장음표시 사용
31쪽
ούσης ἀκρασίας οὐθεν γαρ υπάλαμβάνοντα πράττειν παρα το βελτιστον, αλλὰ δι' ἄγνοιαν. υτος μεν ουν
λόγος αμφισβητεῖ τοῖς φαινομένοις ἐναργως.
εγωγε οὐδετερα εἰ δ' ἀναγκαῖον -- ἀδικεῖν δε ἀδικεῖσθαι, ελοίμην in μαλλον ἀδικεῖσθαι ἡ ἀδικεῖν. Aristippiis of 59 Diogenei Laertilis Iae 66 ην δε ἱκανος ἁρμόσασθαι 'μ' sse. Ἀρίστιππος ὐ Κυρηναῖος καὶ τόπω καὶ χρόνω καὶ
io προσώπω κα πῶσαν περίστασιν αρμοδίως ποκρίνασθαι 'δι καὶ παρα Διονυσίω των λων ευδοκίμει α λον, ἀεὶ o προσπεσον ὁ διατιθεμενος ἀπέλαυε μεν γαρ ἡδονῆς των παρόντων, ου εθήρα δε πόνω την ἀπολαυσιν των χυ 'raρόντωw Oθεν καὶ Διογένης iaσιλικον κυνα
Stobaeus sorilegiu)n 17, 18 Ἀριστίππου Κρατεῖ δονῆς ου λώπεχόμενος, αλ χρώμενος μεν μηπροεκφερόμενος δε, σπερ καὶ νεὼς καὶ Aretro ου o μηγρώμενος, ἰλλ' ί μετάγων Ἀποι βούλεται. dio Dio enes LaeIetius II 6 ι μεν υν επὶ τῆς ἀγωγῆς τ0 'Aριστίππου μείναντες καὶ Κυρηναικοὶ προσαγορευ- θεντες δόξαις χρῶντο τοιαύταις. δύο πάθη φισταντο, πόνον καὶ ἡδονήν, την με λείαν κίνησιν, την δονήν, τον δε πόνον. τραχεῖαν κίνησιν μὴ διαφερειν τε ἡδονὴν α ἡδονῆς μηδε διόν τι εἶναι καὶ την μεν εὐδοκητην πῶσι ζωοις τον δ' ἀποκρουστικόν ἡδον/ὶν μεντοι την του
σώματος, ν και τελος εἶναι, . . . O την καταστηματικὴν
ἡδονην την ετ αναιρεσε ἀλγηδόνων και Iον ἀνοχλησιαν, 'Eπίκουρος ἀποδεχεται καὶ τελος εἶναί φησι δοκεῖ, δ' αὐτοῖς καὶ τελος ευδαιμονίας διαφερειν τελος μεν γὰρ εἶναι την κατὰ μερος δονην, ευδαιμονίαν δε το κτων μερικῶν δονῶν σύστημα, αἷς συναριθμοῖνται και ι παρωχηκυῖαι καὶ ι μελλουσαι. εἶναί τε την μερικὴν ἡδον ν δ αυτὴν αιρετήπι τη δ ευδαιμονίαν ου GV αυτην, 1, αλλὰ διὰ τὰς κατὰ μερος δονάς. πίστιν δ' εἶναι του τελος εἶναι την δονην το ἀπροαιρετως μὰς ε παίδων κειῶσθαι προς αυτήν. καὶ τυχόντας αυτῆς Ῥηθεν Ἀπιζητεῖν μηθεν 61 ARISTIPPUS, ANTISTHENES 37τε ούτω φευγειν ως την ναντίαν αὐτὴ ἀλγηδόνα εἶναι δετον δονὴν ἀγαθον καν ἀπο τῶν ἀσχο μοτάτων γενηται. . . ει γὰρ και ἡ πρὼξις ἄτοπος εχ αλ οὐν ὴ δονὴ δι αὐτην ιρετ και ἀγαθόν. ἡ δε του ἀλγοῖντος ὐπεξαιρεσις, ως εἴρηται παρ Ἀπικουρω, δοκεῖ αυτοῖς μὴ
εἶναι δονη οὐδε ἡ ἀηδονία ἀλγηδών εν κινήσει γὰρ εἶναι αμφοτερα, μὴ ούσης τῆς ἀπονίας ἡ τῆς ἀηδονίας
κινησεως. . . . O πάσας μεντοι τὰς ψυχικὰς ἡδονὰς
καὶ ἀλγηδονας επὶ σωματικαῖς δοναῖς και ἀλγηδόσι γινεσθαι. . . . αλλὰ μην οὐδε κατὰ μνήμην τῶν ἀγαθῶν ibη προσδοκίαν δονήν φασιν ἀποτελεῖσθαι, περ ρεσκεν
60 0xtus Empiricus VII 191 φασιν οἶν οἱ Κυρηναικοι κριτηρια ιναι τα πάθη και μονα καταλαμβάνεσθαι καὶ ἀδιάφευστα τυγχάνειν, τῶν δε πεποιηκότων τὰ πάθη is μηδεν ιναι καταληπτον μηδε δια λευστον. τι μεν γὰρ λευκαινομεθα, φασί, και γλυκαζόμεθα, δυνατον λεγειν ἀδιαφεύστως και βεβαίως ἀνεξελεγκτως οτι δε τοεμποιητικον του πάθους λευκον εστιν δε γλυκύ εστιν, οὐVoIo ἀποφαίνεσθαι. 2 61 Diogenes L aeri ius VI 2 ἰκῶν IΠειραιεῖ Se Antisthenes
Αντισπενης νηναιος καν καστην μερα τους τετταρακοντα σταδίους ανιὼν κου Σωκράτους, παρ υ καὶ τοκαρτερικον λαβὼν καὶ το ἀπαθες ζηλώσας κατῆρξε
πρῶτος του κυνισμοῖ καὶ τ ο πόνος αγαθον συν- sεστησε δια του μεγάλου bρακλεους καὶ Ου Κύρου. . . .
ελεγε τε συνεχες ' μανείην μὰλλον φήσθείην.10 διδακτὴν ἀπεδείκνυε τὴν ἀρετήν. . . . αυτάρκη δε τηναρετην προς ευδαιμονίαν, μηδενος προσδεομενην τι μὴ Σωκρατικῆς σχυος τήν τ ἀρετὴν τῶν ργων εἶναι, o μητε λογων πλείστων δεομενην μήτε μαθημάτων. αυτ-αρκη τ εἶναι τον σοφόw πάντα γὰρ αυτο εἶναι τὰ των αλλων. . . . τειχος ἀσφαλεστατον φρονησιπι μήτε
32쪽
'Aντισθένης ετο εὐήθως μηθεν ἀξιων λεγεσθαι πλην τω οἰκείω λόγω εν εφ' ενός Ἀξ ῶν συνέβαινε /m εἶναι ἀντιλέγειν. σχεδὸν δε μηδε ψευδεσθαι.
o oύτως ἀπαίδευτοι πόρουν εχ ει τινα καιρον, τι Ουκεστι το τ εστιν ορίσασθαι τον γὰρ ρον λογον εἰναι
μακρόν αλλὰ ποῖον μεν τί στι ενδεχεσθαι καὶ διδάξαι,
ῶσπερ ἄργυρον, τί μεν εστιν, ου τι δὲ - ιον καττιτερος. io στ υσίας εστ μεν η ενδε χεται εἶναι ρον καὶ λογον,οIO της συνθετου, ε ίν τε αισθητ εύν τε νοητη τὶ ε ων δ' ἴτη πρώτων, ου εστιν, εἴπερ τι κατά τινος σημαίνει
πολλ' ἄττα πονομάζοντες, τά τε χρώματα επιφεροντες αὐτω καὶ τὰ σχήματα καὶ μεγεθη και κακίας και ἀρετας, εν οἶς πῶσι καὶ τεροι μυρίοις Ου μονον ἄνθρωπον αὐτον εἶναί φαμεν, αλλὰ a P ἀγαθον και χτερα ἰπειρα,, και τἄλλα δὴ κατὰ τον ὐτον λόγον ἴτως εν καστον ὐποθεμενοι πάλιν aὐτο πολλα και πολλοῖς νομασιλεγομεν. ΘΕ ΑΙ. Αληθῆ λεγεις. E. Gθεν γε, οἶμαι, τοῖς τε νεοις καὶ των γερόντων τοις ψιμαθεσι θοίνην παρεσκευάκαμεν χυθὼς γὰρ ἀντιλαβεσθαι παντὶ προχειρονα ως ἀδύνατον τά τε πολλὰ εν και το εν πολλα ιναι, και δή που χαίρουσιν οὐκ εωντες ἀγαθον λεγειν ἄνθρωπον,
αλλὰ το μεν ἀγαθον γaθόν, τον δε ἄνθρωπον ἄνθρωπον.
ἀπο Μεγάρων καὶ τὰ Ιαρμενίδεια μετεχειρίζετο, και 3 οι et αὐτο Μεγαρικοὶ προσηγορεύοντο, εὶτ εριστικοί, ἴστερον δε διαλεκτικοί, ους ἴτως νομασε πρωτος Διονυ- σιος ὁ αλκηδόνιος, διὰ το πρὸς Ἀρώτησιν και ἀπόκρισιν του λόγους διατίθεσθαι. . . . οἶτος Sc. Εὐκλείδης εν Οἀγαθον ἀπεφαίνετο πολλοῖς νομασι καλούμενοπι τε μεν γὰρ φρονησιν, τε δε θεον, και ἄλλοτε νοὐ και τὰ λοιπά.108 τη. Q Εὐκλείδου βιαδοχ hin εστω και Εὐβουλίδης Εὐγissides k Μιλησιος, ος και πολλούς εν διαλεκτικὴ λογους s
ἀποδίδομεν περ ἀμφοῖν οθεν μαρτάνειν τους τερον
ἀνθρώπω το γαθόν, καὶ τω ἴππω το τρεχειν, πῶς καὶ σιτίου καὶ φαρμάκου ἀγαθον, καὶ νη Δία πάλιν λεοντος καὶ κυνος το τρεχειν κατηγοροὐμεν ς ε δ' οετερον, οὐκ ορθῶς ἄνθρωπον ἀγαθὸν καὶ Aretro τρεχειν
Diogenes Liaertius II 119 δεινος δ' ἄγαν ων ε τοις εριστικοῖς ἀνηὶρει καὶ τὰ εἴδη καὶ λεγε τον λεγοντα ἄνθρωπον εἶναι, μηδενα, ἴτε γὰρ τονδε, λεγειν, ἴτε as τόνδε τί γὰρ μὰλλον τόνδε δε τονδε οὐδ' ἄρα τονδε. καὶ πάλιν τό λάχανον οὐκ εστι το δεικνυμενοπι λαχανον μεν γὰρ ν προ μυρίων τῶν οὐκ ἄρα εστ τοὐτο λαχανον. Roeper, Nessui anu ἄνθρωπον λεγειν μηδενα edd. καὶ πάλιw το λάχανον. γ65 Diogenes Laertius II 10 5 Φαίδων Ἐλεῖος . . . μετεῖχε Phaedo filis Σωκράτους. διάδοχος I αὐτον ΙΠλεισταινος FLλεῖος, καὶ τρίτοι ἀπ αὐτοὶ οὐ περὶ Μενεδημον τον Ἐρετριε Menedemus of καὶ 'Aσκληπιάδην τον Φλιάσιον, μετάγοντες ἀπο Στίλπωνος.
33쪽
40 TEXTA FOR TECTURES GREED PHILOSOPHY 65ετερον του τερου τερόν εστ ; ναί. τερον δε εστι τοὐφελεῖν του ἀγαθου ναί. υκ ἄρα το φελεῖν ἀγαθονεστιν ἀνηρε δε φασι, καὶ τα ἀποφατικα των αξιωμάτων, καταφατικα τιθείς καὶ τούτων τ άπλὰ προσδεχόμενος τα, οὐχ Ἀπλα ἀνηρει, λεγ δε συνημμενα καὶ συμπεπλεγμενα.
δε αὐτῶ μοιον καὶ χον μίαν τινὰ δεα κατα τηνἀνοσωτητα πὰν ὁ τί περ αν μελλη ἀνοσιον εἶναι ΕΥΘ.ΓΙάντως δήπου, ω Σώκρατες. ΣΩ Λεγε δη, τί φὴς εἶναιτο σων καὶ το ἀνοσιον; ΕΥΘ. Λεγω τοίνυν τι το μεν
34쪽
io μεν κτῆσθαι υ πολλῆς τινος ἄξιον εστι τιμῆς, σπερδραπετην ἄνθρωποπι ου γαρ παραμενει δεδεμενον δε πολλοῖάξιοπι πάνυ γὰρ καλὰ τα εργα στί. προς τι υ δη λεγωταὐταί προς τὰς δόξa τὰς ληθεῖς. και γὰρ αἱ δοξαι αἱ ἄληθεῖς, οσον φεν πιν χρόνον παρaμενωσι, μαλον τοis χρῆμα καὶ πάντα τἀγαθὰ εργάζοντaι πολύν δε χρόνον Ουκ θελουσι raραμενειν, αλλ δραπετεύουσιν τῆς ψυχῆς του ἀνθρώπου, στε υ πολλο ἄξιαί εἰσιν, ως ἄν τις αὐτὰς δηση αιτίας λογισμω τοὐτο δ εστίν, Ιενων Ἀταῖρε, ἀνάμνησις, ὀ εν τοῖς προσθεν ἡμῖν ἄμο- α λόγηται. πειδὰν δε δεθῶσι, πρῶτον μεν πιστῆμαι γίγνονται, πειτα μονιμοι καὶ διὰ aὐτα δ' τιμιώτερονεπιστημ ορθῆς δόξης στί, και διaφερε δεσμω επιστημη
68 Phaedrui 24 α τον λ ὐπερουράνιον τόπον Ῥύτε et τις μνησε πω τῶν τῆδε ποιητης ἴτε ποθ' υμνησε κa τἀξίαν εχε δε δε τολμητεον γὰρ υν το γε ἀληθες ειπεῖν, ἄλλως τε και περ ἀληθείας λεγοντα ἡ γαρ ἀχρώματος τε και σχημάτιστος a ἀναφης υσία, ντως οἶσα, ψυχῆς κυβερνηταν μόνω Ῥεατὶ νω. περὶ ην το τῆς a ἀληθοῖς πιστημης γενος, οὐτον ἔχει τον τοπον. ἄτ υνθεο διάνοια νω τε και επιστημ ἀκηράτω τρεφομενη καιάπάσης ψυχῆς ση ἄν μελλ' ο προσῆκον δεξεσθαι, ιδοῖσα διὰ χρόνου το ν ἀγαπα τε και θεωροῖσα τἀληθῆ τρεφεται και εὐπαθεῖ, εως ἄν κύκλω η περιφορὰ εις αὐτον 35 περιενεγκy. εν δε se περιόδω καθορα μεν αὐτην δικαιο- συνην, καθορα δε σωφροσύνην, καθορα δε επιστήμην, οὐχ λ γενεσις προσεστιν, οὐδ η εστί που τερα εν τέρω ὁσaὼν ημεῖς νῖν οντων καλοῖμεν, αλλὰ τηκ εν 'δ ὁ εστιν
του υρανοῖ, οἴκαδε ηλθεν. ελθούσης δε αυτῆς ο νίοχος προς την φάτνην του Arπους στησας παρεβαλεν ἀμβροσιαν
ύπεμενεν, λόκληρα δε και ἄπλὰ καὶ ἀτρεμῆ καὶ εὐδαίμονα 5
φεροντες ὀνομάζομεν. ὀστρεου τρόπον δεδεσμευμενοι. 69 Phaedriis 265 ΣΩ. Ἐμοὶ μεν φαίνεται τα μεν
ἄλλα τῶ ντι παιδι πεπαῖσθαι τούτων δε τινων ε 30 τύχης ρηθεντων δυοῖν ειδοῖν, ε αὐτοῖν την δύναμιν τεχνyλαβεῖν δύναιτό τις, ου ἄχαρι ΦΑΙ. Τίνων δή ΣΩ.
Εἰς μίαν τε δεα συνορῶντα ἄγειν τα πολλαχ διεσπαρμενα, ν καστον ὀριζόμενος δῆλον ποι περι υὰν ἀεὶ διδάσκειν θελν. σπερ α νῖν δὴ περ 'Eρωτος, ο 35εστιν, ρισθεν, εἴτ ευ εἴτε κακῶς λεχθη, το οὐ σαφες και το αυτ αὐτω μολογούμενον διὰ as εσχεν ειπεῖν
35쪽
ΣΩ. To πάλιν κατ εἴδη δυνασθαι τέμνειν κατ' ἄρθρα ' πεφυκε, καὶ ' πιχειρεῖν καταγνύναι μερος μηδενκακοῖ μαγείρου τρόπω χ ρώμενοπι αλ ωσπερ αρτι τω λόγω μελ ἄφρον τῆς διανοίας εν τι κοινη ειδος ελαβετην, σπερ δε σώματος ἐξ ενος διπλα καὶ μωνυμα πεφυκε, σκαιά, τα δε δεξιὰ κληθεντα, ἴτω καὶ το της πaρανοίας ς ε εν μῖν πεφυκὸς εἶδος ἡγησαμεν τω λόγω, ὁ μεν το ετ αριστερα τεμνόμενος μερος, παλιν
io ονομαζόμενον σκαιον τινα ερωτα λοιδόρησε μάλ εν δικη, δ' εἰς τα εν δεξια της μανίας ἀγαγων μας, μωνυμον μεν κείνω, θεῖον Γ αδ ιν ρωτα φευρων και προτεινα- μενος Tryνεσεν ως μεγίστων αἴτιον ἡμῖν ab αθων. ΦΑΙ.
α ό ρεταί τι θαυμαστον την φύσιν καλον, Οὐτο κεῖνο, Σώκρατες, Ου δη νεκεν καὶ ι εμπροσθεν πάντες πονοι ησαν, πρῶτον μεν ἀεὶ ν και ἴτε γιγνομενων ἴτε ἀπολλύμενον, ἴτε αὐξανόμενον ἴτε φθῖνον, πειτα Ου τῆμεν καλόν, 'st δ' αἰσχρόν, οὐδε τοτε μεν, ποτε δ' ου, οὐδε3 προς μεν το καλόν, προ δε το αἰσχρον, οὐδ' ενθα μεν καλόν, ενθα δε αἰσχρόν, ως τισὶ μεν ον καλον, τισι δε αἰσYρόμ' οὐδ α φαντασθήσεται αὐτω το καλον ιον πρόσωπόν τι οὐδε χεῖρες οὐδε ἄλλο οὐδεν ων σῶμα μετεγει, χὐδ τις λόγος οὐδ τις επιστήμη, οὐδε που ν35 ν τερω τινί, ιον εν ζω δε ε γ' η εν οὐραν η εντ ἄλλω, ἀλλὰ αὐτο καθ' αὐτο μεθ' αὐτο μονοειδες ἀεὶ
ον, τα δε ἄψα πάντα καλα κείνου μετεχοντα τροπον τινα τοιοῖτον, OIOν γιγνομενων τὶ τῶν ἄλλων και απολ-7i PLATO: SYMPOSIUM, REPUBLI 45 λυμενων μηδεν κεῖνο μητε τι πλεον μητε ελαττον γίγνεσθαι μηδε πάσχειν μηδεν. ταν δη τις ἀπὸ τῶνδε δια τοορθῶς ερὰν πανιὼν κειν το καλον ἄρχηται καθορὼν, σνεδον αν τι πτοιτο οὐ τελους. τοῖτο α δ εστι τοορθῶς επι τα ρωτικα εναι ' ὐπ' ἄλλου ἄγεσθαι, ἀρχo sμενον ἀπο τῶνδε τῶν καλῶν κεινου νεκα οὐ καλοῖ ἀειεπανιεναι, σπερ επαναβαθμοῖς χρώμενον ἀπο ενος πιδύο καὶ π δυοῖν επὶ πάντα τὰ καλα σώματα, και ποτῶν καλῶν σωμάτων πι τὰ καλὰ επιτηδευματα, καὶ ἀποτῶν καλῶν πιτηδευμάτων πι τὰ καλὰ μαθηματα, ως 30 ἀπο τῶν μαθημάτων τ εκεῖνο το μάθημα τελευτηση, εστιν ου ἄλλου δε υτοὐ κείνου οὐ καλοῖ μάθημa, καὶ γνῶ αὐτο τελευτῶν εστι καλόν. ενταὐθα οὐ βίου,
φίλε Σώκρατες, εφη 'Iαντινικη ξένη, εἴπερ που ἄλλοθι,
Ἐχεις ὁ αὐτοῖς, δεν δ' εγώ, ο τι χρήσει, δε ποι θήσεις
36쪽
κ-λίω θεσιν τῆς μεταξύ ουσίας τε καὶ του μη εἶναι ἰουτε γάρ που σκοτωδεστερα μη ὁντος προς το μὰ λον μηεἶναι φανησεται, ἴτε φανότερα ντος προς το μὰλλον εἶναι. Ἀληθέστατα, φη Εὐρήκαμεν ἄρα, - εοικεν, τι
τα των πολλῶν πολλα νόμιμα καλοῖ τε περι κα των ἄλλων μεταξύ που κυλινδεῖται του τε μ οντος καὶ του
της οὐσίας πρεσβεία καὶ δυνάμει περεχοντος Και Γλαύκων μάλα γελοίως, Aπολλον, φη, δαιμονίας περβολῆς.
παντὸς ἀρχην ἰων, φάμενος αὐτῆς, πῶλιν αδ εχόμενος
τῶν κείνης εχ ομενων, ἴτω επι τελευτην καταβαίν 3 αἰσθητω παντάπασιν οὐδενι προσχρώμενος, αλ εἴδεσιν αὐτοῖς δι αὐτῶν εις αυτά, και τελευτα εις εἴδη Μανθάνω, φη, κaνῶς μεν ον δοκεῖς γάρ μοι συχνὸν εργον λεγειν-Οτι μεντοι βούλει διορίζειν σαφεστερον ειναι τοὐπὸ τῆς Οὐ διαλέγεσθαι επιστημης οὐ ντος τε καὶ ovoητο θεωρούμενον δε ο ὐπὸ τῶν τεχνῶν καλουμενων, αις αἱ ποθεσεις ἀρχαὶ καὶ διανοία με ἀναγκάζοντα αλλὰ μ' αἰσθησεσιν αὐτὰ θεὰσθαι οι θεώμενοι, διὰ δε o μ' ἐπ' ἀρχην ἀνελθοντες σκοπεῖν, αλλ εξ ποθεσεων, οὐν οὐκ ἴσχειν περὶ αὐτὰ δοκοῖσι σοι, καίτοι νοητῶν ἔντων 15 μετὰ ἀρχγὶς διάνοιαν δε κάλεῖν μοι δοκεῖς την τῶν γεωμετρικῶν τε καὶ την τῶν τοιούτων ξιν, αλλ' οὐ Οὐν,ῶς μεταξύ τι δόξης τε και οὐ την διάνοιaν ὁσαν.
Ἱκανώτατα, ν δ εγώ, πεδεξω. καί μοι επι τοῖς τετταρσιτμημασι τετταρα αὐτα παθηματα εν τ ψυχ γιγνομενα ολαβε, νοησιν με επὶ τω ἀνωτάτω, διάνοιαν δε επι τω δευτερω, τω τριτω δε πιστιν ἀποδος καὶ τω τελευταίω εἰκασίαν, καὶ τάξον αὐτὰ αν λογον, σπερ φ ις στέναληθείας μετεχειν ούτω αὐτα σαφηνείας γησάμενος
μετεχειν. XIανθάνω, φη, καὶ ρογχωρῶ καὶ τάττω ς 3λεγεις.
73 episitio 23 C ἴτοι, φαμεν, τρεις αν εῖεν δάκτυλοι, τε σμικρότατος καὶ ο δεύτερος καὶ ο μεσος ΙΠάνυ ,εφη. D. εγγύθεν τοίνυν ορωμενους λεγοντός μου διανοοὐ. ἀλλα μοι περὶ αὐτῶν τόδε σκοπει Το ποῖον Δάκτυλος ο
37쪽
νοησεως οὐκ ἄν παρακλητικὸν οὐδ' ἐγερτικὸν - Eἰκότως. Τί δε δή - Ο μέγεθος αυτῶν καὶ την σμικροτητα η φις.
j- εὐήκαστον εἰώθαμεν τίθεσθαι περὶ Ἀκαστα τα πολλα, ις
τριτται τινες κλῖναι αυται γίγνονται ' μία μεν η εν τ φύσει io οἶσα, 'ν φαῖμεν αν, - Ἀγωμαι, Ῥεον εργάσασθαι. ' τίν
38쪽
ὼν νυν δη Ἀλεγομεν, δε ξύλα δε λίθους δε αλλ' ἄττα ἰδοντες
ευνδοκη ἄσπερ εμοί. φαίνεται γάρ μοι, εἴ τι εστιν αλλο, καλον λην αὐτὸ το καλόν, οὐδὲ δ εν ἄλλο καλον ιναι ἡ διότι μετέχει Ἀκείνου τοὐ καλοῖ και πάντα δη Ῥυτω
δοκεῖ ἀσφαλεστατον εἶναι ,αι Ἀμαυτω ἀποκρίνασθαι 'αι
σθαι, τι τω καλω τὰ καλὰ καλά o καὶ σοι δοκεῖς Δοκεῖ Και μεγεθει ἄρα τὰ μεγάλα μεγάλα και τὰ μείζω μειω και σμικροτητι τὰ λάττω λάττω , Ναι. 102 Α ΦΑΙ. Ως με εγὼ οἶμαι, πεὶ αὐτω αὐταξυνεχωρηθη, καὶ μολογεῖτο εἶναί τι καστον των ειδῶν
και τουτων τἄλλα μεταλαμβάνοντα αυτῶν τούτων την
επωνυμίαν ἴσχειν, το δη μετὰ ταὐτα ηρώτα, Ε δη, ' δ'ος, αὐτα ἴτω λεγεις ἄρ' οὐχ, ταν Σιμμίαν Σωκράτους οφῆς μείζω εἶναι, Φαίδωνος δε ελάττω, λεγεις τότ εἶναι ντω Διμμία αμφότερα και μέγεθος καὶ σμικρότητα Εγωγε Ἀλλα γάρ, η δ' ς ὁμολογεῖς το τον Σιμμίανυπερεχειν Σωκράτους οὐχ ως τοῖς ρήμασι λεγεται ἴτω και το ἀληθες εχειν. οὐ γάρ που πεφυκεναι Σιμμίαν εὐπερέχειν τούτω, τω Σιμμίαν εἶναι, ἀλλὰ τω μεγεθει τυγχάνει χωw οὐδ ὁ Σωκράτους περεχειν, τι Σωκράτης Σωκράτης στίν, αλλ' τι σμικρότητα εχε ο Σωκράτης προς το κείνου μεγεθος Αληθῆ. Οὐδε γε αδ ὐπὸ Φαιδωνος περεχεσθαι τω τι Φαίδων ο Φαίδων στίν, οαλ ωτι μέγεθος εχει ὁ Φαίδων πρὸς την Σιμμίου σμικροτητα i Eστι ταὐτα. 77 Psimnenides a 28n τόδε δε μοι χιπε oν νομίζεις amnenides
ειναι αὐτο καθ αυτὸ εἶδος τι ομοιοτητος, καὶ τω τοιούτωαλ αλλε τι χναντιον, - ,στιν ἀνομοιοπι τούτοιν δε δυοῖν sοντοιν και εμε και ηε και πάλλα ὶ δὴ πολλὰ καλοῖμεν μεταλαμβάνειν οῦ και τὰ μεν τῆς ὁμοιοτητος μεταλαμβάνοντα
39쪽
ἴχομαι, δείσας μή ποτε εἴς τιν' ἄβυθον φλυαριανεμπεσων διαφθαρῶ Ἀκεῖσε δ' οὐν ἀφικόμενος, εἰς α νυν δ ελεγο-uεὶ εἰ δὶ ἔχειν. περὶ ἐκεῖνα πραγματευομενος ψιατρ ω. Νεος γαρ - χυ. φαναι πον Παρμει ι δην, - Σωκρατες,3 καὶ Οἴπω σου ἀντείληπται φιλοσοφία ς ετ αντιλη'γεται κατ' ἐμην δόξαν, ἴτε οὐδὸν αὐτῶν ἀτιμάσεις νυν δε ετι πρὸς νθρώπων ἀποβλεπεις δόξας διὰ τὴν λιπιαν. 79 Purinenides 130 Ε τόδε ὁ μοι εἰ τε δοκει σοι, ῶς φὴς εἶναι εἴδη ἄττα, ν τάδε τὰ αλλα μεταλαμβα-35 νοντα τὰς ἐπωνυμίας αυτῶν ἴσχειν, οἴον μοιοτητος μεν μεταλαβόντα μοια, μεγέθους δε μεγάλα, καλλους δε και δικαιοσύνης δίκαιά τε καὶ καλὰ γίγνεσθαι ΓΙανυ γε, φάθαι τὸν Σωκράτη Ουκοὐν ητοι πιλου σου δους '
l 'TATO: PARMENIDES 53 μέρους καστον το μεταλαμβάνον μεταλαμβάνει ἄλλη τις αν μετάληψις χωρὶς τούτων γένοιτο : Καὶ πῶς αν ειπεν Ποτερον οὐ δοκει σοι λον το ειδος ἐν κύστω εἶναι τῶν πολλῶν εν ον η πῶς ς ι γὰρ κωλύει, φάναιτο Σωκράτη, ω ΙΠαρμενίδη, νεῖναι 'Ἐν ἄρα ν καὶ,
εῖδος ημῖν πη πιληθεία μερίζεσθαι καὶ ετι εν Ἀσται οὐδαμῶς. εἰπεῖν. Io Τιν οὐ τροπον, εἰπεῖν, ω Σώκρατες, τῶν εἰδῶν σοι
τα αλλα μεταλήψεται, μητε κατὰ μερη μητε κατὰ λαμεταλαμβάνειν δυνάμενα μὰ τον Δία, φάναι, υμοι δοκεῖ εἴκολον εἰναι το τοιοῖτον οὐδαμῶς διορίσασθαι. Τί δε η ς προς τόδε πῶς χεις ς Τὸ ποῖον ιμαί is
πολ ἄττα ιεγαλα σοι δόξα εἶναι, μία τις ἴσως δοκεῖ ἰδεα ἡ αὐτη εἶναι επὶ πάντα δόντι, θεν εν Ο μεγαηγεῖ εἶναι 'Aληθῆ λεγεις, φάναι Τί δ' αὐτο τ μεγακα τἄλλa τα μεγάλα, εὰν σαύτως ν φυγὴ επὶ πάντα onyς, οὐχ εν τι ὁ μεγα φανεῖται, ω αὐτα πάντα ἀνάγκη μεγάλα φαίνεσθαι : 'Foικεν 'Aλλο ἄρα εἶδος μεγεθους ἀναφανήσεται, παρ' αὐτό τε το μεγεθος γεγονὸς
και τὰ μετεχοντα αυτοῖ και επι τούτοις αδ πῶσιν ετερον se αὐτα πάντα μεγάλα εστας και οὐκετι δη εν 5εκαστον σοι τῶν χιδῶν Ἀσται, αλλ' ἄπειρα το πληθος.
μενίδη, μάλιστα μοιγε καταφaίνεται δε εχειw τὰ μενειο ταὐτα ῶσπερ παραδείγματα εστάναι ν τῆ φύσει, τὰ o ἄλλα τούτοις οικεναι και εἶναι μοιώματα, καὶ i5 μεθεξις αύτη τοι ἄλλοις γίγνεσθαι τῶν εἰδῶν οὐκ ἄλλη τις η εἰκασθῆναι αὐτοῖς. 81 Parmenides 33 c Οὐκοὐν a P ὁσαι τῶν ιδεῶν προς