장음표시 사용
101쪽
Fistula, discedens dederat quam Tityrus illi. 'Muta silet. tantum gemitus & flebile murmur Perciperes, erebis singultibus interruptum. Ut vero vox est& linguae redditus usus, Hane externata fundebat mente querelam rino fugis, o bone Thyrsi, meae pars altera vitae
Quis deus ae terno nociatas scedere mentes
Dividit , & vinelum nostri disset vitam oris Ah dilecto pueri tibi quae tam dira cupido Linquendi natale solum confinia Rheno Arva, nec ipse pater potuit te sistere Rhenus 3Ille, tuas laetus toties audire cicutas , Cum teneram tenero celebrares carmine Lisam Ille, tui reeolans idem genitoris amores ,
Saepe loci Nymphis genitor quos rettulit AEgon ab Ebn Pierii non ultima gloria montis , Sicelidem Musam qui Rheno iudice vincit: Ae licet E sacra jam fistula pendeat ulmo , Ulmus & antiquae meminerunt carmina silvae. Ah dilecte puer , quo tendi re pMer AEgonum senio morboque gravis, sed parcite Pareae Te Galatea soror, squam nunc dignissimus Almon Possidet auspiciis divum . Junone secunda λDebuit de nimium praepostera vota morari. En nova desertus plorat dispendia Rhenus , Et faegi veteres, & quercus proxima coelo. Prae reliquis magno queritur perculsa dolore , Lisia ι fidemque datam caussata, slet. o bone Thyrsi, Respice neve sinas , fletu periisse puellam. Ambit eam precibus , renovans sua vota, Menalcas. Et vili stipula perdit miserabile carmen , Ingratis dominae feriens tinnitibus aures. Te quoque contemnit:Quid euim,errisiuna,Thrysis,
Inquit, ad hos calamos 'cette neque m ximus AEgon. Nec nostris conferre suos auderet Amyntas. Tu modo, Nympha, fave. certe sum dignus amaria Et merui certe: nec tu, Dea, desipice Vatem.
3spicis innumera vernantes arbore silvas Hoc.
102쪽
Hoc nemus omne meum est,quaoua patet;&mihi servi Aspicis innumeras pratis in molim as Sunt mea prata ; meis veniunt ab ovilibus agnae. Omnia si spectes, sita conferat omnia Thyias romnia cogetur Thyrsis majora fateri Esse suis: & adhuc prae me tibi Thyrsis amatur Qui procul ipse fugit, nullumque meretur amorem Qui mare , qtii ventos, alienaque littora longe Haud veritus praeserre tibi nec plura locutus Conticuit , ducens imo susi'iria corde. Durior 5 scopulis immitibus. o sere TMAE' Ferree, qui miseram potuisti linquere Litim , Cogitur insulsum quae nunc audire Menalcan Αh nimium segnis, nimium erudelis amator Tityrus hoc docuit, qui divitis arva Garumnae , Prataquae , quae riguis humectat Sequana lymphis , Scaldi , tuis , & Rhene, tuis iam praetulit olim. Hic quoque sustinuit dilectam linquere Caram Ferreus, & longὸ patriis immitior lindis. Hunc suoque nec genitor movit, non optima mater. Neve soror, lachrymis oeulos suffusa decentes Tityrus exemplum tibi praebuit. ah fere Thyrsi, Hunc potius sequeris desertae crimen amatae Ferre libet potius , quam fidi nomen amantis O quanto melius iunctum sibi spectiv Alexia Suavia, divini versus mirata poetae to melius quanto Lyden Mnasylus adorans Perstat, &optanti praesentia gaudia donari Mnasylxis, ruris decus immortale Sicambri Constantem melius Licydan formosa Lycoris Alloquio lactat, neque subtrahit oscula verbis 3
oscula, nectareo non permutanda liquore. Sidereis eadem quoties arridot ocellis, Et dubiam varia perfundi i imagine mentem Sic neque materies nova flammae, flammave desunt. Quo tamen ista fugit Thyrsis spernitriue monentem.
Non illum stabilis Mnasyli flexerat ardore Nec Licydan ultra , fidum neque curat Alexin ,
103쪽
Deteriora sequi dum mavult. ali sere Thyrsi, Tu nunc ad Tamesis ripas , oblite tuorum, Maenalium Sicula deducis arundine carmen; Aut securus oves gaudes pavisse Britannas. Forsitan &, Tamesis genialia numina, Nymphae Pastori placuisse student : vel rustica phyllis , Rut conjuncta tuo lateri prope coti sidet 2Egler In ratamqtie fidem Lila rapuere procellae.
i Forsitan & veteres animo iugistis amici:
Ipsa simul forsan Lisa excidit. 5 pia ruris Numina, rite novo semper si lacte quotannis Primitiisque meo mihi de grUeculta fuistis, Hoc prohibete nefas s Thyrsin cohibete furentem Quo ruis ah quo Thyrsi, rapit te devius error O Enonen Phrygius sic quondam liquit adulter ;O Enoneia, cum qua toties requieverat ante Propter aquae rivum , teistus frondentibus umbris. Non illum Nymphes lachrymae, non conscia facti Numina terrebant, quorum iuraVerat aras , Alterius sese nunquam sore. tu quoque tantis .ssimule criminibus te vis adjungere Thyrsi.' Quid loquor ah demens quae somnia fingis Iola tLisiam Thyrsis amat nullo mittabilis aevo. Ante lupus posita feritate jugabitur agnis , Litoris aut Batavi qtii praeterlabitur oram Vomere findetur curvi Neptunus aratri, Quam te, Thyrs, tuae capient oblivia Liis. Et neque te, Tames quae sunt vicina, tenebunt Arva diu. iam Lisa subit viduataque Rheni Litora vate : oculis genitor grandaevus oberrat Et Galatea soror; tum pectora fida sodales ; uos inter merito primus referatur Iolas. uis scit an externae subeant fastidia terrae , Vixque salutatus Tamesis jam sordeat ultro
Forte peregrinus non est tolerabilis aer. Qualiscinaque queat te cogere caussa redire , Sit cito quod redeas, & tot praevertere Vota.
Talia sollicitus frustra jactabaHolas: Et
104쪽
Et modo tristitiam spe selabatur inani, Et modo tristitia spem corrumpebat inanem. Thyrsis abest. Absunt eum Thyrside gaudia cuncta. Vota nec ab sentis continguita hy rsidis aures. Irrita sed rapidis volitam ludibria ventis.
Formosi colles , sedes dilecta Deabus
Natalin , quos sacra lovi Dodonia quercus Plurimaque ardenti defendit ab aethere fagus, Et circum riguis humectat leniter undis Grata levi silices perlabens unda susurro, Vos ego , curarum satur in saliique tumultus, Vos peto, rixantem linquens inglorius Hagam. Quam mihi subnemoris reptare umbracula vestri Atque aegras animo gratum est depellere curas ii te mihi sellicitat veniunt oblivia vitae. Hie Vcnus innocuos accensi pectoris ignes Ventilat, & sacro mentem transscribit amori. Tu modo Daphnea praecinctus tempora fronde,
Ipse tibi Claria quam legit ab arbore Phoebu , Non favor aut vani tribuit dementia vulgi, Valliade, o meritis nulli cessure priorum, Huc ades, & viridi mecum conside sub umbra,
Dum tibi, Musa suum mea quo testetur amorem, Parva Syracosio deducit munera versu.
Quos igitur gemitus olim. quae tristia verba Ardens in formosa Amaryllide pastor Iolas Infelix puer heus surdis objecerit Euris, Audi, & llici to rumpentes pectore questus. Post virgulta latens ego surgcntesque myricas Excepi gemitus, effusaque tristia verba. Estus erat, mediusque dies, cum venit Jolas Dilecti nemoris quaesitum frigora x umbras.
105쪽
Illie subpatulae resupinus tegmine Frondosae querciis δc quo sub tegmine Nymphae Constatae choreas festis agitare diebus, Mucius has voces imo de corde profudit. io Amarylli, tuum si perdere seait Jolam,
Nec restet misero spes ulla favoris amanti, Eripe spem, sormin, cito me confice lethφ, Tor,precor, haud ultra lacrimas impendat inanes, Neu super ancipitem teneat sententia fili. Vulnere perpetuo tibi dum devinctus adhaeret. Vulnere non alio fidus moriturus Dias. Si tamen immiti non te mare protulit unda, Nec silicis durae tua mens induruit instar,
Si qua faves, Amarylli, tui da signa favoris Tolle metum , formosa, tui da -na favoris. Quem nisi vana sui fiducia fallit Jolam Nympha, dabis veniam poterit merui sse putari,
Grtia minis adest, quando te lux mea primum Vidi . atque insolitam concepi pectore flammam :Vix mea bis septem messes tunc viderat aetas. Tempore jam ex illo formosam Amaryllida silvae Formosam Batavi resonant Amaryllida ponti Litora, cum Ionitu qua murmura fracta repulsant. Saepe Pater Nereus nostros audivit amores, Et circumfusae Nereides ,& vaga Tethys, Tum senior Triton , Phorcique exercitus omnis, Et jam cuncta maris mihi se debere fatentur Numina, quod nostro norint Amaryllida cantu. Nec te vae patrii percurrunt flumina Rheni
Naides ignorant, nec quae confinia Rheno Culta tenent circum lascivae rura Peae,
Quaeque tenent silvam, pulchrae quae desuper Hagae Incubat, & praebet gratas spatiantibus umbras. e modo , quae dudum cunctis notissima Divis Munere facta meo es, sine noverit unus Jolas. At secura mei tu vel sub frondibus estis
Cernis ovesci reum tondere virentia prata .
Cespite vel viridi mollem resupina quietem Aec,
106쪽
Aeeipis, & roseo spiras E pectore somnum, Dum suror liuensi paulum deserbeat aestus,
Et lapsura dies vocet ad mulctralia vaccas. Interea infelix , orbusque Amλryllide cari Questibus & lacrimis sese consumit Jolas, Immemor ipse sui,gregis immemor,immemor artis, Quam custos ovium vitrei prope flumina Rheni Ipse Deus docuit, non ni pignus amoris. Huc ades , o Amarylli, & trillam resplae Diam , Si neque desertis terra illum barbara silvis Ignotum, sermos , tibi produx it amantem ;bi neque lanigerae pecudis nec ruris egenus Nympha tuas affectat opes, nec vultibus illis Offerat invisae turpis ludibria formae, Si neque eum stolidae praeceps insauia mentis, Aut deplorati teneat vecordia Maevi. Sed me fecundis exculta Batavia campis Rure dedit patrio. Novit Pater omnia Daphnis, Pulchra Amarylli, tuus, cujus confinia quondam
Proximus a nostris distinxit jugera limes. O mihi si tantum faxissent Numina ruris, Et sua servasset fixo lare limioa Daphnis lIlla mihi stabiles vicinia sorsan amores, Illa tuum firmo junxisset foedere pectus.
Parvus amor tenuem finxisset pectore flammam, Paulatimque suos fovisset in ovibus: ignes. Nos animae dulces, & fraudis nescia turba, Nec nimium sevi vires experta caloris,
Nec quid amor valeat longis edocta periclis, saepe greges inter, frondenti saepe sub umbra
Prima simul tenetrae egissemus tempora vitae, Et mea jam tanti dudum secura laboris Tempore cresceotem mei possedisset amorem. Sed nec opum malesanus amor, neς turpis egestas Impulit immeritum nςquicqu/m ambire savorqm. Rhene pater, dices, qui t mea lenibus undis
Arva lavas , dicet tantarum retior aquarumbea idis in immensi qua labitur aequora Nerti. 'F x Nec
107쪽
Nec tamen his, Amarylli, tuus se jactat Jolas
Ille sibi multo molitur carmine nomen, Moliturque tibi. Nec enim sine nomine vestro Aut decus aut nomen misero continget Iolae.
Ipse probat yostros pastornm gloria lusus, Ille Syracosis antistans laudibus AEgon. Ipse probat Thyrsis, patrios cui Phoebus honores
Praeparat, & stimulis animum praesentibus urget. Nec deeus eloquii fastidit nostra Palaemon Munera , nec surgens Delphorum gloria Maeris. At te posteritas ingratam , Amarylli, vocabit, Si mihi disparibus toties cantata cicutis Dura manes. Quanto melius non dicta fuisses, Et damnata fores longis, Amarylli, tenebris lCum decore aequalis superis formaque legeris, Audiet immiti cinctam praecordia saxo' Lector , & irata flavum magis aspide pectus. Sin re cura superventuri tangit honoris, Mitior & fido suceurrere discis amanti, Non Arethusia tuis unquam se laudibus aequet,
Non sorti Licydae nimium dilecta Lycoris, Non levis Alcippe , non Thestylis Alphesibaei, Non Tamesis longe veniens a finibus AEgle. Ipsae etiam invidia mediis tangentur in undis Naides. O longis tandem mollita querelis
Incipe, pulchra, tuam melius cognoscere sortem. Talia cum gemitu miserum cogebat Iolan Dicere saevus amor. Quis enim non cedata mori Et nos tangit amor. Nec tu sine numine tanto Audes Romanis Batavas opponere lauros, Valliade noster, vatum decus, auspice cujus Nomine non caecis intorta ambagibus alter
Post Giotium Delphis o cuia reddet Apollo. Sic faveant, quicunque tibi dominantur amores Sic faveat mea Dina mihil tua numina Divas Junge meis precibus, si quid potes,adjice vota, Ut tandem miseri lacrimis Amaryllis Jolae Victa, libens fido tandem se dedat amanti.
108쪽
i Uem bellicosis nota laboribus, Fulmen Gradivi oedere nescii , si im petu vasto ruenti Incubuit toties Ibero , AEterna bigis fama volucribus
Signata qua nusquam priorum Orbita conspicitur rotarum, ' Heu fixa seti dura necessitas i jὶnvicta gentis gloria Martiae Bellator ingens Ludoviciis occiderat, medio relinquens Victoriarum tramite limitem ;Cui vita tandem juris Iberici Praemiserant jam fata magnum Richelium , cui debet orbis , ' in Quod justa tantae fraena potentiae Injecta dudum sensit Iberia :
Totumque mens complexa mundum Dedidicit male contineri.
Jam prisca virtus Hesperiae trucis , Nuper profundis mersa soporibus, Pressam extulit frontem , faventes
109쪽
' Fixo teneri limite Galliam, Unoque tandem proterere impetu, Se posse , spe audens inani, Credidit alitibus sinistris. Di sce orbis: omnis non perit, invida Quem traxit uncis Parca rapacibus, Post fata regnat Ludovici Umbra, suo cineri superstes. Illa , Illa justis tacta doloribus , Sedem beati deserit aetheris, Caelumque, justique arma caesi Contrahit in tumidos Iberos.
Haec ipsa Regi, qui velut aureus
Surgens tepenti Pnoebus ab aequorest Per regna non victi parentis Lumine purpureo coruscat, Infigit altum in pectore spiritum, Suique vivam infundit imaginem , Laurosque tot, prudens futuri, Objicit, & patrios triumphos. Disce orbis: Annos ante venit tuos, Nec tanta longas mens patitur moras a Pugnas in ipsis, magne,cunis, Imperii potioris haeres, Jam digna tanto gloria nomine. Talis furentes Herculeus labor Elisit angues, inque cunis Emicuit Iove digna proles. Te praeliantem pectore patrio , 'Forti prementem milite Cantabros , Vidit, vagarum rex aquarum ,
Mosa pater, facilique suetus Submisit undL Ter patulum nemus
optata motis murmura frondibus Dedisse fertur. Ter repulsi Ominibus senuere montes. Parvae Rocrosci miles Ibericus Totis premebat maenia viribus, '
110쪽
Jam valla nutabant globorum Assiduo labefacta Hinu ;Paucis remoto hoc iistibus objice Ardebat infesto agmine Galliam Vastare. Fatum Ludovici Obstitit, Austriacaeque matris Quae Martialem sanguine regio Sortita mentem, dulcis originis Oblita natalisque terrae, Juncta suis propiore vinclo , Regnoque dotali, expediit grave Pectus lagaci consilio potens .
Secura, nec motae tumultum Cantabricum metuens procellae.
Dux Angienus Borbonidum decus, Dignusque tanti stemmate sanguinis. Audacia prim uventae Fervidus, & sitiens honorum, Famaeque currum ascendere ,&aethera
Molitus, armatas cohortes Ducit agens, equitumque turmas.
Non mutat alti robora spiritus Libata nondum gloria Melliti Non Fama Fontani tot annos Nota domum per utramque selis. Vix ille noctis jam patitur moras Nox cuncta nigro tegmine sparserat Angusta quam vis concitatis
Currat iter breve lapsa bigis. Vix prima pulsis emicuit dies
Paulum tenebris. Vix roseum pedem Aurora, Tithonum relinquens, Extulerat croceo cubili,
Cum tota si non sufficeret dies Tot jam videndis unica stragibus, Hostem petendi jam paratum