De particularum subiunctivarum apud Pindarum usu [microform]

51쪽

ὐπέρτερον, χαυνα τραπιδι παλαιμονεῖ κενεά. P. III 8 εἰ δὲ λόγων - μν κορυφάν, Πρων, μουν ἐπιωτα, μανθάνων Me πιπτέρων P. IV 145 οβι ι δ' ἀφέσταντ, εἴ τις θυακαλ-- ω- - ηαλ . . III 42. . I 67. VI V 10. P. III 163. VIII 23. In Lara respondent verba μαι - τούτων Δεχος Verbis antecedentibus εἰ θέλεις mox 85 indicativis εἰ δὲ μάρνασαι et νοας respondet fructura potentialia M- - - ἀνέως - Do hi et aliis eo lauetionibu ex duabus quasi ommixtis infra plura erun diuenda p. 3 M. Rosis h. 167 74 , in quo indie praesintia λοφύρη- T sponde indicativo praesentia ἀρ- a particula es pendenti, cuius in laeum iam θ. 16 indicativus futuri auoeodi θ-Q. Ergo avio habemus formam: εἰ φέρεις νε θωεις - - b. -eamus ad eam ompositionem, in qua rotas a particula εἰ incipienti responde apodosia prohibitivum com

Cuiua usu apud Pindarum legimus exempla duo. Unuinas O L εἰ δ' ειθλα γαρυειν ἔλδεαι, φίλον τορ, μηκέτειλίου σκόπει ἄλλο θαλπνότερον ἐν αμέρα φαε-b αστρον ἐμμας δι' αἰθέρος, μην υλυμαία .Qνα φέρτερον αὐδα--μν. Discrimen illud, αὐδάσομεν utrum ait coniunctima risu an indieativus futuri mihi videtur ossa diiudicari, aiparticulam metδὲ spectemus, qua non potui uti indarus, si voluisse dicere ne poterimus canere . Habemus igitur eou- iunctivum oriati sena prohibitivi Boae ius Harhungina alii ala iam octo explieuerunti omerum vocalea saepissime eo ripulas nam n est apud indarum non tam aepe corripiuntur, sed habemus exempla, et O. VIII VI 24, supra p. 10.40. Maeis meiae p. 289. Ergo formam habemus hanc:

Praetor illum locum O. Iritas quo iam dixi Ρindarus hae

composition usus ea nusquam, eum carmin nympicum qua

tum, in quo v. 23ysio legimus, Pindari esse plerique iure negenti

52쪽

Exempla exstant duo. . I P φίλια δορα Κυπριας ἄγε τι, Ποσείδαον, ἐς τάριν τέλλεται, πέδασον ἔγχος Οἰνομάου χάλκεον, ἐμὲ δ' ἐπὶ ταχυτάτων πόρευσον αρματων ἐς Αλιν κράτει δὲ πέλασον. Multo disseilior est alter loeus N. IV 79 ει δέ τοι μάτρωμ' ἔτι Καλλικλεῖ κελευεις στάλαν θοιεν Παρίου λίθου λευ--τέραν ὁ χρυσος ψόμενος αὐγὰς ἔδειξεν πάσας, ομνος δὲ

τον αγαθῖν ἐργματων βασιλευσιν ἰσοδαίμονα τεύχει φ α' κεῖνο αμφ' Ἀχέροντι ναιετάων ἐμὰν γλοσσαν εὐρέτω κελαδη-τιν υρσοτριαινα, ν ἐν ἀγον βαρυκτυπου θάλλησε Κορινθίοις σελίνοις. Oritur iam quaestio, unde incipiat apodosis Erasmus Schmidius constructionem non recte intellexit dicens subintellegendum ess verbum σω. Construi igitur si vero sane avunculo mo etiam Callioli iubes columnam ponere ario lapide candidiorem ponam . Non potes dubitari, quin pro- fasis in verbis εἰ δέ τοι usque ad verba λίθου λευκοτέραν exstet, sed apodosia utrum a verbi ὁ χρυσδ ἔψύμνος an ab his εἴνος ἀμφ' Ἀχέροντι incipiat inter viros doetos lis esti Huic explicationi favent emius verba ὁ χρυσb - τεύχει φοτα in medio esse παρένθετα putans, Boeckhius haec verba cum antecedentibus coniungens ut causa addatur, cur Calibolem cani velit, Christius dicens his verbis rem in protasi significatam confirmari. Sed dissident Godoliedus Hermannua diss. indar. IV p. 373 Dissenius, qui cum in sua tum in Boeehhi editione multa nequo vero bene hae de re disputat, Megger alii. Qui docti omnes apodosin iam a verbi ὁ χρυσbς

incipere volunt, in apodosi rursus Hemanno antecedentem et consequentem sententiam esse putante. Quorum rationem esse salsam videbimus si si construemus ut illi voluere. Nam pro-tas εἰ δέ τοι usque ad verba Παρίου λίθου λευκοτέραν spondebit tum apodosis quae ex duobus membris constans in soluta oratione sic fero exprimi debeat scito, ut aurum eo tum splendidissimum est, sic hymnum acinorum praeclare gestOrum Virum regibus aequalem reddere. Haec cogitari posse non nego. Sed iam verba sequentia sine ullo conem cum antecedentibus sunt, cum sententia quam eontinent ex ante-

53쪽

dentibus sequatur: ergo inveniat'. Quod etiam Dissenins sensit vertens quare illo ad Acherontem habitana vocem meam invenito. Nequo oro hae per asyndeton a indaro solent exprimi Qua cum ita sint, mihi videtur apodosia inciperea orbis κεῖνος ἀμφ 'Aχέροντι, ut hanc formam structurae

habeamus:

Sic etiam Gilderalesvius L l. p. 439 constructionem imtellexit.

Cuius ompositionis apud indarum invenitur exemphim

unum P. α 50 εἰ δὲ χρὴ καὶ παρ σοφω ἀντιφερίξαι ἐρέω.Restant exempla eius usus per quem verbum omitti potest, sive in protas sive in apodosi. f. Ac primum quidem invenimus εἰ c. iud praef., cui ve

bum non respondet. I. III 1 εῖ τις ἀνδρον εὐτυχήσαις η σὐν εὐδύξοις ἀέθλοις ' σθένει πλούτου κατέχει φρασὶν αἰανη κωρον, αξιος εὐλογίαις αστον μιιῖχθω nimirum ἄξιός ἐστιν. Similiter ἐστὶν supplendum est . ID VI 43 το μακρα δ' εὐτις παπταινει, βραχος ἐξικέσθαι a αλκόπεδον θεῖν δραν. Diaeellis est locus tertius, de quo nune est agendum. Ο Π 62 56 εἰ δέ νιν se πλουτον ἀρεταῖς δεδαιδαλμένον .58 ἔχων τις οἶδεν τ μέλλον, τι θανύντων μὲ, ἐνθάδ' αυτις codd. αυτίκ' ἀπαλαρινο φρένες ποινας ἔτισαν, τα δ' ἐν ταδε ambς ἀρχὰ ἀλιτρα κατὰ γας δικάζει τις ἐχθρ λύγον φρασαις ἀνάγκα Sine ulla dubitatione protasis est εἰ δέ νιν ἔχων τις οἶδεν et μέλλον. verbo οἶδεν pendet sententia a paditieula τι ineipiens in duo membra divisa, quorum alterum est θανόντων μὲν ἐνθαδ' ὁτις ἀπάλαμνοι φρένες ποινὰς ἔτισαν, alterum τὰ δ' ἐν ταδε ιδ ἀρχ usque ad verba φράσαις ἀνάγκα. Hae nemo negabit sed iam quaeritur, ubi sit apodosia Sehmidius et Hemina scribunt εἰ δέ νιν ἔχει τις, οἶδεντ μέλλον. Quae lectio sine dubio salsa est, nam si quia illas divitias do quibus dixit poeta habet idcirco non etiam quid sit futurum scire debet. Ergo haec quoque explicatio, verbλει τις ἔχων idem valero a εἴ τις ἔχων ἐστίν, cui Boeokhius favet, salsa est. Hermanni tam dura quam acuta explicatio iam a Boecisio optimo iure refutata est, qui ipse εἴ γε

54쪽

seripsit divitia virint iuncta optima rea homira ea, ai. quidem qui ea henea futurorum non eat immemor unoma mortem homines manema cui emis ras a Christio nuper Mepta obsint quod indinis inhum eoniunci in

πρὶν addidi pia ieulam γέ et o XIII 65 . Siquidem apud

Pindarum est εἴπερ vel simplex εἰ Aocodi quod illa eo M.tura recepta tota sententia non modo laudicat sed etiam plane perversa redditur. Quae iam indarus do illis diuitiis praedicat hae omnia in ulla condicione dici possunt, arvo qui eas habet ignorat, alve ei futura. Videamus. Dieit poeta:

divitia virtutibus iunctae oecasionem Minoem pulariorum praebent' sine ulla dubitatisne. - grave eum opprimunt': nemo negabit. - viro astrum splendidissimum ei lux verissima'. Quam sententiam Pindarum saepissime profiteri non

est quin sciat. Quae omnia de illis divitii possunt praedi- eari etiamsi qui as habet, μΩλον ignorat. Quas oum Haiant apodosin in versibus antecedonti a latero φιρα ut

etiam Gilderfleevius censuit nego. Sed iam poeta novam addit sententiam εἰ δὲ Iam sententiarum hie est onmus: divitiae virtutibus malae praeclara res est, neque ex hoe satis est, sed si ad eas εἰ δε νιν ἔχων aecedit quod qui eas habat ouisis μέλλον iam ho praeclarissimum est. Haec vel similis apodosia omissa eat, quod poeta iam sententiam os εἰδένα δ μέλλον in partes singula dividit usque ad . 85). Tum demum apodosi non iam bene at o posas intelleg tur Puto igitur apodosin a poeta esse omissam propter disputationem de rebus futuris, quae inter profusi et v dosin interposita cum longa aset effecit, ut Mod is non iam exprimeretur. Si meah ooniecturam res tam mihi videor ne non eEgeri explieationem, qui apodosin a viasti, ἐν δὲ incipere statuit, quod rectum esse iam prophe Monego, quod qui alteram partem os μέλλοντες aes etiam ab teram habet, ut poeta eum de hae altera parte non eae 'Matria admonere debeat so isse or androrseita'. gger, Hae hactenus; de eteria difficultatibus, quibus locum hunc pulcherrimum abundare valde est dolendum, hi tibi tantum de particula εἰ verba faei non mihi os dicendum. Bis a Pindaro in protas vorbum ωτίω omissum est:

55쪽

P. XII 8 εἰ δέ τις ὁλβος ἐν ἀνθρωποισιν, νευ καματου υε ἀνετια. N. IXI εἰ δυνατήν, Κρονίων, πειραν μὲν ἀγάνορα ... ἀναβάλλομα Δ κύρσιστα, μοῖραν δ' --μον αἰτέω σε πιασὶν eis Αἰτναίων πάγιν.

Unum exemplum VII 4 εἰ πύνος ην ob τερπνbν πλέον πεδέρχεται.

Eo saepius coniungi particulam εἰ cum indicativo aoristi, in apodosi varia inveniuntur tempora.

I VI Jh42 εἶ - ἐμαν, ω Ζευ πάτερ, θυμα θέλωναρον ἄκουσας, νον σε, νυν εὐχαῖς fata θεσπεσίαις, λίσσομαιατὶ P. XI 54 φθονεραὶ δ' μένοντα ατρα, εἴ τις ἄκρον έλων ησυχα τε νεμώμενος αἰναν βριν ἀπέφυγεν κτλ. . V 77 pro-issis εἰ δωρησαν, apodosis κεῖνος κραίνει. N. VII 5 νι- κῖντί γε χάριν, εἴ τι πέραν ἀερθεὶς ἀνέκραγον, ου τραχυς εἰμι καταθέμεν. unc locum dissicilem et ad interpretandum et ad interpungendum esse non ignoro; neque vero de his rebus verba facienda sunt mihi, quippe quod verba a me asserenda luce clariora sint.

Unum exemplum. . I 55 εἰ δὲ δή τι ανδρα θνατον 'Oλύντου σκοποὶ ἐτίμασαν, ν άνταλος σύτος.

Ο 17 ἀλλὰ Aωρίαν ἀπ φόρμιγγα πασσάλου λάμβαν,

εἴ τί τοι Πίσας τε καὶ Φερενίκου χάρις νόον π γλυκυτάταις ἔθηκε φροντίσιν.

o. VIII 54 εἰ δ' ἐν Μελησία ἐξ ἀγενείων κυδος ἀνέδραμον μνω, μὴ βαλέτω με λίθω τραχεῖ φθόνος.

N. XI 13 εἰ δέ τις ελβον ἔχων Ἀμρφα παραμευσεται ἄλλους, ἔν τ ὰέθλοισιν ἀρυστευων ἐπέδειξεν βίαν θνατὰ μεμνάσθω περιστέλλων μέλη κτλ.

56쪽

f. εἰ e. ind. Or. - Verbum deest

P. X 41 Μοῖσα, τ δὲ τεμ ε ροσθοῖ συνεθευ παρέχειν φωναν ὐπαργυρον, ἄλλοτ' ἄλλα ταρασσέμεν κτλ. N. ILI 19 εἰ δ' - καλος ἔρδων τ ἐοικότα ιι ορφα ἀνορέαις ἐπτερτάταις ἐπέβα παῖς Ἀριστοφάνευς, ουκέτι προτέρω βάταν ἄλα κιμωνέαὲρ Ηρακλέος περθν et μαρές sc ἐστιν). Nostra lingua addamus verba haec: so moge e nichi vergessen vel tale quid; Graecos et Latinos haec omittere et statim apodosin G

iungere notum est. 4.

Cum particulam εἰ cum indicativo persecti coniungit poeta, in apodosi invenimus aut indicativum praesentis aut prohibitivum.

II 41 εἰ δ' αρετα 'ντέταται τις πασαν ὀργάν, ἀμφοτερον δαπάναις τε καὶ πόνοις, χρη νιν ευρόντεσσιν ἀγάνορα κόμαον μὴ φθονεραῖσι φέρειν γνωμαις. Locus desperatus est Christit lectionem recepi.

Huius quoque structurae apud Ῥindarum unum exstat oxomplum. Io IV 22 εἰ δὲ τέτραπται θεοδύτων ἔργων κέλευθον ἀν καθαραν, μὴ φθύνει κύμπον b ἐοικότ' ἀοιδακιρνάμεν αντὶ πύνων. II. Be potentiali. Transeamus iam ad eas structuras in quibus particula εἰ cum optativo coniungitur.

Ac primum quidem agendum erit de nuntiationibus com dicionalibus, quarum in protas particulam εἰ optativus aequitur, cum in apodosi optativus cum particula κέ coniunctus locum habeat.

Cuius simplicia constructionis habemus unum exemplum. Solet enim indarus simplicibus formis constructionum Ondicionalium non saepe uti, sed constructiones ex compluribus commixtas adamavit, de quibus mox erit dicendum. inum

57쪽

quod dixi exemplum est N. VIII εἰ δ' αὐτο καὶ θεις ἀνέχοι, ἐν τίν κ ἐθέλοι, θαντας δ ἐδάμασας, μυχος αδειν κτλ.Leetionem ἄν ἔχοι ab Hemio Dissenio Hermanno receptam, ab mynio pervorso explicatam salsam esse iam demonstravitritaractius. Nequo etiam Berghi coniectura opus est, quippe quod ἀνέχοι bonum sensum habeat quod quidem Gilderalesvius l. l. p. 44M negat, sed Linom. 111 εὐδικίας ανέχῖσιν.

ius quoque usus apud indarum unum reperitur e emplum: . VP εἰ δ' εἴη μὲν υλυμτιονίκας, βωμῶ τε μαντείω ταμίας Λιος ἐν Πίσα συνοικιστήρ τε τὰν λειπαν Συρακοσων, τίνα κεν φύγοι διινον κεῖνος ἀνήρ; P. VI 13 κέρδος δὲ φίλτατον, ἐκύντος εἴ τις ἐκ δόμων φέροι. Supplendum est ἐστὶν vel εἴη ἄν.

Restant exempla in quibus optativus potentialis oristi absolute positus est neque vero sine participio, quod instar protasis est. Sunt haec: N. IV 30 ἀπειροιιάχας ἐών κε φανείη λόγον ὁ μὴ ξ-ιείς - εἰ μὴ ξυνιείη). O. X 20 θηξαις δέ κε φυντ ρετα ποτὶ πελωριον ὁρμάσαι κλέος ἀνὴρ θεου συνπαλάμα εἰ θηξα0. P. X 29 ναυσὶ δ' υτ πεως ἰων ἄν ευροις ἐς Υπερβορέων γονα θαυματα ὁδόν ο ἔτε εἰ ναυσὶν es τε εἰ πεω χις ευροις ἄν) P. X 61. N. X 39. m. me irreMi. Hoc nomine eas sententias condicionales intellegi volo, quarum in apodosi indicativus temporis historici cum partieula ἄν κέ coniunctus ponitur.

Ac primum quidem invenimus hanc formam:

ἐθάλπετο, ποικίλον κιθαρίζων αμα κε τῶδε μέλει κλιθεὶς μνον κελάδησε καλλίνικον κτλ. VII 4 εἰ γὰρ ἡν ε τὰν ἀλάθειαν ἰδέμεν, os κεν ὁπλων χολωθεὶς ὁ καρτερbς ως ἔπαξε διὰ

58쪽

αμέτεροι τιθεν ἰατῆρα τοί κέν νιν πίθον καί νυν ἐσλοῖσι παρασχεῖν ἀνδράσιν θερμὰν νύσων η τινα Λατοῖδα κεκλημένον ηπατέρος Me κεν ἐν ναυσὶν μύλον Loνίαν τέμνων θάλασσαν Ἀρέθουσαν ἐπὶ κράναν παρ' Αἰτνατον ξένον . . . in μὲν δι- δυμα uάριτας εἰ κατέβαν ηὐγίειαν ἄγων χρυσέαν κομον ἀέθλων Πυθίων αἴγλαν στεφανοις τοὐς ἀριστεύων Φερένικος ελ' ἐν Κίρρα ποτέ. ἀστέρος Οὐρανίου, φαμί, τηλαυγέστερον κείνω φαος ἐξικύμαν κε βαθυν πύντον περάσαις. res habemus sententias condicionales, priorem εἰ δὲ σωφρων - η πατέρος, cuius apodosis est πίθον κεν, protasis ex duobus membris comstat εἰ ἔναιε χείρων καὶ μνοι τίθεν, quae prohasia etiam in sententia sequenti καί κεν - πατήρ animo supplenda est, tum habemus structurum condicionalem εἰ κατέβαν ἄγων - ἐξικύ-

εἰ γὰρ οἴκοι νιν βάλε παρ χθόνιον Αιδα στύμα κτλ. ... τετράτων παίδων κ' ἐπιγεινομένων αἷμά οὐ κείναν λάβε σὐν Λα- ναοῖς εὐρεῖαν απειρον Ο ΣΙ 13.

Protasis loco participium posuit indarus bis N X 24 ναὶ μὰ γαρ ορκον, ἐμὰ δοξαν παρα Κασταλία καὶ παρ' et δώ- δρω μολων χθρο μόνου κάλλιον αὐδηριώντων ἐνόστησ' ἀντιπάλων - εἰ ἔμολεν). IX 34 ρομίω κεν ὐπασπίζων παρα πεζοβόαις Ἀποις τε ναων τ ἐν μάχαις ἔκρινας ἄν κίνδυνον ὀξείας ἀυτας. Locus admodum difficilis est. Oritur enim quaestio, AN v. 35 utrum sit coniunctio an praepositio ex ἀνὰ apocopata. Illud

dicunt Schmidius p. 21b Dissenius eum in Boeahi tum in sua ditione Christius in priore editions alii, hocineynius ayse Bergiuus ogger Christius in maiore oditione). Ergo quid est iudicandum Si ἄν coniunctionem esse putamus, sensus est hic: si Chromio armiger adstitisses, cognovisses discrimen acris proelii Quae dicere poetam voluisse nego.

59쪽

, - 53 Nam discrimen illud pugnas etiam si non Chromio sed alii cuivis armiger adstitisses cognoscere potuisti. Discrimen pugnae quicunque ei interfuit cognoscere potuit. Neque vero pugnam periculosam fuisse facile potuisse cognosci poeta di-eere vult, sed hoo diei chromium fuisse bellicosissimum atque fortissimum. Hoc enim significant verba ἐν πολέμω κείναθεδ so. ἰδώς ἔντυεν μου θυιιδν αἰχματὰν αμύνειν λοιγον 'E-αλίου. Unde autem licuit eognoscere, Chromium sic sortem fuisse Ex discrimino acris proelii nam quo est maius perieulum pugnae, eo sortior est is, qui in tanto diserimine sortiter pugnet, vel ut poeta dieit propulset exitium nyalii'. Quae cum ita sint apparet αν praepositionem esse. Facile ex antecedentibus particula κεν ad κρινας ducitur Participio posita est. IV. Quoniam de usitatis formis en hiationum hypotheticarum dixi, restat ut de constructionibus ex duabus mixtis Verba

faciam.

N. X 85 εἰ δὲ κασιγνήτου πέρι μάρνασαι πάντων δὲ νοεῖς ἀποδάσσασθαι ισον, ψ μισυ μεν κε πνεοις γαίαν πενερθεν ἐων, ημισυ δ' οὐρανου ἐν χρυσεοις δύμοισιν VI 8 εἰ δέ δεύεται ἀνδρb ἀνήρ τι, φαῖμέν κε γείτον' ἔμμεναι νύω φιλη- σαντ Ἀτενε γείτονι χάρμα πάντω ἐπάξιον.

In rotasi εἰ c. opi praef., in apodosi ind. Vel praes. vel futuri.

I I 33 υ γὰρ πάγος, οὐδὲ προσάντης ἁ κέλευθος γίνεται, εἴ τις εὐδοξων ἐς ἀνδρ2ν αγοι τιμὰς Ἐλικωνιάδων.

60쪽

Plura sunt exempla eius constructionis cuius in protasi εἰ c. op aor ponitur in apodosi aut iussi praea locum habet aut verbum aliquod, ex quo infinitivus pendet cui κέν particula addita est. R. E c. Ost. Or. - ind. praes P. I 8 καιρb εἰ φθέγξαιο, πολλον πείρατα συντανυσαι ἐν βραχεῖ, μείων πεται μομος ἀνθ ρωπων. . V IV 14 πάντ' θεις, εἴ σε τουτων μοῖρ' ἐφίκοιτο καλον. b. Ο Ι 111 εἰ δὲ μὴ ταχῆ λίποι, ἔτι γλυκυτέραν κενελπομαι - αρματι θοῶ λεαειν. In hoc indari loco particulam κὲν cum infinitivo coniungas, ut iam Boeotaius recte construxit. s. Baumlein p. 351 ff. uehner ΙΙ4 398, 3. Sententia non pendens haec est: εἰ δὲ μὴ ταχῆ λίποι, ἔτι γλυκυτέραν κλεαι κεν P. II 11 εἰ δέ μοι πλουτον 'εδ αβρον δρέξαι, ἐλατίν' ἔχω κλέος εὐρέσθαι κεν κνηλb πρόσω. f. Baumlein p. 494s., de infinitivo a verbo ἐλπίζειν pendentes. 350.

Pindarus cum in protas εἰ c. coni. aon coniungit, in PO-dos ponit ind. aut praes aut oristi. Est autem hic usus particulae εἰ cum coniunctivo oristi coniunctas pro ἐὰν c. coni. Homericus, nam εαν apud Homerum non invenitur, saepissime vero coniungit particulam εἰ cum coniunctivo: cf.

Huius structurae multa sunt exempla. o. VI 1 πολλοὶ δὲ μέμνανται, καλb ε τι ποναθη. μέμνανται enim formam perfecti, sed praesentis vim habet: memores sunt'. o. VH 1. Verba exscripta et explicata sunt supra p. - 11). P. IV 273αλλ' ἐπὶ χωρας αυτις εσσαι δυσπαλὲς δαὶ γίνεται, ἐξαπίνας εἰ