Perí hierōsýnēs (De sacerdotio) of St. John Chrysostom

221쪽

VI. VIIIJ DE SACERDOTIO 137 βαρύτερον το πτηνον ἀπερργάσαντο κά θυμος δὲ προσπεσων καπνοὐ δίκην τὰ ενδον κατέσχεν παντα.

IX. 36Ο. Τί αν τις εἴποι τας ἐκ της λύπης βλάβας, τὰς βρεις, τὰς πηρείας, τὰς μέμψεις, τὰς παρὰ των μειζόνων, τὰς παρὰ των ἐλαττονων, τὰς παρὰ των συνετων, τὰς παρὰ των συνέτων 36Ι. Τοῖτο γὰρ δημάλιστα το γένος της ορθης ἀπεστερημένον κρίσεως, μεμψίμοῬόν τε ἐστὶ καὶ ου αν ευκόλως ἀπολογίας ἀνάσχοιντό ποτε. 562. Τὸν δε προεστωτα καλως οὐδετούτων δεῖ καταφρονεῖν, ἀλλὰ προς παντας περὶ ἄν αν Io ἐγκαλῶσι διαλυεσθαι, μετὰ πολλῆς της ἐπιεικείας καὶ πραότητος, συγγινώσκοντα μαλλον αὐτοῖς της ἀλόγου μέμφεως η ἀγανακτουντα και οργιζόμενον. 463. Εἰ γὰρ ὁ μακάριος IIαὐλος - κλοπῆς πόνοιαν λάβη παρὰ τοῖς μαθηταῖς δεισε, καὶ διὰ τοὐτο προσέλαβε και τέρους εἰς ετην των χρημάτων διακονίαν, Πνα μη τις μἁς μωμησηταί, φησιν, εν ῆ ἁδροτητι ταύτη et διακονουμενη φ' μῶν πως μὰ Ου πάντα δεῖ ποιεῖν, στε τὰς πονηρὰς ἀναιρεῖν ὐποφίας, καν ψευδεῖς καν ἀλόγιστοι τυγχάνωσιν ὁσαι,

κἄν σφοδρα της μετερας ἀπέχωσι δόξης 464 Οὐδενος o

γ ν αμαρτηματος τοσοὐτον Τμεις ἀφεστηκαμεν. Oσον κλοπης ὁ Παυλος - ' ομως και τοσοὐτον ἀφεστηκως της πονηρῶς ταύτης πράξεως, ουδε ούτως μέλησε της των πολλῶν ὁπονοίας, καίτοι λίαν ούσης ἀλόγου καὶ μανιώδους. μανία γὰρ ν τοιοῖτον ὐποπτεῖσαί τι περὶ της μακαρίας as καὶ θαυμαστης εκείνης ψυχῆς αλλ' ὁμως οὐδεν ῆττον καὶ

222쪽

is Cis YSOSTOMUS NI Ixταυ ης MN ποφίας της μως λόγου καὶ ην οὐδεὶς Mμη παραπαίων ὐπώπτευσε, πόρρωθεν αναιρεῖ τὰς αἰτίας. καὶ ου διεπτυσε την των πο λων ανοιαν, ουδὲ εἶπε Τίνι πιι ἁν επελθοι ποτε τοιαῖτα περὶ μων ὐπονοεῖν, καὶ ἀπο των σημίων, καὶ απὸ της επιεικείας της εν ῆβω, πάντωνήμας καὶ τιμωντων καὶ θαυμαζόντων ἀλλὰ πῶν -υναντίον καὶ προεῖδε καὶ προσεδόκησε ταυτην την πονηρὰν

inroνοιαν, καὶ πρόρριζον αὐτὴν ἀνέσπασε, μαλον δὲ Ουδὸ

φυναι την ἄρχην ἀφῆκε. δια τίς Προνοουμεν γάρ, φησι,

et καλὰ ου μόνον ενώπιον Κυρίου, αλλὰ καὶ νώπων ἀνθρώπων. 365. Τοσαύτη δεῖ μαλλον δε καὶ πλείονι κεχρησθαι

σπουδη, ἄστε' μόνον αἰρομένας κατασπαν καὶ κωλύειν

τὰς φημα τὰς ου ἀγαθὰς ἀλλὰ καὶ πόρρωθεν ὁθεν αν

γενοιντο, προορῶν, καὶ τας προφάσεις ε ἄν τίκτονται 15 προαναιρεῖν, μη περιμένειν αὐτὰς συστηνα καὶ ε τοῖς των πολλων διαθρυληθηναι στόρσι τηνικαυτα γὰρ υτεεύπορον αὐτας φανίσαι λοιπον, ἀλλὰ καὶ λίαν δυσχερες,

τάχα δὲ καὶ ἀδύνατον ουτε ζημιον, - μετὰ την των πολλων βλάβην τομο γίνεσθαι. 466. Ἀλλὰ γαρ ἄχρι

et τίνος υ στησομαι διώκων ἀκίχητα το γαρ ἁπάσας τας εκεῖ δυσχερείας καταλέγειν οὐδεν τερόν εστιν, δε πελαγος ἀναμετρεῖν. 567. Καὶ γὰρ ταν τις αὐτος παντος καθαρεύση πάθους δ των ἀδυνάτων στίν ἶνα τα των αλλων ἐπανορθώση πταίσματα, μυρία ,πομένειν Ἀνα κάζεται as δεινά. προστεθέντων δε καὶ των οἰκείων νοσημμτων, θέα

223쪽

VI. IX DE SACERDOTIO IS9τν ἄβυσσον των πονων καὶ των φροντίδων, ast σαπάσχειν ἀνόν- των τ οικείων καὶ των ἀλλοτρίων βουλο- μενον περιγενέσθαι κακων. X. 368. Νυι δε φησιν, ου δεῖ σοι πονων, ουδὲ φροντίδας χεις κατὰ αὐτον ων; Ἐχω μεν εφην, καὶ νυν. 369. Πῶς γὰρ στιν ανθρωπον sδντα και τον πολύμοχθον τουτον βιοὐντα βίον, φροντίδων ἀπηλλάχθαι καὶ ἀγωνίας ἀλλ' Oυκ εστιν ἴσον εις πέλαγος ἄπε ον εμπεσεῖν, καὶ ποταμον παραπλεω τοσοῖτο γὰρ τούτων κἀκείνων των φροντίδων τ μέσον. 37O. Νυν μεν γὰρ εἰ μεν δυνηθείην και ἐτέροις γενέσθαι χρησιμος, βου- ολοίμην αν και αὐτος, και πολλῆς μοι οὐτ εργον ευχης' ει δὲ Ουκ εστιν τερον νησαι, μαυτον οὐν ἐὰν ἐγγένηται

διασωσαι καὶ τοὐ κλύδωνος ἐξελεῖν, ἀρκεσθησομαι τούτφ. 57I. Εἶτα τοὐτο μέγα οἴει, φησιν εἶναι ολως δε και σωθήσεσθαι νομίζεις ἐτέρ μηδεν γενόμενος πησιμος 155 72. ὁ καὶ καλως, φην, εἴρηκας οὐδε γὰρ αὐτος Οὐτοπιστεύειν εχω, ὁτι σώζεσθαι νεστι τον οὐδεν εις την οὐ πλησίον κάμνοντα σωτηρίαν. οὐδὲ γὰρ κεῖνον τον δείλαιον νησέ τι το μη μειωσαι το τάλαντον ' ἀλλ' ἀπώλεσετο μη πλεονάσαι καὶ διπλοῖν προσενεγκεῖν. 373. Πλὴν od ' πιεικεστερα μοι ιμαι τον τιμωρίαν σεσθαι

εγκαλουμεντ, διὰ τί μη καὶ τέρους σωσα, η διὰ τί καὶ

ετέρους καὶ μαυτον προσαπώλεσα, πολύ χειρων γενό-

224쪽

μενος μετὰ την τοσαυτην τιμην νυν με γαρ τοσαυτην ἔσεσθαί μοι πιστευ την κόλασιν, σην ἀπαιτεῖ των

αμαρτημάτων το μεγεθος ' μετὰ δὲ το δέξασθαι την αρχην, o διπλῆν μόνον καὶ τριπλῆν, Κλα καὶ πο λαπλασίονα,5 ν τε πλείονας σκανδαλίσαι καὶ τω μετὰ μείζονα τιμην προσκροῖσαι τω τετιμηκότι θεν. XI. 374. Διά τοι, τουτ καὶ των Ισραηλιτων σφοδρότερον κατηγορων τομνδείκνυσιν αυτούς μείζονος δντας κολάσεως ἀξίους τω μετὰ τὰς προ αυτου γενομενα εἰς υτοὐς τιμὰς ἁμαρτεῖν, Io ποτὲ μεν εἴπων Πλην μῶς εγνων εὐπασων των φυλῶν της γης, διὰ τοὐτο εκδικη--φ υμ τὰς σεβείας μων. ποτε δε ' Κλαβον, των υἱῶν μων εἰς προφήτας, καὶἰκτων νεανίσκων μῶν εἰς ἁγιασμόν. 373. Καὶ πρὸ των

προφητῶν δεῖξαι βουλόμενος, ὁτι τὰ αμαρτηματα μείζονα

Is κδεχεται πολλ- την τιμωρίαν, ταν πο των ἱερεων γίνηται, νοτα sero των ἰδιωτῶν, προστάττει τοσαυτηνυπερ των ἱερεων προσάγεσθαι την θυσίαν, οσην περ παντος του λαοὐ τοὐτ δε οὐδεν ετερον δηλοὐντος εστιν,

νοτι μείζονος βοηθείας δεῖται τὰ του ἱερέως τραύματα,

et καὶ τοσαύτης, σης μοὐ τὰ παντος του λαοὐ μείζονος δε υκ ἄν εδεῖτο, εἰ μη χαλεπώτερα ηπι χαλεπώτερα δε γίνεται, o τῆ φύσει, αλλ' πο της αξίας του τολμῶντος

αυτὰ ιερεως βαρούμενα. 576. Καὶ τί λ ω του ανδρας τους την λειτουργίαν μετιοντας αἱ γαρ θυγατέρες των as ιερέων, αἷς οὐδεὶς προς την ιερωσύνην ἄγος, δμως διὰ τοπατρικον αξίωμα των αυτῶν αμαρτημάτων πολύ πικρο-

225쪽

VI. IJ DE SACERDOTIO I6Iτέραν - ουσι την τιμωρίαν και το μεν πλημμέλημα ἴσον αὐταῖς καὶ ταῖς των ἰδιωτων θwνατράσι πορνεία γὰρ ἀμφότερα, το δε επιτίμιον πολλή τούτων χαλεπώτερον. πας μεθ' ὁσης σοι δείκνυσι της περιουσίας ὁ θεος, ἔτι πολλῶ πλείονα των ἰρ μένων ἀπαιτεῖ τον αρχονταἰ τιμωρίαν. ου γὰρ δη που ὁ την κείνου θυγατέρα διεκεῖνον μειζόνως των α λων κολάζων τον καὶ ἐκείν της προσθη- των βασάνων αἴτιον σην τοι αλλοις εἰσπρά

ξεται δίκην, ἀλλὰ πολλῶ μείζονα 477 Και μάλα γε

εἰκότως. O γὰρ εἰς αυτον περιισταται μόνον η ζημία, Io λα καὶ τὰς των ἀσθενεστέρων και εἰς αυτον βλεπόντων

καταβάλλει ψυχάς. 478. Τουτ και ὁ Ιεζεκι εχ διδάξαι

βουλόμενος διιστησιν σε ἡ ληλων την των κριων καὶ um των προβάτων κρίσιν. XII. 379. 'A γά σοι δοκολμεν λόγον χροντα πεφοβῆσθαι φόβον προς γαρ τοι Isειρημνοις, νυν μὲν εἰ καὶ πολλos μοι δεῖ πόνου, προς το- δη καταργωνισθηναι τελεον υπὸ των της φυχης παθων, ἀλω ομως νέχομαι των πόνων, καὶ ου φεύγω τον τίνα 58o. Καὶ γὰρ ,πὸ κενοδοξίας ἁλίσκομαι με και νυν, αναφέρω δε πολλάκις καὶ Oτιχάλων, συνορῶ εστι δὲ δ iso

226쪽

I6 CHRYSOSTOMUS NI. II προσπίπτουσιν τοποι ia νυπι ἀλλὰ ἀργοτέραν πώmrουσι την φλογα των ὀφθαλμῶν των εξωθεν ου ἐχοντων ἐπιλαβέσθαι της - πυρος ἄλης. 8a Του δε κακῶς τον δεῖνα λεγειν, καὶ λεγόμενον ἀκούειν, ἀπηλλωνμαι 5 παντά ς, των δι- ομένων υ παροντωπι ου γαρ δὴ οἴτοι οἱ τοῖχοι δυναιντ ὰν ἀφεῖναι φωνην. 383. Ἀλλ' οὐχὶ και η οργὴν μοίως δυνατον διαφυγεῖν, καίτοι γε

των παροξυνόντων ου οντων. μνη- γα πολλάκις ἀνδρῶν ἀτοπων προσπεσΟὐσα καὶ των τ' αὐτων νενο-IO μένων ξοιδεῖν μοι την καρδίαν ποιεῖ πλην ἄλλ' υκ εἰς

τελος, ταχέως γὰρ αυτὴν φλεγμαίνουσαν κατα στέλλωμεν, καὶ πείθομεν ἡσυχάζειν εἰπόντες, τι λίαν ἀσύμφορον καιτης σχάτης ἀθλιότητος, - οἰκεῖα ἀφέντας κακὰ, τα των πλησίον περιεργάζεσθαι. V υκ εἰς το πλῆθος ελων 15 καὶ ταῖς μυρίαις ἀποληφθεὶς ταραχαῖς δυνησομαι ταύτης

ἀπολαύειν της νουθεσίας, οὐδε τους αὐτα παιδαγωγοὐντας

λογισμούς εὐρεῖν. 84. Ἀλλ' ἄσπερ οἱ κατὰ κρημνων ὐπό τινος ρεύματος et καὶ ἐτέρας νάγκης θούμενοι, τηνμεν ἀπωλειαν, εἰς ν τελευτωσι, προορῶν δύνανται β 2 θειαν δέ τινα ἐπινοεῖν ου 'υσιμ ούτω καὶ αὐτος εἰς τον πολύν των παθῶν θόρυβον ἐμπεσὼν την μεν κόλασιν καθ' ἐκάστην αὐξομένην μοι τ' ἡμέραν δυνησομαι συνο- ραν εν ἐμαυτ δε γενέσθαι, καθάπερ νυν καὶ ἐπιτιμησαι πάντοθεν τοῖς νοσημασι λυττωσι τούτοις υκ θ ομοίως

227쪽

VI. XII DE SACERDOTTO 63 ευπορον μοι καθάπερ καὶ προτερον. 583. ' in γὰρ ψυχη τις ἐστὶν σθενὴς καὶ μικρὰ, καὶ σχείρωτος υτούτοις μόνον τοῖς πάθεσιν, aλλὰ καὶ τ πάντων πικροτέρνφθόντε κά ουτ υβρεις υτ τιμας μετρίως πίσταται φέρειν, ἀλλα μεθ' ύπερβολῆς εκεῖναί τε επαίρουσιν αυτην, sκαὶ ταπεινοῖσιν αυται. 586. 'Gσπερ οὐ θηρία χαλεπλοταν μεν εὐσωματῆ καὶ σφριγα των προς αυτὰ μαχομένων κρατεῖ, καὶ μάλιστα, ταν ἀσθενεῖς σι καὶ απειροι, εἰ δέ τις αυτ λιμω κατατηξειε τον τε θυμὸν αὐτοῖς κοίμισε, καὶ της δυνάμεως το πλέον ἔσβεσεν, ῶς και τον - λίαν Io γενναῖον ἀναδέξωσθαι τον προς ταυτα ἀγῶνα και πόλεμον

ούτω καὶ τὰ πάθη της ψυχῆς, ὁ μὲν ἀσθεν ποιων, ὁποτοις ορθοῖ αυτὰ τίθησι λογισμοῖς ὁ δὲ τρέφων πιμήλῶς,

χαλεπωτέραν αὐτω την προς αυτὰ καθίστησι μάχην, καιούτως αὐτω φοβερὰ ταὐτα ἀπεργάζεται si εν δουλεία και Is δειλία τον πάντα χρόνον βιοὐν 387. Τίς οὐ των θηρίων τούτων ἡ τροφη κενοδοξίας μεν, τιμαὶ καὶ ἔπαινοι ἀπονοίας δε ἐξουσίας καὶ δυναστείας μέγεθος βασκανίας δὲ αἱ των πλησίον εὐδοκιμησεις φιλαργυρίας, αἱ των παρεχόντων φιλοτιμίαι ἀκολασίας, τρυφη καὶ αἱ συνεχεῖς οτων γυναικῶν εντεύξεις καὶ ετερον ἐτέρου. 88. ΙΠάντα δὲ ταυτα εις μὲν το μέσον λθοντι σφοδρως πιθήσεται καὶ σπαράξει μοι την ψυχην, και φοβερὰ σται, και χαλεπώτερόν - τον προς αυτ ποιήσει πόλεμον. ἐν-

228쪽

IM CHRYSOSTOMUS NI xΠταυθα δὲ καμμένν, μετὰ πολλῆς μὲν καὶ Ουτως ποτα mσεται τῆς βίας υποταγησεται δ' - μω τῆ του θαυχαριτι κα ὶ της ύλακης αυτοις οὐδεν εσται πλέον 589. Διὰ ταυτα τον οἰκίσκον φυλάττω τουτον, καὶ ἀπρόῆτος, κά. ἀσυνουσίαστος, καὶ κοινώνητος και μυρίας ἐτέρας τοιαυτας μεμψεις ἀκούειν ανέχομαι, δέως μὲν ἁν αυτὰς ἀ ποτριψάμενος τω δὲ μὴ δυνασθαι δακνόμενος και α νῶν. οὐδε γαρ ευπορόν μοι ομιλητικον τε -οὐ γενέσθαι, καὶ επὶ της παρουσης Ἀσφαλείας μενειν. QP ν καὶ αυτον ἐI παρακα , τον πο τοσαυτης δυσχερείας ἀπείλημμένον ελεεῖν μαλλον η διαβαλλειν.s . Ἀλλ' οὐδέπω σε πείθομεν. οὐκοὐν ἄρα λοιπον, μονον εἶχον ἀπορρητον, προς σε καὶ τοὐτ ἐκβαλεῖν. καὶ ἴσως μεν πιστον εἶναι δοξει ro λοῖς' ετ δε αυτο35 ουδὲ Ουτως ει μέσον ενεγκεῖν αἰσχυνθησομαι. εἰ γὰρ καὶ πονηρῶς συνειδησεως και μυρίων μαρτημάτων λοχος το λεγόμενον του μέλλοντος μἁς κρίνειν θεο πάντα ειδότος κριβῶς, τί πλέον μῖν ε της των ανθρώπων ἀγνοίας Ἀγγενέσθαι δυνησεται; 39I Τί 43ν εστι 'o a απόρρητον ἀπο της μέρας εκείνης, εν ῆ ταυτην ενέθηκά - την ὐποψίαν, πολλάκις κινδύνευσε μοι παραλυθηναιτο σωμα τελεον, τοσοὐτος με φοβος, τοσαύτη δε ἀθυμία

κατέσχέ μου την φυχην. 392. Τῆς γὰρ ριστοῖ νύμφης

την δόξαν εννοων, την ἁγιωσύνην, το κάλλος - πνευ-

229쪽

VΙ. XII DE SACERDOTTO 63ματικον, την συνεσιν, την εὐκοσμίαν, καὶ τὰ ἐμαυτοῖ λογιζόμενος κακά, ου διελίμπανον κείνην τε πενθων καὶεμαυτὸν, καὶ στένων συνεχω - διαπορων προς μαντον ἔλεγοW 393. Τις αρα αὐτα συνεβούλευσε τί τοσουτονημαρτεν ἡ του λου ἐκκλησία τί τηλικουτο παρώξυνε sτὸν αὐτης δεσπότην, ῶς τε πάντων ἀτιμοτάτροπαραδοθῆναι υλοὶ, καὶ τοσαυτην ὐπομῶναι αἰσχύνην 394. αυτα πολλάκις κατ εμαυτον λογιζομενος, καὶ του λίαν ἀτόπου μηδε την ἐνθύμησιν δυνάμενος ἐνεγκεῖν, ἄσπερ ι παραπλωες ἐκείμην ἀχανης, υτε ραν με ἀκουειν τι δε νά- IOμενος τῆς δε ἀμηχανίας με της τοσαύτης ἀφιείσης, καὶ γὰρ στιν τε και πεξίστατο, διεδέχετο δάκρυα καὶ ἀθυμία κά μετὰ τον των δακρύων κόρον, ἀντεισηνει πάλιν φόβος, ταράττων και θορυβων και διασείων μοι την διάνοιαν. 393. Τοσαύr ζάλη τον παράλθόντα συνέζων Is ονον συ δε ηπινόεις, καὶ ἐν γαληνη με διάγειν ενόμιζες.

ἀλλὰ νυν σοι ἀποκαλύψαι πειράσομαι τον χειμωνα της ἐμης ψυχης τάχα γάρ μοι καὶ ἀπὸ τούτου συγγνωστ', τὰ κληματα ἀφείς πῶς 3ν σοι πως αὐτονἈκκαλύψομεν; ει με σαψῶς ἐθελοις δεῖν, τέρως ου ενην, ἀλλ' η την oκαρδίαν ἀπογυμνωσαντα την μην επειδ δε τοὐτο ἀδύνατον, δι ἀμυδρας τινος εικόνος, ως αν OIός τε , πειράσομά σοι το της ἀθυμίας τέως ποδεῖξαι καπνόν σω δὲ Ἀκ εικόνος 'ην ἰθυμίαν ' λέγειν μόνην.

230쪽

166 CHRYSOSTOMUS NI XII 396. Υποθώμεθα ναί τινι μνηστην του πάσης της φηλω κειμενης γῆς βασι ύοντος θ πατέρα ταθην τε την κορον κάφος τε εχ ειν ἀμήχανον, οἷον καὶ την ἀνθρωπείαν προβαίνειν φυσιν, καὶ τουτ - των γυναικωνs παπων φυλον εὐπολλου του διαστηματος νικαν καὶ

ρυχης ἀρετην τοσαύτην, ς καὶ - των ἀνδρων γενος,των τε γενομενων ων τε ἐσομένων ποτὸ πήλω τω μετρωκατωαν ἀφεῖναι καὶ πάντας με οπερβῆναι φιλοσοφίας που τῆ των τροπων εὐκοσμία, πασαν δε κρύψαι σώματος IO ραν τω της ικείας ψεως κάλλει. 397. Τὸν δὲ ταύτης μνηστηρα - διὸ ταμα μόνον περικαίεσθαι της παρθένου, αλ καὶ χωρὶς τούτων πάσχειν τι προς αὐτην, καὶ τωπάθει τούτφ τους μανικωτάτους των πώποτε γενομενων

Is μενον ἀκοῶσαί ποθεν, ἔτι την θαυμαστην πωμενην εκείνηντων υτελῶν τις και ἀπερριμμένων ἀνδρων, δυσγενης καὶ το σῶμα ἀνάπηρος και πάντων ων δντων μοχθηρότατος, μέ - προς γάμον ἀγαγέσθαι. 399. 'Αρα σοι μικρόν τι μέρος της Τμετέρας οδύνης παρεστησαμεν και δερκεῖ a μέχρι τούτου στῆσαι την ικόνας της με ἀθυμίας νεκεν ἀρκεῖν οἶμαι καὶ γὰρ δια τοῖο μόνον αὐτην παρειληφα