장음표시 사용
21쪽
diei B τε fixis est cum trochaeum metrum requirat. PauWius igitur τε scripsit, quo eum apud indarum non legatur roiecto odicis D lectionem τε retineam Christius Hartuno coniecturam χειμηλία ν ποικίλα recipiendam esse dixit quod non probo quae tradita sunt explicari posse ratus. Hus- quem hem hoc demonstrare oner tamen Oxplicatio etiam lacidonem truditam εtinentis refutanda est latellexit Enim Dissemina ποικίλων sensu a λυανθέμων et opiam exemplarum assar in inbua imilia auributa veri tribuuntur. ποικιλος hoe sensu intellegi posso non nego quanquam malim verbo χθὰν quam μηνον hoc tribuero. Sed hoc parvi momenti eat. Gravius est hos neminem qui hunc locum opiniora non pra sumpta legat sacere posse die quin eoniungah Ῥετὰ χειμέριον ζύφον πωσοίχων μηνον quod ineptum sensum eiacit. Sed Di senius --ίλων μην- explieat analogia genitivorum temporis
ut θέρως ρος aliorum quod quanquam per a fieri obest
tamen ut nune verba posita sunt rectum esse non dum ut
eredam. Qui in voce succiso illam significationem inesse
volunt ad coniecturas refugiunt, quorum Harhungius χειμε -νκει- , Muinens,inius ποικίλως lenius coniecit. Quibus coniectaria verborum ollaeationem obstare puto. - --mus verbum ποεκίλων inter χειμέριον et μην- ζοφον positum ab his verbis seeemero et ad sequentia is ere. Neque vero om ea ut explicatimaem vel coniectaram probemus inorbo m ordinem peccantam eum tradita optime possint explieari. Memores imus forum quas in v. 18 poeta dixerat
αἰῶν δὲ κυλινδομέναις ἀμέραις ἄλλ' αλλοτ ξάλλαξεν ubi sch
liastam adeas da ποικίλαις χρωμένων τύχαις. Si addas . 23s.
22쪽
344 51 invenies semper eandem sententiam in vita humana omnia fluxa esse. ut igitur in verbo ποι=άλων eandem semientiam latere et verba ποικίλων μηνον eggero duo explicanda esse mechaelvollerionate eo sensu quem in scholiasta verbis iam allatia Δ ποικίλαις χρωμένων τύχαις esse videmus. Etiam cum explicamus χειμέριον ποικίλων μηνῖν
ζόφον hiberna variabilium mensium caligo magis tenori Pindarico mihi videtur respondero. Accedit quod lectio ποικιλα difficilius in ποικίλων mutari potuit quam ποικίλιον in ποικίλα. Nam lectio ποικίλα facilior intellectu est quam ποικίλων neque putari potest lectionem faciliorem in diffi
Aτε. Ἀτε neutrum pluralia pronominis στε quod pro adverbio neque apud Homerum neque Hesiodum' invenitur a Pindaro saepe usurpatum Videmus. articula Era comparativa significat tanquam', causalis inducit causam obiectivam utpote'. Quae significationes particulae τε etiam apud indarum insun quarum hic comparativa tantum docenda est, cum de causalii capite II agatur. Ρarticula comparativa τε a Undaro semper substantivo
additur uno de loco P. IV 30 infra videbimus. . I 1. M 13 υίὸ Φιλάνορος, τοι καὶ τεά κεν ἐνδομάχας τ' ἀλέκτωρ, συγ-
γύνω παρ έστω ἀκλεὴς τιμὰ κατεφυλλορύησε ποδον κτλ.Ιntollegas fili Philanoris, profecto tuus quoque pedum honos sine gloria defluxisset tanquam intus pugnans gallus, Vel comparatione compendiaria sublata tanquam honos intus pugnantis galli. - . ΙΙ 104 ταὐτὰ δὲ τρὶς τετρακι τ ι-ολεῖν ἀπορία τελέθει τέκνοισιν τε μακ υλάκας AG Kύρινθος. Legimus iam particulam τε in D. 241 280 ποτίκολλον ἄτε ξύλον παρὰ ξυλω. Restat unus locus P. IV 29 φιλίων δ' ἐπέων ἄρχετο, ξεμνοις si ἐλθύντεσσι ευεργέται δεειν ἐπαγγέλλοντι πρΦτον. Amicisque verbis orditur hospitibus quomodo adventantibus
23쪽
binefici coenam offemini primurn Boeotatu vortit; similiter Dimonius agger. Quas verba quanquisin bonam praebentas um tamen eorrupta esse videntur uiua iudieii argumenta ab editoribus allata sunt. Quibus accedi quod particula fixa eum verbo finito coniuncta displioet, quae a Pindaro semper substantivo addita est; os etiam exempla apud uetaerum ΙΙ 489 2. Itaque facere non possum, quin τε hoc loco m. nauis plar pronominis ὁστε eas statuam: amicis verbis, qualia Moes of Hom. Λ 779 ξείωιά τ' εὐ παρέθηκεν ἄ- ξείνοις θέρας ἐστίν nimirum παρο θεῖναι . Tum vero verbum δεωνα non potest esse metum. Neque placet verbum ἐπαγγέλλοντι quod apud Pindarum ἄπαξ εἰρημένον esset cum verba ἀγγέλλειν ter et ἀγγελία decies usurpata sint. In praepositione ει
auspicor latere, g et sortasse mecum verbum ενδρες est,
tum Legendum igitur puto φιλίων δ' ἐπέων ἄρχετο ξείνοις μ' ἐλθόντεσσω εὐεργέται θνδρες ἀγγέλλοντι προτον 'Amicis verbis ordiebatur qualia hospitibus adventantibus viri insfidi nuntiant primum. εὐεργέτης μὴ Pindarus etiam Ο Ι 104 dixit. metrum non laeditur, cf. v. 54, 108 145. Da particula Era in Ioeis P. II 84. 79. . VI 51. D. 145
I. u1. onitur particulo comparativa post comparativum saepius nude, semel particula b addita: . XIII 112 καὶ πασαν κατὰ Ελλάδ' εὐρήσεις ἐρευνον μάσσον' νῶς ἰδέμεν. et p. 57. Verbum quod traditum est ἰδέμεν vix aptum id tur. Nam indarum dixisse: per totam Graeciam invenies
ampliora quam quae videre possis nunquam ut redam Oducar. Si invenio video quoque Accedit quod verbum bdendi de vietoriis in oertaminibus reportatis non apte usu patur Christi igitur coniectura διίμεν accipias P. IV 209 δίδυμαι γὰρ ἔσαν ζωαί, κυλινδέσκοντό τε κραιπνότεραι η βα- γδουπων νέμων στίχες. N. VII 0 h. 89 59 τί κάλλιον ἀρχομένοισιν καταπαυομένοισιν η βαθυζωνόν τε Λατω καὶ
1 Bornemannus inursian. 1887 I p. 32 No. 24 ἰδέμν retinere vult. Neque pro ἰδεῖν significat uberaehen .
24쪽
2. Post verbum αἱρεῖσθαι quod comparativi vim habet semel apud Pindarum particulam h usurpatam videmus. N. X 57 ἐπεὶ τουτον et πάμπαν θεb ἔμμεναι οἰκετν τ οὐρανῶ Πετ' αἰονα φθιμενου Πολυδεύκης Κάστορος ἐν πολέμω. ano vitam maluit quam omnino deus esse et in eaelo habitam Pollux Castore in bello occiso Verbum αἱρεῖσθαι sensu praeferendi non saepe usurpatur, saepius βουλεσθαι os meger. Di 49, 2, 3. uetaer. IV 542, 2 sed etiam in soluta orations invenimus hunc usum: Laen Ag. IV 5. Non raro additur μαλ- λον es lat. apol. 38 E. Gorg. 469c, saepe Ceterum oniungo τουτον αἰονα, non ut Christius explica αἰονα Rempus aempiternum'. Nam tempus sempiternum deum esse olim cem nolle non de industria dicere debebat poeta post verba πάμπαν 'εδ ἔμμεναι, qui enim Omnino est deus, etiam tempus sempitemum in caelo habitat. Neque αἰῖνα a verbo εῖλετο secerni potest.
Coniunctiones temporales a Pindaro usurpantur hae: τανδπύταν τε πύτε νίκα υτ αν εὐτε ἐπεὶ ἐπειδὴ ἐξ ὁ ἐξουπερ α πριν.
Particulas temporales 3ταν δατύταν a Undaro septies cum coni. Praes coniunctas Videmus, cum Oni non quater Ubi cum coni praes coniunctae sunt de re agitur qua solet fieri et habemus in apodosi quinquies indicativum praesentis. Duo sunt exempla orationis obliquae.
25쪽
Ο ΙI 21 ἐσλον γὰρ - χαρμάτων πημα θνάσκει παλίροκοτον δαμασθέν, ὁταν θεου Μοῖρα πεμπη ἀνεκα 5λβον έ γηλύν. Retineo eum a Jongluo Christio aliis codd. O lectionem πέμπη alii πω sta cum A scribentibus, cum praesena multo aptius videatur eodem tempore moritur malum quo satum felicitatem mittit. P. V 1 δ πλουτος ἐχρυσθενής ς ἐστιν , μαν τις ἀρετακεκραμένον καθαρα βροτήσιος ἀνὴρ τμμου παραδύντος αἰπὼν ἀνάγη πολύφιλον πέταν. II 11. Ι3. II 86. Duo exempla orationis obliquae sunt haec a XIII 79 ἐν-τνίω δ α τάχιστα πιθέσθαι κελήσατ νιν, ταν δ' εὐρυσθενεῖ κραταιποδ' αὐερύη μιαύχω θέμεν ἱππεία βωμ- ψει ς'--α' Nam καὶ γὰρ μαν θεοὶ ἐν πεδία Φλέγρας Γιγάντεσσιν μαχαν ἀντιαζωσιν, βελέων - ἐλαῖσι κείνου φαιδίμωγαίι πεφυρσεσθαι κύμαν ἔνεπεν. Quoniam vidimus etiam de re futura Pindarum coniunctivum praesentia usurpare o. XIII 81), non opus cum Berghio scribere ταν ἀντιάξωσιν, etsi alias Undarus oriato de re futura usus est os P. VIII 96. . II 47 . Nam iresias ρθύμαντις 61 optimo scit pugnam illam certo
futuram esse, cum autem eodem tempore quo Gigantes pro lium committunt forum coma pulvere collinatur, non est cur praesens recte traditum eas negemus. Coniunctivum oriati de re futura usurpavit poeta, ubi sententiae vis condicionalis inest, cum hoc loco sententia tantum temporalem sensum habeat tum eum pugna erit quam futuram esse constat.
Ubi indarus particulas ταν et ὁπόταν cum Oni. Orieoniunxit, in apodosi habemus i indie praes. semel imeso QT, Semel imperi stor. er agitur de re quae fieri solet.
P. Vm 96 ἀλλ' 6ταν αἴγλα διόσδοτος ἔλθη, λαμπρb φέρογος ἔπεστιν ἀνδρον καὶ μείλιχος αἰών. ibid. MD δ', κύ- ταν τις ἀμείλιχον καρδία κύτον ἐνελάση, τραχεῖα δυσμενέων ὐπαντιάξαισα κράτει τιθεῖς βριν ἐν αντλω O. X. 1.1 Verbum traditum ἀναση quod sensui non respondet nequo ante Hippocratem et Cratinum invenitur a Boecisio iuro in αφερρο mutatum est ἁναρορ defendere studet mmmaenius annoti criti suppl. p. 173 1. .
26쪽
Particulas τε et πύτε cum iud imp. quater coniunxit Pindarus. Non agitur de re quae fieri solet neque de re iterata sed tempus indicatur quo ea quae in apodosi dicuntur fiunt. In apodosi reperimus ter ind. ori, semel inta praes. a verbo φαντί pendentem.
O. I 69 πρb εὐάνθεμον δ' τε φυὰν λάχναι νιν μέλαν γένειον ἔρεφον, seorsio ἀνεφρόντισε γάμον. IX 97. h. 88 58, 2. . VH 54 φαντὶ δ' ἀνθρωπων πα-ιαν σιες, ἴπω 5τε
χθόνα δατέοντο Ζεύς τε κα ἀθάνατοι, φανεραν ἐν πελάγει Ῥύδον ἔμιεν ποντίω κτλ.
Μulto saepius terdecies particulas τε et πύτε apud
Ρindarum cum M. nor coniuncta videmus. Non opus est locos exscribere, satis puto strueturas afferre. Semat o I 41 apodosis particula τύτε inducitur. Ind. or habemus in UO-
dos oeties P. II 26. IV 224. . o 10. o. I 21. IX 72. P. VIII
41. M 18. Ο Ι 38, ubi tructura est: ψέγξομι . . . πύτε ἐκάλεσεν τύτε αρπάσαι Neptunum), indio imperi verbi tειν bis P. HI 0. XII 10 , indie plusquamp. ἐμέμναντο sed sensu impsesset sema VII 27 VH 30J). Uno da loco admodum disseili II 4 pinea dicenda sunt, de quo viri docti multa disseruerunt nequa vero diei potest litam esso diiud, catam. Quod doctissimi non contigit a tirono non postes bitur, tamen dicam quae sentiam Sermo fit de Castor et Iolao, quorum virtutem et gloriam in certaminibus reportatam poeta praedicat. Iam porgit 22 λάιώτει δὲ - ἀρετὰ ἔν τε γυμνοῖσι GicI. γυμνοῖς BD σταδίοις σφίσιν ἔν τ' ἀσπιδοδουποισιν ὁπλίταις δρύινιοις. Quae verba lara sunt sed iam legimus: οἱά τε οἷς τε D χερσὶν ἀκοντίζοντες αἰχμαὶ sio codd. καὶ λιθίνοις ποτε δίσκοις ιεν. echhius αἰχματ scribena vortit: utquo fulgebat manibus iaculantes hastis et saxeorum quando in ludo diaeorum
27쪽
iaciebant . Similiter Disaenius 'ut splendobant manibus iacula mittentes quumque discis certarent'. Quorum explicationi Natat quod Castora et Iolaum manibus splendero frigido diceretur neque quisquam qui verba Iegit Mero potest quin χερσὶν cum ἀκοντίζοντες coniungat. Neque vero aggero assentiri possum scholiastam secuto explicanti: undisio sesuetaerten si mi thren inden, en si mi Langen maris undisit atet me Dis sachoiben. Suppleri igitur vult εν etiam ad verba οἷ τε quod fieri posse nemo credet. Ter enim in his paucis verbia notionem iaculandio
giua non bans supplet ἔλαμη εν ἀρετά σφισιν immo propter nominativum ἀκοντίζοντες supplebis I τε ἔλαμέγαν. Iam in- torpretum alii αἰχμὰς scribi volunt, ut auWius Harhungius alii, Christius αἰχμαὶ et mox λιθίνοις δίσκοις pro accusativis olidis haberi vult. Graseos potuisse dicere doωντοιν αἰχμαῖς constat: Linom. 121 1 ερμαδώνισιν βάλλον Similiter noster V I 18 πολλῖν ἐπέβαν καιρbν ου ηγεύδει βαλών. o. X72 ἔδικε πέτρω ubi Christius non recte explicat), cf. Dissena NI 18. Ss ἀκοντίζειν cum duobus dativis χερσὶν et
αἰχμαῖς posse coniungi vix putamus. Neque vero locutionis δίσκοις ἱέναι certum aliud possum afferre exemplum. Resta igitur ut accusativos esse putemus αἰχ-ὶς et λιθίνοις δίγοις os quae Christius hanc sententiam ut tueatur
dies Nostra plus interest quod sequitur; καὶ λιθίνοις ὁπότε
δίσκοις εν, quod peccat in metrum quod hoc asse debet: Apud indaram enim ad exemplum Homeri vocalem
lem vi caesurae esse productam ut nonnulli censuerunt, non ur exedamus, eum nullum aliud exemplum exalat. Varia
igitur onati sunt viri docti Mia Ara Maeri non placet, ὁκέτ' ἐν Bose ius coniecit, uiua locutionis nullum certiun inveniri potest exemplum. Ego erosi oniecturam probo δάμ' ἐκ ἐκ χερ clis ut ipso explicat Quae eoniectura lenis
28쪽
Particulam τε cum coniunctivo coniunctam iam apud Homerum Saepe reperimus cf. meger synh. 54, 17 4 3 et FHodlaenderum do coniunctionis τε apud Homerum vi et usu p. 94s. Ex indaro rueger ille γραμματικώτατος nulla attulit exempla quanquam fortasse duo exstant. Unum est
h. 75 45 a Dionysio do comp. vere 22 servatum, ubi eode F Laur. LIX 15 saeo. ΙΙ hanc lectionem praebet:
ἐν αλγεα τεμέων τε μάντιν οὐ λανθάνει φοινικοσάπν ὁπότε οἰχθύντες ἄγραν θάλαμοι ψύαμον ἐπάγοισιν ἔαρ φυτὰ νεκτάρεα.
Addam arisini 1741 F. saee M lectionem ἐν αργέα νεμέα
vel νεμέω μάντιν ου λανθάνει φοίνικος μνον ὁπότ' οἰσέν- τος Αὀρθν θαλάμου ευοδμον ἐπαῖωσιν se φυτὰ νεκτάρεα Vides Verba admodum esse corrupta. Hemius scripsit: ἐν Ἀργεία Νεμέα μάντιν οὐ λανθάνει φοίνικος ἔρνος, quam lectionem Boechesus quamquam se subtilitates spemere dicit expl. p. 578)tam argute defendere studet, ut hae argutias ipsae emiconiecturam falsam esse declarent. Neque etiam Dissenius vero propius accessit qui Boechesum sensum illorum verborum eximie enucleavisse dicit Usenero domum debemus ut lectionum Dionysiacarum notitiam ita praeclaram verborum corruptorum emendationem. Scripsit enim vir doctissimus Ἀναργέα τελέων σάματ' - λανθάνει et mox ἐπάγησιν. Etsi igitur hi coniunctivum a particula πότε pendentem coniectura restitutum Videmus tamen alterius loci auctoritat firmatur neque post praesens λανθάνει non aptus est. Illi ὁπότε respondet
Alterum exemplum est D. 225 247 δπύτε ιδ ἀνδρὶ
χάρμα πέμasty πάρος μέλαιναν κραδίαν ἐστυφέλιξεν, ubi Berg-kius ex schol. Vindob. ὁπόταν recepit. Praeter hos duos locos nullum apud indarum invenitur exemplum particulas πύτε cum coniunctivo coniunctae neque neglegendum fragmenta illa non sine ulla dubitatione tradita esse.
1 Neque non apud Herodotum et tragicos: meger I. I. 54, 17, 6 f. 2 via rhen XXII 14s.
29쪽
Unum orata exemplum. . Ha traditum est: τοι βροτον γε κέκριται πεῖρας os τι θανάτου, οὐδ' σύχιμον αμεραν
ὁπότε παῖδ' αελίου, ἀτειρε σὐν ἀγαθφ τελευτασομν. is exstitit inter oetos de particula πότε. Dicit poeta haec:
terminus mortis hominum incertus est. Ergo mors incerta est, et quando et quomodo obituri simus. Quas duae sentemtias et quando et quomodo verbis inesse possunt. Ortem acertam esse non admodum mirum est, sed in vita ipsa omnia incerta sunt.
Putamusne poetam dixisse etiam hoc esse incertum, quando tandem unum diem plane iucundum atque elicem peracturi simus Numquam ut credam adducar. Quando peracturi simus illum diem, nihil omnino attinet. Aeeedit quod, si quaeritur quando sine dubio praeiudicatur nos illum diem peracturos esse. Quae sententia a poeta aliena est plane contrarium vult dicere. Sunt enim in vita mortalium omnia incerta ergo poeta debet pergere etiam hoc incertum est, num quando talem diem peracturi simus. Quam sententiam optimo iure Boecthius postulavit εἴποτε exspectans. Sed quae iam addit non probo, poetam enim voluisse etiam de tempore dicere: incertum est quando obituri simus, simul tamen id admiscuisse an tum quando obituri simus, integra assutura sit selicitas. De morte omnino non iam sermo est, Verba nihil dicunt nisi unum diem plano felicem peragere'. Et putat poeta plane incertum esse, num quando hoc nobis contingat.
Duas igitur habemus sententias in indari verbis o 33-36);
primam mors mortalium incerta est; alteram atque etiam ho incertum est, num doneo vita fruimur diem peracturi simus, qui plane faustus vocari possit. Cui sententiae cum particulam traditam πότε non satisfacer appareat, Boecisianum εἴποτε vero propius accedit neque tamen verum est, cum in metrum peccet, quippe quod tribrachyn poscat. Proposuit autem HerWerdenua πότερα quam ingeniosam et lenem coniecturam Christius iure recepit. Iam difficultas sublata es neque debeo enumerare, quomodo
30쪽
Ion ius alii particulam ὁπότε explicare studeant Pimdaro igitur ὁπότε eum ind. ut non Oniungitur
Restat ut dicamus indarum semel locutione ν 5τε usum esse cum indie imp. h. 83 51 ην τε σύας o Boιμιον ἔνεπον si Strabo ΙΙ 321, ἔλεγον schol. Pind. O. VI 15M. Locutione ἔσθ' ἔτε verbo omisso indarus usus est bis. D. 180 172 ἔσθ' τε πιστοτάτα σιγος δύς ac ἐστίν , a Syl-
burgius recte eoniecit. o. X ἔστιν ανθ ρ τοι ἀνέμων τε πλεῖστα χρησις, ἔστιν δ' ουρανίων ὐδάτων κτλ. id est ἔστιν ὁτε πλείστα χρησίς ἐστιν ἀνέμων, ἔστιν δ' τε οὐρανίων ὐδατων πλείστα χρησίς ἐστιν . e . Hermannum ad Viger. p. 19. II. Ἀνεια. Particula νικα quae apud Homerum semel f 198 τω peritur λ Pindarus sexies usus est, semper cum indicativo
D. 218 239 1 νω ἀνθρώπων καματωδέες οἴχονται μέριμναι στηθέων ἔξω ἔξωθεν Athon. XI 782 d), πελάγει δ'
ἐν πολυχρύσοιο πολυχρυσου Athen. πλούτου πάντες - έ με η ευδη πρb ακτάν. Non licet pro certo affirmare apodosis utrum in verbis sequentibus ς μὲν χρ ηιι- usquΘ ad πλουτέοντες lateat an in verbis quae ante fragmentum nobis traditum fuerunt. Utrumque potest cogitari. Malim tamen putare apodosin in versibus non traditis fuisse et a vorsu quarto novam sententiam antecedentia illustrantem incipere.
Exempla sunt duo in utroquo in apodosi indie. aoristi positus est. Ο ΙX 29 ἐπεὶ ἀντίον π2 ὰν τριοδοντος Προκλέης σκεια- λον τίναξε χερσίν, ἄνει ἀμφὶ Πυλον σταθεὶς φρειδε Ποσειδstνηρειδέ τε νιν αργυρέω τόξω πολεμίγον Φοῖβος ουδ' 'Aίδας