장음표시 사용
11쪽
eompletum assequitur,tagem mihi videntur statuere gratiam, quet
Osilentio praeteream, quod illi dicunt . hujusmodi susteiores gra-ιias potentiam quidem agendi dare, sed nunquam actum. Deinde post allata quaedam exempla rerum naturatium adprobandum quod hic proponit, Ratim addit ver. 28. Plane tameu noua haec Iunt. tam inaudita, ut nee dici debeant, cum careant ratιone, nee credi postat, cum careant exemplo. Ibid.
Observandum est, non omnem is nobis gratiam suscientem exelini. quod Fansenius docuit, quodq; Summi Pontisices damnarunt
PROPOSITIO XXVIII. 2 o. Fixum ergo ratumq; sit, nihil aliud esse ex sententia Augustini gratiam essectracem, quam cognitionem congruam, hoc est, quae tau Iamq; proportiouatum obiectum, latis , modo tropouar, ut ad
illud a Iectendum votantas Magnet O , o Symphatia quadam certissmὸ moveatur. Pag. a II. ver. q. PROPOSITIO XXIX. 2 3. Plane uoluntatr a nutu alio, quam a se ipsa determinari
apertissime docet S. Thomas. Pag. 22 . ver. II.
PROPOSITIO XXX. . 2O . Quis novit, cum ea gratia, quae Petro ac Magdatinae data est, yudam conversum iri, cum foria Plures ac mavores gratiar utroq; acceperit ' Pag. 67. ver. 29. Comparet aliquis ex una parte gratiasZachaeo,ex alterandae datas viaebitq; longὸplures, ct majores fuisse, quibus hie reprobus ad paenitentiam iocatus est. Pag. I 6. Uer. 32. Negari nonpotis ara Fuse reprobo auxilia, quam praedestinato Zachaeo impensa esse. Pag. I T. Ner. q. uia plura remedia Fudae reprobo adhibita, quam Petro electo, quia illi gravior morbus. Ibid. ver. 29. Si ergo reprobis aut aequalis.aut etiam major gratia, quam prae desinatis datur, non potes M. Ibid. ver. 3 Φ. Diqitig Corale
12쪽
Deus quamvis defertus nunquam tamen ita hominem IiePt obstinatissimum deserit, ut non ei gratiam tribuat, qua Olo it poenit re, imo , qua actu paeniteat , se velit, ut Pharaonis exemplo patuit, qui Deo flagellante Iam in Mosen exarsit, eiq; mortem minatus est, jampaenituit . Dumq;peccatum ct agnovit, ct p iam confUsus est Dominus, inquit, justus est, ego autem & populus meuS impii. Guem ergo peccatorem deserat Deus Inon deseruit Pharaonem ρ aut quis tam obduratus, qui noniossit, quod Pharao ct potuit, O fecit ' PQ, 99. ver. S. PROPOSITIO XXXII. 22 s. suis unquam pejor, impurior, magis flagitiis asiuetus Viberio, Nerone Θ sergis ne sis quidem defuit Deus, quiuper conscientiam moneret, cui ergo defuturus es y Pag. Ioz.
Pliane tamportentosis Tiberii flagitia, tam diuturnasuere . . . . ut nullus aeque deseri ὰ Deo mereretur, is tamen tantum abfuit desertum esse, ut maximis argumentis ad Dei cognitionem, O scelerumpaenitentiam vocaretur. Pug. I9s. ver. I 8.
Guilfuspicaripossit, Deum alicui defuise, qui non defuit Neroni pnemo isto p or, nemo indignior, nec tamen desertus. Nullus ergis timendi, aut desperanai locus etiam Νeroue adjuto. Pag.
De Praedestinatione, & Reprobatione .. PROPOSITIO XXXIII. 232. In Hupraedesinationis causa, qtrie omnium maxima est, ct ex grea reliqua omnia pendent, nullum omnino deseruit Deus ) nul- . tamq; ab epeae areandi proposito exclusit. Pag. I a. ver. 3 I. PROPOSITIO XXXIV. Σ33. Deus in illa praedestinationis negotio, quantum in se es inter Caino Abel, inter Paulum , O Judam non diuinxit, sed omnibus
aequaliterfatalem voluit. Pag. I 3. Uer. 38.
rati ergis Deus, ct Petrum, O Fudam, se reprobos, ct electos, omne 1, homines salvos esto: vult omnibus media dare, non δε-lum quaesufficiant, sed etiam quae obundent. Pug. 67. ver. 3 s.
13쪽
Spraedestinati, in re abi ideo eanditi a Deo, ideo redemptisunt.
υι aeterna vitapotiantur . eouiιur. Deiam voluisse eo citer . quantum es ex se, utrinq,salvari. P . ἔ Ο9. Ne . as. Deus quantum ex se esse valuntate anteetaenia per Oeria se destinata meta volvit, Oparatio amni us Dicam aeteream. Pag. m.
Deus reprobos aequὸ ac Praedesinatos salvare vult. Ibid. ver. Is . PROPOSITIO XXXV. 243.
In arbitrio operantium est, ut eligantur, Deo quidem gratiam ad opus inerente , Dd homine oblatam acceptante. Pag. 4I Uer. 7. Vis ma es hominumpersuasio, non esse amplius in eorum potest - te , ut tuter electos numerentur : sicut enim cum gratia Dei, quae nemini volenti deis, is eorum potesate est, ut bene vivant, , in bono peraeverent, ita in eorum potesate es, ut ad electos pertineant. Pag. 47. ver. a. De Peccatis ignorantiae, ignorantia Dei, peccato Philosophico,ta lalute Gentiljum Philosophorum.
Sicut nullum peccatum est non contra rationem. ita nultam non contra constentiam, quae nilia abud es, quam ratio practica di ctans in particulari, quid non liceat, liceatq; Et quemadmodum omne peccatum es contra conjcientiam, ct tamen aliqui magnis; peccatores vix ea percelluntur, non quod non pu et, ct moneat, sed quia confestim animum ad alba, ct placentia con
PROPOSITIO XXXVII. 2 6. Compeccatum sit essentialiter ostiensis, ct injuria Dei, sublata Dei
cognitione, necessario sequitur, nec in furiam, nec peccatum, nec aeternampoenam ese. NE. Is R. ver. 3Φ.
PROPOSITIO XXXVIII. 2 Demus, Brasu populos Deum ita inuineuialter ignorasse, id
14쪽
PROPOSITIO XXXIX. 268. Cum Barbari ) bae s Dei J ignorantia impeeeabiles redderentur, alioquin certissimo precaturi, si agno Ferent inquitur, hoc ipsum benesibum esse. Pag. Isa. Uer. 3 6. Ero e Borbari agnosiant Deum Neq; invocare illum , atmiem consequi po-int, μὰ penitus ignorent, O ideo nec possint peccare, semper verum erit, nee illis quidem misericordiam
deesse. Pet. Is 3. Uer. ΣωPROPOSITIO XXXX. 278.
S. yustinus Maror Socratem Philosephum non tantum salvum, verum etiam Mart rem esse docet ct insigniores Phialosopbos, O quotquot de Gentilibuscum ratione vixerunt Chrimanos appetiat. Pag. Is s. ver. ult. Idem de Plutone alii dicunt. Pag. Is 6. Uer. s. Omnibus bominibus etiam in Dissimis ae plane Barbaris auxilium gratiae dasur. quo legem naturalem observent, qua obseervata, ct nisi obicem ponant, Deus euraturus es, ut eis quoque Evangelbum innotesar, ut de Sybillis, Cornelio, Eunucho Candacis Regi me, o Platone Hia pho constat. Pag. I 69. ver. 3s.
15쪽
16쪽
ιutim plures Theologi pro suo quique privato studio in
varias extrema' ; opiniones aD ejus operis themate, & Authoris 1copo maxime distentaneas distracti sunt. Qui enim fruuntur sententi arum libera licentia. quae uni se Ecclesiae Catholicet, uni fidei orthodoxae regulae astringi sinit . idque ad pacem, animorumq; concordiam alendam, atque ad veritatem, ubi l tet, adhuc explorandam, ubi caligat, elucidandam perquam accommodatum existimant, nihil spongia dignum, nihil non eximiam Commendationem promeritum eo in volumine com-Pererunt, ac propterea Scriptorem nedum pietate, & doctrina, dignitateque E minentissimum, verum etiam nominis splendore, pluribus editis omnigenae eruditionis, dilertissimaeque facunai operibus, atque immortalibus in Romanam Ecclesiam meritis comparato praeclaraitimum condignis laudibus prosecuti sunt. . In eandem de hoc libro sententiam descenderunt graviores Theologi particularibus se holis addicti, Praeter nonnullos, quos diversimode de eo volumine conquevos accepi. Aliqui opponebant , inholasticam methodum nonaesse ab Authore rigide servatam; atque adeo fesinam argumentandi similibus in contro eris adhiberi solitam inconsultis neglectam. Verum hujukemodi argumentum a compluribus magni nominis D ctoribus, etiam post evocatam ad scholas Theologiam, stylo oratorio a scholasticis tricis libero pro dignitate pertractatum fuisse, eorundem Scriptorum monumenta publici juris facta locupletissime testantur. Non quidem vitio, sed potius laudivertendum blandratos quod huic Nagianrani monito ausculintans orat. 26. pulchrum ac disinum est per diminarum rerum commemorationem ad Dei amorem perpetuo exii lari, hoc dogmate, non scholastico stylo, idest, jejuno, arido, &succo suo, ac gustu destituto, sed oratorio, & paraenetico, seu potius Cetico egerit. Hocce scribendi genus in isto volumine Amthorem amplexum fuisse, ad oculum demonstratibtrus operis textura, uri Perquam rara Occurrit distinctionum, &rormivi
17쪽
norum soli Masticarum mentio, frequentes vero sese offerunt aspirationes animae in Deum, hortamen ira ad virtutes, & excitationes ad paenitentiam, idque perspicuὶ evincunt ipsi Aphorismi, seu regulae asceticae de Praedestinationis mysterio, quibus Authoris icopus dilacide patescit: alio enim modo verit tes exsuggesto, alio ex cathedra , alio in libaeis asceticis, alio in schol alticis promuntur, & explanantur. Hoc si attente, ut Par erat; perpensum esset, non tam facile, uti reor, ab aliquibus in eundem librum censoria virga arrepta fuisset. Alienum
quippo est ab instituto Viri Theologi dictata pietatis infring
xe , ac subsannare, defaecatissima in Christum Dominum pieta tis documenta superstitiosarum anima uiarum deliramentis accensere. & argumenta. quibus mens eruditur, & illustratur. cor emollitur, es incenditur, affectus ad divina dirigitur, & r pitur. cavillis infirmare, & t linis, ac ambagibus obvolvere. Quidhac voluptatejucundius. jugi experimento edoctus S. Hie. Tianymus epist. Is s. edilturit, qui cibi, quae mella Ont dulciora. quam Dei scire prudentiam, atque an abιsita evus intrare, mensum Creatoris inspicere, O sermones Domini Dei fui, qui ab hujusmodi sapientibus deridentur, plenos docere sapientia Diri
Alii querimonias ultro citroque jactabant de Sententia pridestinationis post meritorum praevisionem perperam attributa SS. Augustino, ἐκ Thomae. Ast scrupulum illum jam praecidit Author in Corollario Doctorum calci Operis adnexo. Proserctb quaestio de Praedestinatione ad gloriam anth vel.post praeviis
merita est de re adlaphora, neque ad dogma pertinet cum non
dlim sit ab Ecclesia definita. Enim vero de SS. Augustini, SThomae mente circa Praejactam difficultatem varie a Theologissenti ri modice serendum est, cum & ipsa Scriptura a Catholicis etiam sectatoribus suis diversos insensus ducatur, colatur tamen ab omnibus. S. Augustino,& S. Thomae potissimum assurgit
Siondratus, eo maxime nomine, quod nemo Catholicus, ne
mo inter Catholicos, qui Theologiam saltem a limine salut rit, eorum doctrinam praesertim in controversiis cie Praedestinatione & Gratia summo in pretio habendam inficiabitur. Sed cum illorum Theologorum modestia, atque humanitas doctrime& pietati non concedat. haud moleste ferent , in re quaestionis, non dogmatis suo quemqueabucidare seqs...dc tributa a Paulo Apostolo licentia uti inc
18쪽
Hinc Ludovicus Abel ly Episcopus Ruthenesis in Gallia pri
ma parte suae Medullae Theologicae novies editae cap. s. de Deo sedi. 3. una cum Episcopo Ebroicensi Augustiniani ordinis ornamento , Parisiensis Academiae decore, &nascentis Calvinianae haeresis terrore fatetur ri D. Augustinum circa ea, quae my- sterium Praedestinationis, & Reprobationis spectant, meninis tem sua in nunquam aperte declarasse, aut expli calle, ex quori factum ell, ut de illa inter Doctores Catholicos nunquam Pla-isine constiterit, cum ab ipsis in diversos, & contrarios 1ensus is accipiatur. Quam ob causam Petrus Lombardus Episcopusis Parisiensis non dubitavit dicere lib. I. Sentent. diit. 4 i. D. ri Augustinum tam varie, &obscure de Praedestinatione locu is tum futile, uti quid intelligere voluerit, ignoretur, eande is que ob causam Claudius de Xaintes Episcopus Ebroicensis in ., lib. Atheismorum Calvini tract. 7. alle ruit, D. Augustinum is non eandem semper Sententiam, sed plures, ac plane diver-- fas circa mysterium Praedestinationis tenuisse, nec unquamis satis mentem suam aperuille, quod ibi fusius declarat is Quorumdam praeterea genio non arridebat propensio Cardinalis Authoris in aliquas opiniones Societatis Jelu de auxiliis Divinae gratiae . Uerumtamen Henricus Spondanus Episcopus Apainiensis in Gallia in Auctaran. l6os . palam testaturiis Pau-- tum V. Pontificem Maximum confertim de gravi illa con is troversia, quae sub Clemente agitata fuerat de Gratiae divinae ri auxiliis, & libero arbitrio inter Religiosos S. Dominici, S., Societatis Iesu ita sanxisse, ut utrisque, dum aliud decerneretur, liberum esset sua in 1cholis mode ste tueri, sed sine dam natione alterius partis,, Haec eadem Spondani verba commendat Ludovicus Bail Doctor Theologus, & Propaenitentiarius Parisiensis in lib. de beneficio Crucis par. 3. art. a 8. advertens ista nec Clementem VIII. Pontificem de controversiis ea de reis ejus tempore motis, ejusq; jussu in famosis illis Congregatio is nibus agitatis ullum decretum tulisse , nec quicquam conis tra Molinam statuisse; ex quibus, ait, non leviter coniici, , poli , opinionem Molinae non fuisse damnatam, nec fideiri ad versari, cum post tam diuturnum examen, ac concertati O-
nes tam prolixas de ejus opinionibus dissimulare non debui Dis set Summus Pontifex, si a fide Catholica alienae, aut Pelagia- pnae fuissent.
19쪽
Propterea Eminetitia. SAndratus in nullius' particularis scholae verba juratus, & opinionum sive servitute, sive nece iasitate absolutus, illa, qua in Theologis omnibus indulget in re bus quaestionis, non dogmatis Ecclesia, libertate eam iniit in hac materia viam, easque sectatus est 1ententias, quae suo initi- tuto aptiores, S advertariis Confutan is accommodatiores si-hi visae sunt, neque ob id ulli injurius fuit. Tamdita est, quod scholas theologicas P P. Pr dicatorum & societatis desu sententiarum alterutra universaS fere occupat, sui S utraque Commodis, suis etiam dii scultatibus insignis. Mihi autem in iliis vi ndiciis quam sancto Apostolicae Sedis Decretis hac de re editis obtemperaturo praefixum est, nulli inter Catholicos rece Plae doctrinae, & utcumque pervagatae in id iam Constarti, ne que in hisce spinosissinis controversiis, in quas se illulti illimae scholae Theologorum scideriuat, ullatenus. immisceri, sed ita id unice incumbere, ut pro modulo meo ostendam, nihil in libro de nodo Praedestinationis a Cardinali Sion drat M nisi citra laesae fidei periculum edoceri, nihil novum, S antea in Eccle-1ia Dei inauditum, nihil censiira Theologica dignum , ut ei gratis, & arbitrarie imponitur, tradio Non autem omnia prorsus dicta, cunctaeque, ut ita dicam, quisquiliae, quae in eo volumine impune, & liberem utramque partem disputari pollunt, & quaestionem, non dogma rcs. Piciunt, mihi aeque probantur, iisque non pauca dilIentanea, Gum theologicam seno iam regerem, auditoribus meis tradidi. Neque sapientissimus, &consula issimus Ssonoratus censendus est, cam sentiendi de rebus inter Catholicos licite controversis libertatem, qua ipsemet frui voluit, aliis i nuid ille. Porro ἰnqnus ira illa, ut prudenter monuit Euphoemius Antiochenus apud Photium eod. a 28. pag. 4i8. quae de rebus Metjuscipitur, si aberret a veritate, ingens auimae naufragium affert, quare vel minimum, quae quidem eὸ pertineat, excutere Duubam oportet. At ver) disputatio illa, quae de quaesionibus habetur ad em mianimespectantibus, recte quidem res habet, β optatum veritatisμnem assequatur ; sin autem ab eo excidat, id quidem non bene fue- cesserit, non tamen in exitium ianimae vergit. Proinde ut propositio aliqua sit theologiee damnabilis, debet iuxta receptissimam Theologorum sententiam Continere ultrae Communem gra
20쪽
positio . qitam alteri iniuste instigit, reflectit in secen suram. Pauca quippe ad fidei regulam pertinent, plurima ad elus illustrationem. In illa con1entimus omnes, in his non raro dis sonamus, aut dissonare nobis videmur. Verborum magi S nonnunquam , quam reruin distonantia est, aut si rerum est discre Pan . non tam ad Verta sepe, quam diversa sunt, que dicuntur. Quam ob rein demirari satis nequeo , quo Pontificiarum Constitutionum Contemptu, Eminetitissimi Nominis iniuria,& christianae charitatis neglectu non nulli furtivas qualda sariptiunculas inlidiosa calliditate elaboratas eundem in librum Cardinalis Ssondrati adornarint, quae potius exulcerati animi satyrae, quam integ&e, & ab omni palsionum aestu liberae mentis faetus vita: sunt. Principio enim non aperto marte volumen illud aggrediebantur, cum vis patens facilius retundatur, sed cuniculis rem agebant tecti larv1 pietatis, & Zeli pro Catholica veritate. Pietatem quippe & Religionem obtendi Commune Omnibus fallere volentibus esse artificium , ut videlicet, honesta praetexant, jam oliinobservavit. S. Leo magnus ei ist. 2 s. ad Theodosium Imperatorem : Privatae c- , in. quit , pietatis agunetur obtenIu, ct cupiditatum qui ue suarum xeligioriem habet veluti pedissequam. V t a utem natura omni colore pupillam nuda vit, quo omnes Colores caperet, ita deponenda omnis ostensi animi commotio de alienis lucubrationibus judicanti : Soli sepe nubes inundunt tenebras , rati em affectus obscura ut, ut ex Plutarcho tempestive protulit S. Maximus Martyr , t Om. 2. serm. S9. Per e cerpta
Quinimo desiderati non sunt, qui illotis, ut dici a let, manibus hoc volumen judicare aggressi tam procul a scopo aberrarunt, ut nequidem ipsiusmet causae statum intellexerint, vel quod vero similius est, id sublesta fide diis mutarint. Siquidem
in Praedestinationis arcano non unicus tantum implicatur nodus inscrutabilia Dei trahentis unum , non alium judicia in
Volvens. Hunc enim nexum esse ab humana mente inexplica bilem nemo rationis compos ambigere potest, idque Elnanentiss. Author in ipsa prima pagina ex scriptura comprobat, AVel in ipsa prima periodo manifeste declarat,iac dilucide, &lucu IQnter iii secunda pagina exponit, quem nodum in Pr destinationis mysterio explicandum assuinat,eumque velut intento digito demonstrat ; Complures namque dillicultates i latria