Platonos Phaidon. The Phaedo; edited with introd. and notes by Harold Williamson

51쪽

III. ΦΑΙΔ. Ἐγώ σοι εξ ἄρχης πάντα

πειράσομαι διηρο σασθαι. ae γa δ' καὶ τας προσθεν μέρας εἰώθειμεν φοιτῶν a ἐγω καιο α λοι πaρα o Σωκράτη, συ λεγόμενοι 5 εωθεν εἰς το δικαστήριον εν ω καὶ η δίκη

ἐγενετο πλησίον γαρ ην του δεσμωτηρίου. περιεμενομεν ουν κύστοτε, εως r/οιχθείη το

52쪽

δ' ὁ χρόνον επισχων κεν και κέλευεν 60 μὰς εἰσιέναι. εἰσελθόντες ουν κατήλαμβάνομεντον μεν Σωκράτη ἄρτι λελυμενον, την δεαανθί rην, γιγνώσκεις γάρ, εχ ουσάν τε TO sπα βίον αυτο καὶ παρακαθημένην. ς ουν εἶδεν μὰς η αανθίπιτη, ἀνευφημησε τε καὶ τοιαυτ ἄττα εἶπεν, οἷ δ' εἰώθασιν αἱ γυναικες, οτι ω Σώκρατες, στατον δη σε προσερουσι νυν οἱ πιτηδειοι καὶ συ τούτους. καὶ 6

Σωκράτης βλέψας εἰς τον Κρίτωνα, Ἀρίτων,

ιζόμενος εἰς την κλίνην συνέκαμψέ τε το 35 σκελος καὶ ξέτριψε τὶ χειρί, καὶ τρίβων

το λυπηρόν, το ἄμα μεν αὐτω V θελειν οπαραγίγνεσθαι τω ἀνθρώπω εὰν δε τις διώκητο τερον και λαμβάνy, σχεδόν τι ἀναγκάζεσθαι λαμβάνειν καὶ το τερον, σπερ κμιὰς κορυφης συνημμεν. δύ' Ἀντε. a μοι C δοκεῖ, φη, ει νενόησεν αὐτὰ Αἴσωπος, ὁθον sa συνθεῖναι, θεος βουλόμενος αυτὰ διαλλάξαι πολεμοῖντα, πειδη οὐκ δύνατο, συνῆψεν εις αὐτον αὐτοῖς τὰς κορυφάς, καὶ

διὰ ταὐτα ω ν το τερον παραγενηTαι επ- ακολουθεῖ στερον καὶ το τερον. σπερ υν o

53쪽

οπερ πραττον τοὐτο επικελεύειν, μουσικην

54쪽

επει δ' η τε δ θ εγένετο a η του θεουεορτη διεκώλυέ με ἀποθνήσκειν, ἔδοξε χρηναι, o εἰ ἄρα πολλάκις μοι προστάττοι το ἐνύπνιον ταύτην την δημώδη μουσικην ποιεῖν, μη ἀπειθῆσa αυτω, ἀλλα ποιεῖν ἀσφαλεστερον γαρεῖναι μ' ἀπιεναι πρὶν ἀφοσιώσασθαι ποιησαντα

δη πρωτον μεν εἰς το θεον ἐποίησα ου ηνη παρουσα θυσία μετα δε τον θεόν, εννοήσας οτι τον ποιητην δέοι, εἴπερ με λοι ποιητης εἰναι, ποιεῖν μύθου ς, ἀλλ' ο λογους, καὶ αὐτος ου ν μυθολογικός, δια αὐτα δὴ ἴς oπροχείρους εἰχον μύθους και πιστάμην τούς σώπου, τούτους ποίησα, οἷς πρώτοις νέτυχον.

55쪽

εἶναι εαυτον βιάζεσθαι, θέλειν δ' ν τω ἀποθνli σκοντι τον φιλόσοφον πεσθαι o δε, Κέβης οὐκ ἀκηκόατε συ τε καὶ Σιμμίας περὶ των τοιούτων Φιλολύω συγγεγονότες Ουδεν γε σαφως, ω Δώκρατες Ἀλλὰ μην καὶ γω ξ κοῆς περ αυτῶν λεγω α μενουν τυγχάνω ἀκηκοώς, φθόνος οὐδεὶς λέγειν. και γαρ ἴσως καὶ μάλιστα πρέπει μέλλοντα Ε 5 κεῖσε ἀποδημεῖν διασκοπεῖν τε καὶ μυθολογεῖν περὶ της ἀποδημίας της κεῖ, ποίαν τινα αυτην οἰομεθα ἐναι τί γαρ ν τις καὶ ποιοῖ λλοεν τω μέχρι χλίου δυσμῶν Vρόνως VI. Κατὰ τί η υν ποτε οὐ φασι θεμιτον εἶναι υτον εαυτὸν ἀποκτιννύναι, ω Σώκρατες:ηδη γαρ εγωγε, ὁπερ νυν η υ ρου, καὶ Φιλολάου κουσα, τε παρ μῖν διητὰ το, δη

δε και ἄλλων τινῶν ως ο δεοι Οὐτο ποιεῖWσαφες δε περι αυτῶν οὐδενὸς πώποτε οὐδενἀκηκοα. λλὰ προθυμεῖσθαι χρη, φη τάχα 62 γὰρ αν και ἀκούσαις. ἴσως μέντοι θαυμαστόν

σοι φανεῖται, ει τοὐτο μονον των ἄλλων-πάν-io των πλοs εστιν καὶ οὐδεποτε τυγχάνει τω

ἀνθρώπω, σπερ και τἄλλα, στιν τε καὶ οἶς βελτιον τεθνάναι η ζην, οἶς δε βελτιον τεθνάναι,

θαυμαστὸν ἴσως σοι φανεῖται, ει τούτοις τυις ἀνθρώποις η οσιον αυτούς εαυτούς χυ ποιεῖν,

56쪽

εν ἀπορρήτοις λεγόμενος περ αυτῶν λόγος ως εν τινι φρουρα εσμεν οἱ ἄνθρωποι καὶ ου δεῖ δ' εαυτο εκ ταύτης λύειν οὐδ' ἀποδιδράσκειν, μεγας τε τίς μοι φαίνεται και ου ράδιος ιιοεῖ ου μεντοι ἀλλὰ τοδε γέ μοι δοκεῖ, ΙΚέβης, ευ λέγεσθαι, το θεούς ιναι μῶν οὐ as επιμελουμενους καὶ μὴ τούς ἀνθρώπους ντων Ἐτημύτων ποῖ. θεοῖς εἶνaι σοὶ - δοκεῖ C-ύτως 'E μοιγε, φησὶν ό b εβης. οὐκοῖν, ηδ ἴς, και συ ν τῶν σαυτο κτημάτων εἴ τι

ὁτι βουλε αὐτο τεθνάναι, αλεπαίνοις αν αὐτω, καὶ εἴ τινα χοις τιμωρίαν, τιμωροῖο αν ΓΙ νυ f, φη. Ισως τοίνυν ταύτ9 υκ λογον, μη πρότερον αὐτον ἀποκτιννύναι δεῖν, πρὶν ἀνάγκην τινα θεος πιπεμφη, σπερ καὶ την 35 νυν ήμῖν παροῖσαν.

VII. Ἀλλ' εἰκός, εφ ό Κεβης, τοὐτό γε

Oντων πιστ ται θεοί, υκ χει λόγον. οὐ γάρ που αὐτος γε υτο οἴεται ἄμεινον πιμελη-

57쪽

ανθρωπος τά ἄν οἰηθείη αὐτα, φευκτεον εἰναι ἀπο του δεσπότου, και υκ αν λογίζοιτο ὁτι υ δε a τό γε ris γαθου φεύγειν, ἀλλ' o τι μάλιστα παραμενειν, διο αλογίστως ν φεύγοι, ὁ δὲ νουν χων πιθυμοῖ που αν ἀεὶ

εἶναι παρα τω αυτο βελτίονι καίτοι ἴτως, ω Σώκρατες, τοὐνaντίον εἰναι εἰκὸς η ο ὐν δὴ ελεγετο ' τους μεν γὰρ φρονιμους ἀγανακτεῖν ἀποθνήσκοντa πρεπει, τους δὲ ἄφρονας aίρειν.

ἀκουσας ουν ὁ Σωκράτης σθῆναί τε μοι δοξετῆ οὐ Κεβητος πραγματεία, καὶ επιβλέψας 3εις ημὼς Ἀεί τοι, Ἀφη P Kέβη. λόγους τινὰς

α ἀνερευνα καὶ οὐ πάνυ εὐθεως θέλει πείθεσθαι τι ν τις εἴπxy. Ka Σιμμίας Ἀλλα μην,εφη, ω Σώκρατες, si γε μοι δοκεῖ τι καιαὐτω λεγειν Κέβης τί γὰρ αν βουλόμενοι

VIII. Φερε δή, ' δ' ς πειραθῶ πιθανώ

τερον προς μὰς ἀπολογήσασθαι η προς τους δικαστής. ἐγὼ γαρ, εφη, δε Σιμμία τε καὶ Κεβης. εἰ μεν μη μην ηξειν πρῶτον μεν παρὰ θεob. ἄλλους, σοφούς τε καὶ ἀγαθους, Ἀπειτα

58쪽

ua παρ' νθρώπους τετελευτηκότας ἀμείνους των νθάδε, δίκουν αν οὐκ ἀγανακτῶν τῶ θανάτω - νυν δε ὁ στε τι παρ' ανδρας τε ελπιζω ἀφίξεσθαι γαθούς καὶ οὐτο μεν ουκαν πάνυ διισχυρισαίμην υτ μεντοι παρα θεους δεσποτας πάνυ ἀγαθους ξειν, εἶ ἴστε τι, εἴπερ τι ά λ τὴν ' τοιούτων, διισχυρισαίμην at καὶ Ουτο. στε δια αὐτα οὐχ ὁμοίως, ἀγανακτῶ, αλ ευελπίς εἰμι εἰναί τι τοῖς τετελευτηκόσι καί, ωσπερ γε καὶ παλαι λεγεται,

την διανοιαν ταυτην εν νω χεις απιεναι, D καν μῖν μεταδοίνης κοινον γαρ δη μοι γε

δοκεῖ καὶ μῖν εἶναι γαθον τοὐτο, καὶ μα- σοι ἀπολογία εσται, εὰν περ λέγεις μὰς πείσyς Ἀλλα πειράσομαι, φη. πρῶτον δε Κρίτωνα τόνZε σκεψώμεθα, τί στιν ο βούλεσθαί μοι δοκεῖ παλαι εἰπεῖν. ι, se Σώκρατες, εφ ό ρίτων, ἄλλο γε η πάλαι μοι λεγει μελλων σοι δώσειν το φάρμακον, τι χρη σοι

φράζειν ς λάχιστα διαλέγεσθαι : φησὶ γὰρ

θερμαίνεσθa μὴ λον διαλεγομένους, δεῖν δε οὐδε τοιουτον προσφέρειν τω φαρμάκω εἰ δεμη, νίοτε ἀνaγκάζεσθαι καὶ δὶς και τρὶς πίνειν , τους τι τοιοῖτον ποιοῖντας. καὶ ὁ Σωκράτης, Ἐα, φη, χαίρειν αυτό ἀλλὰ μόνον το αυ- ω παρασκευα τω ς καὶ δὶς δώσων, εὰν δεδε', a τρίς Ἀλλα σχεδὸν μεν τι δειν, φη

59쪽

φιλοσοφία διατρίψας τον βίον θαρρεῖν μελλων

π νυ γέ t. νον δὴ γελασείοντα ποίησας γελάσαι οἶμαι γαρ αν του πολλούς αυτοτοῖτο ἀκούσαντας δοκεῖν ευ πάνυ ειρῆσθαι εις

τους φιλοσοφοῖντας καὶ ξυμφάναι αν του μενπαμ χμῖν ανθρώπους καὶ Ar νυ ὁτι πω οντι οἱ φιλοσοφοῖντες θανατῶσι καὶ φῶς γε υ λελη- θασιν τι ἄξιοί εἰσιν τοὐτο πάσχειν. a ιαληθῆ γ' a λεγοιεν, ω Σιμμία, πλην γε τοὐσφὼ μη λεληθεναι λεληθεν γαρ αυτούς di τε θανατῶσι a ' ἄξιοί εἰσιν aν του a οιουθανάτου ot ς ἀληθῶς φιλοσοφοι εἴπωμεν γάρ, φη, προ ημὰς υτούς, χαίρειν εἰποντες εκείνοις γούμεθά τι τον θάνατον εἰναι; Iάνυ

60쪽

γε γὰρ τούτων μῶλλον ἐμαι μὰς εἴσεσθαι περὶ σκ0ποῖμεν. aίνεται σοι φιλοσόφου ἀνδρος ἐναι σπουδaκεναι περ ι τας δονας καλουμένa τὰς τοιάσδε, οἷον σίτων καὶ ποτῶν;

Hκιστα, δε Σώκρατες, εφη ὁ Σιμμίας Τί δες τὰς τῶν φροδισίων οὐδαμῶς. Τί δε τὰς

ά λας τὰς περὶ σῶμα θεραπείας δοκεῖ σοιεντίμους γεῖσθαι ό τοιoὐτος; οἷον ἱματίων διαφερόντων κτησεις και ποδημάτων καὶ τους ἁ λους καλλωπισμοῖς τους περὶ το σῶμα πότερον τιμὰν δοκεῖ σοι ἀτιμώζειν. καθ ήσον μὴ πολλη νάγκη μετέχειν αυτῶν Ἀτιμάζεινεμοιγε δοκεῖ, φη, ο γε ς ἀληθῶς φιλοσοφος. Οὐκοὐν λως δοκεῖ σοι, φη, ἡ οὐ τοιούτου πραγματεία ου περι το σῶμα εἶναι, αλλὰ καθ' oσον δύναται φεστύνaι υτοῖ πρὸς δε τηνφυχην τετράφθαι E μοι γε Ἀρ' ὁ πρῶτον μεν εν τοῖς τοιούτοις δηλός εστιν ο φιλοσοφος ε ἀπολύων ὁ τι μάλιστα την φυχην ἀπο της τοὐ σώματος κοινωνίας διαφεροντως τῶν ἄλλων