De animi partibus secundum Platonem [microform]

61쪽

--ετερουο αλλήλους εὐγενμἐν ἐν αυτῆ, τ λ. unde Su. semissilius eoiligere, posse sibi videtur, latonem, licet ipso aliter se tulisset, si , quibus 1egendos libros de leg. ederet, ut O my- - Nel pro πάθει τινὶ vel pro μερει animi suo arbitrio habeo, ait, monoemissQ. Sed si Plato τον νιιόν partem esse animineo flantum inctionem persuasum sibi suit quidni Ioetoribus id aperio pronuntiare potuit Praeterea haud dubio propius ad vulgprema opinionem accedebat ea sententia, qua sui μος pars animi ilicitis, Nam iamli Timas seeundum alios philosophos xiimondes in eapite, το θυμόν in ordo et ἐπιθυμητικον in vino esso, divulgo putari, Plato signifileaverat. Etenim τον Θυ- μέν separatim in eordo sedem haboro, Dellius ab indoetis inteli Nil poti sti quam eum meram animi affectionsm esse . Meto tur Sugemihi contra Steinhartinis, etiam in libr. d. log animi Hstionem a Platon teneri, defendit l. I. II. p. 606) Sed sin- gulae artim saeuitates saepius Metiones, quam partes dicuntur. Blo d. leg. I. p. 6440. qq. aperte τρία πη animi eadem signi- Mintur atoue in clim et in rep. Neque vero et ἐπι μητι οτμω. τψον ιοειδεῖ, λογιστικοῆ μερε opponitur, sed Voluptates et doloras, timor et audacia, λογισμος memorantur et simpliciter πάθη dicuntur. Itaque quum lato postea τον θυμόν ειτε τι πdcto ειτε, νιερος vocat, id potius vulgari opinioni concedere videtur, ut Oinvsio pro parte animi accipiatur, Iieet ipso ad H- istam sententiam magis inclinet. Etiam Iibr. XII p. 61 D in mimo mentem inesse praeter praeter alias Multates dieit, ideoqne se animum divisum l. s. sola cogitatione putaro indieat Ovχῆμει πρὸς το αλλοι νους πινομενος). Accedit, quod Plato etiam in libr. do leg eam animi definitionem tonat, quam iam in Bb edia protulerat, qua eum principium V vendi esse, quod si se ipso Et omnia alia movet, censet. Vide ex libr. X. p. 896A.:

ἐπειδή γε ατε in ιm se φοχή μεταβολῆς τε καὶ κινήσεως

and , αἰτία ε πασιν. Atqui movendi sim vivendi vis et prin-mpiam penes .icitum est animum. Ergo etiam secundum legum librbs totus aramus immortalis esse iudieandus est Atqne Plato. addit, si animus 'sit corpore vetussior sive prior, etiam animi aD sortiones pri6rea sint, qua corporis, necesse esse: τροποι τεκοα, ἔθη καὶ sibias σεις καὶ λογισμος καὶ δοξα ἀληθεῖς ἐπιμε- λεω et καὶ μνημαι προτερα μήκους σωμάτων και βάθους καὶ ωμης εἴη γεγονοι αν, εἴπερ και ψυχὴ σωματος. At- ' Ιου . q. ω B. in puri τῶν πάντων πρεσβυτάτη, φω'n κινησεως. quo Ioeo πρεσβυτάτη ψυχή non satis ae- . adi ηουε edistius ast id tempora est prius p animus et omni ortu arens tem-risque omnino expers ogitan-

62쪽

qui hae animi affectiones nihil aliud sunt, is singulor a,arrian munera de animi partibus autem -essario idem mala quod de eorum muneribus praedicatur semino. Et partis: animi et eorum munera hoo Ioco habitus vel affectiones unius animi intolleguntur et animi simpliciter dicti praeexistentia armissimo cohaerere putatur cum singularum partit m et affectionum pra εxisthntia. Ergo animus totus est immoristis. , tui C. Fr Hermannua totum animum movendi sotitem a prin.

eipliam osse, negat, quia hoc totum illud esse, quod triportitae animae form/m apud Platonem gerat, nusquam legamus I. I. p. R. a id verius et simpIioius hoc modo rationem onesuseria: via in Plato simpliciter animum movendi principium voeet, neque moti sontem a vim in una tantum parte inesse ullo loco laminiaetatus animus intellegendus est sons movendi Praeterea imi, animo movendi vis Iuco clarius tribuitur nonnullis Ioeia quos vi negregium sugero potuisse, miramur. In Philebo p. 35 D. Pinu dicit, quia cupiditas ab animo proficiscntur, ideo in animo omnem in s movendi vim. Quia cupiditas in animo nequis in eorpor. Sit est, solus animus, neque eo us habet movendi Imri suo igitur Ioco cupiditato hominem Moveri pro certo ponitur. Atque mov- estpiditas non potest nisi memoriae operiseeundum m. Iobum . Quodsi igitur post mortem memoriam salvam retinem ,

etiam post mortem concupiscere possumus. Certu facultas ast petendi, memori salva, post mortem non ademta nobis est. At fortasse occasio appetendi ideoquΘ peeeandi Non vereor, meu hanc fuisse Platonis sententiam probetur. Ex hoe igitur Philebi Odo manifestum est, non modo hominem moveri cupiditate, sed otiam post mortem moveri posse ideoque eam Post mortem in animo inesso. Conseras praeterea rep. IX. P. 37LE. sqq.

laetus est.

63쪽

quaeso, quomodo sentiis eum, ludis hae natura sit, ut Bui quam ration- ln m re istat i Animam nogamus motu arere posse, quia hae sius natura sit , iit ioveatur concupiseentiam quibus: itand n possis εχ rere potorimus, ns oneupiscat 7 At ne honi, rares isti iussa rationis eone iseat Neque Enim id poetiarum eonsiliam esse potest,' ut, quod puniendum est, omin nino deIero Velint; sed emendaro ab eoereor rationique obediens το ἐπιθυμητικόν sacoro volunt Quod quo modo fieri possit seeundum latonis sententiam, ipso in Phaedro clarrissimo illu- strat, ubi Prme moratum AEquum a ratione coerceri et domari ostendit Num re vera id fieri possit, quaerere nunc non diui- ML , An quia cupiditas natura sua nullo modo rationi sponte obedire possit, ideo negabis, latonem imperantiam in eo On- sistere statuisse, ut eupiditas eum ratione consentiat, eique be-

diendum esse eoncedat'

Quamquam igitur in Phaedone solam rationem immortalem et demonstrari concedamus neeesse est. tamen ad indo ex-onem habet, quod in hoo dialogo ψυχή simpliciter dieta

parte aeeipienda est, et quod inter rationem et te- tum discrimen intereedere statuitur ut rationemiditates in moesotatem venire neutiquam possit. His animus in Phaedono omnino simplex, nullis

64쪽

Bxrpartibus constana fingitur quire ibi Avartinaei inruin latrant, mortalis diei non potest . At in Timaeo long 3 alia ratio m B, eniri ratio ipsa, divisa est, irisque differentia inter ri non oti tomeriistem intercedens tam graviter pilimituri immo go Myos eata et leto λογον τῆς ροχης necessaria nec rutudine Jnter is oommota esse, perte sigrsificatur is Jui iligis uati intuore poma nobis videmur. Platonem panssatim ab illa sementis AEnam in Phaedonei dei animo inposuerat, a Messisse et iterum Him proihaaso, quam iam in Phaedro protulerat Et quam o si amni speetasMetiam in rep. Timaeo legibus servatam defensa in novis argumentis munitam Videmus. Etiam si mi opimo , vivarieti Palismo de animi doetrina defendere monas is ius iam MPm'betur, tamen eo edendiu est, eam isse Platonis propriaen. M veram sententiam, quae tribus illis dialosis , dies Iutaedam, nete publieae. Iet busi communis sit 'p' quippo X qua pro-tus, γοῶ qmuniaemper regressus et quae totius eius philosoplua e indoli

iis Adumbremn denique meis stimulam dii Putaun*sint in ea Statuit quidem Plato tres animi partes esse, neque pri in pia odi Upartition prosectus Mininis autem han partitionem reapse laetam intellegi voluit, immo saepius dubitasset videsne, num illae cires animi actione ad inuectiones tantu nil animi fin paries re diversas reser a essent nitem, inderitus fuit, num et quo modo in illa animi varietteo, simul unitas Danimi inootan, posset; - magis . tamen, et opinior lavit . qua animum ii e ver unum et individuum. singulasquo partes non re distidirus ii Ked varias tantum unqua ineorporea et invisibilis, substantia tamentionesta esse putaret Doniques haud dubie . totum tripartit q

66쪽

I. Totus tripartitus animus secundum Platonem --

mortalis est '

II. latonis philosophia recte illustrari non potest nisi ita, ut ejus ἔνεσις inplicetur. ΙΙΙ. In sola materia secundum Aristotelem τῆς τυχροcausam sitam esse, ellerus bis perperam contendit. Iv. lat Phileb. p. 49 C locus si est restituendus: τους δε δυνατον τιμορεῖσθαι καὶ ἰσχουρους φοβερον καὶ

ἐχθρους προσαγορευων. . . V. Luc. iscat. q. 39: μαλλον ὁ τραγικωτερον αντοποιησειν μοι δοκου quae Sequuntur verba σεμνοτερον γαρ dolonda Sunt.