσαις ταυτ&ις Otκεῖν ναγκάζοντο ἐξῆλθε μεν

δὴ ὁ Ἐπαμεινώνδας δια ταχίων ἐπεὶ δε ἐγένετο νωμέα, ἐνταOθα διέτριβεν, ἐλπίζων του Ἀθηναίους

παριόντας si φεσθαι και λογιζόμενος μέγα αν τουτογενέσθαι τοῖς μεν σφετέροις συμμάχοις ει το ἐπιρρο- σα αυrους, τοῖς ὁ ἐναντίοις ει το εἰς ἀθυμίαν ἐμμπεσεῖν, δε δε συνελόντι εἰπεῖν, παν γ θιν ἐναι Θηβαίοις ο τι ἐλαττοῖντο Ἀθηναῖοι. εν δε τη διατριβῆ αὐτου ταυτt συνησαν πάντες οἱ ὁμοφρονουντες εις την Μαντίνειαν. ἐπεὶ μέντοι ὁ Ἐπαμεινώνδας κουσε τους

298쪽

276 VII. V. Ἀθηναίους et μὲν κατὰ γῆν πορευεσθαι ἀπεγνωκεναι,

κατὰ θάλατταν δε παρασκευάζεσθοι δε διὰ Λακεδαίμονος βοηθησοντας τοῖς ρκάσιν, ουτω δ' ἀφορμήσας

εκ τῆς Νεμεας ἀφικνεῖται ἐς την εγεαν. υτυχ μενουν υκ αν εγωγε τήσαιμι την στρατηγίαν αυτῶ γενεσθαι ὁσα μεντοι προνοίας ἔργα και τόλμης στίν, ουδέν μοι δοκεῖ ἀνηρ ἐλλιπεῖν προτον μεν γὰρ γωγε επαιν αὐros τι et στρατύπεοον εν τω τείχει τον Tεγεατον ποιηφσατο, ιθ εν ἀσφαλεστερ τε ν η ει ἔξω στρατοπεδεύετο καὶ τοῖς πολεμίοις εν δqλοτέρω ο τι πράττοιτο και παρασκευάζεσθαι δε εἰ του δεῖτο ε τὶ πολε οντι εὐπορώτερον ν τον δ' ἐτερων ἐξωστρατοπεδευομένων ἐξῆν ὁραν, ἐτε τι ὀρθος ἐπράτ

τας αυτούς, ου ἐξηγετο ἐπιτίθεσθαι osct δε osrεπύλιν αὐτω προσχωροοσαν οὐδεμίαν τόν τε χρόνον προβαίνοντα, ἐνύμισε πρακτέον τι ἐναι. εἰ δε V, ἀντὶ si πρ00θεν εὐκλείας πολλην ἀδοξίαν προσεδέχετο. ἐπεὶ Ουν κατεμάνθανε περὶ μεν την μαντίνειαν του αντιπάλους πεφυλαγμένους, μεταπεμπομένους δε γησίλαόν τε καὶ πάντας τους Λακεδαιμονίους, καιῆσθετο ἐξεστρατευμένον τὼν Ἀγησίλαον κα οντ ηδηεν τη Πελληνη, δειπνοποιήσασθαι παραγγείλας γειτο 10 τω στρατεύματι ευθυς ἐπι Σπάρτην. και ει μη Κρὴς θεία τινὶ μοίρα προσελθci εξήγγειλε τω γησιλάωπροσὰν το στράτευμα ἐλαβεν ν την πύλιν σπερνεοτrιὰν π&ντάπασιν ἔρημον τῖν αμυνομένων ἐπεὶ tu. τοι προπυθύμενος ταοτα ὁ γησίλαος ἔφθη εις την πύλιν ἀπελθῶν διαταξάμενοι οἱ Σπαρτιῆται ἐφύλαττον, καὶ μάλα λίγοι ντες οὐ τε γὰρ ιππεῖς αὐτοῖς

299쪽

vΙΙ. v. 277 πάντες ε 'Αρκαδία πησαν καὶ το ξενικον κα των

λόχων δώδεκα ντων οἱ τρεῖς. ἐπεὶ δ' ἐγενετο Ἐπα- lμεινώνδας ἐν τῆ πύλει των Σπαρτιατον, που μενεμελλον ἔν τε ἐσοπεδω μαχμσθαι καὶ π των 1κιον βληθήσεσθαι, ου εἰσ ρει ταυτη, ουδ' που γε μηδὲν πλέον εχοντες μαχεῖσθαι τον ὀλίγων πολλοὶ ντες. ενθεν δὲ πλεονεκτεῖν αν ἐνύμιζε τουτο λαβδεν ο χωρίον κατέβαινε καὶ ου ἀνέβαινεν εἰς τὴν πύλιν. τό τε γε μην ἐντευθεν γενύμενον ἔξεστι μεν O 2 θεῖον αἰτιασθαι, ἐξεστι δὲ λέγειν δε τοῖς ἀπονενοημέ-νot ουδεὶς αν ποσταίη ἐπεὶ γαρ γεῖτο Ἀρχίδαμος Ουd ἐκατον ἔχων ανδρας, και διαβὰς περ ἐδύκM. τι ἔχειν κώλυμα ἐπορευετο προς ὁρθιον ἐπὶ τους αντιπάλους, ἐνταOθα χὶ οἱ πορ πνέοντες, οἱ νενικηκύτες τους Λακεδαιμονίους, οἱ τω παντὶ πλείους και προσέτι

υπερδέξια χωρία ἔχοντες, ου ἐδέξαντο τους περὶ τον Ἀρχίδαμον, ἀλλ' ἐγκλίνουσι. καὶ οἱ μεν προτοι τον 3Ἐπαμεινώνδου ἀποθνrὶσκουσιν επει μέντοι ἀγαλλύμενοι τη νίκη ἐδίωξαν οἱ ἐνδοθεν πορρωτέρω του και- ρου, ουτοι αὐ ποθν σκουσι περιεγέγραπτο γάρ, o)ς ἐοικεν, πο ο θείου μέχρι σου νίκη ἐδέθοτο αὐτοῖς.

καὶ ὁ μεν ὁ ρὶ Ἀρχίδαμος τροπαιόν τε στατο ἔνθα

ἐπεκράτησε καὶ τους ενταυθα πεσόντας τον πολεμίων

υποσπύνθους ἀπεδίδου ὁ δ' Ἐπαμεινώνδας λογιζύμενος 145τι βοηθήσοιεν οἱ Ἀρκάδες εἰς την Λακεδαίμονα, κεὐνοις μὲν ου ἐβούλετο και πῆσι Λακεδαιμονίοις δι os γενομμοις μάχεσθαι, ἄλλως τε καὶ ηυτυχρκύσι τῖνδε ἀποτετυχηκέτων πάλιν δε πορευθεὶς δε ἐδυiατο τάχιστα εἰς την εγέαν οὐ μεν ὁπλίτας ἀνέπαυσε, τους δ' ἱππέας ἐπεμψεν εἰς την Μαντίνειαν, δεηθεις αυτον προσκαρτερῆσαι καὶ διδάσκων ἐς πάντα μεν

300쪽

σitμω, διελθόντες δε καὶ τὰς Κλεωνας τύγχανον

σάμενοι ἐντος τείχους εν ταῖς οἰκίαις επεὶ ὁ δῆλοιησαν προσελαύνοντες οἱ πολέμ/οι, θέοντο οἱ αντινεις των Ἀθηναιων 1ππέων βοηθ*ναι, i τι δυ- ναιντο ut γαρ iναι καὶ τὰ βοσκήματα πάντα καιτους ἐργάτας, πολλοὐ θε καὶ παιδας και γε stat τέρους των λευθέρων ἀκουσαντες δε ταυτα ι θqναῖοι

i 6 πποι. ενταυθα δὴ osrων αυ την ἀρετην τις ουκαν ἀγασθείη οῖ καὶ πολυ πλείους 9ωντες τους πολεμίους, και εν Κορίνθω υστυχήματος γεγεν μένου τοις

ύντες μηδεν δεφελήσειαν του συμμάχους, δες id ον

τάχιστα τους πολεμίους συνέρραξαν, ἐροντες ἀνασώ-i σασθαι την πατρ αν δύ)ξαν καὶ μαχήμενοι ιτιο μεν ἐγένοντο τὰ ξω πάντα σωθῆμαι τοῖς Μαντινευσιν,αυτων δ' ἀπέθανον ανδρες ἀγαθυι, και ἀπέκτεινανδε δῆλον τι τοιουτους' ουθεν γὰρ υτ βραχυ πλον ἐκάτεροι ἐχον δε υκ ἐξικνοοντο αλλήλων. και τους μεν φιλί0υς νεκρους ου προήκαντο των δε πολεμίων

18 ὴν ους ποσπόνδους απέδοσαν. ὁ δ' υ 'Επαμεινώνδας ἐνθυμούμενος τι λίγων μεν μερων νάγκη ἔσοιτο ἀπιέναι δια το ξήκειν τη στρατεία τον ούνον, εἰ εκαταλείψοι ρήμους iiῆλθε σύμμαχος, κεῖνοι πολιορ-