장음표시 사용
371쪽
i fens Augustini de duplici adjutorio,
ostendit alterius si rationis Auxilium. Cum autem adjunxit Gloria majore significavit majora Gratiae praesidia, quibus major illa gloria deberetur. Etsi enim videatur major gloria Diabolum
vincere cum solo illo Adjutorio sne quo, tamen non credit Augustinus fore, ut eo Diabolus ab homine lapso vinceretur, qui ab integro victus non fuerat. Quod saepe declarat Augustinus. Unde supra c. I s. exaggerat peccatum Adami, quod in tanta sit pace, ac beatitate commissum ubi tanta, inquit, erat non peccandi facititus. Quia enim satis explicet quantum malum it non obedire in re facili ct tantae potesatis imperio, o, tanto terrente supplicio RJam vero miserias, dissicultates invectas per peccatum in statum ruinae, nemo melius Augustino hisce libris cac posuit. Ex quo necessitas Adjutorii majoris, id est plane colligitur, ut par esse natura posset ad hostes undique oppugnantes vincendos. Hoc enim solet assumere Augustinus fundamentum, ad majus fortiusque auxilium asserendum. Num quae hominis es inquit alia miseria nisi adversus eam ipsum in obedιentia Uus ipsius, ut quoniam nolui quod potuit, quod non potes, velit 3 Quis enumeret qua multa quae non potest velit, si bi ipse id e Tmoluntati Uus ipse animus ejus, eoque serior caro non obtemperet ipso namque invito ct animus plerunque turbatur, caro dolet, ct meterascit, ct moritur, q3ιicquid aliud patimur, quod non pateremur inmiti, si voluntati nos, de Ura natura omnimodo atque ex omnibus partibus obediret Idem prosequitur .
372쪽
conferens miseriam hominis lapsi, cum integri selicitate. Hoc autem partium interse animi bellum, nunquam ullum esset, sinatura humana per liberum arbitrium in recti tudine, in qua facta est, perseiti set Nune me, δquipacemfaelix cum Deo habere noluit secum pugna infelix. Huc spectant nonnulla cxl. I . . . cio.&4 r. cap. i. lib. II. Nusquam tamen latii,s luculentiusquam cap. a. 3. 4 . ejusdem libri. Ex quibus nihil volo asterre, quod tot sunt Miam apta, ut necesse sit, integra pene transferre. Quorsum vero ista nisi ut inserat Augustinus cap. 2. Ab hujus tam miserae quas quibusdam inseris νιta , non liberat nis Gratia Salvatoris Chris Dei a Domini nostri In his malis a vivat Gratia, ut quanto Heliore,
tanto sortiore corde tolerentur. Et c. 23. Gratias autem Deo qui dat nobis Victoriam per Dominum nosrum Jtisu M CHRISTUM. Ut ea scilicet repararetur, ut ait t. l. L . . deterius mutata natura.
Cujusmodi autem e Gratia fuerit,is quam ab illa primi status diversa, patet ex modo loquendi Augustini de merito reparatione hominis lapsi c. α 6. lib. I . ubi usurpat easdem sententias, quas solet adducere ad probanda differentia utriusque Adjutorii. Sic enim: Non eos jam meritis, quandoquidem unioersa masse tanquam in mitiata radice damnata est, sed Gratiis discernens, ct liberatis non solum deseipsis, merumetiam de non liberatis, quid eis largiatur osen dens Meritis discretos appestat qui Adam integro similes cum solo Adiutorio sue quo operarentur nam libero eorum arbitrio merita tribuerentur, quod
373쪽
Mens Augustini de duplici lutorio,
saepe Augustinus repetit. Hujusmodi esset Adamus si
perseveraret, Angeli boni fuerunt praedestinati meritis propriis, ac secundum ea dissercti aliter ac homines in statu ruinae merentur, Honge alia ratione praedestinati sunt, cum non arbitrio sed gratia discreti sint qua in eis operante merentur, pia antecedente .cooperante, ut ea moti ductique, intra libertatem tamen, operentur. Quandoquidem in eis, inquit Augustinus ex eis Deus quid eorum culpa mereretur, quid sua grati mereretur moluit o-Ηendere. Ibidem. Unde constat interesse id inter merita cum Adjutorio fine quo, Semerita cum Adjutorio quo, quὁd illa humana arbitrio tributa, haec dona Dei ad eum relata habeantur. Hujus virtutis Gratiae nota est, quam Augustinus a stertc. 6. l. s. Si Deus ipse non interiore gratia mentem regat, atque agat, nihilprodes homini omnispraedicatio meritatis. HaC
sane discernitur Adjutorium quo ab Adjutorio sne
quo, acclan in isto mens agebatur, c regebatur,
uti ex illius definitione, Paradigmate constat. Eodem spectat illa ejusdem capitis sententia Spiritus sanctus operatur intrinseks, ut valeat aliquid medicina, quae operatur extrinsecῶs. Unde priorem illam, quam ego praepostere posui, Augustinus deducit. Confirmat alia celebris Augustini phrasis cum
Apostoli loco conjuncta c. I lib. II. Dicitur Doluntas Dei quam facit in cordibus obedientiu mandatis ejus de qua dicit Apostolus : Deus est qui operatur tu nobis o melle. Notissimus est hic modus loquendi legentibus Augustinum, cum de Adjutorio Ego agit.
374쪽
ouam hoc eodem cap. saepe inculcat. Jam vero quod tradit c. 23. lib. a. de victoria, quam justi de peccato consequuntur, eidem doctrinae suffragantur Nec iis hoc bello, inquit, mel demi.ribus nostris steretur facienda mi loria,sed de ejus Gratia de quo ait Apostolus: Gratii: autem Deo qui dat nobis victoriamper Esu M CHRISTu M. Redolet Aa gustini mentem hu)usmodi sententia qua nos docet nihil in nobis esse gloriandum. mo solet ex Cypriano desumpto hujus modi ratiocinat onem claud cre. Et nos istam quoque loco Augustini illustri ex c. ult. lib. ultimi petito omnino simili ei, qui extremus estia lib. de Corrept.' Gratia, coronemus. Pri .mum liberum arbitrium quod homini datum est, quando primum creatus Is rectus, potuerit non peccare, sed potuito peccare : θ autem nomissimum, id I Beatorum, e)potentius erit, quo peccare non poterit. Servandi autem gradus erant Dimini tineris, ut primu udaretur liberum quo non peccare posset homi novissimum quo peccare non posset atque ιllud adco arandum meritum, hoc ad recipiendum praemium pertineret. Sed quia pecca vi sa natura hoc rem maxime contineto eum peccare potuit, largiore Gratia tiberatur , ut ad eam perducatur libertatem, in i a peccare non possit Sicut enim prima immortalis fuit, quam peccando Adam perdidit, posse non mori novissim erit non pse mori, ita primum librum arbitrium posse non peccare, vissimum non posse peccare. Si erit inam sibilis Doluntas pietatis , equitatis, quomodo est suetι citatis, nam
utique peccando, nee pietatem, nec felicitatem tenuimus,
375쪽
is Meus Augustini de duplici adjutorio,
moluntatem mero felicitatis nec perdita felicitate perdidimus. Haec Coronis imposita est ab Augustino doctrinae iis libris traditae. Et sane ex tot locis euinsensum conflavimus, quem geminum alterius redacti ex capitibus libri de Corrept. Gratia dixerim, nisi quod simul editi non sunt cum hi libri priusquam ille lucem viderint. Caetera germani, imo gemini sunt, adeo ut quod ille alius de duobus Eloquentiae Principibus praeclare, ego non inepte de duobus illustribus locis usurpem hunc de Civitate Dei illi de de Corrept. Grat eripuisse, ne esset primus, illum huic ne esset solus Tam ex integro illi consentiunt: tam se indiscreta similitudine mutuo repraesentant.