장음표시 사용
11쪽
locum non habet, nisi ind0les nuntiati et ei maxime id0nea
est. Apud Pi 000pium Caesareensem i), rerum Scriptorem, dativum uno loco etiam in accusativum c0nVersum idem US. H0 alterunt de quo nunc agimus, vulgare attracti0ni genuSex iis enuntiatis relativis in quibus verbum deest aut potius
mente e Sententia superiore Supplendum est, duxisse originem consentane uni est. Inter enuntiati0nes relativas quae verbo utuntur, attractio illa primum ac facillime oecupavit breves enuntiati0nes et ea quae necessarium supplementum ac determinationem essentialem sententiae regenti Suppeditant. Praedicatum harum enuntiati0num rei plerumque in indicativo, non in coniunctivo aut optativo positum St. Generale Verbum, ut copulati Vum, aut verba γε tu, λεὶ ε tu, tofvat, attraetioni
illi magis favet quam verbum aliquod praegrave aut Singulare. Praedicatum e0mpositum, i. e. verbum nitum cum infinitiv0 aut parti ei pio coniunetum attraetioni magis obstitit et casuvi pronominis rei firmius retinuit quam praedicatum Simple X. Satis etiam perspicuum est accusativum obiecti in quo latetn0tio patiendi, multo acilius attracti0nem pati quani accusativum Subiecti namque hic vice gerit nominativi qu0 eum coniungitur sensu agendi. Multum interest, utrum genus pronominis sit neutrum an femininum Vel maSculinum. Namque illi generi rei magis noti 0 hi personae magis inhaeret. Persona vero astilius quam res se tutatur μη). Difficilius pr0- nomen relativum attractioni obnoxium sit, si id alter nomine sive praedicative sive attributive app0sito determinatur. Etenim pariter eum pronomine relativo huius ipsius praedicatum aut attributum, qu0d 0nimi me esse S0let, assimiletur Oportet. Attributivae vel adiectivae nuntiationes relativae, die eas quae per cone0rdiam struetae ad nomen aliquod nuntiati regenti pertinent, ad attracti0nem multo minus idoneae sunt quam quae per rectionem sine ullo adminiculo e voeabulo enuntiati regentis sive e praep0sitione sive n0mine Sive verb0
λ B. V. I, 5 p. 335, 10 αὐτὸν - φασιν ἐρέσθαι τον νβερνητην επὶ
12쪽
pendent Belloium ei sarium temporibiis alterium illiu attracti0nis genus in lingua Graeca apparet Fines huius attracti0nis priuium angusti c0ntinuata et ueta consuetudine proserebantur et firmabantur. In tempti attrahebantur etiam l0ngiores enuntiati0nes. Attracti aliud post aliud obstaeulum in enuntiatione relativa superabat minimum semper valuit in iis enuntiati0nibus relativis quae nihil aut parum ad Sensum Sententiae superiori c0nserebant vel eum vi et distineti0ne proserebantur, qu0niam ind0le illarum naturae huius construeli 0nis obluetabatur Libani fere aetate, ut 0erster mem0nuit, h0 attractionis genus rursus magis enuntiati0nibus Substantivis coercebatur, quas prius etiam Occupa SSe Videtur. Magis magisque medio aevo haec consuetudo obrigescebat, donec vera vividae attraetionis e Stigia n0n iam invenirentur. Sine dubi universa attracti relativa fluxit e fonte naturali Serm0nis populi Oratio prosa est domicilium omnis attractionis, poesis multo minus illa utitur.
Vulgare attrahendi genus apud p0eta non ubique Sed in iis distendi formis iuvenitur, quae ad Serm0nem cotidianum redeunt aut cum e cohaerent, in fabularum scilicet dial0gis, in poesi iambica vel ch0liambica epigrammatica, perrar indidaetica, minime in carminibus picis, elegiacis lyricis in partibus fabularum ch0ricis).
Apud Aeschylum λ primum haec attracti iuvenitur. In Epicharmi fragmento n. 70 Kalbet v. 5 et , qu08
cundum vestigia librorum ptim0rum Di0genis Laert. III, 0)
itati v fAμ ε νυν io λε70 1ε:), lectio tam corrupta mihi videtur, ut certi quidpiam statui nequeat. De est ver attracti in
fragmentis lyric0rum Alcmanis, Sapphu8, Bacchylidis, Tim0thei, sylli, in hymnis Delphicis et in omnibus
reliquis fragmenti quae novissima aetate Foersteri quaesit
13쪽
90nibus iam publieatis inventa sunt. Pindari Pyth. X, let 1, δ' ἔκα aeto 690UEt, τυχοb κε genetivus rei ab ipso verbooρου Et postulatur, quod Similiter Structum est atque opis III, It
apud H0 merum l. XXI, 9 il ρλε se pla 'aciet 'Aa riv090ς 1 0rtasse n0tio assinis υχ v lianc struendi rationem commendavit, sed de attractione cogitare non opus St, s. Frie Se De casuum iugulari apud Pind. usu, di 8s Berol. I 866 p. 9). In sabulis Aesehyleis attracti , radices nondum alte egit. Octies admissa est. Septem enuntiationes attractae substantivi generis Sunt, una adiectivi. Semper conspicitur forma pr0- nomini neutrius pluralis e accusativo . in genetivum Autransmutata, semel ὁ ' O Ch0 74 δέ μοι et ε 6ῖουε παὶκακως SIS a. ης si ἐς 'IIειλαν ο ξεv0 τορ sec); nusquam accusativus in dativum abiit. Praedicatum enuntiationis relativae quod seni per in indicativo positum est, Simple et commune St. Decem locis attraetio uiissa St. - Magnu Sdeinde apud S0phoclem y progressus cernitur. Unum et sexaginta enuntiata relativa attracta iuvenimus. nuntiationes attracti0nem non expertae vix dimidiam attractarum partem 26)explent Latior quoque Su apparet. Tria genera et uterque numerus pronomi uis relativi attracti0ni obn0xia sunt. eeu Sativus pr0110 minis non modo in genetivum, sed etiam in dativum attractione traductus est A se locis iam masculini aut seminini generis est. Auipli 0res qu0que relativi 0rmae
et αυθ' u iam formularum instar 0phocles ita utitur, ut relativo ab Solute posito argumentum totius enuntiati c0mplectantur. Quod vides e. g. Oed Col. 967 υκ εξευροις
ε 10υς θ' ilμαρ tavo v. Praedicatum nonnunquam est Verbum
agendi aut patiendi et u0n tantum indieativ0, sed etiam quater coniunctivo particula α du0bus l0 eis adieeta et semel plativo c0ntinetur. Semel verbum linitum et infinitivum Oed.
μ ε ραγ), Semel participium et verbum auxiliare in enuntiali 0ne attracta animadvertitur Traeli. 399 β καὶ tritiv
14쪽
κυρ λ). Quattuor parte enuntiationum atti . substantivi generis sunt, una pars adiectivi generis. Ambitus quoque enuntiationum auctus est. InterVallum complurium vostum iam non impedit quominus enuntiatum relativum attrahatur. - Α Euripides i), Soph0elis aequalis, attraetione non modo inuit rarius Sus est, sed etiam hane c0nsuetudinem angustioribus finibus continuit. - Rarius quam vel Aeschyliis Euripides pro rata parte attra eti0nem adhibuit. 30'φ' accusativus pron0mini rei attracti0ne commutatus est 27jς' in genetivum, λς' in dativum abiit), 58i' remansit. In attractione cernuntur iv ic otc; ὁ Semper est generi neutriti neque unquam in i 0rmula adhibetur amplior pronominis rei forma Ut Ioc, arta numquRm assimilata invenitur. Nusquam apud eum attractio animadvertitur in enuntiatione, cuius praedicatum in coniunctivo aut Optativo positum est, u Squam participium eum verbo finito coniunctum est. Semel in enuntiatione attraeta apparet iusnitivus passivi. - Amplior pro Su 0phocle etsi non irequenti0r est attrahendi usus in comoediis Aristophanis H). Primum ccurrunt 0rmae pronominis assimilatae od neutr.), ' ma8α), ἐς forma v quae repraesentat genus semininum aut masculinum, pro rata parte apud Aristophanem saepius a8Similata est quam apud Sophoclem. Quovis verbo agendi enuntiatum relativum comprehendi potest. Ambitus quoque enuntiati0num attractarum amplior invenitur, n0 modo notiones adverbiales saepius insunt, Sed uno loco etiam subiectum tripertitum, duobus aliis locis participii eXaggeratum apparet. - frustulis quae e p0eseos peribus saeculi I servata sunt δ), iterum progresSum conicere OSSumus. In carminibus poetarum elegia eorum huius temporis nulla quidem exempla attracti0nis adhibitae sunt, sed ars ramatica exempla novae indolis praebet. In tragoedia quae hesu inseribitur, enuntiationem rei attraetam deprehendimus, in qua praeter
pronomen rei etiam nomen praedicative appo Situm X ac-
15쪽
πολεμιω λε δε tet); et apud p0etas comic0 IV saeculi latius adhuc attractio patet, dic apud Antiphanent, Eubulum, Amphidem, Alexidem, Mnesimachum, Timoclem, Philem0nem, Menandrum δ), Batonem, Sosicratem. Qui ip8 quattuor onmium enuntiationum rei partes attractioni 0bnoxias reddiderunt 29 I), quod alite dubito an n0 alius
Scriptor Sive poetarum sive prosaicorum ibi concesserit. In si agmentis illorum c0missorum praeter ἄν neuti . et Semel maS:), υνπερ Semel), ης ter), ις quater occurrens etiam o generis masculini sente occurrit, quam sormam antea nondum in attracti0ne deprehendimus. Praeter verba quibus notio magis c0mmunis inest, in enuntiationibus attractis inveniuntur etiam Verba ut i με tu, α λειν, tua tu Ter praedicat uni enuntiati relativi in e0niunctivo p0situm est. Apud Alexidem in enuntiatione relativa attracta verbum nituni παρεt11 cuui participio ρεγω coniunctum reperitur. 0cus est lαν. ριλης fragmenti M. III p. 6 l): et 11αλλο συμ. ρε ρε ἀὶ 9υ Σερω πά=Et 1 t. PriuStalis enuntiati non cernitur; namque enuntiati illa Soph0elea,
μεὶα Ζευς, A fα ἐξεtῖῶς κυρu, quae e0m para' potest, iuxta participium non verbum nitum per se c0nstans sed auxiliare exhibet δ). In carminibus epicis et lyricis, quae inde ab Alexandrina aetate usque ad sextum post Christum saeculum ex Stant, nulla iere attractionis admissae exempla reperiuntur. Paucissima enim exempla quae apud Apoll0nium illo illi , Nommm in Pryli Dido Dum Occurrunt, nequaquam in l0eis epidis sed in dialogis sunt, excepto uno levissimo enuntiato quod legitur apud Claudianum in civ si1αχ ut ς
y Foerster p. 86-90 Ova Xe inpia non prodierunt.' Cs Foerster . 62. y Apud Nieetani Engenianum, qui post mediuui fere Saeculum dui decimum scripsit, de ros et Cliar. m. loci II, 6 τουτων μ)ηδε αρρητον λίπχὶς - ων γε γρατως ἔπεμψας πρὸς την πα9θiτον, relatiVum e participio et simul e verbo finito pendet.
16쪽
ti adit uni est); in lyricis autem carminibus Theogriti, Moschi, in hymnis Cleanthis Stoici, orphyrii,
Orphicis, in Anacreontei nusquam attractio cernitur. Singula exempla eaque implicissima exstant apud duos poetas didaeti eos in Servilium Dam0 cratem, Plinii Mai0ris aequalem, et Manethonem. - Satis saepe attracti adhibita est in eo poesis genere qu0d rationi 80hitae proXimum est, in ambie scilicet vel holiambicor). Apud h0 enicem Coloph0nium, qui sui quarto ante Christum Saeculo Xeunte, in uno fragmento viginti unum versus amplexo duo exempla attractionis XStant. Apud Herondam, quem ipse perquisivi, tribus locis attracti adhibita est. 5, 28 legimus et ὀρ ovet et i, ou 1ηθελ scit. δραγ); bis occurrit , λε76 4 43 . . 1s tu' ωρηV
apud Arist0phanem. In illa enim enuntiatione attracta subiecti quod est bipertitum, membro alteri novum enuntiatum relativum adiectum est, quod proxime accedit ad usum pr0sae orati0ni S. - Dictio quoque epigrammatica'), Hippe quae humilior sit, hanc attractionem admisit. Reperiuntur Xempla, quamvis haud multa, in epigrammati inde a Theocrito usque ad Bygantinorum aetatem. Duo exempla Sunt apud Theocritum, unum apud Bionem in dyllio, quod epigrammati propinquum est, tria in epigrammatis Meleagri Gadarent, singula apud Nicarchum, Ammianum, Stratonem, Lucianum, Diogenem Laertiunt, pollinarium, duo apud Metrodorum grammaticum alia exempla occurrunt in epigrammati quae dicuntur ades p0tis, quorum 6 in lapidibus
17쪽
In epigramniatis lapidum v 0erstero nondum adhibitis sed a Ge0rgi Kat bello publicatis haec exstant attractionis eXempla: Substantivi generis sunt:
Adiectivi generi S n. 344, 2 inser in Mysia pr0pe Hadrian0s iuventa)
Etiam in oraculis Sibyllinis λ attracti animadvertitur, quamVis raro. - Apud Gregorium agi an genum' in epigrammatis et sententiis et narrati0nibus de vita ipsius at-
18쪽
tracti0nem hie illi adhibitam videmiis nulla fere huius constructionis vestigia sunt in carminibus eius lyricis et didaeticis. Omnibus poetis qui ab Alexandrina aetate usque ad temp0ra Bygantina erant, iisdem fere legibus usus attraetionis rel. coercebatur a dramati eis aetatis classi eae Prioribus saeculis aetatis Bygantinae λ attraetio invenitur in epigrammatis
Palladae bis), Macedonii 0nsulis, S 0phronii singulis
locis). Apud Paulum Silentiarium in deseriptione S. Sophiae vel p0tius illius praefatione ambies duae enuntiationes ab ξ is incipientes attractae sunt duo similes odi a m et μηδε Au exstant apud Georgium Pisidam in dialogo in fragmentis Pisidae a. MDCCC IC a Leone Sterni, achio
publicatis nulla repperi attractionis Xempla. oetarum qui inde a saeculo XII fuerunt, alii dicti0nem classicam aut omnino vetustiorem imitati usum qu0que attracti0nis e pristina aetate receperunt ), alii veterum plane immem0res et dictione metroque orationi pedestri Suorum temporum adhaerente Suae aetati c0nsuetudinem attrahendi refrigescentem debebant. In fragmento Danaes, quod ad priorem rationem pertinet, qu0dque salso Euripidi attribuebatur, unus attracti0nis adhibitae loeus consuetudini Euripideae convenit, etsi contra Sum ela88icum in epica prologi narrati0ne invenitur. In 0cis quos X-hibent et ty6 πολtet κο Georgii Lapithae, similitudines cum
exemplis Gregorii agiangeni dignoseimus, quem n0n dubium est quin ille diligenter legerit et imitandum sumpserit. Alterum quem modo indicavi usum ostendunt carmina Theod0ri Prodromi, Nicetae Eugeniani, Ioannis TZet Zae, Constantini Manassis, Manuelis Philae.). Apud 0sp0etas attracti satis crebro admittitur, quippe qui dicti0nem magis
pede8trem quam poeticam habeant. I 0nge autem plurima enuntiata attracta sunt ea, quae verbo dicendi primae per Sonae c0ntinentur,villaeque re8p0ndent Latinae constructioni quoiquibus
y Foerster, P. 05. η Ibid. p. 107. y Ibid. p. 108-l14. In fragmentis hiae Oerster anno 1898Mus Rhen. Vol. III edidit, attractio non adllibita est. Fragmenta a Martinio publieata adipisci nondum potiti.)
19쪽
ξ ρ' ἰς, simplex dativus et vel simile aliquid). 0n
Nicet. II l67, quod supra p. li40t 3 ad n0tavi. Longe plurima enuntiata attracta hic quoque in dialogis apparent, in partibus epicis praeter s0rmulas ut ἀνθ' o hic illic adhibitas nulla fere eXempla occurrunt. Hi ipsis qua m0d dixi formulis, quarum ex attractione origo iam diu bliterata erat, et illis enuntiati0uibus quae verbo dicendi primae per Sonne comprehenduntur, t0tus usus attractioni in p0esi finivit. In titulis ρ attracti in universum n0n raro admittitur, Sed fere in certis quibusdam s0rmulis. In diversis dialectis diserimina
usu non animadverti. Pr0nomen relativum tu titulis assimilatum Semper est et, HS illam pron Omen rei antplificatum attractionem aSSum Si vetu Stiore quident a Simpliciore illi specie
attractionis excepta cir. Supra p. 4). Semel nominativum assimilatum deprehendimus. Exemplum illud est saeculi quarti aut Christum exeuntis: Ces QP, 28l, 2 περ τά et u murar6υε. Reliquis l0ci accusativus pron0minis in genetivum
aut dativum attractione convel Su est. Dativus Duniquam assimilatus iuvenitur. Praeter Obiectum externum pr0nomine ex accusativo traducto etiam repraesentatur biectum im-nianens, e g. ID, 588, i et u Hvetii 4άet o δυ υθυαetti, ustu. Verbum finitum n0nnumquam utitur m0do coniunctivo, qui in eo ipso quod modo attulimus Xemplo cernitur necnon aliis l0eis, II 8lli, 25 tu, κω Ξο, . . .
20쪽
ettit vΞ uatitκot et v εtλ κυσ11Ξvu, καῖε λά'ομεν, . . . 357 a Chr.)pronomen Olum aut una cum nomine praedicativo in genetivum abiit. Sine iusta au8a attracti in universum non omissa est, si excipi formulam ' ἔχυ, οιαῖελεῖ, quae SaepiuSn0 attrahitur. In ratione pr08 usus Vulgari attraetionis amplissimus et requenti8SimVS St. Primum exemplum, quod Foerster mihi monStravit, invenitur apud Heraclitum περ φυοεω fr. 2 ByW. t Dieis
Sequitur Herodotus λ). Apud hunc aecusativus pr0nomini Srelativi, si praetermittimus formula rub ηυιεῖ ta 1EV, quae trietes, et u vis B Uῖα, quae bi siccurrit, Omnino triete quater in genetivum abiit. Tria exstant Xempla accusativi in dativum traducti. Semper fere pronomen rei assimilatum partes gerit obiecti externi, semel apparet obiectum immanens cui subest