장음표시 사용
181쪽
T i us y o R et v s flatio fuit fida Caeso ianis ca- rinis unificante Straboneta: nobilitas exinde loco parta, ω nomen. At locus ipse iam quaeritur, non ab extraneu dumtaxat: sed a micinia circumiecta, , a miciniae proximis, quem, milsit, issignara orrosium est. Sic in Theologiae nostrae campis
nihil amoenius primitis Paradiso, in quo amoenitates omnrgenus. Et vix inter Theologos quaestitim quidquam est illo tranquillissimo animorum portu diuinitus concesso mortalibus, atque in eoperquirendo cura omnis consumitur; nec paradisus mel cogitarisnr, cum sit primaevae fiscitatu domicilium,
intratur. ITIO DE post Tu indagatio multorum homi
num studia con sit: tibi mni CHar FLETi, cessit, patuit:
Dunso pede tibi intratus es. Ego non deporim i ius positura: sed de imbra, ω literarum rim positu, situs diffuso: quartamdiu mmbra erit, quamdiu tuar intelligentiae facula dis
cutietur. Interim ad Sicitia lNTERPUNCTA te moco, quaae Artigraphi meteres, Posi TvRAS, UT HEs Es dixera Ope
ris absolutio postulabat hanc partem minime negligi: an propitis a Nurio factum, arbitrabrre, Medicorum columen.
182쪽
TRACTATUS IV. Signa interpuncta, oseis. stu Positurae.
OMrNsu vera, iustaque membrorum conformatione, ac deuinctisne concinnatum intueri per mihi iucunda res videtur: iam vero deartuasi corporis partcs singulas contemplari deforme. Hoc dico secundum Basilium M. cuius illa runt e tertia in Hevaem. Orat. Uxεἰ η- αθ' ναυτ ν, η
se amma persectum compasitum /xplent. Ad eundem poene modum Periodum prius habui. quam periodi arius Incisa.& Commata animo contemplari. calanitique praescribere Iullius etiam me inuitauit cui scriptum primo de Natura D. Omnes autem eius partes, atque omata membra tum I cissuma noscuntar, cum totae quasiones scribenda explicantur. Ac veluti -- Trumus siculnus . inutile lignum e s apte exascicetur, distinguatur, intercidatur. poliatur Deus seri poterit: sin aliter, alueus ad haram, rhombus,stipes. Sie ea alia atque alia Pungendi ratione sentes: tiae quoque diuerte tur. Quare etsi in te panctiones volaram dixit Orator pro Murena, Mai terασιν interpuncti em Cyrillus: Distiηctionessensuum potius, quam verbortivi Casiodorus nuncupauit. Necessitas enim qua m deinde secuta est luauitas. D stinctiones inuenit. Tullius lib. a. de Oratorer Cuasalvi enim,atis interpuncta verborum, animae intenta st atque angus iael vitin alis erunt. Idmuuntiam eii ita sudae. ut ficu ι sit an initus θιritas datus, tameu eam perpetuare verba nolimus. Id enim inibus nostris gratum est inuratum quod homiηκm lateribus non iobrabile solum sed etiam facile es p. . Ita gratum inuentum. vi ἐιstincti ei sensuum grata mente perquarere, aι ρώηere debeau, sine quibus neque legere qaidquam re etenter. I i algere praevalemus, ait sui; Cassiodorus. Furopter Nicanor Hermiae RAlexandrinus Grammaticus Adriani Caesaris tempestate ἔγ-a αιρι Στινι ἰς --Ο -
cui paria succussit Eustathius. Neque Suidas aliter capi potest absque stili violentia aut ingenii tormento. Neque fas eum pro libidine truncare, quod nuper inconsulto factum. Periodum igitur recte, & ad Orthographi partes accommodatissin e Demetrius delineauit. aeterminauit . E σι γαρ mi οδω-e, a xv μάταν ἐυκατατρορωι πρeς την δια rati του, υποχι - ἀπυρτιιDulνων. Permisia res ess com s ita ex colis, comminui voluhilibus. ad subiectorum imi gentiam adaptatis. Iterator H με visio oωσιδεςθισις τις OrisDia α,ἀφ' ἔς en αμας . Periodis campotio qua/dam an circumductar unde vocamen. Nomenclationis ratione iam euoluta, priorunia Demetrii verbo miresensum aperio. Eu enim Persiain contextum e Celti aut Commatis, seu Inii is circa propositum smatistium occupatisinc perfecti e absolutis. Quinctilianus lib. .eap. . non dis sinat liter de Periodo. eiusque artubus 1 At tera connexa series tres habet formas. Incisa. quae κομματα dacuntur : Membra. quae κῶλα : Niseri . quae est πιι sistitis, vel Circumductam vel Con inuasio, mei Concia a. Premit instantius Tullii vestigia in Oratore: In quo quaesisti in est, inquit, in taliae ciremtu illo orationis, qsem Graeci Ut Ieδex, nos tam Ambatam, tum circvitum tum Comprehrasionem. aut Cantariati m. t Carcam sol t-εm dirimas. Quinctilianus Ambιtum tu Continuationam a Tullio mutuatur. Cinumductum ro
183쪽
is ambitae illa ver Drum sic Periodum appellara pia et) erat apud illivis contracta, or breuis , ctis Membra quaedam, quae Κῶλά Graeci vocant, disteruebat orationem . Tantu iidem Aquila Romanus. Hactenus de appellatione varia: Conclusionis ecquod signum- ρ Victorinus Artis lib. . Quando i iunguι-ris, cum erit perlecta oratio , o sensio conclauetur, tuler nottifimans urbι literam, ct primm msequentu , is superiare parte Ursin Panctam ponite aliud, quam librariin inter duo νινba posuit. I st autem Punctus apud Matheseos magistros non niensus, non figura: sed mensus& figurae initium . Eo pro vulnere paruissimo dictum in Miloniana, aut pro cicatrice minima Vula in acia punctam Σπιγμην item disse parat a Aristoteles lib. 6. de histor. animal. in hiiloria cuculi. & accipitris. Victorino ιμο ονει Diomedes: Et est bu- s Periodi. J Nota punctum supra versian ad caput titerae positum. Qui Diomedes lib. a. Distinctionem nominat Piriodi notam, sic ut analogum pro primario ponaturan .ilogato, ut Dialecticae magistri loquuntur. Distinctioni autem Sab ιι iri ι em, Se mediam δε Ilinc senem consociat similiter Graecis, quibus Σω , Υ ,ος ιγμή, Mimi γμή. Nulla autem voce Latina Graecam propius expressieris, quam Distιnctione : namque a Στίζω stingo, seu bringuo Ot tum est. Porro Victorini ,& Diomedii doctrinani adspernanuir hodie Pupcto inter umbilicos literarum praecedentis, ac subsequentis collocato. quo iure ' Vsucapione omnibus prosa licua. Exemplo illustrat D. Augustinus lib. de Doctrina Christiana. cap. 7. Quis attrau non riarat, quid ut erit Licere, O quam satienter dixerit Apostolae: Gloriamur in tribulationibis estotes, qsia tribalatio pa
tientiam speratur: par ιentia aurem probationem e probatio vero stem: Spes autem non confundit: quia caratra
Dei dis usa eIt in cordibin nostris, per Spiritum sanctum , qui durus est nobis. Agnoscitur & aliud decus, quoniam Post aliqua pronuntiationis voce singula sinita, quae nostri Caesa, & Membra, Graeci
autem Κωλα. 3c Κόμυατα, vocant, sequitur Ambitus , siue Circumitus, quam I et Mox illi appellant, cuius membrosiispenduntur voce dicentis,donec vitina a finiantur. Nam eorum,quae praecedunt Circumitum, Membrum illud est primum : Quoniam in latio patientiam operatκr. Secum dum t Patientia autem probationem . Tertium r Probatio vero stem. Deinde subiungitur ipse Circumitus, qui tribus peragitur Membris,quorum primum est: Stes uatem non confundat Secundum r Quia cantas Deι di Ua est in cordibin natisis. Tertium : Per Spiritum sanctum, qui darin etinabis.
NOTA P RIM V M. Si Periodus una excipiatur ab altera usque dissimili, & cuius abrupta sit sententiaiquod ex magna rerum differentia nasciturὶ scribentes non signo pim , no grandiusculo in capite Periodi clemento sunt contenti dumtaxat: sed a versu nouo eam ordiuntur, rerum distantiam scripturae interordiniis commensi. Causidicis id pes familiare,&Dequens in Verris acculationibus.& literarum scriptione hodierna. NOTA SECUNDO Periodi notam vanescere Interrogatione, Admiratione. Excla matione. Tam enim diuersi generis nota est Interrogandi, Admirandi, Exclamandi a Puncto periodico, quam Semi lim. aut Glim . NOTA TERTIO Punctum. ubi id cumque impactum fueriti vocem antecedentem a subeunte leiugare. & literam vocis indicem a liter a. Ea propter P. R. est Populus Romanus rPR. cum vini co Punctoad R Praetor in priscis monimentis. Vides priuis vocibus priua Puncta addita 8 Est Sc cum sit labia priuis, est cuntiolis vocibus sic accuduntur. Scatent exemplorum affatim Inscriptioncs Ueter s.
NOTA QV ARTO punctam periodi notam grandiuscula dein excipi litera seu S
riora. seu Consona. Matth.8. Volo. Mundare. Tali namque scripto plus inest maiestatis, plus potestatis. quam si scribas: Dis, mundare, aut si iungas , quod D. Hieronymus' lib. I. in c. 8. Matthaei non probat. Non ergo, inquit, ut pleris I at morum ρη ant, tun enἀut est, ct Iegendum: Volo mimdaret sed separatim, ut primum dicat: I olo. Deiade imperat: Altiniare. I n c, racco certe textu, etiam D. Chrysostomi, Subdistinctio est: Θ ἐλω. κατιαρί τι : sed cum in ira et scacis imperili demotaratione . quae Latinis verbi, non tam claritus exprimitur. Quod si Periodus
184쪽
una excipiatur altera non dissimili, quod euenit, cum instantius,aut uberius agitur puncto subdem proprio velut signo Periodus annotatur: at proxima Periodus unciali litera caput non insignitur, ac si cum duce consentiens sibi imperium non arroget, sequi contenta. Minus Pin. tum dicunt,quod nec superiori Matthaei loco disconueniat. Grandiulculam quoque lite tam praescribunt Propriis nominibus deorum, hominum. pecudum, ficiorumque ad deorum, hominum, pecudum et ligiem I Propriis gentium, nati num, adiectivis ex his ortis. Adverbia quoque ex istis nata Maiusculam capitalem literam mereri videntur: tacito namque complexu id, a quo derivanrur, inuoluunt. At cur Ad uerbia potius, quam Verba Cur potius Graece Latine erma ce cythice, quam FimbriaIκrit, Siniaturit, FD
Taurellii manus & mens Praelatione in Digesta: Maiusculis muterea nisum m in titularum,
ct Ilum, prinι ipalimn clausularum tys. rum nominibus Iuru consu,torum, libystrum ex quibus leges ipsa seu capita refer Iur, tum in Dei, ac ImperaIoru, ct Disi, propyixq. aut rarium nomin--: rum in antiquu Diaribus Senalinconsultu. edictu . actionum, exceptionum formula reserenta: item dis, quae materialiter, quia
anmt, ct Dinonit audi, docendi , causa ponuntur. Id iam Usu plurimorum literatorum corroborutum videmus, & probamus. Eadem ratione, quae artis, qua de agitur, aut rei vocabula. Vt cum de Notis tractamus, Periodus, incisum Accentus, talia, quae grandiusculis exarata elementis distinctionis inuehunt lucem, & imaginationem validius feriunt. Maiusculas non merentur Unx, Hippopotam , Acanthis. Non sunt enim propriar sed speciei nomina, ut Hemo. Equus, min. Neque phoeiux auis,aut Sol astrum. Forte enim fit lena uniciani esse, aut phoenidem: suntque speciei vocabula. Sol, inquam. luna, laturnus astra cuni sunt, minusculis contenta erunt: cum dij, cum ἀτροd ετ ματα elisei ντα, iis Maiuscula non indebita. Sinailiter appellati insignies, quoties personae rationem obtinent: tunc enim fiunt propria. Apud Prudentium Pater, Verbum, Spiritus, Avaritia, Discordia, Virrus, Febris, Scabie ,Sapie tia, Patientia. Ira, Libido. Superbla, Fides, & apud Silium, Plinium ,Valerium Maximum- , Ciceronem, Virgilium. Nummos apud Aesopum animalia per Ionata Ira, Ursin, Vulpti. Ceruas, Delphis talia. Sic productae sententiae Maiulculis inchoantur, narrationes, colloquia. Item supposita propriis, Poeta, Geographus, Medicus, Perinde ac Virgilius,Hoinervi,Strabo. Hippo
QV ΑERES an erunt Maiusculae carminum capitales literae 3 A ior nisi sorte apud Pindarum, ac similes versificatores saepius verba secantes,quod Latini rarissime commiserunt, nec probauit Ovidius, cui non est inuenta via carmine concludendi Tutuam nomen, uti neque Martialis alibi. Et vero nos Latinorum scribimus Urihographica.
PFaronus in partes distrahitur: Cati vocant Graeci, Membra Romani. Ceero in or
tore r Nescio car, cum Graeci κομματις θ κῶλα nominent, nos non recte Incisa, O Membra dicamis
Non disparia libde Claris Oratoribus. D. August. lib.de Doctr. Christ cap 6. QMemmi
Membra, ct Caesa, Graeci autem Xῶλα,-κόMMατα vocant. M vibrum a tem a s sensus numeris conclassi sed a toro ravore abrupius, ct per se nihil euiciens, inquit Fabius lib O. e. . Fabium Diomedes verbatim refert lib. a. Obiter ut de inuentore disputem , faciunt Suidae verha rara' machoiruienti honorem tribuentis: Πτω- πε δον. η Κῶλον κατόψ αι, ὴτ εδε 'P9etesii χοῦς τροπον ει γησατο ' μαξητως πλατωνο- του φιλο φου, ὰ Iγοκρατους Tis ειτο to. Scribe Συμtia29τάς. Nam Thrasymachus Platone etiam maior fuit. Latine: Θι primas Periodum, o M mbra motistraviit, ct artis Rhetoricae quae hod e regnat, primis auctorsit. Tullius in a. de Oratore Versiti enim reteres illi in hac soluta eratione propemodam, hoc os . numma quosdam nobia eo adhibendos putauerunt: isterstir u isnu enim , non defatigationi. nostrae, neque librariartim notis; sed verborum. ct sententiaram modo interpunctas clausulm in oratuκibus esse voluerunt. idi priaceps Is crates instituisse fertur, νt incria tam antiquorum dicendι coηsuetudinem delectationis, aιθ, aurism causa quemadmodum scribit ψιθριαι ivi Naucrato meris adyringeret. Videtur Cicero inter anctas ιι sitas
185쪽
ORTHOGRAPHICR. tiberati ut primi i arrogare. Supparia legas in Bruto. At opitulus aderit vel ipsc Tullius in
oratore et Nam cum cenci et Thrasymachis ini tu numois rideretur, c Gernas, Miamen primi tra dantar arte qxadam verba sunxse. Iterato: Neminem in eo generescieriti in versatum Isocrate confitendum est:
sed princeps mMnteni fuit Thras machin, calvi ormia nimis euam exstant scripta m/me e. Numeros igitur in oratione Thrasymachus princeps inuenit. Paria parabin Maracta, misit re simia,contrarν relata contraria Gorgia1 trimin ingenit, ibidem: non Polus: hanc enim laudem Polo abrogat Philostratiis invitis Sophistarum . Atqui haec absque Membris esse nequibant, neque absque his Periodus: igitur Au res hi principes, primique inuentores. IIberates in his temperamentum, modumque inuenit, & laudabilius excoluit, et equidem ferebat Platonis,
Λt Suidas supra non correctu tacitis: neque mihi valde adsentior. Potuit enim alterius fui me Platonis discipulus. Certe fuit ille Thrasymachus Platone antiquiori fuit ubcrate, quod e Dionysio Halicarnasseo dilucebit magis, quam ex Platone,& Philostrato. Plato namque in Politicis ipsunt I hrasymachum saepissime loquentem facit quod de Philostratus animaduertita ib. . de Sophi itis cuius utemur testimonio medicinae causa tum ipsi Philostrato,tum interpre
Dre. Thras machum calumniari. In quo scilicet aliquid iratam, aliquid atrox, aliquid mirabile. Tullii verbo in Oratorei quod eo dicto Plato lib. i. Polit. significauit. In Sophistis autem floridum magis dicendi genus. In Sophistis maior 1apientiae cura, quam Thrasymacho omni pagina ademtum it Platonis livor Dionysii Halicarnasset iudicio. Porro prima interpretis verba nullam iuitani continent sententiam. In Philostratorio γα ν est Mati audire, seu Non intelligere Plato. nem aut non legisse. Sic το παρά, Perperam aliquid esse, fieriue passim significare, notauimus ad Macarium. Error & in Philostrato. Nec enim sed legendum iubent Suidas, Halicarnalseus, Plato,quorum testimonia praetermittit παρι που ratio. Ne autem de Dionysii iudicio dubites, assi rmat ipse epistola ad Cn. Pompeium omittere se Platonis scripta, ii quibus κωμωδει τους πρὸ ἐαυτὼ, seu, illudit in eoi, qui anteriores esuerunt, scilicet Parmen id cni, Hi piam, Protagoram, Prodicum Gorgiam, Polum,Theodorum,dhrasymachum,ut fere ipse Arist. Verum amabo a quo tandem intos ungendi. seu Incili, Membri,pcriodi, Puncta ponendi origoΘRefert vir literatissimus ad Adriani aeuum, propiusque nihil facit, quam ut Nicanori adsignet. Signauerit Nicanor Puncta, deque Homeri punctis, & Callimachi lcripserit non idcirco interpungendi fuit auctor 8 Potuit igitur tunc agitari de inducenda, etsi nondum ruus inducta, inquit, ininterpungendι ratione. Diutriatio. Potuit hoc agitari omni aeuo.
Dico igitur notarum harumce necessitatem cum scribendi lege notam,adeoque coniunctam, sit ut scriptionis anima,mens lumen: iisq; sublatis oratio versabitur in tenebris, & sumna aeonfusione.Neq; ipsa satis aut scriptio constabit aut pronunciatio his destituta auxiliis. An haec abique Commatis scripsit Tullius l. 3.de Orat. Omnia qκar ita,audita, tecta .diouIata, tractata,uilata .se debent Isque tanto ante Adrianiani Imp. Non sine his Notis Plato, Polus, Prodicus, Hippia Protagoras, Golgia, non Homerus, non Callimachus & si Callimachi epigramma nescio quod a Politiano minime notanim memoreruta etsi mo torum Callimachi opus ex tangit bibliotheca vidi hoc orbatum lumine. Eorum namque scripta, nisi hac dillinctionis lace illustrata stupsent, frustra de eorum interpungendi ratione libros elaborasset Nicanor .
I aeterea distinctionum nomenclationes, commata, Cola, Incisa. Membra ascribendo, pungen
doque ducuntur, non a promin clando 'non igitur a lcripto diis aranda Quid quod in Homero prosodias ipsas scriptas seculis retrusissimis testatissimum est ex Aristotele lib. I. Elench. c. 4. ex Galeno tona. q. tractatu de Sophis itatis. SS. quoque Patres Graeci, Latini in sacris foliis distinctus agnosciant, pridem ante Adriani, & Nicanoris tempora. Quid quod scriptor. aqtro discntio, scribit haec dein te ungendi ratione: Non debuit, non potuit via quaret. Quae cum cius sententia controuersiosa valide colliduntur. Diu ea enim qiuaesita, si a natis quaesita literis. dc primulum sub Adriano reperta . Favent nobis Tullii suffragia sane intellecta. Apud eum enim
lib. 3. de Orat. Neque librariorum Notis, scd νπborum, o sementiarum moti ivi uncta. cIMIμω in orationi bis esse Niserrant .Potuit negare notas librariorum,& eas neque in usu habitas neque cognitassAt neque eas negat aut ablegat. Perinde namque est ac si dicat trita Latinitatis orbita. Non librariorum mis dumtaxat sed intaram ct sententiarum modo interpunctas clausulaι. Neq; post multa idem
Orator: Clausulas enim, atqne imopancta νerborum animae interclusio, atque angu*aestirilia attulerant.
Quod etsi principaliter de oratione prolata intelligitur: pariter tamen cle scriptiara; parque est
xatio, Pro Muraena quoque Iurisconsula illudens, eos in singulis simis, ct interpunctionibvi νerbosum s capari
186쪽
occupari scribit. Quae aliorsum verba trahi possunt ab eo, quem propria opinio occupat. Ves δασι Seneca item disertiis me. plan illi me epiliola XL. Nos etiam cum scribimus anserpungere solemra chran to magis hoc destitiato conficit)cuna pronunciamus Uerum idem ad Senecam scriptor, Sen cani intelligit dei unctis singulis verbis assi xis. Infelix diuinatio. Potest esse quidquam aeque ridiculum, quam si ad singula verba interquiescat orator ' Nam sic pausare sapientem iubet S neca. Nectiae enim, inquit. pronunciationis ea lex solius est: sed scriptionis. Ecce, inquit: N
etiam cMnscribi M. ιπι erpungere sol incat pristomnia Monumema, Lapides, Tabulae. aera Legum aut orationum nullam praeferant. aat .
bent. Nisi hanc tamen, qua DPu Hrba ρκηctu suu distarant, ct secernant: sed punctu νηia mati siempor, o pari sorvM. R e res,vt verum Iatear,turbet magis, ct flat lectorem,quam transierat,o ad uret. Addantur Libri. Fateor uniuersa haec. Moris huius causaeis quia omnia illa semunciali, aut capitali charactere insignita continuaserie cohaerere inter se viderentur:si non a verbis puncta separarent verba. Nec aliud sorte punctorum fabris quaestum , qui quod Ori graphiae essent ignari, susque,dcque habuere exactam Commatis, Collaque interlucentibus scribendi rationem. Dices Tullio, aliisque oratoribus magnis, aut scriptoribus praetermissas hisce de Notis praeceptiones. Non renuior praeterni issae 1unt. Nec enim ad humilitatem istam esementaris disciplinae dignitatem suam 1ubmisere. Inuentis porro Membris ecquas librarii Notas adsignarunt 8 Probus lib. I. Colon cum in sine vertus,ex maxima parte senius concluditur: O pater. . hominum, remant, aeterna potestis . cum hic tantum designat: Notam Max. Victorinus: DiI tinctis est apposivo Puncta nota nitisens . ei pendentia m. Ora. I ribus locu pomi ur, stimmo. cum sen um terminat, Finatu a nobis, Tελεία a Graει. duim hoc modo. Medio, cum res irandi statium legenti dat, o dιιιtur Mim boc modo. Imo ponitur, cum mora cmnu interrupto tenore aliud adhuc illatura sulpendit, o vocatur a Graecu ύποςιγus , a nobu Sabii metio. Donatus editione prinia: Dimnciis est . ubi licitur ple sententra: huiis Punctum ad summam uteram ρε- mmin. Subdistinctio est f Membrum,stii ColonJ νbi non multum severest de sententia, quod unc nec trisse ratum mox mferendum se: bui in Punctum adimam literam ponimas. Media et .vbifere tantum de sententias pereIt, quantiam iam di Umm,cum tamen restiranduis sit. Haiis Puncium ad modiam lite ram ponim M. Inde Aristoteli Rhetoric. 3. Pisονται θ ὀ τρικωλοἱ ι μονόκωλοι, αe καλουσιν απλως II ενοδους. Notatur
usu hodie usitato Colon Punctis geminis: non laetia, dextraque ordinatis; sed Iubiecto uno, superimposito altero. Ad hoc exemplum Uerrina quinta: Pasca rationes: ms m. titem: νι ε frumenti granum Ilaiems , quibis L x. M. modium imperata erant, nullum dedisse ' pecvniam Volcatis, Tiniarcius. scribae dedisse . Ex quarto Accusationis sibi probata impensius depromit iterum in oratore C cero: sunt autem pulcerrime, suauissimeque composita: C fote iam pacem cum illo bello' huius Prae
raris adaemum cum illius imperatoris victoria: lis in cohortem impuram cum illivi exercitu insuto .hui in sibianus cum illiin conlinentia: ab illa. qui cepit conditas: ab hoc,qui constitutas accepit.ωρω dicetis DracasM. Paribus
interuallis distincta sunt illa ex quarto ad Herennium : Nam quae reliqηa spei libertatis manet. Italu ct quod libet licer: ct quod licet, possunt: 9 quod posunt, audent: Gr quod aηdot sactu ut:ct quod fac/rabis mole tum non est. Cum igitur lententia duas vel plures habet partes. quae suis singulae verbis reguntur, per se consistant, absolutaeque sunt. Membro locus est distinguendus.
POOono Membris dispertita, Membra ipsa abeunt in partes, Semicola Vocant. Membrum intem dc Incisum seu inter Caluin,&Comma. mediam sortinar toturam Semicston. Quanto namque Cela minus est yanto est Commare, seu Inciso amplius. Comma Puncto suppactum demicola tota notaeit sie ; S itali minus est contraria dispelcere nomina vi: Publua privara , sacra, profana ,rtis aliena. Quo in exemplo constare adseuerat Manutius aeque unicum sufficere semicirem tum , eaque nota, quae gemino Puncto describitiar sic e nimirum retardari sententiam. Munus alterum est, non quidem cum nomina sunt contraria: sed sentcntia ita variatur
verbis, ut semicirculi impressio parii in suificiat. gemina Puncta praegrauent. Puta in disiunctis
aut varia partitior e . Tunc Semicoli temperamento opus.
N O T A in causis, locis, exemplis superitis collatis non iniuria Coli, seu Membri Notam posse substitui. Rationem poscis' Subindicant M. Tullius, Quinctilianus, Demetrius locis in-sHiienti capite explicanais.ca Pr T
187쪽
MARcvs Tvi. vrvs de Oratore ad Brutum e Prima sunt illa das, qara Ommata Graeci orant, uos Incisa dicimus, deinde unium, κῶλον illi. ras Membrum. Q linctil. lib. yc. . Imisum, si ruum mea fert Vimo, erit sensus - expleto numero comissus: pleri pars Mem,ri. Diomedes lib.a. poene sillabatim Quinctilianum expressit. Diometriuς: Κοα- ωὶ τὸ κωλμ ελατταν, Γνῶθι σεαυτο Ε - Θιῶ. Non disparia D. Alig. lia de Doctrina Christ Probus 1.I. Omma. 1eu Tome minor hic. aut hic collocetur aliam, atque aliam pariet sententiam. Curtii lib.6. alias noritorem appellans, nκηc ingentia prνmπιαν , mersum regnum qκου, versabat animam tanta facinore procvi abhorrentem. Hac serie v iborum videri possit Nicomachus regnum animo si1apte sponte inhiasse,quod nullus dicit Curtius: hoc dicit: Dymnus ingentia ρ romittens, i ter nis regnum quoque promittens scilicet, versabat animam tanto f. p. ab a. Ergo re stroque, nota flexa commatis dispescendum ab T Versabat. Patercilii lib. t. de Codro: De indat tria imprud/nter rixam cient,interemtin et . Lipsius intempungiti Imprudenter rixam cremoreremtin est. Claret historiae non ignaro. Interemtus enim ab imprudentibus, ipse facinoris prudens. PERPLEXAE alioquin, orationis suturae compositioni gratiam, lucemque inmmata conciliant. Verbi gratia in Qiunctianai Posteriin ηqait Ita videbimin. Qammis. Lib.1. de Oratorer ex riuit,rogare rellissus. Alibi: auctamm, nur .pinestum puermi Cras . Quae orationes quanto sunt repetito Commisis adminiculatiores: tanto. si destituantur conturbatiores, &griphorun similiores. Vt in pleritque omnibus D. lacobi Codicibus cap. . Si latroierit us in uenturn νestram νιν annulum arereum habens Fericandia. Abseque Commate perperam scribitur: quasi vesti adsu-tum,aut intextum habeat annulam aureum praeter D. Iacobi mentem. Atque ita concionator quis macenus mihi maci auditus est. mirifice te hac consutane circumspiciens cum nihilominus certo ceri ius sit secantam sententiam ista nota Commatist aureum annulam habens, tu νefferandisia: et alias In νsepelia, um, orea quis este dicitur.
COMMA, seu Incipum verba ab inuicem, & nomina singulatim incidit i sed & plurestationes a pluribus. Horatius : Scriptor, honoratum fi forte reponis achillem.
Ad superiora ex Demetrio te refer. No ΤΛ ab aliis Comma dici Uirgulam, Semi in m. Semicirculum, quae disconueniunt universa Vir Iam non recte dixeris.Primum linea siquita signandu erit ea recta vel curuasmii, ter virgulae fuit igitur opus distinctu Secao a media supera periseria ad imam usq; per punctum medium,duas effeceris νινDIM,duos semicirculos, nec tamen Comma r ergo non inuicem commeant velut adaequata Comma,S emicremis, Uirgula. Neque Semipuncti placet appellatio.Nam cum Periodus in Membra diuidatur . haec in Comata, seu Iocisa potius Membra dicenda stini Semis puncta: nam pectinae,absolutaeq; Periodi Punctus index ele. Ergo simili Competentia Semlainam dimidiatae Perioia Timus tandem Tullii disciplina, di verborum eius supellectile contenti.
HA c τ ε Ν v s primaria, si Vsum frequentiamu; consideras orationis interpungendae signa dedimus:nunc minus frequentia sue climus. Interrogationis nota est Punctus superposita virgula bis curua surium eunte Stides eius vel ubi incisum. vel Membru, vel Periodos absolui queat. Superueniens enim his notis Interrogatio, eas quodam in modo deuorat. Et quoniam crebrius sinit ea sententiam, pro fundamento Punctum occupat. &virgula contortius sursum vibrata flexurae vocis aptatur hoc modo Aen. l.8. - Q ae causa u.Qu
188쪽
D. Augustinus lib. 3 cap. 3. de Doctrina Christiana: si accusabit adaersas eIectos Dri Ut hanc interrogationem quasi responsio sublequatur: Detu,qui tostificat. Et iterum interrogemr: dus est. qui candramisit Et respondeatur: CII R I S T V S IESU S, qui mortuia eit. Quod credere quia denientillimum est, ita pronuntiabitur, Ut praecedat percontatio, sequatur Interrogatio..Haec inter quae differitas Addit D. August. Inter Percontationem autem, o snterrogationem bis πι- teres interesse dixerunt, quod ad Percontatiomm musta reo deri pl-ι: ad Inιerrogarismmνera aut Non. aut Etiam. Pertexit idem Dinor: Pronunciabitur ergo ita ut post percontationem, qua dicimus: Quu accusabu aduersia elastos Dei' Illud quod sequitur , sono interrogantis enuncietura Dein, qui iustificat ut tacite respondeatur, Non. N ADMIRATIO iisdeni potest esse sedibus quibus Interrogatio,hoc est.ubi alioqui pun- ctio alia discrimendaret. Distat ab Interrogatione virgula rursum recta. quae N puncto imsuperinsidet. Aldus Mamilius Admirationem solo Puncto iubet esse contentamia . Quaehaec confusio' Punctus ordinaria Pel lodi nota eli: & cum ea pusillum Punctum admittunt alii. Quare perturbationis deuitandae studio, utque admirantis iententia sit adminiculatior . signo proprio, nota alia, ut in Colo, rectui renda est, ac usurpanda. Vsus autem etiam eruditiorum, quam Admirationis notam confirmauimus. comprobauit. Hanc notam tum demum Andr. Brabantus admittit, si cum Admiratione iuncta sit Exclamatio. Hoc autem ut non grauare fi mus i sic eadem nota vel Admirationi icorsae, vel Exclamationi seoriae meo, aliorumque ii
PARεητΗε ε os nomenclatio. quod ex vi praepositurarum quiuis palesum artenistior facile animaduertet, duos inuoluit respectus: unum ad verba pauca orationi iniuncta, seu e τε dim α; alterum ad verba, quae Parenthesis anteeunt notas, sabeuntque. Ab ea autem verborum iniunctione.qtiae vulgo Parιmhesu dicitur, Quinctiliano ei Eliae Boictio, non nemini Iuperba'. Expressius utrumque respectum si referre voles unius verbi ambitu, dic a teriunctis, a terpositio. Sosipater non id tantum hoc nomine coiuplectitur: sed i super interiunctionem literae in Ressirio, sillabae tu Mavori, Parothesim nominat . idque etiam
Pa ille' vero ab simmo ad imum partitur O, seu circulum grandiusculum r quas
Intra notas tantulo ab sese dissitas textum aliquot verborum clauditur. Eorum Icilicet v rum, quae nec lententiae Partes sunt,nec ab ullo antecedente. aut insequente verbo reguntur. nec cum iis grammatice conitruuntur. Ea quoque verba ciusmodi sunt,ut absque iis sentem laestet incolumitas. ν eriarum aliquot, inquam, hoc cit, per paucorum Causam pulcie Quinctilianus expromit tib 8.cap .a. Inte estisne L seu Parenthesi J qaa ct arames .ct historuιfrequenter N-tur, νι medio sermos. aliquem inseram sensum, impedisi solet intellectra: msi, quia interponti Q, breue sit. Aeneis sexta exemplain dabit: vi νamum hanc saperνι ramum, qaι rim latebat Iara cas-Alibi: Aeneia neque erum patriinconsistere mentem Passis amorὶ rapidum ad nauem --, Cicero in Verrem: Versabatur in Sicilia isto intervalla non Dionysini ille . nee pbalaris stulit mi illa quondam insula mulius, ct crudelas tyraunoso sed neuum quosdam mon rum ex ratera illa mimanitate, quaι in Udem Hrsata locu μιtur.
189쪽
HA s. similasve formulas tri puto, Ni me fallit memoria, Vtia mainibus accepi aevi, Si rara Ides, Si rara ei fama, ruina . Nec fatuum omηιa Cνetes. HA 1, inquam Brmulas duabus amplecti notis longe usitatissim lim est i quibus notis, controuersia est. Qui Ιmer et ne utumur, de Maninii mente. inc pie faciunt: de Andr Brabanti, erranti volunc enim duobus incisis nos ea metiri. Ego neutros culpo rtitiuillitium interest, dum notulis sufficienter intelli entiae seruientibus utamur, hoc est dum antegressa verba a subiectis secernanmr, quid amplius requiras ' Seca o minutum in duo, ut prodictum, habes prope Manuti j Incisa i cluin frustulum alterum redigaes, seu invertas, uti lit in Cato, ic Cata n vinclis. t Cinum notat r) Caiam. Mea consimili cr Ο valitus, habes dictas vulgo Parentheseos notas expressas, Ira latiliter pleraque absque hista ratione repudiamur. Ratione namque res Grammatteas tractare, paue isti morii mes . Certe Rutilius Lupus Parenthesios ex Demosthene ponit exemplum Der Νωρι heri omnes riserest repentinε ηκmis perturbati pitura mari quae germinante commate claudi poterant.
Dis ut Nevro N. Μ harnmee 'notas Donatus, Cassiodorus, Isidonis alii P suras Graecorum de exemplodi unt: quorum sunt
QVas Graeci προζωδία, dicunt, ear veteres sisti tam mi- ros m. tram Moderamenta, tum Amcentruncul aura Ueculariame, appellabam, Gellii verba sunt e tertio, ac decimo libro capite sexto. Quaenam autem Graecis sint Prosidiae, dicet Sex. Empiricus lib. l. adueri Mathematicos cap. s. Quinctiliani lib. cap. . illa : Adhuc distatior obseruatio ei per Teumes' ι quidem ab antiqvis iactos Tenores campera, ut videlicit deelinat a Graecis rerbo , qua Toν se dicant πιι acrem , quas Graeca προς-ιας recane, cum acuta, ct Grauis alia pro alia ponitur. ν in Mee tam illis, fia utar prima. aut Graditi pro Flixa, ut Ghegae, re hic prima Acuta: uam uec media mutatur . Aut Flaxa No Gram,ut apice crusi ducta sequeme, quam ex duabus siluis ι. v mcogmtes, o demdAssectentes duplictio peccam. Sed id saepins in Graecis nominibus accissit: νι, Atreis: quem nota iuvem vi docti fimi lenes
acula prina dicere Alabant, vi necesano secunda grauis est. Item Teres, Neriis. Martianus Capella tum Fastigia nominat, tum acumina, Sc lib.a. Di medet ac Beda lib. de Metris. Negotio huic orthographico sane tam apte, tam accommodat explicari ut ratio ipsa non debeat. Quod autem Atreus a Getiymis senibus enirnciatum scribit Fabius. Aeolum more fit,quibus A, oe. Aχ εος, σδι μευς mere . Dorcs item obseruitabant. Pristian. Iib. 6. mres sequimur, qui mo pina , ἴλης, ct pr. σπεύς, O rρκε, ct ''αώ dic t. Sic am machas, inquit, Tia,uτ Οἰνίδης. Et vocativum in E productum. τὸν ac φρονήσω, προσερας Ο'ι,uη τόδηQuem sermone agatus es Oenida Tuti teste Ilerodiano, qui hoc ponit in primo Catholicorum. Similiter Irim o νομα κλυτον Ογptias Idem Priscianus tib et . perseuerat uniuersum Aeoles Accentum in finalitate fugere. At Doras, Aeolasque imitati sunt Romani. Terentius Praesest Aeolica etiam vialectos sera est mista Italιae.
Aquila Romanus: Dores Italiae eam regionem,quae magna Graecia est nominata, occupauere. Ha cimi
tandi occasio. Imitamen ipsum ponit Quinctil. lib. I. cap.6. Siae illa ex Graecu orta traetemus quαν sum plurima , praeci uel destiua ratιοπι cui est sermo mster millimusὶ declinata . Exprelsus cap. s. PIura Graecis loquendi genera, quae Δαδάκτους vocant: σ quia alias νιιιοsum, alim rectum ea.Dorcs
190쪽
in qua regnat Aestua. Inconsiderantia, aut obliuiscentia igitur lapsus est ut ad primum Fabii testimonium reuertamur I. Scaliger derisis Quinctiliam praeceptoribus quibus velut alacrem copiae succurrent Interpretis Theocriti verba i ιροφεται I l Aοκώπ π δια - ώ μεγαλου, οπερ
Sa. Λυκ Mos. Vox porro Ba υτ ως hic Mut- TonMn. vii vides designat. Sic Stephanus. lib. ge Urbibus in Vc σμοὶ , o 'τυ--οζυς, Αγαψιν. Idem et Λ cina πυλις Σια λιας, ετ M,O- λσυμυς, ιυς Α'γ De Accentibus libros ingentes scripsere Apollonius, Sc Herodianus inter Graecos. Inter Latinos Censorinus teste Prisciano libro is qui lib. II. de te, In liis .qm eiu ἐς accent ovi, tractaui min. Isidorus lib. I. Orig. eap. 18. Accantus autem iam , qua tota cantam pi, sicut Adue Hum ι tayerbum. Servius Aquilino: Accemus, quas adcantus, quod ad Cantilenam No nos sacιι agnoscere pilabia. Sic autem Accentum Diomedes describit lib.a. M totas est acutae, vel Grais. πι luse a oratis elatio, racsve intenti. . vel inclinatιo, a tuto, aut Inflexo sono regent vel ba. Nam, inquit, Π nalia να - εταώι: ita sine accentu nulla est. Conti militer Priscianus lilaro de Λccentibus: accentus en certa lex.er regula ad eleuandam, O deprimenἐam sillabam muscus Us parriculae Matisnu, qui Iu ad Iunilitia in
elementorum, liter aram. atque pilabarum.
NOTA primum Accentus. seu IIροωδίας vocabulo id poene intelligi, Isidoro, ac Seruio.
quod Cantur velut accestorium est, & supermi merariun c. . namque Camas. AMδειν cro, d Canere latioribus septis suas olim sumebant significantias, quam ut musicorum essent pec Ilium, idemque erant, quod coem, Suunctare. Docemur origine E a Goν, Hia,amdc pulta primae vocalis accessione, asperoque Spiritu, Aeolum more. MO nricitur. Olim H Loqaer: p It rcs ctiore V iu fuit Cano, hoc est, ore, fidibus aut aliter ad numerum 1 trepo. Xα1. Comicis proc=re fuit, testo Polluce lib. 2. cap. 4. Inde Sc Λευκ-ἱη. - λίαν κέχαυεν, Leucanu, a multo Minu, inquit Dymologicus. tra tactum , ut cum sillaba quaeque suum libi Tempus. 1eu Modum vinclicaret enunciationis i patio com mensum, elegantiae numero habitum fucrit Notas aliterarum, sill barumque cohaerentia febr fas adhibere. novumque pronunciandi modulum afferre ipsis v
calibus ac sillabis , quibus stiper. imponebantur. Quod Notularum,& enunciationi, addit mentum proclictis extulere vocabulis. Inuentum id ab iis . quibus supra Antiquitatem lapere, ac placere, seque effcrre stadium fuit. Nam Graecorum vetustilli tui, quo a prisci testantur Grammatistae, Accentibus caruere , atque etiamnum fidem faciunt exemplaria Velintiora. Sic neque Latinoram Prisci. Eo factum, ut quantitatem sillabariam Accentus appellai ne
complexi sint non pauci. Diomedes lib. I. Mone, Mones: Humi, Munsis, eundem Accentum Irruared bent, qui rit in secuηda perbona. N preducantur. Gellius lib. . cap. . Valeriuν Probus grammaιμπι inter suam aetatem praestanti scientia Iuit. Is Annibalem, o Asdrubadem, cir Amilcarem ita promu Mabar, ut poenin xltimam circamflecteret, Pt testu eis epistola eius scripta ad Marcellum, re qua Platitum, O Enmum , multessalios veteres eo modo promines se allirmat. Solius tamen Enni, rarbam quadrato numero Iasium subucimus. in quo nisi tertia filiaba de amιbalu noviine circumflexe ponatur . namerus claadas eu. Dysus Enn , quem ιε-xit, ita est. Qui propter annibalis cuivi consederant. NOTA iterum Verba quasi Verbera ab aere verberato dici. Isidorus Hispanus lib. T. origi n. cap. 3. Verbum dictum , eo quod verberato aere soner . ita&Seruius in secundam Donati editionem, Diomedes, Cledonius in Arte, Adamantius, Contentius. Victorinus: Vox est aer actus audita perii pibi Iu . quantum tu i se est. Polluci lib.2. Sc Aristoteli, φωνάε. α ρ πεπλωχμινγ, & Stoici consentiunt teste Laertio lib. 7. Unde dc Lingua Πλωκτρον Polluci supra, S.Chosost. homi I da, Romano. Plutarchiis in qq. Platonicis: Eo γαρ ἡ φυνὴ πληγα του αιθανομένου δι Ἀτων ὁ α' ἀι-
st timi flerem verberatum audita sensibilem. Fabius tamen hanc sive Orsinem, siue Eumologi irrisui habuit lib. i. cap. 6. Nominatis tamen sauent verba Plauti:
Horatii: Patruae metuentem verbera Γ' craciti in Agricolae vita: Quibus sermombas satis coni tat Domitiari eoque axres verberarM. I tur in voce, quae elset auectio aeris, inuentae sunt rationes quantitatis secundum aeris dimensionein