장음표시 사용
191쪽
siones idque Mathematicis lineis deprehensum est nam altitudinis ratio est linea perpendicularis. Idcirco cum vocem tollerennis,ea linea signata est. Sed cum eadem linea iecundum superiorem partem indicet altum ecundum inferiorem partem notri pmfundum:faciendum filii, ut leuatio vocis diuersam notulam haberet a depressione. Itaque excogitarunt virgulam adscendentem eo tractu quo scriberemus, in dextram Icilicet nostri partem sic r quae autem depressam indicaret. quasi caderet contrario situ . Atque hanc quidem suo nomini reliquere, Graum, appellarunt, ab instrumentis scilicet vocis et propterea, quod in guttur, aut pectiis eam demitteremus. Alteram autem priorem illam ab effectu potius nominarunt Acuram : serit enim aures, quarum viribus obiecia est. Ac sane plus ponas Ipiritus latioris in Graui voce I angustioris autem in acuta. Quare & pueri acutius canunt, quorum guttur angustius c1 . Et latiora, crassioraque instrumenta grauius sonanti ut etiam Grauem sonum ab illis dixerit Pythagoras. Ita omnibus in rebus certissima ratione sibi ipsa respondet natura. Evenit autem, viduae sillabae inter se concurrerent, quarum prior priorem torciretur Accentum, hoc est.
Acutum: alcera posteriorem, id est, Gravem: quare eae cum coalescerent, concreuerunt in unum ipsi etiam Apices sic xx. Hanc Apicum coagmentationem Graeci II εριαπω u νον, Latini Circumflexum appellarunt, ad celeritatem manus pingentis, quae unico motu Virgulam arcuatam facit angulo demto sic ς, potius, quam sic Λ respicientes. Hos omnes Apices Tονους vois cauere, transtata ratione a fidibus quarum tentu, aut remissu Acutior, Graviorque redderetur vox. Inde Latinis Traiores, supra diximus ex Fabio tutio Treere ductum TM-. Nam
quod nixu quodam arceremus, id beneficio τ τε νωων fieret. Et translata suit significatio ab helciariis, & aurigis currum, aut nauem inhibentibus. Inde origo Accentibus & Nu
D Icε3AΜvs supero capite vetustissimos Graeciae , atque Italiae populos Accenistibus fuisse destitutos: moribus item recentioris aeui inuentos, receptoSque. Sed quam recte inuenti' consilione, & ratione, an hominum placitis Θ dii consilio, ecquo Si placitis: an ratio placitis hominum praeponderare non debeat. vlterius peruesti Bandum . Certe constat olim Accentus minime fuisse ex Hymnis Callimachi absque illis exaratis teste Politiano capite octogesimo. Miscellaneorum; ex Apollonis Argonauticon Codice Langiano, quem accurate legimus: ex tabula mormorea, quae apuὸ Bernardinum Mataeum Cardinalem in Thesauro veterum Inscriptionuina Grutero ex vetustiis miς Sibyllae' seliis apud Zosimum citra ulla fastigia teste Politiano cap. 8. Miscellaneorum; ex crebris aliis Moninaemis, ac Lapidibus Romae, quibus Accentiuncularum harum nullus apex Lipsio teste oculato, & relatore libro de Pronunciatione Linguae Latinae capite decimo-nono; ex Parideres Florentinis teste Taurellio ; ex ἀςιγεῖ ριύλ ω , quod elaudat Stephanus in vocavia M.
Rationem in consilium si adhibebimus: vltra spatij cuiusque sillabae modum porr ictum , aut correptum. Accentiunculas si adiunxeris, non putebit eiusmodi pronuntiatio 3 viri erit illa, an redolebit eiusmodi vocum infractio modulata foeminae delicias 3 Scio Grae- eos hac modulatione captost an etiam Romani Z Quod siqui dictionem ita composuere, aefregere an imitatione exprimendit Et vero si penitius introspexeris, Accentiunculas nulla firma satis ratione subnixas Grammaticos aut reperisse, aut alios approbasse iudicabis, quod nos iam sub examen vocamus. Quid enim 8 Distinctus causa,aut ambigui tollendi clamant excogitatos: tum Necessitatem, patrocinio aduocant.
192쪽
Distinctis habendi aut prohibendi exempla statuit Priscianus lib. 8c lib. r . Cata, MCuium, dum 1--gant, inquit, flccentum sortivmur in νιtima acutam , disterentiae causa a Caius nato ex Qvn. Lib. I s. Sine verbum, Sine praepositio, eaque anteposita , aut subiecta a seipsa diss)rt Aerem tu, inquit. Lib. i . paria. Terentius Scaurus in orthographia: Apices ibi poni debent, in eisdem lit teruatia. atque aliares designatur, ut, enit, ct Venu , Arer, oe A ret , Lust, or L0 t, caeteras hvsimilis.
Alii ponunt istar Pone verbum; Poὸ adverbium: Coram adverbium ; Coram praepositio: Face nomen sexti casus, Face verbum imperantis. AMBIGv I PROHIBENDI. Quinctil .lib. I. cap. s. Caeterem iam scio quosdam eradiis Di, nonnullos etiam grammaticos sic docere, ae loquι. νι proprer quaedam vocum discrimina , νerbam interim acuto sono biniant ut in illa: - Quae circum litora, circum Pison scoprios
Ne si grauem ρ fuerint secindam Circaes dici videatur Mon Circuitus. Item Quantum, Quale interrum tes Graui: comparantes Acuta I enore concludunt. Alii in Interearoci Acute in tertiam a fine repoliis Ambiguum tolli autumant, nequis duas putaret partes . Gellius lib. 7. cap. 7. Sι Isiare a P. quod Exadaersum dicimus. secundavi sillabam debere acui exi Itimabat '.queniam rea, non Dae essem araraa partes. AIque sta oportere apud Terentium legi drcebar in h. per bas: In quo ha e disicebat laso, exaduersum Ieco
NECESSITATIS patrocinio secuta est deinde Tonorum aduocatior ut eum Enctificas poni naus, praegressae dictionis suprema lillaba fuit acuenda. Diomedes lib. 2. Complexis
Franguntque, feruntqπε. Plebisque, Patrumque. Item illa: Tectumque, larem quo. Erebumque, chaosque. Raptimique, ruuntque
Enclitiearum namque natura ita fert. quod & nomen, ut inclinent in sese Actentum rSimiliter cum exemta sillaba decurtatae dictionis extrema in unum coeunt, ii itari videtur Circumflexus, Deum, Duum, Nummum, Fabriam. Item in his Sarsinas, Arpinas, Nostras concilis ex
Haec veteribus cum Placuissent, qui contradiceret,habuere neminem. Venim interest philosophi placitis humanis anteponere rationem: nihil enim preciosius veritate: ea enim hominis solius sola meta est Quae igitur ratio suadebat Accentuum leges ob componendas voces eam salsam esse conuincimus exemplis eiusaiodi vocum, quarum sillabae i quentes transi tum illum Accentum'. lonsae stini, ut in Malasanus. Si enim acui potes vltima prioris vocis componentis. poterit & in limplicibus: si non in illis,ne in his quidem. Id autem nefas esse sentit Quinctilianus lib. I . cap. s. Trium porro, de quibus loquor,media longa aut Acma xt Flaxa erit. Gellius lib 7 c. 7 Igitur in istis vocibus quaι nos non acui diximus, ea causa est, quod =llaba equitur natura se gior, quae non ferine patitur acui priorem in vocabulusi labarum plurium . quam duarum. Nec multo ante: Caetera quidem sata commode Annianus: sed quod hanc particulam Ad semper, cum intentionem Agusicaret, acui putauri: non id perpetuum νidetur. Nam Ad potus cum dicimus, ct adprimus. 9 ldprime, intenti in i verbis de monitratur, neque tamen ia particula satu commode Accentu Acuto prati uiatur.Quodsi Annianus.
Donatus. aut alius quis in Exataersum Vult Accentum transferri supra Ad, quod erat supra Dr in Uersimi. ante compositionem: eaque ratione ducitur, ut una dictio non sit dumtaxat, sed etiam videatur, non absoluit consilium suum : adhuc enim extra saeptum illud istius Accentus posita eli particula Ex. cum qua vi Aduersum in unum coire videatur, commenti noua aliqua umbra vestiganda erit. Hoc quoque e Graecorum obseruationibus constat planius : nam eum ἔκδουλον dicant. non audent L. ουλους, sed ea δουλουί. Sc adhuc maiore ambiguitate e MoaM : duae enim verae p artes constriictae, non coniunctae postant intellio. Praeterea quit dicit MuιIesia cum acuto tu prima' Quis compono. Pr ecππε, eiusdemmodi Non ergo vi copositionis imago pareat. Accenti
193쪽
ORTHOGRAPHIC A. rq Reeentas in praecedentis partis vltimam traiiciendus est. Quid quod ij secum pugnant
pefacis πασοξυτόναι dicendum monent, dc similia a Facris: cur non in priorem Accentum retroagunt Quare ubi filiaba patitur, transferendus erit Accentus, quemadmodum v bi numerus titubarum non repugnat. Festus item in adverbio ades mediam praecipit acuendam. ergo, ut differata verbo a dea, qui tollit unam ambiguitatem , alteram ponit: dicam enim cluas elis partes Adra, sicut Vμαι eo Quare si ab Accentibus distinctiones sunt petendae,sane in finita prope inuenias,& maiore vel ambigritate, vel neogitate: ut intelligas tandem has causas parum posse . in Accentibus invehendis,praelemna priorem. Nam praepositiones ab adverbiis, aut notia inbbus ipsa verborum series, di tententia dilleparat. Neque nobis odicit magistrorum Graecorum curiositas, ex qua iusti quoque libri profluxerunt earum vocum, quas Accentus diuersitas sola discriminat: aliter enim Graeci, aliter Latini vivunt,icribunt. loquuntur. Neque ut probatum est, eorum vetustissimi accinentes hasce notulas obseruitabant: teque prisci Latii habitatores absq; peregrinis istis legibus locuti miti m intellexerunt. Quibit, vero Accentibus discernes
suam' orationis textura,sehsurii satis eam differitatem in)icantrauris,& iuens hominis non admodum habetis satis ψὰqiuintur. Neque ergo ob discrimen Orcum litora, circam Pscosos scopa tis Accentiunculam polcit. Neque Comma in eo desiderabis r - In lιtare ceramuιν sustne vitiata sententia videatur esse Conl=ιcιrr in Apage gerras Si cultis, unamq; Grammaticolunt superilitionem nulla latis iusta, valentique ratione iubnixam. Quid Θ differentiae illiu ς causam. quam statuebant. misere subuerterunt. Cum enim praepositionem hinc Circam vitinia Acuta pronunciarent, ne Crum locus ad ludos esse videretur : ubi eam postponerent casuir- Mistis altaria circum, translato in priorcm Accentu, sublatam prius Opinione sua ambiguitatem, contra quam putabant, redintegrarunt e inare iudicii, d trinaeque vanus est Priscianus lib. . Sine autem etiam verbum is imp ratiom, inquit: sed Actenta dissert, quando praeponitur. xomada Pone. Praeposita enim gravatur ν raquε fillaba, Psi Sme tu ine: p sippy a poenutimam acuit, νινιν ij in X. Si De pace rua, arque miluo namino Troeι. Exemplum hoc ineptum est. Prosequbtur aptiore Z Idem in I. Georgo siue nil altum mens initiat iViden' ut postposita praepositio perinde Poenultimana acuit ac verbum 3 1dem Priscia
nus lib. Pr M. ιιmM, Raue-M,Cannia, tonas armias, imaι.I armaι s pcrperam in postr ma editione absque N legitur Ponitas , LariM J quae ideo in fine habent circumrxκm Accentum . . quod per syncopam proferuntur. Idem post pauca: Non est igitur dubitandum, quod cum in omni-- . quae pomissi ιmam habent circumflexam, p patia, ur syncopen . euntem inuant accensum in νIt a. νt: Fumauit, Famat: Culuit. Custr duilluιt, duilli: Proticere, Prodis: Isice, Idice Isi Icce, ita ιILI, mnibus placet artium scriptoribus, qui da Accentu scripserint . Dena m haec qηοq e sdem seruare. eum Tι subtracta. paenultima νocalis , quae tircumflectebatur indictisne perfecta, id est, A mveniat σν νι- tura in concisione habens eundem accentum. Contra: Sarsinas, Arpinia Nilir , talia concisione quidem detritiora sunt, non συγκοπὴ proprie dicta, ut: Famat, Cupit: referunt ergo Aceentum in priorem vi Mihi ex Audivit. Denique in omnibus his praeter Quantitatis, quam voca ni, m dum, Accentum agnosco nullum. Neque Fabium audio malam homiliem a malo nautico A centiuncula dii cantem . . Terentio Scauro, ut respondeamus, quid necesse est Rei pondet
ipse sibi ἀντιορ. si non obstiira. In Aret. Venit, Legit distinguendi gratiani quaerit ab Accentu ille, qui paulo ante scribebat: Quod F didocti anu causa ratιo corrum ι ur, Caatώ qκοροι Pauno
194쪽
Quibus apud Latinos insideat Accenim Z
V r a v s vocibu , aut sedibus Accentus insideat, in eorum gratiam tractabitur, qu
veterum haerent institutis: ut habeant quo regantur: tum nequid huic operi,quod ad Orthographiam pertineat, desit tum nequis ignorantia nobis Accentus obliteratos cauillari audeat. Sextis igitur casibus in A porrectum exeuntibus Accentus dabitur Flexus Θ Αmant id plerique eruditiores aeuo nostro , atque ornamenti loco habent. Alii cultus licet indiligentes ab Accentu primi, sextique casus discrimen petunt. Aoua ergo secundum cos Accentu carebit cum a recto per id 1ecerni nequeat. Et vero clis crimen anterius sublatum est. Una super rationis umbra ex tillabae naOdo. Porrecta est, inquiunt. Ergone Flexo notanda' omnes profecto longas siquis ea notiansigit iet, non lapere iudicabitur. Quare hisce Modulamentis aut nullae dandae preceptiones, aut in paucissima conserendae. Quare ne seuerius Accentuum notas
videamur oblite lasse dicam cum Fabio libi. cap. 3 Apud tus vero rectissima ratis,ac raram brevisi a. Nams in omni voce Acuta mira numerum trium sillabarum continetur, siue haesim in verbo solae, siue ritiniae: O In Bu aut troxima extramae,aut ab ea tertia. Trium porro. de qmbin loquor, missia longa aut acula. aut Flexa erat. Eodem loco Dexuviis grauem habebit sonum ri Q positam ante se, id eit,ab νltima ter ιiam acuer. Esaalem in stium voce νtis scuta, sed numquam plus rea: nec visima requam: ι eos in distabu prior. Praeterea namquam in eadem Flaxa, ct acuta : quoniam eadem nexa ex acuta. Itaque neutra claudet vocem Launam.
Ea vera quae sunt fila, mura . erum acuta, aut Flexa, ne fit al,qua ν sine accentu. Eιιιla per sonos ac dunt. En tibi arctissimo compendio unicus dicendi. praecipiendique artifex Fabius leges Accentibus fixit. quis refigat' Sed antequam singula lectori planius, & membratim eVol a , quod in pede loci istius ponitur , animaduersione opus habet. Et illa personas accidunt. inquit. Eoos animatae vocis utique distinguit Fabius ab Accentibus mutae vocis , quae scripto committitur, & Accentuum notulis designatur. Atque ut seni illi, siue vocam meaeramenta multam pronuntiationi gratiam addunt: ita quae scripto demonlirarimm possunt , vitia ors, tar linguat is rακισ-
que haec Quinctiliani vox cum superiore connexa . Quod si cum proletarii, exemplaribus placitum erit Fabi j verba sic iungi: Et illa per sonos accidunt, quae demonstrari scripto non tu tu , ni aeris, o linguae: nobis id minime officiet. Quid enim nectit τὸ Et ' Hoc scilicet: Iam ti adita de Accentibus praecepta per senas accidunt: ct illa per sonos accidini, quasi dicat. Denique ita ut sentiamus vim facit vox illa Fabii paulo ante t Plus exigunt subtilitatis, qυι
arcidunt indicendo ritia: quia exempla eorum tradi scripto non possunt. Nec multo post : Adhuc dis ilior obseruatio est per Tenores. Ac si Tenura,seu Tani, seu accentas Latinis scribi aut non debeant,aut ne possunt quidem. Nun ς ea singulatim conlucemus. In stmni Pstce, scuta intra numerum triana sillabarum continet aer, fine hae sint in verbo solae J Verbi gratia, Maximin. Tuuius, Cicero. Ideo has acuit voces in poenultimae proxima Pnsciatam libro 6. Humisias, ire u modi, Illiusmodi, dc aliis talibus. Multi dubitauerunt,incatiit, utram composita lint, an non Sed ea compsita esse ipse Accentus docet, qur in sine praecedentia dictionis ρωι non passet, nisi seni cmposita. Alioqui namque poneretur in prima sillaba τῆ Madi. Idem tradit libro 7. Apud Statim vero Nemea, quia seruauit A productum, Accentum quoque Graecum seruauit. Id cit, Poenultimam Acutam . Thebaidos quinto: Nec facilis Nemea latas erature rires. Vltimam corIipe, Accentus in ulteriorem sillabam refugiet.
SIVE ULT MAE J Pluribus sit labi; vocem primori sua parte integrantibus, nihilominus quae ritis ae suerunt lillabae, non quae primae, Accentus receptrices erunt. Exempla largiter iam suggessit Priscianus.
ET lN HIS A V T PROXIMA EXTREMAE, AUT AB EA TERTIA JTanti radem Donatus Editione prima δc in eam Sergius . virique fundus Cicero in Oratore:
In quo i ta etiam notandum mihi videtur adstudium persequendae Rauitatu σι vocibus: ipsa emm natura Pali edularetur homιnum oratιonem , in omnι rerbo posuit acutam vocem, nec rea plus, nee a postrema illaba citra teri iam, quo magu Risuram ducem ad aurium voluptatem sequatur industria. Exempla, audibant Catullo, Commasses Horatio.
195쪽
ORTHOGRAPHICR. pΛCVΤΑ, Λ UT FLEXA ERITI Amra,Summosses Horatio lib.t Serm. Coelesse . Heroum tum scilicet, eum duas ultimas spondeo metimur. Hinc cernitur Erasini lapsus , qui Plane adverbium cum Aperte significat, & cum amrmat, differre sic pote credidit . quod illud priorem circumflectat filiabanM hoc acu.it posterioren . Vtrumque enim cum iit 1 pondiaca dictio, non potuit vicinam ultimae sillabam circumflectere. Aduel bia vero eiusmodi produxere vltimam, quae a secunda prouenere declivatione: idcirco quod erat appri-e, coactus eli virgilius apprμma dicere. FLEXA . Prem.se. Nupti Avὀ vi, A primus Gell. lib. I cap. 7. Priscianus lib. I. A ra destram pro ducitur, ct circum lectitur in nominatum, nec habet ad irationcm: cum otem flanificat stabulam porcorum eadem tillaba yaenultima compitur, or acuitur, o haist adstu attanem.
EODEM LOCO B R E V Is V TIQV E GRAVEM HABEBIT SONUM; IDEO VUE POSITAM ANTE SE, ID EST AB ULTIMA TERTιAM
AC VET J Valerius. Maximus. Tullius, Cicero. Caetera satis inardesunt declarata. NOTA hie e Sergio in primam editionem Donati et Sciendum est, quod in usu non est Murimo
QV AERES. Mercuri. UtviIi, Vulari, similia qua sede Aecentiunculam admittant Z Fxhacentin lege admittent in primorem si ilabam . Ita placitum Nigidio lib. 14. Commentariorum, ut prima vocativi Valerι nimmo tono proferretur. Haec o finio probabilitate magna ni titur prodicta iam ex caula, & quia vel in compolitis, vel in passiis syncopen, ut stipra anima,
versum est, Accentu, retroagitur; Nihilominu, pars maior Auctores 1 usit Accentiunculani Poenultimae debitam . Ratio eorum: erat enim sillaba vocati Vi media . nominatiui antepoentati ma,quae cum euadit secunda in vocativo. eadem Accentu potitur, idque ieculo suo inualuio se assirmat Gellius lib. i3.c. a . Pi istianus tib 7. ait perfectι vocatiui accensis in talibus seruari. Perfectum autem vocativum intelligit integrum veteri more Meriam, irPIι , Valerae. Si enim non esset absciso inquit, debuerunt eiusmias vocat , id est,qua m I definenses senultimam correptam habent, aκt paenultimam acuere. νt mrPti, Mercuri, quos minime licet: nain poenultimam acuamm . Idem alia quoque secuti Grammatici.
Voces συγ--.αι , seu con ιμι, item Contractae an
DE genitivis plurativis quaestio est potis lima, quos Circumflexo notandos rienni non
nulli. Itaque Deum, Duum, Nummum, Fabrum, Librexm, Sesteruum dodium, Medimnum,Sι pleianam, ac talia veteribus cognita ea nota destituunt. Non enim haee aiunt posteriora. sed ortu antiquiora, raecorum imitatione Θεων. OMM , Torio, noιvματων Tor υματω : p seriora Deorum, orum,Nemorum, Tonstrum, Poematorum. TereunIatorum, Fabiorum, Liberorxm caetera. Si illa priora, cur circumflexo internoscantur, aut audiantur elata, cum non ex concisione reliqua facta sinu Ac venistissimi moris exempla quibus iste casus sillaba minor fuit, innumerabi- Ita promuntur exempla, summaque diligentia id exsequitur M. Tullius in Oratore e dique etiam
a quibusdam sero iam emendatur Antiqimas, qvi haec reprehendunt: nam Pro Deum, atque hominaem fui m. deorum aiunt. Ita creda hoc illi nesciebant: dant hane licem iam Consistudor Itaque ille Poeta, qui tm uasi in contraxerat. Patris mei meam famim pia t. pro Meorum factorum. Omexitur existum examen. piis yra Exitiorum. Non dicit Liberum, ut pleris loquimur . cum Cupidos liberum. ant In liberum loca ricimus Sed mitti polunt. Neque tuum unquam inremium existitis liberorum ex tegenus. er idem: Namse Aescula 3 libererum. At illa aduer in Chryse Mn solum Cives antiqxi amui maiorin meam. quod erat Vitatum, sed durins et ιam, Confiliis in sorij, augmium, atque exim interpretes. Idem . pergit et Postquam Nodietum horriferεm portentum 'avos orae iam sane sunt meaeni in ρ euinnis Uitata. Nee enim dixerim tam libente ν Arinum iudicium: et si est apud eandem nih2ne ad te de laureio armum invidi ν Quam tentariam n censioriae tabulae loquunΠινὶ Fabram ct Procum an o dicer .non Fabrorum. O Procorum. Planeh Duumvrroram sudicium, Mi Trim virorum capitiarum avi incemvirorum Imbus invi eanta duo nanquam. Atqui dixit Accura: Video se ulcra Da duorum cor stram. Idem i. e Malier ma damn νiram. T, Quid
196쪽
Hausit isne ex illo Quinctilian. lib. I. cap.6. Centum miltia nummin, o Fidem dem, ostenis dant duplura soloecismos es, quando ct casium mutant, o numerum. Superest eorum opinio, qui nec Flexum, nec alium in ultima Latinarum vocum sillaba Accentum agnoscunt. Princeps es Fabius loco lisperius nobilitato, Sc diligenter ex Gr Praeterea n quam ιu eadem Flexa , oraca
ra: quantaru eadem Flixa est Muta. Itaque neutra claudet vocem Larinam.
Neutra claadra, inquit. Ergo neqiie Flexa. At plerique omnes aliter in patrio casu pluratiuo : plerique omnes imperite: praecipites eunt in aliena, eaque male pretia ve1tigia. Sed amplius quaero, o Fabi, cur Flexa Latinam vocem non claudet Quia Flexa Accen tiuncula. aut Acuta sedem prius adoptauit in viciniae proxima, aut in tertia ab ea. Deum verbi gratia, Acutum continet in De: ergo cum Flevus ex Acuto, ut parte sui con1stituatur, & ex Graui Accentu, si Flexam notam ultimae sillabae superimposueris, Acutum geminaueris. quod a ratione. Vsuque alien illimum eli. Nouum cuipiam id videtur M praeceptionibus antiquis stat ita faciendum : alter vero abusita nouitati adscribatur. Fabio igitur luccenturiati sunt Sergius in primam editionem Donati: Quia nullum Latinum verbum est, inqνενItima filiaba habeat a ιentum. Postea iterum id inculcat, de incer designata recenset POM,9 3ιμι, quibus Accentum adscribit: alibi nos detrahimus. Maximus Victorinus solas poeniti timana,& antepoenultimam sedes escentus acuti agnoscit: Circum exa solam adsigrint poemillimam . Ambrosius Macrobius Iibro de differentiis Graeci, Latinique verbi: apud Latinos. quorum nullam veris'i in finalem plu-bam admiri t accensum, sam disterentiae, quaι apud Graecos Circumflexus. Grauus fecerunt. Cohaeret cum hac diiciplina audibant, Mambant. Iaumant extra Accentus ictum scribendar non enim mediae coalescunt ex geminis sillabis, sed sunt ipsistima verba primigenia. Quod animaduertes ex Neqvibant. Ibant, quae ab antiqua talium verborum flexura sunt invertata: E secura aetas interiunxit. Acutum tamen enunciando admittunt, quod potissimum exsillabae n odo evenit.
v ERBIS CONTRACTIS in quibus sillabam unam ex duabus concretam negari, ut in genitivis istis, minime potes quid fieti It, Fumar, audit, Petit, Commosset Verrim s. Alibi Consuesset,De esse. Lucretii s. Suerat. Denique: audiste, Nosse, amasse, Promosse. Irminiscitillabum longum eis ex contractione duarum sillabarum proueniens: ideo Flexum desiderat Accentum. Refragaris ex antedictis,ubi Flexus de sede ultima depulsus est. Relero. Non quatinus filiabam ultimam, sed quatinus vocem Accentum mereri: nullam enim vocem omni Accentu spoliari patiuntur scita Grammaticorum: ergo siquis erit, Flexus erit a longa quippe est ex concretione filiaba Petit: quamuis ex simili contractione coganar, Flexum re it in suprema: quod Ae tus priorem anteceperit sedem i unam autem vocem his Accentulignari monstri simile est. audit similiter. Fumat vero Aeneidos 3. non manat e duabus sillabis i est enim praesens. Nec illud
enim animaduertere contraria sentientes, ac docentes. cecidit iliam quidem i at dies multos Troia famas. Fumidurati praesens, ac diuturna ingentem calamitatem indicat. Et Priscian cum loco non uno docuisset Fumat ibi esse praeteritum pro Fumauit a quo iudici j labes ad alios correpsit libro tamen septimo ac decimo obliuione, α ἀύλεψια. vel seipso doctior ita recbnit . Cecidit est praeteriti: Famat autem, or Agimκr, ct Molimur praesintu. Credo tamen Donato Existimat pro Exi non positum Terentio. Audhse, Nise, Amasie, Promὀsse, paria, cuni Accen tum receptent in ultimam pCene, eaque sit porrecta, atque etiam ex Contractione proprie dicta sit porrecta, Flexo notabuitur Apice: nisi quis ex orbe literato prorsus omnino Ac centus eliminat .
197쪽
Pronominum, Adverbiorum, Praepositurarum, Coniunctio- m, Interiectionum Actentus.
QV i Ν τ itii A N v s libri primi capite quinto scribere videtur eruditos quosdania
Grammaticoς in Aduerbii, fere solis, ac Pronominibus vii Accentibus: in carinis istara legem sequi. hoc est. vi interpretor, Accentus non superm iriere: vetus enim ea lex; Ieii Conluetudo Uiomedes libro primo Adverbia a nominibus, pro nominibus, verbi . pr.u positionibus, coniunctionibus, interiectionibus discernit Accentu. Priscian. lib. t a.
nota est: Setendum, quod omnia Pronomina apud Latinoι absolui sunt, ct Ia- praeposuilla, quam sala λ-ua, recti, accentuι, - est, ct θοτονούμενα. Idem Priscianus 1 Deinde, Subinde, Permae, Exinde, froιnde, qua ' omnia amen multimam habene Accentu Acutε: νel quia per adiectionem habent De. H qu, bodam νιde wr: Ni magis , quia praepositiones se a ratae grauantur : rei νt coniunctae esse pstendantur, scutκm in hu adsumscrηηI Aetentam. Quomodo o C a iunctio 11. ct Ne Adverbiam cum praeponuntur Quanto. νι Mquando, Nequando. Nam Aliqrando is erratiae causa ad silestas: ν, quod consimilem sinum habere videtur, acuti pste Iirmam. Haec libro is.
I Τ Α QV E Adverbium: ta re Coniunctio. Priscian. libro de Accentibus
N E scuto Accensu elatum recipit iis erativa velati m fac. Quot es Graui accentu, pro ea, quod est a ud Grais M. accipitur , optati recip/t. νι apud Horatium οῦ Ne fataώ, quod. Ita Diomedes libro
primo, Charisius lib. r. P E, inquit Festus, Gratii sono antiqui utebantur pro loci signifieatione. Item Serauius ibi Aen. a. reme subit r Pane Ada rhirum eis, inquit, atque ideo vltima Allaba habet Acceniam.
In librum tertium pro causa ponit distinctum ab imperativo. Idem piaescribit lib. r. Di medes . Priscian. lib.8. Donatus Editione prima. Max. Uictorinus. PROPTER est stelanca comersa ad aqvιlonem, Verrina sexta cum Accentu Graui scribi intur nouissima sillaba in Libris vulgariis. QV A N D o Gravi Accentu coniunctionibus ratiocinatiuis apponit Charisius lib. a. Idem ibidem rVBI interrogatiuum poenultimam acuit: Ubi est Pamphitin ' Relatiuum grauatur Aen.r.
Sarpedon, νbi tot Sim/s conrepta sub νias. Sic Priscianus lib. Is Sic D, Qua, talia. VT recipit finitiva Accentu Acuto elatum: effertur autem quoties pro maccipitur, quod est γε-o, ut apud Ciceronem: Ut sustinuit' -- νt contonsit 8 Charis lib 2.9 R A E P D SIT U R is de sie Priscianus lib. t . accentum habent Praepositio nes Aculm in
fae tam apud Graecos. quam apud La inos, qui tameπcum abys legendo in Grauem tonuertitur, my p aepollere proferamur. Quod series, quaque quamuis sufflam in fine scutum , in hac parte solent seruare, quoi m plos, secuti ιη hoc PH. sumtur. Cum νero praepostere ponuntur, mo dabae acuto: di Dilabra poenultimo Acisso proferuntur : nisi aliqua riserentia, ri praedictum est, impediat, ut Vir l. in I. sen. - Μarua omnia circum. Finalem enim ac virum sillabam: ne si pom Itinam amamus, nsmen vel adue biam putetur esse. aen. . - Decra, imperi-1 Latmi I e pene3 - Idem ibidem iterum rPraepositis quando per desectionem νerborum 'rofertur, generalem seruat acceηruum regulam , ct ab Acuto m-citit. Virgιι. Aen. a. O mihi bola mei super A styanactis imago. Terent. in AEndria : Adeo modeIIa, adeo ven ita,
in nihil supra. Et Me is similitudinem Graecεrum. Homerus: A'u' tri D pρ νις. &, πάρα δ' ἀνὴρ. αxαλ'. 3 Θεὼ tm μῆνις Eandem doctrinam videre est in Prisciani notis ad i. Aen. natus etiam in secunda Artet Separatae praepayte M in fine ac mur: ceminctia vero ca=bin aut sequelu νm suam saepe commutavi, ct Graues sunt. Censiorinus vero planissime de his in libro de Accentibus. ERGO Coniunctio.de qua P mbus l. l . Ariis:IIaec sane sola convinctio contra rationem Larinita. ritimam si labam circiι inflectit. Donatus Edit. I .negat ultimam apud Latinos circumvecti P raetermquam in Ergo. Tantundem Max. Victorinus. INTERI E CT ONVM Accomvi clamat incertos in Grammattea Alminus, & pro
seris quas itate lauiis, inquit. vel breuno. acali in vel Paurea inconita roce Proserantur. Donatu; Editi ne prima r In Interieraonitas ct in peretinu verbis is in barbaris nominibvinulti certi sunt Acten . Et hoc
peroptime Prisciani iudicio docuit Donatus, qaippe cum is abs sita νoce, inquit, id est, non piare ex preio profer tuti pro Uyd- έmmota qualitate consan δει Ar Iu eu accenta
198쪽
PRO' Interiectis is loco ponitur, ct circumstectitur, ut Sallustim in Cati I. Pro dem, atqxe homu m sitimi Prisc. l. IS. At cum H, ic Accentu scribitur apud Lucretium - Proh ouum numina sancta. I ad ipsam seriem in Prob. Similiter Ah, Vah.
V et Graecis π απλήσιΘr Viri stris, Virdiuatin, Virmagnificus, vir pectatallu, quae omnia des composta accipimM: qajasub νno Accentu pronκntiantur. Verba sunt Prisciani in lib. I. Virgilii, cui in 3. Aen. Rouxoria, Pt Restublica scribitur, dic inur. Donatus Editione prima Benesinia: Charisius Sacravia, quo de ampliter in serie ipsa verborum. Alij Praest. In fabrum, Iaruconsuit M. I ad Gellium lib.7. cap
De Praepositionibus Priscianus lib. I 3. Quando otem ordinem mutant, mutant etiam A ecentum; nisi disserentia prohibeat. QMd etiam Coniunctiones apad Latum praepe uiuae, vel communes si postponantur facere Olent. Vt, Igitur, quoniam, Saltem. I 'raepvsito rem grauantur omnibus filiabis: postpostrae amom
amurum re princrin. Charilius I.a A me, Post, Penes, Inter noc praeponuntur casbau, nunc murato Accenta
subiunguntur, νt: te illum, illam ante. Priscian.litat . Nec mirum Accentum, vel ordinem disserentiam facere Praepostionibui, O A Derbηs: quamus easdem habeant siliabas: cum hoc in altu quo 1, partibus inueniaris νι Pane nrtam, cr Adverbium, siae Praepositio, Accentu discernitur. Similiter Uerum C unctio est, ct Nomen . Sise Praepolitio eIt, ct Veraxm. Ergo causalis, ct rationalis eli Coniunctio.
Verum uniuersa haec prostrata sunt in anteriori examine, & censura. Rectissime enim Pristianus lib.2. Igitur hum aliter possunt vibrami a se partui oratianis, nis νη cui j proprietatis νιν .cari ιm attendamus. Alii Accentuum impressione puerorum se tarditati putant consulere, erroris occasionem euitare. Vulgatae Consuetudini suifragari. Liplius etiam decus,& laudem ex eo petere se profitebatur. Vtut sit de Antiquitate, constat eam rudiorum rationem habuisse
nullam : se ipsam conata est exprimere : existimatumque est apud plerosque quo quid esset antiquius, hoe melius. Quid quod a rudiorum captu abire quam longissime summa conten tione visa sit Antiquitas '
De Accentuum Latinorum Pronuntiatione .
PA v c A omnino Latinorum sunt vocabula, quibus ritu probo, ac more Iiterato Aecentuum fastigia imponas, eaq; certis legibus, quae fere ex iunctarum sillabarum modo et, ciuntur, ut ex Fabi j libro primo declaratum est. Uerum age imposita Fastigia pronun ciabis Θ Decore. euge. Qno sono, seu Tono capite sexto paucis verbis, at sufficientibus i dictium est. Neque quemquam turbet, quod Accentum cum sillabae modo, seu quantitate vid mur confundere: non confundimus,sed iste sit, ut idem Accentus longam iniiciat, cumque
Quemadmodum etiam cum breui, quam cum insidet. tollit ore quidem;quantitatem tamen relinquit incolumem,&inviolatam. Exempla: Ierι ,Mπιurius, Vansisquin Accentum vocis posiscunt in secunda, siue ut numerant in tertia ab extrema. Ex his obliqui Valeri, Valerio; Mercurii, Mercurio.Sὰ Sc casus vocativus in eadem sillaba Valeri. Mercur . Idque lege &bene moram more. quod non concoquit Lipsius c. arde Pronunciatione L L. Nos, inquam, illa non coniundimus 1 Diomedes videtur Accentus,&quantitatis rationem coruurbasse,apud quem ista liba. ur autem quaedam nomina ha -μα alia participse alia verbi Dilia, alia ques adverbiis, de qui bis quid dispotest,mb quod Accentin sit arbiter discernem viriu'signi catin disserentia i Sicut parens, obsequemfrnificiar intelligitur pater,ctc. Quoties vero, inquam,participium signi cat, primam filabam priami min, n est Virgiliaxm illa: ranuli ibat dicto parens - Eandem vero in altera Mnilicatione corripimus, ut en: Alma parens En tibi differentiam Accentuum differentia quantitatis explicatam Diomedis I u. Et Priscianus cum librum integrum de Accentibus conscripserit, totus poene consumitur in quantitatis ratione aperienda. Confundit &Max Victorinus: Acmanueli νniuscuiust filiabae pronunciandae insons qualitas: nam Accentus ratus est in unica dictione sillabae modulatio, non iniuscuiuis. Idem Beda, qui libro de Metrica ratione Accentum secat in Correptum, o Productum. Similiter Marius Vict. Nam parente natura, inquit, Omu vox sub duorm Aecentuum bona pre mortalium promitur, producto scilicet, ut correpto: Missastir cram ις, aber ς tralat M. Confundit. &. Gellius l.q. c.7. . veru
199쪽
Verum Accentus sinaes cum quantitare diligenter. dc attente obseruandus est in carmine. Ita ut utrumdue conemur effari. Huius diligentiae laudatus est Ausonio epistola ις. Pontici
P tulinus: Haec tu quam perite, o concinne, quam motatare, σ dulciter : Naiota imminis--. accentuum enuntiast Gνr tainen veris ac primi'emis Ncim sua Facti a nox perirent. De eius versibus set moest Hoc disertum scrvare, arduum: ut non mi uria dixerit Quintilianus cap. . dis ictustremo seruationem esse per i oro, praesenim Latinitate iam profligata, exterisque cognitiore, quam Luinis Libro uitem Iz. cap. I. Accentu quειλ cum rigore quodam . tumbimili κdine ipsam βω- h. bemm . quia ultimasyllaba nec Acuta requam exci tur, mc Flexa circum rur : sed in Granem, νω d.
craues cadit simper, prosodias sciliceti. . Ex eo autem Quod pronuncietur Accentas etiam breuem infidens, Vim quandoque assere breui, eamque leni tormento intendit apud Graecos, & Romanos. Ita sensit, scripsitque Η phaestion cu ia suo Scholia: et ita Eustathius Iliados M. δ' ἐμ γασπι, πον ἀιόλον δριν. ri τιμ m . . serpente diri erunt. Oliod PMtam siclise ἐποινίμ μμον, - μιτη φfοντρον α testatur. In procliui namque fuit scribere .- ρπει ὀρ 3 αδεο ιδ . ita Eullathlus, quem vide Udyis γ pag. I13. editionis Frin enianae. Sic Arrianilio. 3 cap.ro legas
Δεινὰ μἐν ρὶς- , μπλήμεο ' γ, τlrπου. ι Siqui tactum mala. increpita: Aqud reae, gaude. Latinorum veteres, eorumque nepotes idem ausi. Lucret. lib. s. Fit quoque ut in magnas aquae, FaltMq, lacunia. Ibidem: soae talidum lacium aquae, ractum, atque saporem.
Alii Vaporem. Alii incogitantes Accentus Acuae scribunt ἀρχιιικῶς. Ita scriptor in Titium p. 329. lib 6. vi Relicuam Seu dc plurium esse potest siluabarum, ει per QIcribi. Vel Longus in Orthographia: ι quamq-ο1 per et Aquam scriben es, nomen ostendumn, dctrisiliab am . Agnoscit in Lucretio & Beda Mua cap. i8. de Metris, & conectior a Pulschio literatissimo ediatio: nonnulli elii Libri Laticu . Haec sunt: nisi forte simplicissimi elementi nomen compositim dixeris cum Festo A qua inuamur. Non sc terra est A qua ν amari Dic pota cum iocosopo ore: Aqua ei ha qua iunge fugiendum. Nam I
TR π P Η Ο Μ Alexandrinus προι πνευμάτιον, α τρόπων scripsit, Suidas. Phocas irenta' Grammaticus de Astratione librum edidit, uti Pontanus, item Eutyches nobis lectus. Spiritus autem, cum si omnino duplex Lenu, Aster, seu Den M. Varia fortitur vocabula. Phocas Ulam vocat, Sc Ina hiraumem niten notam Remmius Palaemon Exilem vocat. Grillus vero ad Virgilium de Accentibus scribens Lenem nominat. Dasiam Grillus Flauis
Levem qui demsere. non animaduerterunt densam sic dici, quod in eo ampliuq palma an mae praelarem anhelet. dc in Leui parcius . Vt enim nebula angui tor citius euadit. 3c in sublima nititur: sic Spiritus tenuis, quem vocant . Quare Fabius lib. cap.4. Praemer illam a Jιratιonus notam: J quae si necessaria est; etiam contrariam Iibi poscit. olim pono apud Athenenienses, ae Romano; Aster hac nota signabatur H. Vbi vero non tantum Ipiritus emabatur l. ut dimidium quasi fiatus dimidiatam haberet notam. Vsus vero postea tenuit . ut secta haee nota ad spirandi signum exhiberet dextra sui parte sic F : sinistra ainem , quae contraria esset, trariam quoque lignaret sic q. Neque iam inter literas: sed tamquam apex literis imponeretur. Mox ad celeriorem motum anguli illi. ut in aliis multis, hebetati, reductaeque notulae mcompares semicisculos dextrum laevumque sic . . Veteribus
200쪽
Veteribus Latinorum Densi spiritus nullus olim usus accepto ab A eolibus more quorum Knt Y Mui:, Y γμιr post coepta nonnullis. apprimi Adspirandi nota. Sed parci Fime ea veteres Us. inquit lib.r .cap. Fabius, iamiam si,uι, Gm Uedos, Ircstique dicebant. Et illa Antiquitatis charactere scripta sunt Umin, OI s. Apud Magnonem M. TERMAE T M. DD. TERMAE DEDICATAE. Apud eundem: Y M N. HYMNUM.
Et Fellus cur Deus cum ex Θεος Oriati r. adspiratione careat, rationem confert hanc: si ratione demta: qui mos antiquis nostru frequens erat. Quaedam perpetuo absque ea nota duravere. Sic Aristin J.ellcippe daseam amittunt e meis dio. Κic Aasteri 9 Auris ab Hauriendo aemιli , cui ab Origine debita erat Adspiratio. Pompe ius t smiliam genum appιllatam dicunt a Mamerco Pythagorae philostphi fluo, cui propter inicam humanitatem , coenamen suit Aemil3. Tantundem Plutarchus. Etiam Graeci videntur huic non adspirare nomini. Polyb. lib.2. Λου Gον Aiwλιφν zπατον. Homerus adspirate in epitheto OhiI α.
Dia deindes ruatam ne constramim ad stiraretur, νι in Graccis, o Triumpis. Vox est Fabii in ante, cui additur: Erupit breui uniparen im vis, ut Ctamiae, Chenturiones, Praechises adsuc quibusdam Insiriptioni vineant. Quae nimia adspirandi crebritas incurrit in aculeum Catullii
Chommoda dicebat, siquando Commoda vellet Dicore, ct Hinsidias Arriin Isidias , Et tam miri ce sterabat se se Iocutum, Cam quantum poterat, dixerat Hinsidiat Cria. fc mater, sita liber auunculus eius,
sudibant ratem haec leniter, o leviter. Nec sibi pinilla metuebant talia verba, u subito auertur num rus horribilis Ionios fluctus, poliquam illice amas isset. Iam non Imos em, sed Hismos.
Merito igitur illa est Nigiditio Commentariis Grammaticis censurar Rusticus sit se sti fla ires perprram. Neque quidquam helluonem magis redolet,aut barbarininum, quam e guttu re inflare aduersus eum, quicum loquare. Graecis quoq; singularem, & accuratam fuisse harum Nomiarum curam indicant haec a Sexto Empirico lecta lib. t. cap. 3. aduersus Mathematicos: Πως ἀναγνωτέ - Πειτο ιHu' ὁς λάφν πυτερον ψιλως tae ἐφεται τήν πρ rLO συλλατην , ὴ δασἐως ' ὴ τὸν μῶν προώτων ψιλως, τἀν 3 δευτiραν δασιω; ' ἡ ἀριρ- ροκ ψιλῶς, ἐ--ἀς. Haec stini: Quomodo legenda apud Platonem δαιο κ P δή, an tenuiter egeratar prima filaba, an ad rate: an prima quidem te ιιere, secusia autem
adstiratae an ambae traxiter, an centra.
VT F η Q v ε Spiritus cunctis sonoris praesidet. Exempla de Aspero suppeditat Teren
tianus: blata nam stiramen adiat omnibus vocalibus: Hasta quando, ct Isedera ditas, Iister, Hostes, atqui Πxmus. Adde Ηγυ-,8c quas Dadas Graius ab imbre vocat Dux , HI aster Drtacus,I ira, busemper enim o et principiale poscit aspirari. Quod cur fiat. minime videre se Cornutus apud Cassi ' dorum profitetur. Ipsa enim,inquit, r se adstiratiua eit,ct in quocara vocabulo primum locum habuerit, adstaratur Tacinthus, Illus, Imelius. Et tanto magis ad ratio addenda non est,quama a xd Latinos recabula non sent hac litera notata. Haec Cornurus. Verum haec aduersis inter se cornibus colliduntur.
Quid enim ZH non est praelatis nominibus praeficienda. Cur Quia Y austi ranaarit. Refero: aut tuta est: Λspero ergo notanda uiritu. .