장음표시 사용
21쪽
perrar attractioilem subiit. Etiam nominativus qui a p0etisndmquam et a pro Salcis posterioribus non nisi in enuntiationibus rei levissimis attractionem passus est, apud Herodotum iam assimilatus est et in genetivum c0nvertitur in enuntiat rei satis
Kροιο 69, nisi sorte, ut viri quidam docti v0luerunt, i delendum St. Assimilati illa nominativi apud scriptores non exstat nisi pronomen rei neutri u generi est et praedicatum enuntiati0nis rei repraesentatur verbo transiti v vel passivo, qua lege intereo Scriptore quorum Sus nobis cognitus est, Aristoteles solus se Solvit. Attracti non adest, sed nihil nisi prou0 meudem0nstrativum missum est his tribus l0eis: I 2 et II 8 :
nomina relativa in seriptis Herodoteis assimilata longe saepissime formam et o exhibent. Si formulam et bu i 1εῖς oliav et u a s h loci excipis, genetivus et i v ljφ' occurrit semel pron0minativo o 40 situs); in 24 enuntiatis illini ethi, est neutrius,3 0eis feminini, 4 masculini generis Genetivit της in , dativus et o tot neuti . in Tenuntiatis, ma80. I loco cernitur. Enuntiationes attraetae verbum semper in indieati v habent; ambitum duarunt aut trium vocum raro excedunt, ita ut saei lepro illis participia p0ni queant. Complures enuntiatione continent quattuor, una enuntiatio adiectiva IX I 20 quinque, et duo enuntiata quae Substantivi vices gerunt, i voces II ll8 et II 4). 3 enuntiati0nes attractae substantivi, 25 adiectivi generi Sunt non Semper relativum nomini ad quod refertur, Statim succedit, hic illic iam unum aut duo vocabula intermissa sunt, ut VI 87. Nonnullis igitur rebus usus Herodoteus iam liberior est, sed nihil0 minus campus attractionis n0n ita latus
atque extensus est. Nondum ut apud Sophoclem attrahuntur enuntiationes quarum Verbum initum coniunctivo utitur aut cum infinitivo aut parti ei pio coniunetum est; neque uSquam alter accusativus pronomini relativo adiectus est. Numerus enuntiali 0num relativarum quae attraetionem fugerunt, lautus fere est quantus attractarum. 2
22쪽
In libris Hippocraticis' n0 plus 7 enuntiati0nes attractae reperiuntur; in iis Scripti quae ad auct0ritatem Hipp0eratis ipsius redeunt, nullum fere XStai exemplum, paene omnia aetati p0steriori attribuenda sunt. In his libris posterioribus usus multo liberior apparet quam apud Herodotum. Praeter pron0men Simple c0mpluribus l0ci pronomen a περ, semel κοσος περ φυoto παtδίου c. 29 aSSimilatum est. Praedicatum non modo indicativum sed etiam coniunctivum et optativum induit. Verbum auxiliare cum infinitivo invenitur περὶ Ουohu IV c. 25 t αυτ λε70υτες tαδαλλοντα et oueto φ 1ελλυ, ἐρεε tu et in compluribus aliis enuntiatis similibus. Plus semel participium quod verbo sinit adiunctum est, pron0men relativum regit, ut Νόμος 26 Σαὶ u et m νους ' limo ς ραImum ρελoteto. Etiam nominativus neutrius assimilati0ne mutatus est περὶ νούσω I c. 2 υ ρ ω καὶ ε et si προσθε ειρηταtoici ρθεtρ011 avo et in aliis quibusdam exemplis simillimis. In scriptis Thucydidis attraeti multo frequentius adhibetur. 0niunctivus cum v quinquies, optativus cum v ter, optativus ine u semel in enuntiati0ue attraeta legitur. Uno
l000 VII 67, 4 pron0men relativum regitur ab infinitivo qui
ipse ad verbum finitum, quod est Verbum Sentiendi, Spectat. In una enuntiatione relativa pronomen pendet e participio, VII 4, 2 α ρ' re, ἔχουτε 'λθομευ. In altera enuntiatione VII 48, 3 relativum ad verbum finitum 80lum referri potest).
reducere ita ut pendeat ex σκοπουveti, aut e dativo ita ut pertineat ad tio et ευσαt, derivare consuetudini Thucydideaeaeque obluctatur. In attractione accusativi praeter obiectum externum bis obiectum immanens cui subest figura ety-m0logica, animadvertitur. 000 II 2, 7 citc tκ0at αυot αῖς ξοε Πρυ 'ς αυ μαχίας et o Φορμι ων παραὶεvEoiicit dativum lanon e accusativo subieet 0rtum esse sed idem fere atque ου αἰ quibuscum significare ut aeque atque loco il6 πλευο αυetες αυstv εξηκου et Eret Σά 10 . . . CompluribuSl0cis intervalli trium iniit quattuor 30eum 'pectantur interi Foerster mihi exempla illa quae ipse collegit, ii in89icerem, permisit. f. etiam iiisdem Ommentationis . 90.
23쪽
pron0men rel. 8Similatum et nomen sententiae superi0ris, ad quod pronomen illud refertur vel, ut in enuntiationibus substantivis, inter relativum et notionem ipsam attrahentem. Uno loco attractio ex Stitit, quamquam octo voces in iis enuntiatio parenthetica trium vocabulorum, inter enuntiatum relativum et notionem illam regentem interiectae sunt, VI 38, 3 6λα uv
enuntiati0num attractarum apud Thucydidem Valde auctus St, enuntiationum adiectivi generis Sque ad Septem, O to, OVem
I 22, I et V 37, 3), substantivarum in formula et V usque ad novem, undecim, duodecim VI 36, 3 voces. Una enuntiatio
substantiva V 4 l. ξυυε χωρησα lata ot γζίου καt UVEIρά αυτ D)du verba inita continet. 0nge plurima enuntiata attracta Substantivi generis Sunt. Ea enuntiatione quarum pron0men Xaecusativo in dativum adscitum est, simplici 0res et pauci 0res Sunt iis quarum pronomen in genetivum attractum St. Praeter pr0110men Simplex pron0men arta attracti0ne conVersum est. Gravissimum est, qu0d numerus enuntiati0num relativarum attractarum apud Thucydidem multo niaior est quam non attractarum
79 49). Qua re elucet attractionem redditam esse firmi 0rem. Apud Xenophontem y iterum progressus quidam Statuendus est, etsi hic minus in seriptis historicis quam in didaetieis, quae aliquid serm0nis Simplicioris in se habent, praecipue in Cyri Institutione, cernitur. Loe Oecon 2 l υκ V 0 GD κω
praedicativunt una cuni relativo assimilatum videmuS. Accusativus subiecti attrahitur in Cyri Instit. VIII, 46 πολλὰ . . . ovo Et r=αχθη Vcit rapta να. Nec deest accusativus etymologicus assimilatus uattuordecim enuntiatione S ael. attractae On-
24쪽
iunetivum cuin V Xhibent, quarum novem in Cyli Institutione, singulae in Cyri Expeditione Hellenteis, C0mmentariis, de Veetigalibus, Hipparchie leguntur. In Cyri Instituti0ne etiam duae enuntiatione rei attractae Sunt in quibus optativus iterativus recte repositus St. Undevicie pronomen relativum assimilatum apud Xen0phontem referendum est ad infinitivum, sive hic pendet ex verbo auxiliari sive e verbo dicendi, duodecim l0ei exstant in Cyri Institutione, reliqui in seriptis didaeti eis. Etiam e participi pronomen relatiVum SuSpenSum invenitur, semel in Expeditione, bis in Institutione Cyri, semel in Commentariis. Attracti apud Xenophontem etiam inveniti irin amplioribus pronominibus to et otic, quod semel in Cyri Instituti0ne I 3, 2 assimilatum reperitur. Certum hic apparet d0eumentum dativi pr0n0mini in genetivum traducti. nuntiatio est haec: Cyri Inst. V 4, 39 'rat V κα et D γυῖ0U
ad hunc locum recte adnotat ., obversabatur autem scriptori8 unimo stud dubie genetivus antecedens et si et Ticiet 1,υ, citi consentaneum videbatur etiam contrarium et nuru V Ttar Et quippe quod in eadem es8et ratione, h. e. pSum quoque a Noce πολλους penderet, omisso pronomine demonstrativo genetivo pronuntiare. Enuntiatione longiores attractae apud Xenophontem 110 animadVertuntur.
Usu hist0ric0rum explicato iam videamus, quibus legibus orat 0res Atticii hanc consuetudinem StrinXerint. Apud Antiphontem ambitus enuntiatioum relativarum
attractarum Septem voste n0 excedit. Uno loco coniunctivum, duobus asseusativum cum infinitivo cernimus. Accusativus obiecti immanentis assimilatus est in enuntiati0ne I 23 πω:0tκη μγ 003, v lμα πειθη, ω ηοικηκε et in quattu0r 0eis similibus. 0minativus II 6 2 ρῶγzες ε ἀυαvrt m T=DITΞ-zακῖα αυ et sic VIM *Ξc aetat v ειρητα ἐν et , v011m pronominisi et bis induit genetivum. 0 ita multae enuntiationes rel. ab attractione abh0rruerunt nec Sine cauSa. In perpallet Sorationibus Andocide is quae aetatem tulerunt quattu0rillarum irationum quae 'ub nomine eius traduntur ambaei CL Bolit mann de usu Antiphoiitis p. 10-15; de Andocide et
Lysia p. 30-34 et Sehulge de usu oratorum recentiorum.
25쪽
aut tres primae genuinae sunt, quarta Suppo Siticia est non plus quattu0 enuntiata rei attracta exstant. Priniae orationis sunt haec tria I 43 6 696 1ατα et i, θυορυ v v I E Tvu Volt I 47 6 υ ανιμα, m απ27ρα νευ 90 7M s X in i ηὸς SV. Quartum attracti0nis exemplum invenitur in oratione tertia quae ab offensione non libera est, III u Ati . . . t ὀ αυ
quadrat ad usum eius temporis, ad consuetudinem Thucydidis aetate etiam mai0ris qui haud dissimile enuntiatum item du0 verba sinita exhibens attraxit V, 4l 3 υν*χ υρητα ἐ*' ις' tDU κα ξυνεὶρα αvro. Sed certi aliquid de usu And0cidis statuere vi audebimus. Lysias satis exempl0rum ad usum digno Seendum nobis praebet, quamvis plurimae orationes perierint. Unum enuntiatum adiectivi generis attrahitur, quamquam undecim v0cabula amplectitur et c0ni unetivum exhibet exstat illiu in orati0ne
Attractio ibi admissa est, quia enuntiatum relativum in e0ntextu maxime nece8sarium est. Apud Thucydidem, ut supra indicavimus enuntiationes attributivae non longi 0res sunt novem vocibus. Comphiribus l0cis coniunctivus apud Lysiam invenitur. Etiam verbum finitum cum infinitivo apparet, ui IV 20. Bis figuram etymol0gi eam singularem in attractione deprehendimus, lodis XII 82 XIII 4. 0e VI l κα et απεφρονηκε sev Ξ Ου
subiecti ob redueendus esse videtur, ut B0hhnannus diss0lvit λ). In rati0ne vi formulam ex attractione ortam Sc v legimus. Praeter pr0nomen Simple pronomen σπερ assimilatum St. Nominativus numquam attractione in alium casum abiit. Usus Isocratis liberi 0r videtur esse. In orati0ne X Spronomen to assimilatur. Praeter infinitivum qui haud raro in enuntiatiatione relativa attracta ei nitur, ut XXI in compluribus locis etiam participium pars praedicati est. Praeter coniunctivum etiam optatiVu cum v apparet, una enuntiatio
3 Ci illitis disseitationis p. 33.
26쪽
substantiva 0r. XII 172 optativum exhibens 2 voces amplectitur. Aeeusativum subiecti semel or. IX 46), semel nominativum or. II 25 assimilatum deprehendi figura etymologie in attracti0ne occurrit X l. v ,' v, et li)υ, περt v, υπερ se adverbiorum instar adhibentur, ut or. X 20 X 47;XV l0l IV 56. nuntiati rei attracta or. XV 32 quae adiectivi vices gerit, decem Voce continet. Isaeus etsi non raro attractionem adhibuit, tamen, quantum l0eorum natura colligere possumus, lato fine ei vi concessit. Ε latius vagatur attractio apud Demosthenem, quin etiam frequentissime apud eum ccurrit. Ambitus enuntiationum attractarum u0 modo substantivi sed etiam adiectivi generis valde uetus est; maior ambitus in seriptis omnium reliquorum eriptorum qui usque ad hoc tempus investigati Sunt, non invenitur. In orati0ne Phil. III l enuntiati 08ubstantiva a περ c0 incipien non minus Sedecim vostes e0mplectitur: Πολλων, , αυδρῖς Abrivatot, orcu v0μεν uv
VIII 76 XX 5l XXIII 8 l. Praeter accusativum subiecti, qui pluribus l0 eis e g. XVIQT e0nvertitur, bis XXI 5 et
LVII 6 etiam nominativus commutatur. Non modo coniunctivus sed etiam plativus es. XVIII 6 in enuntiatis relativis attractis conspicitur. 0men relativo attributive additum Simul cum pr0nomine casum mutavit bis Phil. II T IVG2).
script0rum non permittat, ut attractionem Statuamus. Magis verisimile mihi videtur legere δι' v, quod Foerster proponit.
At post AElEA saei te exeidere potuit. Apud Aese hinem bis Ira et I lli accusativus subiecti, semel n0minativus I 0 assimilatur, semel etiam
dativus in genetivum traducitur, or I l l . . . , παρ' v 1Ξvp0ηθεις υκ ἀπολης η χαρ v. Brevi illa enuntiatio substantivi vices gerit et pendet ex praepositi0ne, verbum poηθει non multum differt a verbo transitivo ευ tot ελ, utvάvat latine:
udiuvetre liquem inua de causa n0 diffidite secundaria illa
27쪽
attractio irrepere potuit. Enuntiatio substantiva attracta in rat. III 24 quae incipit ab περ v, amplectitur non minus tredecim Voce S. In unica quae nobis servata est ratione Lycurgi, nullum attractionis adhibitae exemplum animadvertitur. Hyperides nonnullis ostis attractionem adhibuit. Apud Dinarchiani inter complura attractionis exempla unum I 76 reperimus in quo pron0men 6 6 aSSimilatum St. Venio ad usu ni philosophorum Plat0nis et Aristotelis explicandum. Phirimae enuntiationes quae in seriptis Platonicis λ)attrahuntur, ambitum quattuor aut quinque vocum non X- cedunt, Sed complures novem, duae decem v0cabula c0ntinent, duae et hae adiectivae etiam undecim et duodecim voces
Accusativus pronominis rel. 325y in genetivum 63 ς' in dativum abiit, quod cum usu reliqu0rum scriptorum convenit. Praeter aestusativum etymologicunt et accusativum Subiecti, qui quinquies in enuntiatione attracta cernitur, etiam accHSR-tivus anticipatus assimilatur, ut Ap0l. 29 B. Non admissa est attractio e accusativo in genetivum Tl ς' in dativum i ς'.
Nominativus bis Pol. V 465 D et Theaet i5 Α induit genetivum, semel Phaed. 69 A dativum. Hi etiam dativus in
genetivum commutatus est iiii enuntiationibus, quarum quattuor Verb0 vetu's χάνε tu utuntur, una προ cietur χάvειv-). t tractio illii
saeillime fieri potuit, quia vetusti0ribus temporibus apud Her0d0tum et S0phoclem δ) lveturχάνε tu cum genetiVo coniungitur, atque fortasse etiani struetur verbi simplicis
i CL dissertatione in Scriptam a Van Clees.' CL supra P. .
28쪽
distendi ibi omnino c0nservatam a de genetivo primitivo cogitandum esse cum an Cle es0 λ Statuere ViX poterimus,
quia Plato alibi semper avrυIχαυεt et arpo oetur χαvatur cum dativo e0nstruxit. Praeter pronomen ς etiam GTΞ9, GTtς,0 0ς In RSSimilatum est. Verbum enuntiati0nis rel. 39ὲς in coniunctivo 08itum St. Inter enuntiatione rei coniunetivum exhibentes quattuor sunt quarum praedicatum etiam compositum est ex verbo nito et infinitivo. Praeter hos quattu0rl0e0s in tredecim aliis enuntiatis attraetis verbum cum infinitivo exstat etiam dii infinitivi illic inveniuntur). Tria exempla exhibent optativum. Participium nusquam Videtur cum verbosuit ita coniunctum esse, ut pron0men rei regat. Omina pronomini relativo praedi stative addita una cum h0 pronomine in dial0gis Plat0nieis assimilata Sunt Semel unum Phaedi'.
semel adiectivum et participium Ap0l. 37 B vet et obeto δ'
aSS. app0Sita Simul in genetiVum abierunt. Inter notionem regentem vel nomen, ut in enuntiatis die etivis sententiae primariae et enuntiatum rei semel ex Ly8. 205 A ουτωυδ τι, ε ρη, et αθμῆ, oκρατεc sev 60 λεχε t enuntiatio illa refertur ad nomen sententiae Superiori S), semel quinque, quater quattuor Voces, Saeptu tres, duae aut una interiectae Sunt. In S0eraticis a dialecticis dialogis in quibus ratio dicendi simplex a magis familiaris est, attractio rei frequentius adhibetur et graviora enuntiata occupavit quam in ceteri dialogis. Usus Aristotelis' in hae re liberior quam omnium ceterorum Scriptorum St, qu0d semininum et masculinum genusi Ci dissert illius p. 45. η εντυγχανειν invenitur: pol. 4 B, Phaed. 61 B, 6 C, De re tibi. 329 B, Parin 136 Ε; προστυγχανειν Leg. VIII 844 B. R C1. Seliindier p. 34-46, 47, 9.
29쪽
pronomini rei etiam in nominativo apud eum attractioni ob DOXium redditur. Unum enuntiatum rotativum Rhet l36 bra)cuius pronomen neutr. l. e nominativo in genetivum transit, vel verbo agendi utitur. Nomen pronomini relativo praedicative adiectum, si attraetio fit ex aecusativo, simul convertitur, si ex nominativo, integrum remanet. Inter ea pron0mina rei quae in accusativo posita 88 debent, ViXquarta par attractionem est tigit. Accusativus quoque anticipatus assimilationem passus est. Etiam exemplum dativi in genetivum traducti invenitur, Anal. 08t. 64 37 Euet 6'ωυ
επtaetrita ης et δὲ otv MFf codice deteriores tu, C te corr.l. Hi quoque ind0les loci attractioni opportuna est. χρη ad τι similiter atque 'n' θει qu0d in exemplo illo Aeschine vidimus, proxime ad verbum qu0d accusati Vum regit, πρ&GIEt v, 0t Stu, lati etηοευεt, accedit. nuntiationes rei attractae in Scriptis Arist0telicis n0n ita longae sunt neque adiectivae neque substantiVRe. Epicurus quoque de quo nemo quaesivit, attracti0nem
gratam habuit. Attractionis pron0minis relativi ampli0ris genus vetustissimum cernitur his locis:
30쪽
Apud prosaico usus attraetionis multo frequentior atque amplior est quam apud poetas. 0nnullae attrahendi species ut attracti nominativi et dativi solum in ratione pedestri inveniuntur. Similiter atque in poesi apud Seriptores pr08aie08 hane c0nsuetudinem dilatari cognovimu8. Iam ei Serutemur fata attractionis relativae qualia saeculis Alexandro p0sterioribus fuerint ac primum quidem in scriptis Theophrasti, Polybii, Dionysii Halicarna Sei.