장음표시 사용
251쪽
175 συνεσίου κατάστασις 176 o αυτου μιλία 179 γρηγορίου ἐπισκόπου νύσσης περὶ τῆς του σώματος μῖν κατασκευης
187 πλουτάρχου περ της ἀλεξάνδρου τέχης η ἀρετης 193 λόγος β
20 λιβανίου σοφιστο πρ0ς τους βαρυν αυτον καλέσαντας 211 Tρίς με τυραννησαντα κτλ. - 11th. al. XI
Liso flatius octiones varias ex hoc codice ad oratio-1 De hac classe codicum qui epistulas Iuliani continentcs Bide et uinoni , Recherches surda trai tition manuscrite des leti res de rempereur Julien p. 8 sq.
252쪽
nem προς τους βαρυν αὐτ καλ. in marone codicis Bar-berini v supra, p. 33 adnotavit Maae non Solum eum cum multis aliis ad xemplar deperditium n rediro sed etiaan inmiaribi is vulis in lilaatum et interpolatum esse evincunt ago anno 189 eum tractavi. ΙRI Si qua emanu quo necessu ii sinis vinculo hi 29 codices qui orationem πρὸς τους βαρυν αυτον καλέσαντας continent, cohaereant, lineas cardinale stemmatis easdem tuas in BG cf. p. 70 esse facile apparet. Itaque Otissimum csui locus iis codicibus qui se non continent,
facta, Ρος aphis perierunt, quomim ex uno ni fluxerunt Vindobonensis et Parisinus Suppl. . 656, ex alter autem plumis codices. Quorum unus o periit, fons communis
codicis depor lui p), e quo fluxerunt Uctinas gr. 126 et Marcianus XC 2 et Vaticani gr. 2 petiit alter q), lans codicis onaeonsis 101 Oti oboniani 69 Liaurontiani Lim20. Reliqui codicus Laur LiVII 44 XXXII 13; arisinus 3016, Vaticani 41 6 1835, donique Baroccianus 19
Via virecta e n manasse videntur. Ε Barocciano excerpti sunt codices Cantabrioensis anno 16 29 et Liangba,inianus, quo duo a poWapha, factis Sunt, unum ab Olenno, alteriima Wolfio. Huius necessu udinis imaonem hoc tibi sis naante oculOS 1 ponet.
253쪽
254쪽
Ad ap0naphulia autem' restituendum sufficiunt codex Chisianus, Augustantis, a lacinus, Barberinu S, Μ arcianus 37; item ad c codices Vindobonensis, Urbina n. 126, arcianus XC 2, onacensis'. 101. Aetate sane reliquos qui e n fluxeriint codicos superat Liaurontianus ILVI 44. Sed quoniam tam ne glogentor et inscii descriptus est, ut in una tuaque fere
Nequo Baroceianus ullis splendet luminibus, ut denuo conferendus fuerit; satis est lectiones eius ex edidione princip0 Fabriciana Fabr attulisse, is tenendum est hanc minime in omniuus codicis ipsius Scripturam reddere. Neque, quantum e Speciminibu iudicare licet, meliores sunt reliqui eiusdem familiae Odices.
fido superat. Quamquam rati non corporis finibus circumscripta
manSit, sed etiam in ecloga recepta est, tamen, si excipis locum p. 254, 68q. siti fortasse ab auctore florilegii paululum mutatu est, et mentionem genetivi ἐπιπάππου μ p. 241, 14 occurres , in lexico Vindobonensi anno 1343 ab Andrea Llopadiota consarcinat p. 57, 3 factam, nullus locus in florilegiis vel apud grammatico Ditistur. Rei sitius textum sititioni pringipis cum Versione latina,
Oleares a Fabrici cf. p. 231 facta, ex ingenio ), postea,
etiam coiticibus Augusta no t Monaesensi adhibitis multis locis emendavit; quo magis dolendum est quod nihilominus textus editionis culpa uxoris hie illic editione prineis, deterior AESt. Μοnnerius cuius de editione impressa Sed nunciuam
fora, mi 88a, supra p. 15 rettuli, p. 194-235 nihil nisi
textum praebet Reificianum hic illic tenta tuim, sed iusquam emendatum. Nonnulla vitia Sintenis, Colaetus, Gasda Sustuleriint 1 Animadv. V 2014 1. 2 Cf. p. 76 3 CL . 78.
255쪽
1. Ἐδ δε βαρυς, ως δε ἐπαχθής, ἐρηταί τισι περὶ μον ὁ δ' ἀπαγγέλλων Ἀνδρύμαχος ν μνυς,
ἐπιστευετο δ αν καὶ ου ομνύων καλός τε ν ἀγα- θος καὶ μῖν ταῖρος καὶ ου ηδέως τα τοιαοτα ἀκουσας ουτω πλεῖστον ἀπεῖχε του - ουκ εἰρημένα πλά- , 172σαι αν ποτε κατ μου. προκαλοῖμαι τοίνυν αυτους
256쪽
2. Καὶ προτον μὲν κεῖνο θαυμάσαι 1 αν δικαίως, πῖς εἰς τον παρελθύντα χρόνον ουτω οντα μακρον ου ηλθε ταυτὶ τα εγκλήματα. ετερα μεν γαρεῖρηται πολλὰ ψευδη μεν και αυτὰ καὶ παρὰ ἀνθρώ- πων χθρον, οἷς αἰσχυνεσθαί τε στερον συνεβη καὶ μόνον ου εἰς γόνυ κατενεχθεῖσιν ἱκετευειν συγγνώμην ἔχειν αυτοι μωράνασι, καὶ σχον, τουτὶ δὲ νυν εἰσηλθεν ἀναμεῖναν βδομον καὶ ἐξηκοστον τος 3. ου γὰρ δη στιν εἰπεῖν, δε λεγόμενον ἐλάνθανεν, σπερ υδε 10 ταλλα της τε γὰρ 'ων λεγόντων Ἀσελγείας αν μηκρυπτειν ευνοί τε ημῖν πολλοί, παρ' et αν ἐπυνθα
R 173 νύμην. I. - ουν χρὴ νομίζειν, τι νεώτερος μενων 4πιστάμην σωφρονεῖν, Ἀροῖουσης δὲ της λικίας διεφθάρην. αλλὰ τοὐναντίον εἰκος ν, ληξαί με νυν, 15 εἰ και πρύτερον ἐπαχθὴς ν δεινος γὰρ παιδευειν καὶ ἐπανορθουν ὁ χρύνος. 5. ἀλλ - ἐμαι, τοιοOτύν ἐστιν
απαντα ταλλα διεξεληλυθύτες, καθ' εκαστον αυτον ἐρυθριάσαντες, ἐπειδὴ σιγῆν ου δύνανται, φροντίσαντες ουδέν, εἰ μηδεν ἐροοσι πιθανον, ἐπι τουτο ἐξηνέχθη-s σαν, πως αυτοῖς φευγουσι τὰς ἐμὰς συνουσίας εἴη λύγος,6 χαρυς ἐγώ. τί ουν ἔστιν ἀκουειν των ἐπι των
257쪽
οὐ οστις αν κείνοις αυτον ουον εν ἐς ἐξεστι τοιοντων ε τελει και δυνατων κρείττων, ἀξιώσειεν εἰναι;
ο φιλοοσι μεν μου καὶ Ἀφθαλμους καὶ κεφαλὴν καὶ Ἀχεῖρας, εἰ καὶ μη σφοδρα φιλουσιν αυτόν, Ἀχοντες δ'ουδεν Ἀλαττον ἀπέρχονται που τοινυν ο βαρές εν τοι προς τους αρχοντας. ἀλλ ισασιν παντες, mi τε εἰσιδεν κααζάνω παρον ς τι κάλλιον, καὶ μεθ' ων ἀπαντα και προπέμπω, και τίνων ἀποσχιζόμενος, ῶν 10 ἐλκύντων με παρ Ἀαυτους πολλάκις ουδεν μὰλλον R 174υπακουσας φαίνομαι. και τί ταυτα λέγω. λέγειν ἔχων το γραμματεῖον Ἀκεῖνο, i διεωσάμην, πως μησεμνύτερος γεγενῆσθαι δοξαιμι καίτοι γε πηρχε λαβόντι δεινὰ πάσχειν λέγειν ουχι βαδιζόντων παρ' ἐμε asτων τὰς αρχὰς εχόντων και θυρυβου loe πιπλάναι τὰς των ἀρχόντων καταγωγάς, οπότε παρ' υτους ἐρ-
χοίμην. ἀλλ' υδέτερον ἐβουλήθην ουδέ γε γησάμην
μεγα οὐδε ται διὰ τ0ν τρόπον μου τιμαις Ἀξίωσα R 175προσθεῖναι τὰς ἀπ' ἐκείνων των γραμμάτων. 9. θέ 20λησεν Ἀρχέλαος ο γέρων ἐλθεῖν ς ἐμέ. διεκώλυσα
258쪽
242 LIBANU O ΤIONES μενος. λθεν Ἀρχέλαος ὁ ἀδελφιδους Αρχελάου λαθών
γε καὶ ἐλυπησεν ἐλθὼν κά του ηκουσεν αὐτο καιε ε Σαπορα δε καὶ οὐλιοι καὶ Βίκτωρες ἀρρω- στουντος ου ἔχοντος φυγεῖν ἡ κον. ἐγ δ εἰς γην ὐπ' αἰσχύνης βλεπον, ἐργω δηλον ποιον, τι τη τιμῆβαρυνοιμην. 10. υλλὰ βαρύς εἰμι του γένους μεμνημένος. ἐμοὶ δε πηρχε μὲν πλην λίγων κομιδη λέγειν πρις απαντας - νεκα γένους οὐδ' ἀντιβλέπειν ἔχοιεν αν10 προς ἐμέ, εἶπον δὲ οὐδεπωποτε οὐδε ἐπήρθην ταῖς εἰκόσιν - οὐδε ταῖς λειτουργίαις, ἀλλ' ἀρκεῖν ηγησάμηντο αὐτα μῖν συνειδέναι τὴν πόλιν, τοἐς δ' αλλοις ως οὐδὲν φαυλοτέροις εἰς γένους λόγον ὁμιλον διατελο 11. πάππου δε καὶ ἐπιπάππου μνησθηναι μεν 1 ὁμολογο καὶ πολλάκις, μνησθηναι δε οὐκ ἐπὶ τούτοις, ἀλω υτι τω μὲν καὶ μαντικὴ γένοιτο τέχνη προ λέ- ροις ἀγαθοῖς, παρ' ἐς προμάθοι et βιαίως αὐτω τους R 176 ἱεις ἀποθανεῖσθαι Ἀους καλούς, θατέρου δε τὴν περι οὐ παῖδας ἐπιμέλειαν πολλάκις διηγούμην δι' et ην ῆλθε μεν εἰς Ἀπάμειαν αυτος, ηγαγε δὲ πείσας πολλοῖς χρήμασι σοφιστο σθένος, ἀπέφηνε δε θαυμαστοὐς
259쪽
LIBANI ORA HONES 243ους γέννησε, τους της ἐμῆς μητρος ἀδελφους καὶ ταυτα διεξWιν ου ψιλης χάριν ευφημίας, ἀλλ' 1τως πατήρ τις ἀκουσας ζηλώσειεν.12. Ἐν τοίνυν τη νεύτητι διεφυγομεν α μὴ πάνυ ράδιον, και τούτου μάρτυρες προς τοι πάντα ἐπιστα Ἀμένοις θεοῖς ἐσί μοι των ἡλικιωτον οἱ ζῖντες ci τι, νυν μεν σαπροί, πύτλ δε χν Θμεν χνώχλησα οὐν ἐγω τι μνήμη της σωφροσυνης εἶπον αξιος εἶναι διατουτο τιμῖν; A ους ἐξην μάρτυρας καλεῖν. ἐκάλεσα 13. εἰ δε μη τουτο των περὶ τους λύγους ἐμνημονευσα 10 πόνων η τον ἐνταOθα η τον τέρωθi η ς αγύμενος Ἀθήνησιν π της ἀρχης επὶ τον θρόνον φυγον τούτων ου οἴσης νάγκης ἐμνημονευσα, λαμπρύνων αλ- λως ἐμαυτόν. ου ἔστι, παρακλησεως δὲ 4ῖνεκα τοῖς νέοις πολλάκις - οἴνομα τουτο ὁ βαρψς κιστα αν 15
14. υλλα του παρ ετέρων λύγους ὁντας σπουδαίους ου τοιούτους ἐκβάλλω ταῖς εἰς ἐμαυτον εὐφημίαις εγωτον δεινα σοφιστὴν ἐνί-
σπουδαιοις - a τοιουτους - Is post ευφημιαι signum inter rogationis delevi cum Gasda, 16.
260쪽
κησα καὶ τον δεῖνα πεστόμισα καὶ τον δεῖνα κατέβαλον και τι δεῖνα κατεπαλαισα καὶ τον δεινα φευγειν νάγκασα και τους εν Αἰγυπτφτους πολλους καὶ τους Ἀθήνησι τους τρεις εἰς s φόβον κατέστησα, καλούμενος π της ν κατέρα βουλης. 15. υχ ετέρων ταOτα ἀπαγγελλύντων μεμαθηκατε ει δ' οὐκ ἀπήγγελλον, γνοεῖ αν νεκά γεμου τας νίκας. επε και περὶ των εἰκένων και ν υπὲρ αυτον γνωσαν ου μικραί τινες ουδε ὀλίγαι πόλεις, ουπωR 177 μεν Ἀκηκόατε πευσεσθε δ' ἴσως, ου μὴ ἐμου γε λέγοντος 16. καίτοι τοιούτου γε ἐύνπερ οἶδε φασὶν ἀνθρώπου τί ποτ ην πάντα τοπον καὶ ο ι νον εμπιπλάναι των τοιούτων ρημάτων και μέρας γε κάστης,
τοτ προ μεσημβρίας, τοτε μετ' ἐκείνην. 15 7. Καὶ μην και στις γε ευ ποιήσας πολλάκις μνημονεύει της χάριτος, βαρές, εἴπερ ἐγγυς μὲν τουτοτου ὀνειδίζειν, λυπηρον δε ἐκεῖνο σκοπῖμεν τοίνυν, εἰ μη ευ πεποίηκα την ἐμαυτο0, δεσμον μεν ἰσχυροναπορρηξας - με κατέδησε βαε ιλεως ψηφος ου πάντες