De particularum subiunctivarum apud Pindarum usu [microform]

41쪽

δ. VH My12 3ίνι τον πάρος μαλιστα θυιιδ τεο ε ρανας η . . . Λωριδ' ατοικίαν se εκεν ὀρθω ἔστασας ἐπὶ σφυρωΛαλδαιμονίων, no δ' Ἀμύκλας Αἰγεῖδαι σέθεν ἔκγονοι ι--τεέμισι Πυθιοις Codicea BD Mium praebent quod hie soluus in o εκεν mutarii, quem seouti sim Bergrius Christius alii. Sed mynius νίκ' ἄρ coniecit Hermanno probante, postquam iam Schmidius Dparticulam temporalem postulavit scribens ανίκα δμ hiatu intolerabili. Utraque eotio et Hemiana et Uerschiana defendi potest. Huniana his causis fulcitur scholiasta particulam temporalem videtur legisse cum explicet η τε τὴν Θωρίδα τον φακλειδῖν κάθοδον α

Αeeedit quod indarus in hac numeratione bis temporales usurpavit particulas ἁνίκα 4 , τε 10 . Tamen malim Thierschi coniecturam probare quod lenior est et quod sic sermo optimo variatur. Iam enim habemus uno variatum Sermonem: τίνι τῖν παρος μάλισt εξ φρανας η α νίκα ἄντειλας et δεξαμενα, η ἀμφὶ βουλαῖς et Ἀμφ' 'Idλαον ῆ παρ- τον,4 3τε ἄμπεμήνας et Ουνεκεν ἔστασας; Vides in uno quoque membro structuram Variatam. Quae Variatio Hemi coniectura deletur, cum iam supra ανίκα legatur. Accedit quod particula ἄρα addita superflua ah. hierschii igitur probo conte turam. )

Semel apud Pindarum particula υνεκεν sensu demonstrativo usurpatam videmus P. IX 93 ουνεκεν, εἰ φίλος στον, εἴ τις ἀντάεις, τύ γ' ἐν ξυνω πεπονημενον ευ μὴ λύγον βλάπτων ἁλίοιο γέροντος κρυπτέτω. )IV. υτε. Particulae τε ausalis apud indarum duo tantum exstant exempla. o. α 83. P.M 27 μακρον οὐχ bπέμεινεν ὁλβον, μαινομέναις φρασὶν φας τ' ἐρασσατο.

1 Πινδάρου περίοδος. 1616. 2 Dativos πυκιναῖς Ουχαῖς non debuit mutare Bernius. De industria poeta ἀμφὶ cum dativo coniunxit cum sequntur ἀμφὶ e. Ree. Undaram enumerationem quam maxime voluisse Variare tapparet, quae variatio oroii et Hemii coniecturis deletur f. Κ - 449 g. 3 correlativum quod dicunt τοφνεκα semel reperitur P67.

42쪽

particula st ausalis ah, eum sententiarum Onoma hie ait: imum est hominum, unmae deorum gemin, utriusqua inmmune est quod utramque ex eisdem matre Mur, sed dirimi duo gener Vis quis cuique est, quoniam genus hominum nihil est, dei autem sempite ' Meeisina igitur non recto in Mutiva vi vertit, rectiva Dissoni . Nolo dantio praeteris Christium κεκριμένα ace neutri Pluta esse utare, quod addita voco κω -tur, qua non enaum habet nisi eum verbo κεκριμνα coniuncta, ut sensus ait ricto a divorin

Quibus verbis poeta enumerationem Vietoriarum a Xenophonia eiusque ognatis reportatarum laudit. Quot Delphia et Nomeae facinora praeclaro secistis, e findo oum multiade multitudine, nam non dicam numerum marinorum calculorum. Sed etiam comparativo sensu particidam intellegere possumus: --do eum multis de multitudine vietoriarumale ut non possim dicere numerum eiaculorum. Quinquam sensus ausiais aptior videtur.

VI. - - Myote. a. participio vel substantivo additum. ria sunt apud Pindarum exempla. h. 14, 109 θεδ ει πλέον τι λαχών. P. II 84 ποτὶ δ' ἐχθρbν τ' ἐχθοδ ἐὼν λύκοι δίκαν ὐπο- θεύσομαι. . R Uy51 εἶπέν τε φωνήσαις τε μει ις ανήρ. Christius dieit: latus qualia vates, non tamquam Herculem ipsum divinandi arte praeditum crediderint'. ano Herculem non credideran vatem, e tum eum et vota a Tolamonia filio loquenti deus aquilam misit puto Hereulem divino quo-

43쪽

in animo nothum in line temporia inciminio vatem humo Poetam in se. Ergo nom opus eri eam Meggero docti quam ueritia admoria r. merentem in ast a Boeotiis eum Apollino Ismaemo eo rusi rata etiam Me vi ana vi Myoapo mgnificare is in Seher', eum compa Mivam paribetuas sarim supra riderim , et P. 16. b. ει genitivo absoluto additur. P. HI ειε ----λιον πύνον ἐχοίσας βαθὰ σκευst λέρας, ἀβάπτιστος εἰμ φελ-λb A fπὲρ ἔρκος ελμας. Apparet hoc quoque loco paribeulam Ma aena a causali eas positam. Non satis Meurato puto Boeeisium vertisse 'velut marinum enim laborem habento cetero instrumento in profundo mari, non immemor suberisinata malina et inlata undia'. Imagino se uti Undam tantum partaeula is admones comparat so uberi in aequore Bahanti e ro instrumento in pres do mari laborante AF pare in hoe altero membro partieulam omparativam Promis undare. Immo utpote etero instrumento in mari prolando laborem habento non immemor suberis instar, vel rumisa lingua: denn ahren ja das librigo Gerat te im moro bellat, in te mi Memor libo deminasser, Menelgivom Mooemasse . Coniectura quibus hie loeus tentatus est Tepellera non opus est, cum verbis tradita optimo posse explieari demonstrasse mihi videar. caput quartum.

De particulis finalibus.

Partieulam να indarus non usurpavit nisi significatione primaria ), quas est ' i'. Quo sensu is decies invenitur: videas Rumpelium Finalem partieulam ιν quam seM- Ius quidem saepius quam bis usurpavit apud nostram non invenies. Quibus finem indieat, sunt particula in επω ὁφρα

44쪽

Particulam o finalem non admodum adamavit indarus.

o. XI ἐπεὶ Ποσειδάνιον πέφνε τέ-ον ἀμύμονα, πέφνε δ' Mρυτον, ὼς Αὐγέαν λάτριον ἀέκονθ' isti μι- δν ὐπέρβιον πράσσοιτο Sine dubio particula δε finalem sensum habet interseeit Hercules Mollonidas, ut ab Augea mercedem exigeret.' .QVI A partieulam non finalem ut Webar sed declarativam intellego videas ius a p. 58).

o. ΙΙ 39 τότε καὶ φαυσίμβροτος δαίμων Τπεριονίδας μέλλον ἔντειλεν φυλάξασθαι χρέος παισὶν φίλοις, Δ ὰν θεαπροτοι κτίσαιεν α ιιδν ἐναργέα, καὶ σεμνὰν πινίαν θέμενοι πατρί τε θυμb ἰαναιεν κόρα ἐγχειβρόμω. Quod apud imdarum unum Templum est particularum da αν cum optat. coniunctarum. Neque Vero video, cur cum vaero Vaticanum

scholiastam secuto ς τα 'ε scribamus, quam coniecturam iam omiusenius' iure repulit neque eber probavit. Neque structura postulat ut corrigamus. Nam Graeca est apud Homerum saepe reperitur.' vitta invenies exempla apud Κue erum II 1553, 5. s. Hormannum de pari. ἄν III 4, 1514s.1 In Christi editione mendum typographicum corrigas: Oniaus. V 25, sed Paus V 1, 4s in adnotatione a v. 26 legendum est. Addo loco Paus Vm 14 s. II 16 1.2 ann criti sumi. P. 76.3 CL, 402 et quae adnotavit Ameisius anhangy). deas etiam Kruegerum Di 54, 8, 4. Cf. Ηdt V 37. VII 176. Xen Cyr. Ι 6 13.

45쪽

παισὶ κλέος μὴ - δύσφαμον προσώφεο, ubi προσῶiu malim coni. M. quam ita fui intellegere, cum hie a partieula Est Pendens perraro inveniatur cf. Me eram II st 553, 4. f. p. 44, adnoth. 1. H. υπως. Neque etiam particulam πως videtur amasso Pindaras. Bis usurpavit πως sensu adverbii relativi in quaestionibus pendentibus, quo de usu consula Rumpelium. articula finalis est πως semel, cum Oph. or coniuncta ab optativo oriati pendens et ipso a particula φρα pendente. N. ΙΙΙ 59 Apραθαλασσίαις ἀνέμων ριπαῖσι πεμφθεὶς - Ποῖα δορικτυπον ὰλαλὰν Λυκίων τε προσμένοι καὶ Φρυγον Λαρδάνων τε καὶ ἐγχεσφύροις ἐπιμίξαις Αἰθιόπεσσι χεῖρας ἐν φρασὶ πάξαι θ', ὁπως σφισι μὴ κοίρανος πίσω πάλιν οἴκαδ' ἀνεήνιδ ζαμνῆς Ἐλένοιο Μέμνων μύλοι. Verba si recte sunt tradita quod equidem puto sic intellegenda esse censeo. Achilles missus est Troiam, ut cum Aethiopibus congressus praecordiis suis infigero curam ut eis ne dominus Memnon domum rediret. Curam , inserui, nam tale aliquid animo suppleas ut pariboula finalis μως μὴ elara fiat. Quod Bergrius nescio an neglexerit πάξαι θ άπος coniciens, quae coniectura a Webero probata iam ob id refutanda videtur, quod θειος non ania in alius loci fulcitur. Bene Dissenius 'ut manus cum Aethiopibus conserens eam animo infigeret sententiam malim curam .nomemnon rediret, h. o. ut pugnans cum Aethiopibus inprimis uraret hoc, ne Memnon rediret'. Christius ad Hemiorum et Huseisiorum' perversam sententiam rediit, Verbum χεῖρας eum his ἐν φρασὶ praecordiis inimicorum nimirum πάξαι esse coniungendum, quae explicatio iam ab Hermanno et imprimis a Dissenio tam bene repulsa est, ut iure mireris virum doctum foedam istam imaginem nec non plane ineptam

1 Albi Tibulli elogiae tres. 1840 p. 30 et in editione Tibulli ad I 3, 4.

46쪽

- 40 rursus effodisse. Loeus N. HI a Christio laudatus plano alienus at, cum hic Aiacem gIadio pectus armasias die fur. Sed ut monus hostium praecordiis infigere Aehillea Chironem optassis et suasisse putana ingenti iniuria laedes

δικαιύτεαον Κενταύρων. Saepius indarus particulam φρα usurpavit, quae in ab Homero opicorum et lyricorum poetarum communis neque a tragicis sperauim.

R. Post temp. praes P. IV 1 ἀμερον μὲν χρή σε - ἀνδρὶ φίλω σὐμν, . . . t φρα κω χωντι - Ἀρκεσίλα Μοῖσα, Ἀ-οίδαισιν φειλδμενον λωνι τ' seri οὐρον ρ μνων. o. XIV 18 μελαντειχέα - δόμον Φερσεφμας ἔλυθ', lino κατρὶ κλυτὰν φέροι Ἀγγελίαν, Κλεοδαμ- φρ' Morae Iδνε της κτλ. o. VI 22 ε Φίντις, daa dii ξον ηδη μοι σθένος θμιόνων δ ταχος, t φρα κεχλθω et ἐν καθαρ βασομεν ἔκχον,7κωμαί τε προς ἀνδρet καὶ γένος Coea βάσομεν Tud lat. esse putes non quod negandum sit particulam φρα cum turo posse coniungi, sed quod vix verisimiis est Pindarum in tam brevi sententia sine causa tempora variasse. Restat laeua P. X 9 καλε -ίμεν φρα Θέμιν ἱερὰν Πυθον τε καὶ δρο δίκαν γὰρ ὀμφαλιν κελαδήσετ' si Hernius, libri κελαδητε θκρα συν ἔσπέρα κτλ. ubi Heyni coniectura κελαδήσετε eoni. aor non ind. ut est o 'ebe p. 74. cum coni praes coniuncta invenitur particula ἔφρα semel: P. I 1 λίσσοι- νε- σον, Κρονίων, αμρον 3 ρα - οἶκον ἴνιξ ὁ Ἀρσεω τ' ἀλαλατις θη- b. post tempus praeteritum. Coniunctivus in sententiis finalibus post tempus praeteritum iam apud Homerum exstat, consulas meg. Di 54, 8, 2. meisium adis 15. Hemannum ad Viger. p. 850, not. 350 et do emend. at Gr. Mumm. Π21, 12, s aetate Orphei 812. ue in II si 553, 3. Brum chium errare putantem δηπα e coni post praeh. coniunctum

47쪽

ininetivus meo iudiei hoe loe ctam potest, quod orbum θωευσε plana sandam signifieationem habet a persectam, dico stetis noema perlaeta est, sinaeiae das Gosehos has iun

- ' -σει στεφανωσάμνον αἰνέσω Primum do lam αἰνέσω dicemis eat, tram eoniunctisum oriati eorreptum haberi volo Quamquam enim a d indarum in Meria oristi fominis verbi αἰνεν litteram invenitur ), tamen in αἰνέσω -- ealia eoaerepta esse potest si u in is fui. αἰνέσω legimus

N. Π 63 quanquam infin lat. αἰνή- scriptum videmus N. Det2,' Medi quod noatro loco eoniunctima ruit --hio videtur quam fu4urum. κατέβα enim nihil aliud est ae Maeandi vi partieti. Actio Maeandendi iam parsecta est. Igitur

adsum'. Quae cum it alat omninctio αἰνέσω optima et sensu et grammatica videtur Tespondere. o. Resta locus singularia, de quo pluribus erit dicendum.

h. 128 90 . In Athenaei ossiee, qui fragmentum servavit

X 427 D si scriptum videmus: χαριτας 'Ἀφροδισίων ἐρωτων, φρα σὐν χειμαμάρ μενων Ἀγά - δὲ βαλω M ταμν. De partieula iam e verbi ab ea pendentis modo hiempore nihil orti diei potest. Apud Boeehhium invenies ει gmentum a censore in Ephem liti Jen. 1806 n. 249 p.r42 eorraetum indus conlaeturis fragmentum meo iudieio

48쪽

difficilius actum ea quam antea. Quid enim signifiean illa ut cum torrente ebrius aestuem 2 Laudat quidem Dissenius Anacreontis illud λ μεθέων ἔρωτι neque vero intellegens, quantum intersit inter duo verba illud nim Anacreontis imtellegere possumus, haec συν a ειμαρρω μεθυων minime. Neque video ullam constructionem in verbia ab illo censore restit tis. Quam emendationem plane esse pereendam puto moiudicio, si quis de hoc se mento verba factum rinciaeaveat, ne verbum βαλω inuist, eum βάλλειν in ludo qui κώ ταβος vocatur Vox sit usitatissima. Berghi igitur coniecturam καλω non probans cum Christio quod metrum pondoum requirere videtur βάλλω scribam. Neque nego coniecturam ει-

μάρω χιμάρω Berghius minime mihi placero. Cum enim nomen gathonis usitatissimum sit, illud nomen non nisi apud recentiores' et in inscriptionibus' reperitur. Itaqus incorrupto Verbo a ει ιαμαρ nomen proprium latere nego. Iam puto in χειμαμαρω aliquam Vocem latere qua dicatur, qua re poeta se ebrium esse dicat. Si litteras Me per distographiam orta delemus habemus χειμορφ, unde paene sese offert ἱμέρφquod iam a nescio quo coniectum sensu optime respondere non erit qui neget, cum poeta paullo ante de gratiis Venereorum amorum locutus sit. Iam apto consera illud Anacreonteum μεθυων ἔρωτι. Accedit quod imago pulchrior est poetas desiderio brii. Ergo bona coniectura ἱμέρω a docti non erat reicienda. Neque oro plura hoc de loco dici possunt cum Verba nimis pauca tradita sint.

Particulam φρα coniungit indarus cum optativo post tempus praeteritum quinquies.

P V 60 ὁ δ' ἀρχαγέτας ἔδωκ Ἀπόλλων θηρας αἰνῶ φύβω, ὁφρα μὴ ταμία Κυράνας ἀτελὴς γένοιτο μαντευμασιν. . IIII 1 ΙV 53 προσπαλαισων λθ ' ἀνήρ, τὰν πυροφόρον Λιβύαν, κρανίοις φρα ξένων ναbν Ποσειδάωνος ερέφοντα σχέθοι, λς

1 D. XVII in Berni editione anni 1834. 2 CL Polyb. XXIX 1 Suidam sub 'Eπίχαρμος qui filius Chimari fuisse dicitur.3 Cf. ΙG m 5769.

49쪽

ADMνας. RIV 217 λιτάς τ' ἐπαοιδας ἐκδιδάσκησεν σοφbν Astyo αν, φρα Μηδείας τοκέων ἀφέλοι αἰδο, ποθεινὰ δ' Ἐλλὰς eukν ἐν φρασὶ καιομέναν δονέοι μάστιγι Πειθους. P. XII 19 ... παρθένος αὐλον τευχε πάμφωνον μέλος, Θρατω M άλας ἐκ καρπαλιμἁν πνέων χριμφθέντα σὐν ἔντεσι μιμησαι ἐρικλάγκπαν doν. N. III 59. uno locum iam supra laudavi p. 39), ubi exscriptum invenies. In tribus exemplis primo loco allatis et in apodosi et in protas storistum habemus in tertio P. IV 217 in loeumaoristi ἀφέλοιτο praesens auccessit δονέοι . In ceteris exempli: in apodosi impersectum legimus, a quo pendet φρα c.

IV. vj. Hi tantum de coniunctione finali μὴ dicendum est, quae

usurpatur sensu ne' ut ne .

P. Vm 29 εἰμὶ δ' ἄσχολος ἀναθέμ, εν-θων μακραγορίαν λύρα τε καὶ φθέγματι μαλθακφ, μὴ κόρος ἐλθων κνίσy.

Unum exstat exemplum P. IV 15 τὰ ψὲν ἄνευ ξυνEς ἀνίας λυσον ἄμμιν μή τι νεωτερον ἐξ αὐτον ἀνασταίη κακόν. Traditum si in libris manuscriptis ἀναστήσης ἀναστήση ἀνασταίη a se hasta . Optime Boeotaius noti crith. p. 466)resutavit eos qui ναστήση legunt, neque tamen assentior doctissimo Hormanni coniecturam ἀναστήn recipienti, cum lectio ἀνασταίη ab Mensio probata scholiastae verbis magia commendetur neque ut Boeoisius dixit grammaticae repugnet. Facile enim optativus potest explicari: guWellen stin deroptati o- ὰν in inem ebensaigo nata inem aup, tempus imina diatae, um eine nentseMeden Moglichhethavsgudrtlohe . Auehnera gra99 7, ubi exempla invenies.

50쪽

IN II laois . . . ἔχειν μὴ . . . μι-λίζω cum modi meta traditi sint, non est eur de eritici huius Ioel dimenti hibus disseram.

O. α 60 ἔνεικεν ο se Iuppiter Protogeniam sar

καθέλοι νιν αἰ- τωμον φάκχαις δέλφανιν γενεας. Caput quintum.

De particuli εἰ εἴπερ, εἰ γαρ ἄν.

Quarum sententiarum apud Pindarum inveniuntur formae quattuor: Realis potentialis irrealia constructiones ex duabus mixtae. Disputavit autem pluribus do sententiis condicion

a. rima et maxime simpla forma est haec:

o. I 66 εἰ δὲ θεμ ανήρ τις ἔλπιται λελαθε ν δεδων,-- ανει F. Ι 87ε τι καὶ φλαυρον παραιθυσσεο, μέγα τοι φέρεται παρ σέ- P. II 58 εἰ δέ τις δη κτεάτεσσί τε καὶ σαρι τιμα λέγει, τερόν τιν' ἀν' EIU δα τον πάροιθε νευέσθοι

1 Negantur coniunctiones finales particula μὴ hae: φρα P. V 62 p. 42), επω N. I 62 p. 39. 4M, ως ν Vm 37 p.ras . on potest negari huius loe explieationes osa eogitari duas. Item n m. ΤΟ - batis est: - μὴ e Berialiaris, Synt. p. 461 τι δυσται- Mos -- προσάψω. Altera, cui Christius favet, est: ως vitie κλέος, μὴ τωδέσφω- μων πέμ-ηγω articulo praeposito adiectivum vim substantis induisso Christius putat. Sed haud scio an Pindarus, si talem esse voluerit sententiam μηδὲ dixerit, e . . I 18 Artieulus is laciis potest explieari optat Pindarus, no liberis o δέσφαμν κλέος relinquat, id est ii Iani famam inhonestam, quae iure omnibus vitanda est, vel tale quid.