장음표시 사용
41쪽
VI 5 l. Scriptori cum proseri enuntiationem relativam, nondunt in animo esse noti0nem regentem vel p0tius demonstrativi casum supra iam adnotavimus. Minime autem attractio exsistere potuit in enuntiationibus ut
hist. VI 2 9 t et v ρυο tu i περ συνηκ0λουθηκε τη ἄρα vel similibus l0eis, ubi pronomen femininum vel masculinum, verbum activum St. Omissae igitur attractionis vulgaris exempla aeque atque admissae consuetudinem illam apud Theophrastum angustissimis finibus circumscriptam esse dem0nstrant. III. Loci qui dubitationem permittunt. Attracti nominativi n0n subest loco
capitur Secundum genera disti=ictari ni recte hoc sit in iis in quibus id fieri licet. Iuncturam 1εχρι α χρ ὶ ο quae legitur hist. I 7, 3 V l, 8;
42쪽
In seriptorum amplitudine satis grandi nullae fere enuntiationes rei attractae inveniuntur. Paene evanuit attractio vulgaris in disrupto illo genere dicendi. Prope nihil nisi formulas spectamus. Numquam assimilatur pronomen aliquod amplius ut 0οος exceptis sane simplicissimis illis quae prius attuli, exempli S), numquam nomen praedicativum, numquam enuntiatio in qua infinitivus vel participium verbo sinito additum est, ne coniunetivus quidem vel optativus in enuntiat attracto apparet. Singularitas ergo dietionis singularem comprehendit usum attrahendi qui cum usu ceterorum Scriptorum et universo progressu illius consuetudini coniungi nequit.
Caput II. De attractionis usu Polybii.
Polybius in Hist0riis id unum c0ntendit, ut res integre ac instere tradat, elegantiam dictionis postponit, quin etiam paene Spernatur. Orati longe rem0ta est a facilitate illa dicendi quae attracti0ni maxime favet, aliquid c0mmune habet eum dictione quae in tabulis publicis adhibetur. Scriptor in summis deliciis habet structuram partieipialem, sententias participiis complet, enuntiata relativa, quamquam non pernit, tamen minus adhibet. , Polybili ratio diversu tota est ab eis rerum scriptoribus, qui eius aetati paululum antecedebant. Illi enim pendent ab Isocrate oratore, qui re elegantius quam verius esse describendas illo Panathenaico docuit isse. Quem secuti concinnam esse orationem volebant, rerum veritatem interdum neglegebant immo ei, qui res ab Aleaeandro gestas tradiderunt, miraculorum plenos libros composuerunt. Neque tumen a prioribus magis differt Polybius quam a scriptoribus
43쪽
posterioris aetatis, q/ι veterum artem inepte imitando pulmum ferre studebant. Conis princeps est Polybius eorum scriptorum, quo κolvos vocant grammatici' . Pol bius y yehort
diligentiam Polybilis rationi adhibuit, nisi ut quam maXime hiatum evitaret. Ne in tali quidem stil seri p0tuit, ut attraetio
vulgaris 0reret. - Usus attractionis c0gnose itur apud P0lybium non modo e primis quinque libris qui ine0lumes Servati sunt, et ei excerptis quae antiqua dicuntur et formam plane authenti eam retinuerunt, sed etiam p0steri0ribus illis quae apud Athenaeum, Constantinum Porphyrogennetum, Suidam Servata Sunt, niti possumus. Quae ipsa etsi in quibusdam rebus hic illic aliquantum mutilata a mutata sunt', tamen enuntiationes relativas sive attractas sive non ad se itas videntur integras exhibere. Haec igitur enuntiata relativa simul cum reliquis exempli enumerabimus, sed asteriscis distincta. A. tiractio illa vetustissima quae pronominibus amplioribus retinetur. Primum assero simplieissima illa exempla in quibus relativum amplificatum vice pron0ntinis indefiniti iungitur Assimilatae reperiuntur formae οὐδ' noto et υῖ' Ietto obv), Semper praemisso adverbio υῖε Ουο ' ποῖος exstat in primis quinque libris integris et excerptis antiquis necnon in posterioribus.
consului editionem quam curaverunt indor 1-But tuer-WObst.
44쪽
C0gnati generis est exemplum XXX 9 4 καὶ διαγοηθεὶ
In posterioribus excerptis duae enuntiati0nes gravissimae
Exempla tot determinationibus exaggerata, in altero enuntiato subiectum tripertitum est nusquam apud pri0res scriptores attracta deprehenduntur. nuntiationes illae, quamquam locis non semper authentici cernuntur, tamen totae Polybi videntur esse enuntiata enim participiis sic constipata cum el0cutione huius Scriptori optime congruunt neque omnino verisimile est posteriorem excerptorem talia n0VaviSSe. Attractio minus seutitur h00 000, quia ιο adverbii instar adhibetur: 'VIII l l l . . . t et 11η6επ0eta η Κυρωπη εvηv0 Sucit
Exempla attracti0nis missae altera parte c0ntinentur. B. Attracti vulgariS. I. admiSSa. l. Pronomen rei attractione transit ex accusativo in genetivum:
45쪽
a genus substantivum α Relativum pendet e praep0 sitione sententiae regentis Semper lite assimilatum est pro
46쪽
r Relativum obnoxium sit sententiae superiori Verbo.
b Genus adiectivum: Enuntiata die etiva eo agilius attrahuntur, quo pr0piu Snoti0nes regente Sententiae Superioris collocatae Sunt. In exemplis enumerandis huiu rei rationem quandam habeamus 0p0rtet. Attracti0ni enuntiationum attributivarum maxime favet, qu0 pr0110men relativum pSam noti0nem regentem e. g. prae-p0sitionem equitur Simulque n0men Sententiae primariae ad quod nuntiata reseruntur, proXimum Stat.
λ βελτιον libri. Cum vero ου genetivus relativi postulet nomen ad quod refertur, cum Oerstero scripserim βελτίω quod in litteris codicum maiusculis non ita multum ab ἐλτι os differt.' Ut structurae satisfiat, ad πολεμον supplendus est superlatiVuSut μεγιστον et συνεχεστατον a quo Suspenditur genetivus relativi αγν; plane enim simile cerni in exemplo I 3, 4, quod praecedit Critici perperam hucusque illum i , cum tractaVerunt.
47쪽
Quo loco ii omina sententiae regentis quae desiniuntur, in ipsam enuntiationem relativam transposita sunt, ut pr0nomini e propiora sint, quod iure grammatici inc0rporationem vocant. Nomen sententiae regentis quod determinatione indiget, in sine nuntiati relativi spectatur. Notio regen item ipsi pro- noni in relativo antecedit.' XXI 45, 8 εἰ ε ιυες ξ υ απολα:1δαυου It oi P ut1αῖ t
Similis quaedam positio cernitur:
Reliquae enuntiati0nes adiectivae n0mini ad quod pertinent,
λ Legitur in excerptis antiquis et Petre Selauis.
49쪽
Omnes uiuitiationes rei quarum coll0catio attractioni succurrit, pron0men in genere maseulino aut seminino exilibent; neque ei an id magis naturae generum quam casu Vertendum sit. Ideui videbimus in pronominibus relativis ex accusativo in dativum converSi S. 2. Pronomen relativum attractione traducitur ex
accusativo in dativum: a Ε nuntiata substantiva α Pronomen pendet e praepositione sententiae
b Enuntiationes attributivae quarum pro uomen in dativum adscitum est, Sunt hae: Praepositio ipsi pronomini relativo anteeedit simulque incorporatio quae dicitur spectatur:
50쪽
V0 ijῖ6 1ηκοvet in enuntiatum relativum quo determinatur, iniecta St. N0men in fine enuntiati relativi legitur:
In universum apud olybium attractae inveniuntur 50 enuntiationes relativae Bis Ι 63 4 et Ι 88, T)oecurrit formula v iuεῖ ἴσμεν κoli 1αbovetεc, Semel 3 li1εῖς ο μευ V l0, il). nuntiata relativa quae in Xeerptis posterioribus atque minus certis leguntur, universa in illum numerum recepimus. Quae enuntiatione ut iam supra diximus, non eiusmodi sunt, ut suspicionem n0bis inferant, etsi res quasdami εἰς .