De veteribus finibus romani patriarchatus disquisitio Antonii Octaviani

231쪽

ut appellantium im roba resina ne euat, quia nulla Patrum de itione hoc Ecclesias derogatum est Africanao, ut scilicet in Asriea

damnati communioni Romae reddantur. Nec vero mirum Afros sic esse Ioculos: canones enim

Sardicenses penitus ignor aut, et eos quos Lo- simus ad tuendas appellationes ceu Nicaenos protulerat, in exemplaribus Nicaeni concilii ex Alexandrina , et Constantinopolitana urbe transvectis minime repererant. II. Nulla erat de ap-i Hationum jure Asris quaestio, quod supremae Romanae sedis dignitati dcnegari non posse bene norant, sed tantum de modo appellantes excipiendi. Non enim ajunt Romanum Pontificem nulla jurisdictione, nulla potestate in Ascorum controversias Praeditum esse, nec Proinde Posse illas ad se avocaret ast illud in eadem epistola observant, judicium transmarinum, Seu Romanum haud legitime, ac recte Posse e emeri, Cum vix, ac ne Vix quidem res, atque facta, absentibus necessariis testibus, probari queanti Ou modo, inquiunt, ipsum tranδmarimum Dd eium ratum erit, aia quod testium nἄcessarias personas Mel P Pter Ssxus, MEI Pro ter a nectutis in mitatem, multis aliis infereti rentibus impedimentis, adduci non poterunt p

232쪽

Quibus quidem verbis declaranu, se idcirco non habere ratum, ac legitimum transmarinum ii dieium , quod necessarii testes desint , non vero quod jurisdictione careat Pontifex. Ε

demque de caussa a Caelestino petentes, ne ex Africa. venientes facilius admittere velit, subdunt: ne in sua Proνincia communiones auuenti altia Sanctitates pel festinato , MEI Prammmm, Mel in biω ςi antur communioni restitui. Ergo non obscure iudicant Romauum Episcopum Posse appellantes a sententia synodali absoIVere, modo non festinato, et Praepro em , sed mature, ac servato legitimo judicii ordine eo rum caussas discutere fas siti III. Moleste sane tulerunt Africani Praesules Lotimum inter alia suis lagatis mandasse, ut in Concilio de Episc Porum, et aliorum appellationibus ad R. Eceso siae Sacerdotem ageretur : verebantur enim, ne novo hoc edito statuto, improbi, ac scelesti homines ad nova, atque atrociora admittenda iacianora Apostolicae sedis patrocinio abuterentur, eum haud difficile eis esset crimina Romae occulere,

et absolvi ; quemadmodum reipsa Apiario bis successit. At iidem tamen facile patiebantur Episcopos, praesertim iniquis Metropolitanorum, synodorumque sententiis offensos, ad Pontificem

233쪽

Provocare , ut ita iniuste damnatis tutum per fugium pateret. Quod profecto vel ex uno Antonii Fussalensis Episcopi Acm abundo ostendi tur: etenim hic Paucis ante annis, quam Apiarius a Caelostino absolveretur, ad Caelestini decessorem Bonifaciuin a Numidiae synodo appellavis ἔimo, quod majus est, ut scribit ad Caelestinum Augustinus, ab ipso Numidia Primate, qui sor asse synodicain sententiam improbaverat, Pontifici nil commendatus I). Fallitur autem quisquis dicat hoe eo temporis spatio contigisse, quo

Ahi Episcopi, literis ad Bonifacium datis, pr

miserunt se rasimi mandatum servaturos, done

ex Oriente eum Graecis Nicaeni concilii exemplaribus legati redirent. Nam constat Ιegatos Alexandriam, et Constantinopolim anno 419. profectos, atque inde in Africam cum Nicaenis

codicibus eodem auno, aut ad summum anno insequenti reversos esse: Antonium vero Fussa sensem ad Romanam sedem provocasse triennio,

234쪽

quam citavimus, epistola Augustinus aperte significat, confirmata fuisse ab Apostolica sede

plura judicia in Africa de Episcopis acta; qu

rum certe aliquos ad Pontificem appellasse minime ambigendum videtur. Praetereo vero quod Africanae Ecclesiae eum reliquis occidentis iis omnibus subscripserunt, quae Romae a Jalio , et Innocentio sunt gesta, cum Athanasii, et

Chrysostomi patrocinium susceperunt, qui inique ab orientis synodis Episcopatu fuerant dejecti :quare prohibere haud poterant , ne. sui Episcopi

contra las damnati Pontificis opem implorarent. Reliquum tandem est, ut argumento ex Asri- Cano canone u8 petito occurramus. Is p secis sic se habet: Placuit, ut presbiori, diaconi , Mel cetori inseriores clerici in caussis , quas habuerint, si do judiciis Episcoporum auonum questi fuerint, Olcini Episcopi eos cum Co sensu sui Episcopi audiant, et inter eos a

Miant adhibiti ab eis Episcopi: quod εi et

ab eis proMOcandum putaverint, non Proso ne iaci tranSmarina judicia, sod ad Primatos suarum P Minciarum, aut ad unipersa n- citium , sicut et iam is acie se consticulum est. Ad transmarina autem qui puta ritu ellandum, a nullo intra Africam ad com-

235쪽

munionem auscipiatur. Eadem serine in canone 225 leguntur, praeter ea verba sicut de Epi-S με sciem constitutum est, quae in hoc altero desunt: unde videtur adversariis negari non Posse, appellationes ad Romanam sedem interdictas in Africa omnino suisse. Et re sane Vera omnes, quantum scire adhuc licuit, rece

tiores scriptores tam qui pro appellationibus ad Ρontificem decertant, quam qui eas oppugnant, in hoc plane conveniunt, ut transmarina judicia Asricaui codicis pro Romanis accipiant. Quare eam exceptionem, quam canoni 125 ad didit Gratianus, nisi foris Romanam sedem appellaUerit I), risu esse dignam asserere non

dubitavit Cavallarius , quasi, inquiens, . Afri

ad transmarina a Pellantes aliam, quam Romanam aedem a Pellarent sa). Hanc autem communem interpretationem secuti pontificiae auctoritatis defensores, etsi varia ingeniose, a subtiliter ad explicanda Africana decreta excogitarunt , nihil tamen afferre adhuc valuerunt , quod omnibus prorsus satisfaceret. At statuere omnino oportet alio Plane sensu, ac vulgo sit,

236쪽

objectum canonem esse interpretandum , ut nempe ad transmarina appellare non sit ad

Pontificem, sed ad Imperatorem, sive ut aliter dicebatur, ad Comitiarum provocare. Quod ut Planius fiat, altius est res repetenda. Iam inde ab synodi Sardicensis aetate Episcopi praesertim Afri ad Imperatoriam aulam se conferre QIebantvo1 ad divitias, et honores adipiscendos, vel ad alia gerenda negotia : quapropter illius synodi Patres, instante Graio Carthaginiensi Iletropolita, hujusmodi occurrere malo Per Plures canones studuerunt I). Sed quia Sardi me statutum aut nunquam in Africa fuit receptum, aut si receptum , Paullo post exolevit, Innocentius Pomiisex initio quinti saeculi decrevit Severiori sanctione cohibendos esse Episcopos, qui nulla n cessitate adducti ad Principis aulam proficisce-xcntur ; quod quidem Innocentii decretum ab Africae synodo stat confirmatum , ut legitur in codice Ecclesiae Africanae: Recitatase sunt Iiteras Papae Gnocentia, ut Episcopi ad transmarina Pemere facit e non debeant ; quod hoc imum

Can. 8. 9. Io. . II. et I a. ex interpret. Dionysii Exigui.

237쪽

Episcoporum sententia conssumatur si . Ubi vides idem esse ad tranSmarina PerFere, atque

ad Comitiatum porgere; quo pacto Asti Episcopi alibi loquuntur sa): Si Episcopus , inquiunt,

accipiens formatam ad Romam , et tacens necessitatem, qua ad Comitatum illi permn m , soluerit statim , ad Comitatum PerWre, a Communione remoνeatur. Ex quo canone etiam discimus post Innocentianum decretum eam P nam in delinquentes esSe Statutam, ut a Communione secernerentur. Deinde quia dissiculter tolli poterat inveteratum malum , Post Innocentium Losimus Pontifex anno 418. inter alia, quae Afris servanda mandavit, cavit ne ad G-

mittitum Episcopi i ortune navigarent ' quem- fadmodum ex ipso Africano codice habemus s5). Hinc et alio canone generatim fuit sancitum: ut quicumque ab Imperatore comitionem Des clorum publicorum Petierit, honore Proprio pripetur 4 . Itaque cum eanone 28. legimus aci

238쪽

transmarina appellantes a communione SemOVendos , nulla adest ratio, quamobrem ad rin-

tisicis judicium potius, quam ad Comitatum confugientes ibi designatos eredamus. At enim in epistola Asricani concilii ad G Iestinum dubio procul judicium transmarinum

pro Pontificis judicio sumi dobet sa) : cum igitur

Vocabulum hocce transmarinum ambiguae Sit notionis, unde nosse datur idem in objecto canone non esse de Romana sede intelligendum Z Nimirum plura id suadent, quae breviter nunc eπο-nere necesse est. Primo enim vix credi potest Afros Episcopos , quos tantum honorem , tantamque reverentiam Apostolicae sedi exhibuisse supra vidimus, ita illius auctoritatem , majestatemque contemsisse, ut ejus opem implorantes communione indignos haberent; praesertim cum Pontifices si minus ut Patriarchas, at Certe ut supremos Ecclesiae Pastores revereri debuissent. Longeque minus credi potest, Pontis is legatos, qui Carthaginiensi generali concilio anni 4 I9. interfuerunt, et relato canoni una cum aliis Afri canae Ecclesiae subscripserunt sa) , isthoc de cretum Petri cathedrae tam probrosum calculo i) Gan. Eccles. Afric. 138. ibidem. αὶ Can. 133. ibidem.

239쪽

suu confirmare Voluisse ; praesertim cum in eo concilio et ipsi appellationes ad Pontificem strenuo ira inti sint, et PP. Africani in usque ad legatorum reditum casdem admissuros spoponderint. Prao orea plures Episcopos, aliosque inscriores clericos Asri canae dioecesis ad Romanum judicium ProVO Me, corumque quorcias benigne a radiisse Pontificos ant hac narravimus: sed neque illi appellare ausi suis Sent, neque hi appellationem excepissent, si gravi ima Poena, qualis erat Communionis privatio, op pellanios maneret. D inde in eodem Canone, POSt- quam presbyteris, aliisque clericis ad transmarina judicia appellare interdicium suit, addita sunt haco verba : siciat et de Episco is samst con stilulum est; at ne semel quidem in toto eodico Alii cano inveniuntur vetita ad Romanam Ecclesiam Episcoporum Perfugia. Quin imo Augustini aptate , DO SCilicet tempore , quo in unum corpus Africam canon eq suerunt redacti , Persuasum habebant vulgo homines fas esse Afris Episcopis, qui iniuste a suis damnati erant , ad Pontificem provocare. Namque is quadam sat longa opistola, qua dc Donatistarum impudentia , at tuo in schismate obstinatione agit , de Caeciliano Carthaginiensi Episcopo ab illis damnato loquens t

240쪽

AEques mim , ait, de preειν riS , Gut aeraconis, aut inserioris ordinis clericis , ερὰ colimis ambatur, qui possctne aliorum collegarum judicia , praesortim A Ostolicarum Ecciasia

Tum Caussam suam inturam recte cire. En

helo apertissime tradit Africanus Doctor Carthaginiensem Episcopum ad Romanam Ecclesiam hane enim sostolicarum Eccusiarum nomine intelligi ex epistolae contextu manifestum est ) appellare potuisse. Denique , quod Caput est, Fulgentius Ferrandus Carthaginiensis Diaconus qui sub Iustiniano in Africanae Ecclesiae usum Breνiationsem canonum consecit, aliorum . conciliorum canonibus otiam Sardicenses de appellatione ad Romanum Episcopum adjunxit sa). Non ergo vetabant ad Pontificem provocare Afri Cani canones : si enim secus seret, minime Afri eodem tempore pugnantibus inter se decretis uti potuissent. Quocirca Petrus de Marca, licet Pontificiis appellationibus admodum insensus, unius

tamen Ferrandi auctoritate adductus est, ut Sa dicenses de appellatione canones admissos esse in Africa saecuIo sexto statueret a . i) Num. 69 , et 6O. αὶ Lib. VII. δε Concorae cra. II.