Platonos Phaidon. The Phaedo; edited with introd. and notes by Harold Williamson

61쪽

των τοιούτων μηδε μετεχει αυτῶν, οὐκ ἄξιον εἰναι ζην, αλλ' ἐγγύς τι τείνειν του τεθνάναι

οταν με γαρ μετα του σώματος επιχειρ τι σκοπεῖν. δῆλον τι τότε εξαπατῶται T αυτοῖ. ληθῆ λέγεις. Ἀρ ουν υκ εν ω λογίζεσθαι, εἴπερ που ἄλλοθι, κατάδηλον αὐτβ γ γνεταί τι τῶν οντων ς Ναι Λογίζεται δε γε που τότε κάλλιστα, ταν αὐτην τούτων μηδεν παραλυπύ,

μήτε ἀκοη μητε οφις μήτε ἀλγηδὼν μηδέ τις δονη, ἀλλ' ὁ τι μάλιστα αὐτη καν αὐτην

62쪽

αρα δια του σώματος υτῶν τὸ ἀληθεστατον θεωρεῖται, ὴ δε εχ ει ος αν μάλιστα μῶν

και κριβεστατα παρασκευάσηται αὐτο καστον διανοηθῆναι περὶ σκοπεῖ, οἶτος αν εγγυταταζοι του γνῶναι καστον Iάνυ μεν οἶν. ρ' ουν κεῖνος αν Οὐτο ποιησειε καθαρώτατα, στις

τι μαλιστα αὐτὶ τὶ διανοία o ἐφ' καστον,μητε την οὐιν παρατιθέμενος εν τω διανοεισθαι 66 μητε τινα ἄλλην αἴσθησιν φέλκων μηδεμίαν μετα του λο γισμοῖ, αλλ' αὐτο καθ' αὐτην , εἰλικρινεῖ διανοία ρώμενος ὐτο καθ αὐτοειλικρινες καστον επι χειροῖ θηρεύειν τῶν οντων, ἀπαλλαγεὶς ο τι μαλιστα φθαλμῶν τε και των καὶ ς επος εἰπεῖν ξύμπαντος του σώματος, ῶς ταράττοντος και οὐκ εῶντος την φυχ V Soκτησασθαι αληθει ν καὶ φρόνησιν,

φυῶς, φη ὁ Σιμμίας, ῶς ληθῆ λέγεις,

63쪽

μετα του λογο εν τῆ σκέψει, καὶ συμπεφυρ- μέν η μῶν ἡ ψυχη μετα τοιούτου κακου, υμη ποτε κτησώμεθα ἱκανῶς υ πιθυμουμε φαμεν ἡ τουτο χιναι ἀληθες μυρίας φεν γαρ μῖν ἀσχολίας παρεχει το σῶμα δια την ἀναγκαίαν τροφήπι ετ δε ν τινες νόσοι

προσπεσωσιν, εμποδίζουσιν μῶν την του οντος

θήραν. ρώτων δε και επιθυμιῶν και φόβων καὶ εἰδώλων παντοδαπῶν και φλυαρίας εμπίπλησιν μὴ πολλῆς, στε το λεγομενον ςαληθῶς τω οντ υτ αυτου οὐδὲ φρονησαι μῖνεγγίγνεται οὐδεποτε οὐδεν καὶ γαρ πολεμους και στάσεις και μάχας ουδε αλλο παρεχ ει το σῶμα και αἱ τούτου πιθυμίαι δια γαρτην τῶν χρημάτων κτῆσιν πάντες ο πόλεμοι γίγνονται, τα δε χρηματα ἀνα γκαζόμεθα κτὰσθαι δια το σῶμa δουλεύοντες γῆ τούτου θεραπεία και εκ τουτου ἀσχολιαν γομεν φιλοσοφίας περ δια πάντα ταυτα ', δ' ἰεσVατον πάντων

οτι, ἄν τις μῖν και σχολη γένηται a r αυτου και τραπώμεθα προς το σκοπεῖν τι, εν ταῖς

ζητήσεσιν υ παντα οὐ παραπῖπτον θόρυβον παρεχε καὶ ταραχην και εκπλήττει, στε μηδύνασθαι υτ αυτου καθορὼν τἀληθές, ἀλλα τω

64쪽

καθαρῶς τι εἴσεσθαι, ἀπαλλaκτεον αὐτου καὶ αὐτὴ in φυχ Η θεατέον αυτὰ, τα πράγματα καιτοτε, ς εοικεν, μῖν σται O ἐπιθυμοῖμέν τε καί φαμεν ερασται εἶναι, φρονησεως, πείδαν

τελευτησωμεν, ς ὁ λόγος σημαίνει, ζῶσι δε sου. ει α μη οἷόν τε μετα του σώματος μηδενκαθαρῶς γνῶναι, δυοῖν θύτερον, ' οὐδαμοῖ στιν κτήσασθαι το εἰδεναι η τελευτήσασιw τότε γὰρ 67 αὐτ' καθ αὐτην η υχη σται χωρις του σώματος, πρότερον δ' ου. καὶ ε ω ν ζῶμεν. cούτω ζ, ς εοικεν, εγγυτάτω σόμεθα του ειδέναι,

εαν ὁ τι μάλιστα μηδεν μιλῶμεν τω σώματι μηδε κοινωνῶμεν, ὁ τι μη ὰσα νάγκη, μηδε ἀναπιμπλώμεθα τ0 τούτου φύσεως, ἀλλα καθαρεύωμεν ἀπ' ὐτοὐ, ως ν ό εος πολύση Sημὰς καὶ ἴτω με καθαροι ἀπαλλαττομενοι της του σώματος φροσύνης, ῶς το εικος, μετατοιούτων τε σόμεθα καὶ γνωσόμεθα δι μῶν ναυτῶν πὼν το ειλικρtνές. τοὐτο δ εστὶν ἴσως το ληθες. μ' καθαρῶ γὰρ καθαροῖ φάπτεσθαι Si μη οὐ θεμιτον p. τοιαῖτα οἶμαι, G ιμμία, ἀναγκαῖον εἶναι προς ὼ ληλους λεγειν τε καὶ

δοξάζειν πάντας τους ορθῶς φιλομαθεῖς δε οὐ

δοκεῖ σοι ούτω : Iαντος γε μῶλλον, Σώκρατες.

XII. Οὐκοὴν, φ ό ωκράτης, ει αὐταἀληθῆ δε ταῖρε, πολλη ελπις ἀφικομένω οἱ εγὼ πορεύομαι, κεῖ ἱκανῶς, εἴπερ που ἄλλοθι,

65쪽

γε ἀποδημία - νυν μοι προστεταγμενη μεταἀγαθης ἐλπιδος γίγνεται καὶ λλω ἀνδρί, b c ηγεῖταί οἱ raρεσκευάσθαι την διάνοιαν σπερ κεκαθaρμενην. ΓΙάνυ μεν ουν, φη ὁ Σιμμίας. Κάθaρσις δε εἰναι ρα ου τοὐτο ξυμβαίνει,

οπερ πάλαι ν τω λόγω λέγεται, το χωρίζειν τι μάλιστα ἀπ του σωματος την φυχην και εθίσαι αὐτην καθ αὐτην πανταχόθεν κτου σώματος συναγείρεσθαί τε καὶ ἀθροίζεσθαι, καὶ οἰκεῖν κατα το δυνατον καὶ ε τω νυν παροντι καὶ ε τω πειτα μονην καθ' αὐτην,εκλυομενην σπερ δεσμῶν ε του σώματος

ΙΠάνυ με οἶν, φη. οὐκοὐ τοὐτό γε θάνατος ονομάζεται, λυσις καὶ χωρισμος ψυY0 ἀποσώματος Ιαντάπασί γε, η δ' ὁ ς Λύειν δεγε αυτήν, o φαμεν, προθυμοὐνται ἀεὶ μάλιστα καὶ μονοι ι φιλοσοφοῖντες ορθῶς, καὶ τομελετημα αὐτο τουτ εστιν των φιλοσοφων,

λύσις και Yωρισμος ψυχῆς ἀπο σώματος,

ου αίνεται. οὐκοὐν ἔπερ εν ἀρχx ελεγον, γελοῖον αν εἴη ἄνδρα παρασκευάζονθ' εαυτον εντω βίω τι γ γυτάτω οντα του τεθνάναι ἴτω ν, κἄπειθ ήκοντος αὐτω τούτου ἀγανακτεῖν Ε

μελετῶσι, καὶ το τεθνάναι κιστα αὐτοῖς ἀνθρώπων φοβερόν. εκ τῶνδε δε σκόπει ει γαρ διαβέβληνται με πανταχῆ τω σώματι, αὐτὴν δε καθ υτὴν πιθυμοῖσι την η υχὴν χειν,

66쪽

τοῖεν, ου πολλη αν ἀλογία - εἰ μη ἄσμενοι 68 κεῖσε οιεν, οἷ ἀφικομενοις ελπίς ἐστιν ου δια βίου ρων τυχεῖμ' ηρων δε φρονησεως ω τε διεβέβληντο, τούτου ἀπηλλάχθαι συνόντος αὐτοῖς ἀνθρωπίνων μεν παίδικῶν καὶ oγυναικων καὶ υἱεων ἀποθανόντων πολλοὶ δοεκοντες θελησαν εις Αιδο ελθεῖν, πο ταύτης ἀγομενοι της ελπίδος, της του φεσθαί τε ἐκεῖων πεθυμουν καὶ συνεσεσθαι φρονήσεως δε ἄρα τις τω οντ ερων, καὶ aβων σφόδρα την εαυτην ταύτην ελπίδα, μηδαμου ἄλλοθι εντευ- ξεσθαι αὐτο ἀξίως λόγου η ἐν Λιδου, Πανακτησει τε ἀποθνήσκων καὶ οὐκ ἄσμενος εἶσιν

εταῖρε, φιλόσοφος σφόδρα γαρ αυτω ταυτα δόξει, μηδαμου ἄλλοθι καθaρῶς εντεύξεσθαι φρονησει ἀλλ' η κεῖ. εἰ δε τοὐτο ούτως ἔχει, περ ἄρτι λεγον, ου πολλη αν ἀλογία - εἰ φοβοῖτο τον θάνατον υ τοιοῖτο ; Ιολλη μέντοι νη Δία,

XIII. Oυκοῖν ἱκανόν σοι τεκμηριον, φη, τοὐτο ἀνδρος ν αν δν ἀγανακτοὐντα μελλοντα ἰποθανεῖσθαι, τι οὐκ aρ ην φιλοσοφος, ἀλλά τις φιλοσώματος ὁ αὐτος δε που ουτος τυ χάνει ν και φιλοχρηματος καὶ φιλότιμος, s

εφη, χει ἴτως ς λέγεις. ρ' ουν, φη, Σιμμία, οὐ καὶ ' ονομαζομεν ἀνδρεία τοις οἴτω διακειμένοις μάλιστα προσηκει ΙΠάντως

67쪽

καὶ οἱ πολλοὶ νομάζουσι σωφροσυνην, το περὶ τα επιθυμίας η ἐπτο 0σθαι, αλλ λιγώρως

σώφρονες εἰσιν καίτοι φαμεν γε δύνατον εἶνaι, αλλ' ὁμως αὐτοῖς συμβαίνει τούτω μοιον τοπάθος το περὶ ταυτην την εὐηθη σωφροσύνηπι φοβούμενοι γὰρ τέρων δονῶν στερηθῆναι καὶ επιθυμοῖντες κείνων, ἄλλων ἀπέχοντa ὁπἄλλων κρατουμενοι καιτοι καλοῖσι γε κολα 69σίαν το πο των δονῶν ἄρχεσθαι ' λλ' ομως συμβαίνει αὐτοῖς κρατουμενοις ὐφ' δονῶν κρατεῖν ἄλλων δονῶν τοὐτο δ ομοιον εστιν νs δη λέγετο, τω τρόπον τινὰ δι' ἀκολασίαναυτούς σεσωφρονίσθaι. Eoικε γάρ. πι μακάριε Σιμμία, μη γὰρ οὐχ αύτη se λορθη πρὸς ἀρετην ἀλλαγὶ δονὰς πρὸς δονὰς μαι λύπας προς

68쪽

μενα τε καὶ πιπρασκομενα τω οντι di καὶ

ανδρεία a σωφροσύνη καὶ δικαιοσύνη καὶ ξυλληβδην ιληθης ρετη μετα φρονησεως,

και προσγιγνομενων και ἀπογιγνομενων καὶηδονῶν και φόβων καὶ των αλλων πάντων των cτοιούτωπι χωριζόμενα δε φρονήσεως ἀλλαττομεν ἀντὶ ἀλληλων η σκιαγραφία τις se τοιαύτη ἀρετ και τω οντι ἀνδραποδώδης τε καὶ οὐδεν γιες οὐδ αληθες εχν το δ' ληθες

καὶ σωφροσύνη και η δικαιοσύνη καὶ ἀνδρεία και αυτὴ ἡ φρόνησις μη καθαρμός τις Γ. και

κινδυνεύουσι καὶ οι τας τελετας μῖν ουτοι καταστησαντες υ αὐλοι εἰναι, ἀλλα τω οντι παλαι αἰνίττεσθαι ὁτι ς αν μύητος καὶ

ἀτέλεστος εἰς 'AGo ἀφίκηται, ν βορβόρα

κείσεται, ὁ δε κεκαθαρμενος τε και τετελεσμένος εκεῖσε ἀφικόμενος μετα θεων οἰκησει. εἰσιν γαρ ίη, . φασιν οἱ περὶ τaς τελετάς, ναρθηκο- φοροι με πολλοί, βάκχοι δε τε παῖροι οἶτοι - εἰσὶν κατὰ 'ν μην δόξαν ου αλλοι δε ιπεφιλοσοφηκοτες ορθῶς. ν η και εγὼ κατά γε το δυνατὸν οὐδε ἀπέλoro εν τω βίω, ἀλλαπαντι τρόπω προὐθυμήθην γενέσθαι ει δορθῶς προὐθυμηθην καί -ς χνύσαμεν εκεῖσε o

69쪽

εφη, ω Σιμμία τε καὶ Κεβης, ἀπολογουμαι, ῶς εἰκότως μὰς τε ἀπολείπων καὶ τους νθ δεο δεσπότας ου χαλεπως φέρω ου ἀγανακτω, ηγούμενος κἀκεῖ οὐδε ηττον λενθάδε δεσπόταις τε ἀγαθοῖς εντεύξεσθαι καὶ ἐταίροις τοῖς δεπολλοῖς ἀπιστίαν παρεχει ' εἴ τι ουν μῖν πιθανωτερός εἰμι εν τη ἀπολογία δε τοῖς g 'Aθηναίων δικασταῖς, χν αὐ ἔχοι. XIV. Eιπόντος I του Σωκράτους 'αὐταύπολαβων ό Κεβης Ἀφη m Σώκρατες, τα μεν λα εμοιγε δοκεῖ καλως λεγεσθαι, τα δε περὶ ο

70쪽

οτι οὐδαμόθεν αλλοθεν γίγνονται οἱ ζῶντες εκ των τεθνεώτωπι εἰ δε μ' εστι τοὐτο, ἄλλου a του δέοι λογου IΠάνυ μεν ουν, φη Κέβης. ἡ τοίνυν κατ ὰνθρώπων, η δ' ς is σκόπει μόνον τοὐτο ε βούλει &ον aθεῖν, ἀλλα καὶ κατὰ ζώων πάντων καὶ Μυτῶν. καὶ ξυλληβδην σαπερ εχει γενεσιν, περὶ πάντων

εναντίον που και δίκαιον δίκω, καὶ ἄλλα δημυρία οἴτω Ἀχει Oὐτο ουν σκεψώμεθα, πιρα