Texts to illustrate a course of elementary lectures on the history of Greek philosophy from Thales to Aristotle [microform]

61쪽

και O , το μη χειν χολην, παντὶ πάρχει τω . ει οὐναντι στρεφει το - Η καὶ μη περτείνει το μεσον, νάγκητο B πάρχειν δεδεικται γὰρ πρότερον τι ανδύο ἄττα τω αὐτω πάρχη και πρὸς θάτερον αυτῶν ἀντιστρεφ το ἄκρον, τι τω ἀντιστρεφοντι και θάτερον ὐπάρξει τῶν κατηγορουμενων δεῖ δε νοεῖν το Γ τ εξ πάντων τῶν καθ' καστον συγκείμενον ἡ γὰρ ἐπαγωγὴ διὰ πάντων. εστι δ' ο τοιοῖτος συλλογισμος της πρώτης και μεσου προτάσεως ων μεν γάρ εστ μεσον, διὰ os io μεσου συλλογισμός, ων δε μ εστι, δι επαγωγῆς. και τρόπον τινὰ ντίκειται ἡ παγωγη τω συλλογισμ6' ο μεν γὰρ διὰ το μεσου το ἄκρον τω τρίτω δείκνυσιν δε διὰ τοὐ τρίτου το ἄκρον τω μεσω. φυσει με οὐ προτερος και γνωριμώτερος ὁ διὰ το μεσου συλλογισμος, μῖν δ ναρ is

φανερον Ἀτι το πρὸς Θηβαίους πολεμεῖν κακον Oτι μεν

εστι πρὸς τους ὁμορους ἀναιρεῖσθαι πολεμον). και ὁτι το o

62쪽

ου συνῆπτε τον συλλογισμόν, το δε και συναπτε και υκ

ἐξ πάντων δείκνυσιν.

137 anesis re prior B 27. 704 3 εἰκος δε καὶ σημεῖον

sis ταὐτόν εστιν, ἀλλὰ το μεν εἰκός εστι πρότασις ενδοξος ὁ γαρ ῶς επὶ τὸ πολύ ἴσασιν ἴτω γινόμενον - γινο- μενον η ν η μη ον του ἐστὶν ἰκός, IO το μισεῖν τους φθονοῖντας το φιλεῖν τοὐς ρωμενους σημεῖον δεβούλεται εἶναι πρότασις ἀποδεικτικη ναγκαία δε ενδοξος io ου γὰρ ντος εστιν ἡ ου γενομενου πρότερον η στερον γέγονε το πρῶγμα, τοὐτο σημεῖόν εστι οὐ γεγονεναι εἶναι. Ἀνθύμημα μεν οὐν εστι συλλογισμος Ἀξ εικότων

σημειων.

138 analytie posterior B 19. 99b17 περὶ δε των

επιστήμη κατέρου λου, οὐ μεν ἐπιστημη του τεροντι γενος, καὶ πότερον οὐκ ενοῖσαι αἱ ξεις εγγινονται ενοῖσαι λεληθασιν. εἰ μεν δη χομεν αὐτάς, ἄτοποπισυμβαίνει γαρ ἀκριβεστερας Ἀχοντας γνώσεις ἀποδείξεως α λανθύνειν. ει δε λαμβάνομεν- εχοντες πρότερον, πῶς ἄν γνωρίζοιμεν και μανθάνοιμεν κ μ προυπαρχούσης γνώσεως ἀδύνατον γάρ, σπερ καὶ επι Η ἀποδειξεως ελεγομεν φανερον τοίνυν τι οἴτ εχειν ιον τε, Οὐτἀγνοοῖσι καὶ μηδεμίαν Ἀχουσιν Ἀξιν Ἀγγίνεσθαι. αναγκη 30 ἄρα εχειν μεν τινα δύναμιν, μη τοιαύτη δ εχειν Ἀσται τούτων τιμιωτερα κα ἀκρίβειαν. φαίνεται δε τοῖτο γεπῶσιν πάρχον τοις ζωοις εχει γα δύναμιν σύμφυτον κριτικην ην καλοῖσιν αἴσθησιν. νούσης δ' αἰσθησεως τοις μεν των ἐωων Ἀγγίνεται μον το αισθηματος, τοις Γ οὐκ 35 εγγίνεται. σοι μεν οὐν μ εγγίνεται, η λως η περ αμ εγγίνεται, οὐκ εστι τούτοις γνῶσις ξω os αἰσθάνεσθαι εν οις δ ενεστιν αἰσθανομενοις εχειν τι εν τ ψυχύ. πολλῶν δε τοιούτων Πινομενων ηδ διαφορή τις Πινεται,

ὼπασιν ν εν εκεινοι το αὐτό, τεχνης ἀρχὴ και επιστήμης, εα μεν περὶ γενεσιν, τεχνης, ὰν δε περι τ ον επιστήμης.oύτε δ ενυπάρχουσιν ἀφωρισμενα α εξεις, οἴ ἀπ ἄλλωνεξεων γίνονται γνωστικωτερων, ἀλλ' ἀπὸ Ἀισθήσεως, χιον io εν μάχλ τροπῆς γενομενης ενὸς στάντος ετερος Ἀστη, εἶθ'

Osσα ὶ δυνασθαι πάσχειν τοὐτο Ora ελεχθη με πάλαι, οὐ σαφῶς δε ελεχθη. πάλιν εἴπωμεν. στάντος γὰρ πῶν ἀδιαφορων νός, πρωτον μεν εν se ψυχ καθόλου και γὰρ 5αισθάνεται με τω καθ' καστον, ἡ δ' αἴσθησις os καθόλουεστιν, ιον ἀνθρώπου, αλλ' οὐ Καλλίου ἀνθρώπου πάλιν ν τουτοις σταται, εω ὰν τὰ ἀμερῆ στ και τὰ καθόλου. okν τοιονδι ζωον, ως ζωον και εν τούτω ῶσαύτως. δῆλον δὴ ὁτι ἡμῖν τα πρῶτα επαγωγὴ γνωρίζειν ἀναγκαῖοπι και γαρ oκαι αἴσθησις ἴτω το καθόλου εμποιεῖ επε δε τῶν περ τὴν

περι παντος το προτεθεντο προβλήματος ξ ενδόξων, καὶ αυτοι λογον πεχοντες μηθεν εροῖμεν Σπεναντίον πρῶτον

63쪽

μεν κατα την προκειμένην πραγματέίαν. εστ δ συλλογισμος λόγος ἐν, τεθεντων τινῶν Ἀτερον s τι των κειμενων - ἀνάγκης πυμβαίνει δια των κειμενων. ἀποδειξις μεν οὐν εστιν, ταν Ἀξ έληθῶν καὶ πρωτων ο

τῶν ριστικῶν λόγων αρχας συμβεβηκεν χειW παραχρῆμα γαρ καὶ . ,πι το πολύ -οις και μικρὰ συνορῶν δυνα- μενοις κατάδηλος - αὐτοῖς - τοὶ ψεύδους Ἀστὶ ηυσις. μεν οὐν πρότερος τῶν ρηθεντων ριστικῶν συλλογισμῶν, καὶ συλλογισμος λεγεσθω, V ah λοιπος χριστικος φενσυλλογισμός, ψυλλογισμοὶ I ου, Ἀπειδν πιαινεται φενσυλλογίζεσθαι. συλλογίζεται I Ου. 140 topie A 4. 101b11 πρῶτον οὐ θεωρητεον κτίνων η μεθοδος. εἰ δη λάβοιμεν προς ποσα καὶ ποῖα και, ε τίνων ο λόγοι, και πῶς τούτων εὐπορήσομεν, χοιμεν αν ἱκανῶς το προκείμενον εστ δ αριθμω ἴσα και ταυτα, ξων τε οἱ λόγοι καὶ περὶ δεν οι σύ λογισμοι γινονται μενγα οἱ λόγοι κ τῶν προτάσεων περ ῶν δε οι συλλογισμοί, τα προβληματ εστι. πῶσα δε προτασις και πὰν

as πρόβλημα δε γενος η ἴδιον δε συμβεβηκος δηλοῖ και γαρτην διαφορὰν Δ οὐσαν γενικην μοὐ τω γενει τακτεον. επε δε οὐ δίου το μεν το τί ην εἶναι σημαίνει, το δου σημαίνει, διpρησθω το ἴδιον εἰς ἄμφω τα προειρημενα 141 ARISTOTI EL ORGANO 101μερη καὶ καλείσθω το μεν το τι ην εἶναι σημαῖνον ρος,το δε λοιπον κατὰ την κοινην περ αυτῶν ἀποδοθεῖσαν ονομασίαν προσαγορευεσθω ἴδιον δῆλον ὁ εκ τῶν ιρη- μενων τι κατὰ την Γν διαίρεσιν τετταρα τὰ πάντα

συμβαίνει γίνεσθαι, δε ἴδιον η ρον η γενος δε συμβεβηκός. μηδεὶς δ' ημὰς πολύβη λέγειν ς καστον τούτων καθ' αὐτο λεγόμενον πρότασις η πρόβλημά εστιν, ἀλλ τι ἀποτούτων και τὰ προβληματα και αἱ προτασεις γινονται. διαφερε δε το προβλημα καὶ ἡ προτασις ω τροπω. ούτω μεν γὰρ ρηθεντος, αρά γε το ζωον πεζον δίπουν io ορισμός εστιν ἀνθρώπους καὶ ρά γε το ζωον γενος στιτο ἀνθρώπου προτασις γίνεται. εὰν δε ποτερον τογον πεζον δίπουν ρισμός εστιν ἀνθρωπου η υ; και πότερον τὶ ζωον γενος Ἀστίν; πρόβλημα γίνεται.

ται 'os πράγματος, οἷον ἴδιον ἀνθρώπου το γραμματικῆς εινα δεκτικόw ει γαρ ἄνθρωπός εστι, γραμματικῆς δεκτικος sto εστι, και εἰ γραμματικῆς δεκτικος Ἀστιν, ἄνθρωπος εστιν.

εν - τί εστι δε κατηγορεῖσθαι τὰ τοιαῖτα λεγέσθω, ὁσαἁρμόττει ἀποδοῖναι χρωτηθεντας τί εστι το προκείμενον, καθάπερ επὶ τοὶ ἀνθρώπου ἁρμοττει, χρωτηθεντα τι εστιτ προκείμενον, εἰπεῖν τι ζωον γενικον δε και τ ποτερον

64쪽

καὶ το λευκόν, ' γαρ αὐτο Οὐθεν κωλυει τε με λευκον

et των πιστημῶν εν ταῖς πολεσι, και ποίας καστους

4. 1095 aes λεγωμεν δ' ἀναλαβόντες επειδη πασα

ARISTOTLE: EPHI 10 εὐδαιμονεῖν περὶ δε της εὐδαιμονίας, τί εστιν, ἀμφισβητοῖσιν. . . . πάσας μεν οἶν εξετάζειν τα δόξας ματαιότερον ἴσως στίν, ἱκανον δε τὰς μάλιστα επιπολαζούσας δε δοκούσας εχειν τινα λόγον. μη λανθανετω δ' ημὰς τι διαφερουσιν οι ἀπο τῶν αρχῶν λόγοι και Ot επὶ τας αρχάς. . . . ἀρκτεον με γαρ π τῶν γνωριμων,

ταὐτα δε διττῶς τα με γαρ μῖν τα δ πλῶς ἰσως οἶν ἡμῖν γε ἀρκτεον ἀπο τῶν ἡμῖν γνωρίμων δι δεῖ

τοις θεσιν χθαι καλῶς τον περὶ καλῶν και δικαιων και λως τῶν πολιτικῶν ἀκουσόμενον ἱκανῶς ἀρχὴ ογα το τι καὶ ι τοὐτο φαίνοιτο ἀρκούντως, οὐδενπροσδεήσει του διότι ὁ δε τοιοῖτος δε εχε δε λάβοιαν ἀρχὰς Ῥαδιως. etiae Et de)ni A . 1216b35 διαφερουσι δ' ι λόγοι περὶ κάστην μεθοδον, οἴ τε φιλοσόφως λεγόμενοι καὶ μὴ , φιλοσόφως. διόπερ καὶ τῶν πολιτικῶν οὐ χρὴ νομίζειν περίεργον εἶναι την τοιαύτην θεωρίαν, δι ης οὐ μονον τοτ φανερόν, ἀλλὰ καὶ τ διὰ τί φιλόσοφον γαρ τοτοιοῖτον περὶ κάστην μεθοδον δεῖται μεντοι τοὐτοπολλῆς εὐλαβείας. γ

μεν εὐδαιμονίαν το ἄριστον λεγειν μολογούμενον τι φαίνεται, ποθεῖται δ' εναργεστερον τί στιν τι λεχθῆναι. τάχα δ' -οιτ αν τοὐτ ει ληφθείη το εργον του ἀνθρώπου. . . . τί οὐ δη τοὐτ αν εἴ ποτε ς τ μεν sγαρ ην κοινον εἶναι φαίνεται και τοῖς φυτοῖς, ζητεῖται δ το ἴδιον ἀφοριστεον ἄρα τὴν θρεπτικην καὶ αὐξητικὴν ζωήν. πομεν δε αισθητική τις αν εἴη φαίνεται δε καὶ αἴτη κοινὴ καὶ ἶππω a βοὶ και παντὶ γω. λείπεται δὴ πρακτική τις του λόγον εχοντος. τούτου οδ το μεν ως πιπειθε λογω, το δ' ς εχον καὶ διανοούμενον. διττῶς δε καὶ ταύτης λεγομενης τὴν κατ νεργειαν θετεοπι κυριωτερον γαρ αύτη δοκεῖ λεγεσθαι. εἰ δ εστιν

εργον ἀνθρώπου ψυχῆς νέργεια κατὰ λόγον ἡ μὴ ἄνευ

λόγου, o δ' αὐτό φαμεν εργον εἶναι τω γενει οὐδε καὶ sτοὐδε σπουδαίου, σπερ κιθαριστοῖ καὶ σπουδαίου κιθαριστοῖ, καὶ ἁπλῶς δὴ τοὐτ επι πάντων, προστιθεμενης της κατ ἀρετὴν περοχῆς προς το εργον κιθαριστο μεν γαρ

65쪽

το κιθαρίζειν, σπουδαίου δε το ευ ει δ' οὐτως, ἀνθρώπουδε τίθεμεν εργον λην τινα, ταύτην δε φυχης νεργειαν καὶ πράξεις μετα λόγου, σπουδαίου δ' ἀνδρος ευ ταυτα καὶ καλως. εκαστον δ ευ κατα πην οἰκείαν ἀρετην ἀποτελεῖται εἰ Γ ἴτω, το ἀνθρώπινον ἀγαθον ψυχῆς ενεργεια γίνεται κατ ἀρετην, εἰ δε πλειους α αρεται, κατα την ρίστην καὶ τελεωτάτην, τι δ' εν βιωτελείω μία γαρ χελίδων εα ου ποιεῖ, οὐδε μία μέρα οἴτω δε υδε μακάριον κα ευδαίμονα μία μερα οὐδ ολιγος io χρόνος. περιγεγράφθω μεν ουν τἀγαθον ταύτη δεῖ γαρ ἴσως Ἀποτυπῶσαι πρῶτον. εὶθ υστερον ἀναγραψμι. 8. 1099 a 24 ἄριστον ἄρα καὶ κάλλιστον καὶ διστον ευδαιμονία, καὶ ου διώρισται αὐτα κατὰ το Δηλιακονεπίγραμμα is κάλλιστον το δικαιότατον λωστον Γ ὁγιαίνεινηδιστον δε πέφυχ Ῥυ τις ερα το τυχεῖν. ἄπαντα Iὰλ άπάρχει 'αὐτα παῖς ἀρίσταις ενεργειαις' ταύτας δε. η μίαν τούτων την αρίστην, ψαμεν εἶναι Πηνεὐδαιμονίαν. φαίνεται δ' Ἀμως καὶ Θων Ἀκτος ἀγαθῶνα προσδεομενη, καθάπερ εἴπομεw ἀδύνατον γὰρ δε ο ράδιοντα καλὰ πράττειν ἀχορηγητον οντα. πολλα μεν γαρ πράττεται, καθάπερ δι οργάνων, διὰ φίλων και πλουτου

κα πολιτικῆς δυνάμεως ενίων δε τητώμενοι ρυπαινουσι τω μακάριον IOν ευγενείας εὐτεκνίας μύλλους in πάνυ

οῖν εἴπομεν εοικε προσδεῖσθαι καὶ της τοιαύτης ευημερίας.

m εὐδαιμονία ψυχῆς νεργειά τις α δ ρετην τελειαν, περι

1. 1103 a14 διττῆς δε τῆς ρετῆς ἴσης της μενδιανοητικῆς τῆς δε θικῆς, ἡ με διανοητικ το πλεῖον κδιδασκαλίας Ἀχει κaὶ την γενεσιν καὶ την αὐξησιν, διοπερ, εμπειρίας δεῖται καὶ χρόνου, ἡ δ' θικη ξ εθους περιγίνεται, θεν καὶ Οἴνομα σχηκε μικρὸν παρεκκλῖνον ἀποτου θους ε ου καὶ δῆλον τι οὐδεμία των θικῶναρετῶν φύσει ἡμῖν γ γίνεται οὐθεν γὰρ τῶν φύσει οντων

ἄλλως θίζεται. . . . t τ' ἄρα φύσει οἴτε παρὰ φύσιν ἐγγίνονται αἱ ἀρεταί, ἀλλὰ πεφυκόσι μεν ἡμῖν δεξασθαι αὐτάς, τελειουμενοι δὲ διὰ το ἔθους. . . . τὰς δ' ἀρετὰς λαμβάνομεν ενεργήσαντες πρότερον, σπερ καὶ επὶ τῶν

ἄλλων τεχνῶw α γὰρ δεῖ μαθόντας ποιεῖν, αὐτα ποιοῖν τε μανθάνομεν οιον οἰκοδομοῖντε οικοδόμοι γίνονται καὶ

κιθαρίζοντες κιθαρισταί. ἴτω δὲ καὶ τὰ μεν δίκαια πράττοντες δίκαιοι πινόμεθα, τὰ δὲ σώφρονα σώφρονες, ταδ' ἀνδρεῖα ἀνδρεῖοι ν 6 1106I, 36 εστιν ἄρα ἡ πετ εξις προα ρετικη, o ἐν μεσότητι ὁσα τη πρὸς μὰς, ρισμεν λογω καὶ ςὰν ὁ φρόνιμος ὁρίσειε μεσότης δὲ δύο κακιῶν, τῆς μεν καθ' ὐπερβολὴν τῆς δὲ κατ ελλειψιν καὶ τι τω τὰς μενε λείπειν τὰς δ' ὐπερβάλλειν os δέοντος εν τε τοῖς πάθεσι καὶ ἐν ταῖς πράξεσι, τὴν δ' ἀρετὴν τὸ μέσον καὶ is εὐρίσκειν καὶ ιρεῖσθαι διὸ κατὰ μεν τὴν οὐσίαν 'μ τον λόγον τον τὸ τί ν εἶναι λεγοντα μεσότης στιν αρετή, κατὰ δε τὸ ἄριστον καὶ τὸ - ἀκρότης.

ψυχῆς ἀρετὰς διελόμενοι τὰς μεν εἶναι τοὐ θους φαμεν, o τὰς δε τῆς διανοίας. περὶ μεν οἶν τῶν θικῶν διεληλύθαμεν, περι δε τῶν λοιπῶν, περὶ ψυχῆς πρῶτον εἰπόντες, λέγωμεν ουτως. πρότερον μεν οὐν λεχθη δε εἶναι . μέρη τῆς ψυχῆς, τό τε λόγον εχον καὶ τὸ ἄλογον μῖν δε περιτοὶ λόγον έχοντος 'of αυτὸν τρόπον βιαιρετέον καὶ sὐποκείσθω δύω τὰ λόγον ἔχοντα, ἰὸν μεν - θεωροῖμεν τατοιαὐτα τῶν ὁντων σων P ἀρχαὶ μν ἐνδέχονται 'λλως εχειν. ελ δε - τὰ ενδεχόμενα πρὸς γὰρ τὰ τω γενειμερα και τῶν τῆς ψυχῆς μορίων τερον λ ει τὸ πρὸς

ἐκάτερον πεφυκός, εἴπερ καθ' ὁμοιότητά τινα καὶ οικειοτητα ο

66쪽

106 TEXT, Tox LECTURES GN GREED PHILOSOPHY f145 θεωρησαντες τινας λεγομεν του φρονίμους δοκεῖ δηφρονιμο εἶναι το δύνασθαι καλῶς βουλεύσασθαι περὶ τα

προς γιειαν η προς ισχυν, ἀλλα ποῖα προς το ε ζην, ὁλως. i. 1141 την δε σοφία εν τε ταῖς τέχναις τοῖς ακριβεστάτοις τὰς τεχνας ἀποδίδομεν . . . εἶναι δε τινας

επιστημη των τιμιωτάτων.

14 etiae Meo=naehea Z 12. 1143 1, 17 διαπορησειε δ' a τις περ αυτῶν Se περὶ της φρονήσεως και της σοφίας

τι χρησιμοι εἰσιν πρῶτον μεν ου λεγομεν τι καθ' a αυτὰς ἀναγκαῖον αἱρετὰς αυτὰς εἶναι, ἀρετάς γ' ἴσας εκατεραν κατερου του μορίου, και ει μη ποιοῖσι μηδενμηδετερα αυτῶν. πειτα και τοιοῖσι μεν, οὐχ ως ιατρικη

τον σκοπον ποιεῖ ορθον, - δὶ φρονησις τὰ προς τουτον. 13. 11 44' 1 σκεπτεο δη πάλιν και περὶ ρετῆς ' και γαρ η αρετη παραπλησίως Ἀχει ως ἡ φρόνησις προς πην 3 δεινοτητα, υ ταὐτο μεν ομοιον δε ούτω και ἡ φυσικηαρετ προς την κυρίαν. πῶσιν γὰρ δοκεῖ καστα τῶν ηθῶν πάρχειν φύσει πως και γὰρ δίκαιοι και σωφρονικοι και ἀνδρεῖοι, και τἄλλα εχομεν ευθύς εκ γενετῆς ἀλλ' ομως ζητοῖμεν τερον τι το κυρίως αγαθον και τὰ τοιαῖτα 33 αλλον τροπον πάρχειν. και γαρ παισὶ και θηρίοις αἱ φυσικαὶ πάρχουσιν ξεις, ἀλλ' ἄνευ νου βλαβεραὶ φαινονται ἴσαι. πλην τοσοῖτον εοικεν ὁρῶσθαι, τιωσπερ σωματι ἰσχυροῦ ἄνευ Ἀφεως κινουμενω συμβαίνει

εστιν Σωκράτης φεν ουν λόγους τὰς ἀρετὰς ωετο εἰναι 5 επιστήμας γαρ εἶναι πάσας), ημεῖς δ μετὰ λόγου. δῆλον ουν Ἀκ τῶν εἰρημενων τι οὐχ οἷόν τε ἀγαθὸν εἰναι κυρίως ἰνεὶ φρονήσεως, οὐδε φρόνιμον ἄνευ της χθικῆς ἀρετῆς. 147 etiae Meontaeherem 12 11 53 a l . . . διὸ καὶ Οὐα, καλῶς χει τὸ αἰσθητὴν γενεσιν φάναι εἶναι την ἡδονήν, ἀλλὰ μὰλλον λεκτεον ενεργειαν τῆς κατὰ φύσιν ξεως, ἀντὶ δε τos αἰσθητὴν ἀνεμπόδιστον. ἄριστόν τ οὐδε κωλύει ἡδονήν τινα χὶνaι ει Ἀνιαι αὐλαι ἡδοναί, ῶσπερ μαὶ επιστήμην τινὶ ένίων φαύλων οὐσῶν ἴσω. με και , ἀναγκαῖον εἴπερ Ἀκάστης χροώς εἰσιν νεργειαι μνεμπό διστοι, ΛἴU - πασῶν Ἀνεργειά άστιν εὐδαιμονία εἴτε ἡ τινὸς αὐτῶν, α φ ἀνεμπόδιστος. αἱρετωτάτην εἶναι τοὐτοδ' εστὶν ἡδονή Aστε εἴη ἄν τις ἡδονὴ τὸ ἄριστον τῶν πολλῶν δεδονῶν φαύλων οὐσῶν, Ἀ ετυχεν ἁπλῶς. 'αι ' διὰ Οὐτο πάντες τὸν εὐδαίμονα δὴ οἴονται βίον εἶναι, καὶ εμπλεκουσι την ἡδονὴν εἰς τὴν εὐδαιμονίαν, γυλόγως οὐδεμία γαρ νέργεια τέλειος Ἀμποδιζομενη, ἡ δ' εὐδαιμονία τῶν τελείωw δι, προσδεῖται P εὐδαίμων τῶν εν σώματι ἀγαθῶν καὶ τῶν κτὸς καὶ τῆς τύχης, πως μ εμποδίζηται sταὐτα. o δε τὸν oχιζόμενον καὶ τὸν δυστυχίαις μεγάλαις περιπίπτοντα εὐδαίμονα φάσκοντες Ῥῖναι, εὰν Γ ἀγαθός, δε εκόντες δε ἄκοντες οὐδε λεγουσιν.

67쪽

τοῖς ἀκμαίοις φῶρα.

5. 1175 I, 24 διαφερουσῶν δε των νεργειῶν πιεικεια καὶ φαυλότητι, και των μεν α ρετων οὐσῶν των δεφευκτῶν των δ' υδετερων, μοίως χουσι καὶ αἱ Οοναι'

ριότητι κα τω βεβαίω, εὐλογον δε τοις ειδοσι τῶν ζητούντων ἡδίω την διαγωγὴν εἶναι η τε λεγομενηαυτάρκεια περὶ ηὐ θεωρητικὴν φάλιστ πιν εἴη

διοίσει.

11 78 ,32 ὀστ se αν - εὐδαιμονία θεωρία τις as δεήσει δε και της Ἀκτὸς εὐημερίας ἀνθρώπω οντι Ῥυ γὰρ αὐτάρκης ἡ φύσις πρὸς τὸ θεωρεῖν, αλλὰ δεῖ καὶ τὸ σῶμαί γιαίνειν καὶ τροφὴν καὶ τὴν λοιπὴν θεραπείαν πάρχειν.

68쪽

soliticu

ου μην οἰητεον γε πολλῶν και μεγαλων δεησεσθαι τον εὐδαιμονησοντα, εἰ ' ενδεχεται ἄνευ των κτος ἀγαθων μακάριον εἶναι Ου γαρ εν τ υπερβολ το αὐταρκες οὐδ'

πρὼξις, δυνατον δε καὶ μ' ἄρχοντα γῆς κά θ άττης

πράττειν τα κάλά καὶ γαρ ἀπο μετριων δυναιτ αν τις πράττειν κατα την ἀρετην.

λεγεται καλῶς και την εὐδαιμονίαν εὐπραγίαν θετεον, κω3 κοιν πάσης πολεως ν εἴη και καθ καστον ἄριστος βίος πρακτικός. ἀλλα τον πρακτικον ου αναγκαῖον ειναι προς τερους, καθάπερ Ἀνταί τινες, οὐδε τὰς διανοίας εἶναι μόνας ταύτας πρακτικὰς τα των ἀποβαινοντων χάριν

ARISTOTLE ETHICA, POLITICA 111 γινομενα ε του πράττειν, ἀλλα πολυ μαλλον τα αυτο τελεῖς καὶ τα αυτῶν νεκεν θεωρίας και διανοησεις' η γαρ εὐπραξία τέλος, στε καὶ πρὼξίς τις μάλιστα δε καὶ πράττειν λεγομεν κυρίως καὶ των ξωτερικῶν πράξεων του ταῖς διανοίαις ἀρχιτέκτονας ἀλλα μην ουδ' ἀπρακτεῖν ἀναγκαῖον τα καθ' αὐτας πόλεις δρυμενα καὶ ζην ἴτω προηρημενας ενδεχεται γαρ κατα μερη και τοὐτο συμβαι - νειν πολλαι γαρ κοινωνίαι προς ἄλληλα τοῖς μερεσι της πόλεώς εἰσιν, ομοίως δε τοὐτο πάρχει καὶ καθ' ενος ὁτουοῖν τῶν ανθρώπωW σχολη γαρ α ὀ θεος χροι καλῶς io καὶ πὰς ὁ κόσμος, ις οὐκ εἰσιν ξωτερικαὶ πράξεις παρα

69쪽

DATE DIE