De particularum subiunctivarum apud Pindarum usu [microform]

31쪽

Tria sunt exempla, semel O VII 32 in apodosi iud imperi reperimus, bis oriati.

χαλκύγενυν να κρUινάντων ἐπέτοσσε, θοας Ἀργους χαλινω. Apodosin malim in verbis antecedentibus quaerere quam Verbia δωδεκα δὲ usque ad ἀνσπασσαντες αμοῖς pro parenthesi habitis apodosin a v. 28 incipero putare particula τουτάκι imductam quae a poetis usurpatur pro vulgari με et τηνίκα:es Theom. 842. r. piso. 1045. Apud Ρindarum etiam P. IV 255. IX 14 h. 320 283) τηνικα non est apud indarum. m. με. Ea τε sensu particulae τε apud poetas tantum et Herodotum invenitur: of Κuetaer. ΙΙ 506, 34 lindarus particula

Ac primum quidem usurpat particulam με de re praeterita duobus locis, quorum in primo particulam υτ iud imp. sequitur, in altoro oriati In utroque apodosia indic stor habet. a. c. iud imp. . IIII ἔνθα Λατους -οσύα θυγατηρ δέξαι ἐλθύντ' se Herculem Ἀρκαδίας π δειρὰν καὶ πολυγναμπτων νυχον εὐτέ μιν ἀγγελίαις Ευρυσθέος ἔντυ ἀνάγκακτλ. cum eum necessitas impelleret. b. e. ind. or. N. VI 50 57 βαρυ δ' ἔμπεσέ σφι νεῖκος χαμαὶ καταμ Ἀχιλεὐ ει αρματων, φαεννῆς Ων ἐνάριξεν Ado ἀκμ ἔγχεος ζακότοιο.

Deinde particulam εἴ τε videmus a indaro usurpatam cum de re agitur quae solet fieri, ubi habemus ει ὰν c. coni. a . Huius quoque sua duo exstant exempla in apodosi ind.

Praes reperituri

32쪽

Denique υτ αν e. coni. or bis usurpatur de re futura.

ἔνθα οἱ α πασε θησαυρον διδυμον μαντοσυνας, τοκα ψὲν Dνὰν κούεινή ευδεων γνωστον, υτ in δὲ θρασυμάχανος ἐλθῶν Ηρακλέης, σεμνον θάλος 'AλMxἴδαν, πατρὶ εορτάν τε κτίση πλειστύμβροτον τεθμόν τε μέγιστον ἀέθλων,Ζηνbς ἐπ ακροτάτω βωμω τότ αὐ χρηστήριον θεσθαι κέλευσεν. Videmus cum ea quae interiecta sunt longa sint, apodosin particulis τότ α incipere, quae illia υτ ὰν respondeant.

τον μονοκρήπιδα πάντως ἐν φυλακα σχεθέμεν μεγάλα, ευτ πιν αἰπεινον ἀπ σταθμον ἐς εὐδειελον χθόνα μύλη κλειτα ' λκου. In utroque exemplo habes orationem obliquam Apodosis est inta. aoristi a verbo ἐκέλευσεν sis a Voce μάντευμα Pendens. IV. Ἐπεὶ ἐπεὶ ταμ τρωτον, λς, ἐπεὶ τα γα.

Agamus hic de particula ἐπεὶ temporali do causali inha. Quamquam non semper sacile dictu est, temporalis an causalis siti rimum eo locos afferam, in quibus ἐπεὶ sine dubio particula temporalis est, deinde de dubiis verba faciam. In his xemplis ubi ἐπεὶ sine dubio temporale est, habes in printas semper indic. aor. in apodosi indictaaor duodecies, imperfecti quater.

Semel incipit apodosis a particula dra P. III 38), semel apodosis ipsa pendet N. Ι35) semel in apodosi indic. ori

33쪽

praesens κεῖται sequitur N. VII 38 Non omnes exscribam

locos.

o. Ι57 τερπνst δ' ἐπεὶ χρυσοστεφάνοιο λάβεν καρπbνΗβας, Ἀλφε μέσσω καταβὰς ἐκάλεσσε Ποσειδὰν εὐρυβιαν P. IIII αλλ' ἐπεὶ τειχει θέσαν ἐν ξυλινω συγγονοι κουραν, σέλας δ' μφέδραμεν λάβρον Ἀφαίστου, τύ ἐειπεν Ἀπολλων. o. VI 47. P. IV 188. ἐς δὲ Ἀλκον ἐπεὶ κατέβα ναυτῆν αα τος, λέξατο πάντας ἐπαινήσαις Σάσων. Ο ΙΙ 87 79 'Ἀχιλλέα ἔνεικ', ἐπεὶ ηνb ήτορ λιταῖς ἔπεισε, μάτηρ. . Ι14. X 26.

P. IX 80. XL33. N. I 35. VII 35. X 14. In his loeis ἐπεὶ pariticulam temporalem esse non facito quisquam negabit, sed

restant quattuor loci, do quibus dubitari potest. In apodosi semper iussi or legitur. I 25 του μεγασθενὴς ἐράσσατο γαιάοχος Ποσειδἁν, ἐπεί νιν καθαρου λέβητος ἔξελε Κλωθα ἐλέφαντι φαίδιμον διιον κεκαδμένον. Boeahius de Jonctius Rumpelius alii particulam temporalem esse dicunt, plures ut Dissenius Rauchensteinius Schmidtius Megger alii causalem. Si cum illis vertimus Neptunus amavit Pelopem, postquam eum splendido obet exemit Clotho ebore in nitido humero ma- tum Mecth. , o mihi fere ridiculum videtur, num ant quam sum Clotho ex lebete exemisset, id est antequam natus

esset Pelops, neque Neptunus eum amare potuit. Neque Vere supervacanea sunt verba si ea causam continere putamus, cur

Neptunus elopem amaverit AmaVit enim Neptunus puerum propter colorem et pulchritudinem, qua inde a prima infantia splendebat. Nam utut de illo humero ebore splendente enses, sive humerum ebumeum fuisse sive candore eburae nitidum fuisse maria putare, id constat his verbis pulchritudinem pueri formosi intellegendam esse. Et propter hanc pulchritudinem Neptunus puerum amavit. articulam ἐπεὶ igitur causalem

esse censeo.

o. VIII 37 γλαυκοὶ δὲ δράκοντες, ἐπεὶ κτίσθη νέον, πυργον ἐσαλλύμενοι τρεῖς, οἱ δυ μὲν κάπετον, αὐθι δ' ἀτυζομένω η υχὰς λον Agitur de muro Troiano a Neptuno Apolline Aeaco aedificato. Oritur iam quaestio, utrum ἐπεὶ κτίσθη νέον an ἐπεὶ κτίσθη, νον πυργος sit legendum. Illud praebet cod. si quem secuti sunt Boeeisius dicens νέον pertinet

ad verbum κτίσθη, quum recens condita esset turris', Rum-

34쪽

darum aliud huius usus exemplum quanquam non invenio, tamen poetam si esse locutum vix negandum est, cum Graecos saepissimo neutro adiectivi pro adverbio usos eas constet. Aecedit quod sententia melior esse videtur voc νέον eum Verbo coniuncta. Nam murum illum novum esse poeta non

de industria addere debet, nam ho de omnibus muris vix persectis dicendum est. Neque vero putare possumus Apollinem Neptunum Aeaeum diu post aedifieatum murum mansisse, sed ubi primum aedificatus eat murus, tum prodigium fuit. Quod optimo exprimitur si ἐπεὶ τὰ νέον coniungimus. )P. Vi κεῖνόν γε καὶ βαρυκομποι λέοντες περὶ δείματι φυγον, γλοσσαν ἐπεί σφιν ἀπτένεικεν ὐπερποντίαν. Leones prae timore fugerunt, Vocem quando ipsis attulit transmarinam Boeotaius vertit. Contra Rumpelius et Christius aditiculam ἐπεὶ ausalem esse censent. Habemus iam X mplum eius usus particulae ἐπεὶ quo et temporalia et causalis esse potest. Sano Battus prius clamare debuit quam leones fugerent particula temporalia est; sed etiam quod Battus elam

bat, causa erat, cur leones fugerent particula Maalis est. Cuiusmodi in exemplis particulam ἐπεὶ melius voce eum Veditendum esse puto, quae et temporalis e causalia eas potest.

Similis est denique locus P. V 83 σὐν Ελένα γαρ μύλον,

καπνωθεῖσαν πάτραν ἐπεὶ Fίδον ἐν ει.

Semel invenies apud indam ἐπεὶ πάμπρωτον P. IV 111το ιι, ἐπεὶ πάμπρωτον εἶδον φέγγος, . . . κρύβδα . κέ τον σπαργανοις ἐν πορφυρέοις ubi primum lucem vidi. Particula e temporalia semel apud Pindarum reperitur: O. I 47 ῶς δ' φαντος πελες, οὐδὲ ματρὶ πολλὰ μαιώμνοι φωτες ἄγαγον, ἔννεπε κρυφα τις -

1 Cf. meg. 46, 3, 2.2 Μomnisenio suppl. m. orit p. 104 a. non assentior explicantit recens uasaltantes tres, deciderunt duo, unus vero rem obtinuit. Hoc nihil attinet, sed vici erat constructus murus, tum prodigium fuit. Etiam

verborum ordinem ommaeni explicationem vetare puto.

3 ἐπεὶ ταχα in D. 51. Sc eideminus Bestris gur viti der Poetae lyrici Graeci p. 82 ex coniectura restituit.

35쪽

Loouilone ἐξ ia relativa nusquam usus est Pindarus, semel diei ἐξ οὐπερ o iussi imp. Ο ΙΙ42. Praeter hoo unum exemplum ἐξ o apud indarum bis

demonstrativo sensu videmus o VII 1 α 76. . . coniunctiones ἔστε ἄχρι μέχρι apud Pindarum non inveniuntur ), semel usus est particula εως, nimirum Dorica forma ἔς O. X 50 τρύσθε γὰρ νώνυμνος, ας οἰνιιιμος αρχε, βρέχετο πολλα νιφάδι. VI. Πρίν. Πρὶν apud Pindarum et coniunctio et adverbium et praepositio fh Nobis tantum de coniunctione agendum erit. Apodosis semper affirmativa eat. Saepius πρὶν coniunctionem cum inta. aor coniunctam videmus, ter cum indic. aoristi.

Πρὶν ubi cum inta. aor coniunxit poeta aut de re praeterita agitur aut sententia generalis exprimitur. a. de re praeterita agitur P. ΙΙΙ 8. IX113. U. VII 73. Vm 50 ν γε μὰν ἐπικώμιος ομνος δὴ πάλαι καὶ πρὶν γενέσθαι τὰν Ἀδράστου τάν τε Καδμείων ἔριν. X 26. Habes in apodosi semper affirmativa quater indio storiati semel imperfecti

b. sententia generalia exprimitur. Duo exstant exempla. a. III 49 L 31 ἔστιν δ' ἀφάνεια τύχας καὶ μαρναριένων, πρὶν τέλος ἄκρον ἱκέσθαι. - . ΠΛ στάθμας δέ τινος έλκύμενοι περισσας ἐνέπαξαν ελκος δειν δν έα πρόσθε καρδία, πρὶν ὁσα φροντίδι μητίονται τυχεῖν Pauca dicenda sunt de hoo diffossi oeo Loquitur indarus de invidis atque malignis, quos dies antequam quod inpiant impetraverint volnus cordi suo infligere. Quas sunt clara, sed quid volunt verba στάθμας δέ τινος Ωκύμενοι περισσst vario ab oditoribus explicata γEgo quidem B eisianam probo sententiam quae supplenda est eis quae marmannua disseruit op. VII p. 1214. Dieit

a Particulam φρα quam apud alios de tempore non semel stare notum est, indarus non nisi sensu finali usurpavit.

36쪽

num afferre. Similes sunt invidi puerorum διελκυστίνδα ludentium. Donie uterque paribus viribus funem trahit, nihil damni accipit. Si alter paullo sortius attrahit victoriam reportat neque ipse laeditur. Ubi vero studens victoriam repo tars subito omnibus viribus funem attrahit vincet fortasse sed ipse damnum accipiet quod adversarius an ingentem vim non exspectans trahitur ita ut victor ipse eadens vulneretur Funis longus breviano sit nihil omnino attinet, quam vehementer alter attrahat, interest. Quae si recta sunt sequbtur lectionem περισσα falsam in περισσος mutandam esse. Ut puer si nimis intente funem attrahit sibi ipsi nocet fio invidi immodicis laboribus nihil aliud impetrant, nisi ut ipsis cordi instigant volnus. Haec est comparatio, sed verbis ελα ἐνεπαξαν εα τρύσει καρδια noto usu comparationem relim qui poeta.

Somel etiam des tempore praesente usurpatam Videmus a Pindaro particulam πρὶν cum infin coniunctam. VIII 19ῖσταμαι δὴ ποσσὶ κουφοις ἀμπνεων τε πριν τι, φάμεν.

Ter invenimus particulam πρὶν cum indic. or coniunctam; apodosis affirmativa est. . IX 57 πρὶν υλύμπιος αγεμων θύγατρ π γας μειον υπόεντος ἀναρπάσαις καλος μίχθη Μαιναλίαισιν ἐν δειραῖς καὶ ἔνεικεν Λοκρ κτλ. Boeokhius πρὶν manifesto olim' esse putat neque non Dissentus.'Μommaenius recto πρὶν coniunctionem intellegens ad verba antecedentia 56 retulit. De ceteris difficultatibus quibus locus laborat, hic non est dicendum. - . XIII 63 ς τὰς δφιωδεος υιόν ποτε Γοργόνος ἡ πόλλ' ἀμφὶ κρουνοῖς Πάγασον ζευξαι ποθεων ἔπαθεν, πρίν γέ οι χρυσάμπυκα κούρα χαλινδυ Παλλὰς νεγκεν. N. IV 2 ξυνυ ποτε Ποῖαν κραταιος Πλαμὰν πόρθησε . . . οὐ τετραορίας γε πρὶν δυώδεκα πέτρωῆρωάς ἐπεμβεβαῖτας ἱπποδάμυς ελεν δὶς τόσους κτλ.1 Adverbium πρὶν habes I HI 68 VII 5 . D. 79 47 1. P. XI 39

τοπρίν Praepositionis loco habes πρὶν semel: P. IV 43. cf. Viger. P. 442.

37쪽

I. ML De ἐπεὶ particula temporali diximus in capite altero, nune de causali agendum est. Tara aut novam sententiam affert paratactica est particula, latine nam', aut sententia a particula ἐπεὶ incipiens ab antecedente pendet hypotacticam habemus particulam, latino quod, quandoquidem'. indarus coniunctionem ἐπεὶ semper cum indicativo ooniunxit.

Ac primum quidem de paratachica particula ἐπεὶ dieam, quam in his locis reperiri cenaso. De exemplo Ο Ι 25 iam supra p. 27 pluribus disserui. Ο Ι 81 quaerit Pelops victoriam a Neptuno ἐπεὶ τρεῖς τε καὶ δέ ανδρας ὁλέσαις ματηρας Berg-hius, μναστηρας codd. αναβάλλεται γάμον θυγατρύς. X 88 ἐπεὶ πλουτος ὁ λαχων ποιμένα ἐπακτb αλλότριον νασκοντι στυγερώτατος P. IH 34 πέμηνεν κασιγνήταν ἐς Λακέρειαν. ἐπεὶ παρὰ Βοιβιάδος κρημνοῖσιν κει παρθένος α 108 ἐπεὶ θαητbν εἶδος ἔπλετο. N. IV 31 ἐπεὶ ρέωντα τι καὶ παθεω

Non potest negari non semper inter particulam ἐπεὶ paratacticam et hypotacticam certo diiudicari posse. Neque magni momenti eat, cum magia interpunctioni quam sensus ait. --ypotacticam particulam ἐπεὶ malim his locis intellegere. O. VI 25 κεῖναι γὰρ ἐξ ἄλλαν δον γε νευσα ταυταν ἐπιστανται, στεφάνους ἐν υλυμπια ἐπεὶ δέξαντο. VII 61. XIV 4κλυτ ἐπεὶ ἀχομαι. i. Ura εὐναὶ δὲ παράτροποι ἐς κακώτατ1 Voce νεοδεσιν non vult vituperare poeta Homerum. Recte explicat Christius neque vero illi locum attulit, ex quo maxime re reat, quid significet illa ψεsδος rines theog. 27 Musae loquunturhωμενη ευδε πολλα λέγειν ἐτυμ οιστω ὁμοῖα Hom. 403 Theom. 713.

, --

38쪽

ἀθρύαν ἔβαλον ποτὶ κοῖτον ἰύντ . ἐπεὶ νεφέλα παρελαατο, ψευδος γλυκὐ μεθέπων θιδρις ἀνήρ. V 122 δ Vm 31

Particula γέ addita est semel o. α 37 , o somel J V 4M. Tempora si quaeris, coniungitur ἐπεὶ cum ind. impers emol P m 34 , praesentia terdecies, oriati sedecies. articula ἐπειδὴ semel usus est indarus J VIID VΠh παυσάμνοι

δ' ἀπρακτων κακῖν γλυκυ τι δαμοσύμεθα καὶ μετὰ πύνον, ἐπειδὴ δν ὐπὲρ κεφαλα γε αντάλου λίθον παρά τις ἔτρεψεν αμμι θεός. II. με. Particula τι causalis apud Pindarum saepe invenitur, sed praeter unum exemplum, ubi post verbum assectum exprimens posita est, semper post alia verba reperitur ausam addens eius quod in antecedentibus dictum est. Illud unum exemplum os N. V 46 χαίρω τι ἐσλοῖσι μάρναται πέρι πασα πόλις. Ceteros locos a Rumpelio nullo ordine allatos secundum tempora distribuam.

5τι c. ind. or. quinquies. In apodosi ind. praes bis

3τι . iud plusquamp. semel. s. VIII 33. in apodosi ind.aor Particula τι postposita est: ν τι νιν πεπρωμένον. 1 De P. V 1 videas inha p. 33).

39쪽

Non tam causalem quam explicativam esse particulam ι ansa in his locis P. II 30- δἰ συμπλακίαι φερέ-νοι τελέθοντι τ μὲν ηρως τι Φρούλιον hue πρώτιστος νει ἄτερ τέχνας ἐπέραξε μα- ' τι τε μοχ ευθέεσσιν μα- θαλάμοις Βιb Gom ἐπειρὰτο. Verba non causam arserunt, en illa duo dolieta latoni poenam intulerint, sed explieant quas fuerint tu do 'viri uti duo delicta, alterum quod quodque. Nam verbis τὲ μὲν τι non respondero b δὲ ὁτι sed τι τε apud indarum non est mirum. P. V 14 σὲ δ'Ἀρχόμενον ἐν δίκα πολὐς 3λβος δι ινέμεται 'x μὲν ἔτι βασιλεος ἐσσὶ μγαλθν πολίων . . . νεκα δὲ καὶ νω κλεε-st δει hoς ηδη παρὰ Πυθιάδος Ἀποις nti δέδεξαι τονδε- ιον ὰνέρων, Ἀπολλώνιον θυρμα rius τι vplieat verba πολος ὁλβος 'magna te amplectitur selieitas, quod

rex es magnarum urbi M'.

Potuit sano poeta aio sors pergere: τ δ' ἔτι υχος δέδε- αι, ita ut hae verba b δ' τι illis μὲν τι accurate responderent, sed dicit μάκαρ δὲ καὶ νυν ἔτι iam ho alterum μι non tam explicativum quam causale est Latine bis e famus quod , sed nostra si utimur lingua, quid intersit inter duas particulas etsi minimum est cognoseere possumus. Nam si sero vertam: Dies aber, derra mandelat i Rechte , -- glebi ille in Mongo flama na ita dias u in onigbis grosser Stadio, set inber bis ta auctustat, med durus . Restat exemplum, ubi dubitari potest, pronomen g, an partieulam τι intellegamus. I. VII ID 39 λίμμα χεά--στεφάνοισιν ἀρμύζων ὁ δ' ἀθανάτων μῆ θνα-άτω φθμος, τιτερπνb ἐφάμερον διωκω λαλος ἔπειμι γηρας ἔς τε δν μόρσιμ αἰ α. Plano salsam puto sitam explicationem, qua verbara τι sic τερπνδν κτλ. obiectum verbi θρασσέτω esss

1 Nihil mutandum est, eum poeta dicat qmdquid facturus est, nihil querar, quoniam non sola patiar ad una cum amnibus. - etBrum hi locus Rumpet lexico addendus est.

40쪽

voluerant non tali ut SchneideWinus, Mommaenius Rumpelius alii Nam θράσσειν nihil aliud esse potest ae ταράσσειν, id est conturbare, eunmhigen'; si apud aequales indari Verbum usurpari notum est, ut apud Aeschylum. Si autem verba τι τερπνb κτλ. obiectum esse Verbi θρασσέτω putamus, significatio conturbandi non apta est sed exspectamus verbum ut concidere.' Qua significatio eum apud posteriores domum inveniatur', illa explicatio falsa est. Sed utrum construere ne conturbet invidia quod .sit' sector, an ut Christius Berotum secutus voluit post φθμος puncto posito 3 τι τερπνόν ἐστιν intellegere debeamus, vix certis argumentis diiudicari poterit Christius nullam causam cur si explicaverit assere potuit nisi quod diei ho esse

suavius Mihi hoc non suave esse videtur propter asyndeton: malim in verbis τι usque ad αἰονα causam invidia deorum cognoscere quae ne se conturbet poeta optat. Itaque virgula post verbum φθόνος posita ὁτι particulam causalem esse puto.'

Ρarticula υνεκα γυνεκεν apud indarum saepius significatione quod, quandoquidem invenitur bis est particula declarativa ut saepe apud Homerum , neque Ver priuePOS, sitionis loco ponitur, quod apud tragicos saepissime fit.''De formis harum particularum hi mihi non dicendum est ubi tantum de usu agitur. Multa etiam do determinations formarum disseruit ommaenius.')Ο. XIV 15 Λυδ γὰρ Ἀσάαιχον ἐν τρύπφ ἐν μελέταις τ'

ἀείδων ἔμολον, Ῥυνεκ' υλυμπιόνικος ἁ Μινυεια σευ έκατα