장음표시 사용
71쪽
riticae Prorsus eversam. easdem i nilectiones singulari et plurali accommodatas et novum discri men in quibusdam declinationibus inventum inter casus rectos et obliquos. Qua re Probatur. serioris aevi esse declinationem provinetialem, quam SCE-nicam, quae reguliS certis ex Sanscrita derivatur et tantum pauca quaedam innovat. In ipsis Provincialibus inflectionibus quaedam sunt vestigia declinationis Sanscr. et Pra riticae, modo distincta, modo Paullo obscurata; alia sunt innovata et condiciouem arguunt Structurae grammati Caci Prorsus dissolutae, novisque auxiliis denuo rei ustaura tae.
Eadem autem res quum in tota provincialium Sanseriticarum dialectorum grammatica Cernatur. Concludo, eas posteriori S ESSE Originis quam Sconicas. Inter Sausoriticam tamen linguam et ii diernas eius filias tam diversa est grammatices ratio, ut Certum sit, non uno lapsu, ut ita dicam,
delabi potuisse linguam pristinam in eam condicionem, quae in provincialibus dialectis reperiatur. Intermedius igitur status inter pristinum et hodiernum sermonem suerit, necesse ESt. Iu- termedius autem hic status haud dubie varius
suit, initio propius ad Sanscritam, posthac Pr Pius ad provinciales dialectos accedens. S. Prima autem (si Policam excipio degenerare et sese immutare incipientis Sanscritae serma in scena invenitur, a Cuius sermone
itaque haud magnopere abhorruisse credenda est prima illa Sanscritae immutatio, quae
72쪽
demum hodiernasci dialectos progenuit;TProrsus eandem non dico, simillimam suisse contendo. Quod si recte contendo , nil obStat , quominus credamus, Scenicas etiam dialectos quotidam in usu hominum provincialium fuisse. Idem suadent et nomina eis a grammaticis imposita et scient Cae poesis ratio. Heio autem subsistendum puto; nam singula argumenta, quibus hanc PoMim sententiam Confirmare, Proserre nequeo, nisi totum Et scenicum sermonem et Provincialem in iudicium vocaro. Id tamen diserto addendum censeo, me non ah- enuere, si quis dixerit, scenicas dialectos non Pro
sus puras fuisse Provinciales linguas, sed paullisper immutatas, ut melius eum indole perSonarum quae eis utantur, Consonarent. Cuius rei id potissimum est argumentum, quod duplices in te dum in seena reperiantur formae, una Pro Pius ad provincialem sermonem accedens, alteraimollior et ut ita dicam magis feminina. De quare in sequentibus videamus
i. Itaque, ut sinem huic disquisitioni im-
Ponam, duae sermonis Satiscritici degenerati familiae exstant; una vetustior et haud summo re pravata, ad quam pertinent et Pulica lingua et scenicae dialecti; altera, recentius orta et Perprovincias Indiae hodie dispersa, a matre magis diversa. Priores germanae sunt Sanscritae filiae, POSteriores neptes, at id quoddammodo dubium est, utrum siliae Sint priorum, an neptes Ex Sororibus. AEtatum si quaeris. Priores ante initia
73쪽
nostrae uerae natas suisse, historia religionis Bud- illi isticae et scenae Indicae coarguit; Posteriorum natales ante annum Christianum millesimum ponendas esse, probabili demonstratione evinci potest. IIaec quaestio a nostro negotio aliena Est,
illam delibare debemus. S. Constat itaque, Palicam linguam sacram esse linguam Baudd harum meridionalium , id est
eorum, qui versus meridiem ab oris Natingae potissimum solventes, religionis Buddhaicae doctrinam Primum in Taprobanen insulam transtulerct, indeque in Indiam ultra Gangem transvecti late Propagaverunt. Ista lingua a Sanscritico sonte Eodem Prorsus modo derivata est, atque Pru rita Praecipua, decurtata vetustioris linguae Structura, nullis sive paene nullis adiectis novis inventis; uno tamen, uti ita dicam, gradu antiquior quam
Scenicus sermo, Ceteroquin arctissimo vinculo Cum Pru rita praecipua coniuncta, saepe ab ea omnino
non diversa. Cuius rei in caussa nil aliud suisse Potest, quam id, quod haec prius ad litterarios usus accommodata fuerit, quam illa. Ut dicam,
quod sentiam, uno saeculo Commode orta ESSE
POSSunt discrimina, quibus Palica a Pra Pita distinguatur. Cohaeret autem Palica lingua cum emigratione Buddhaicae doctrinae in terras meridionales. ipsa autem in India sine ullo dubio nata esti* . Utrum statim ab initio lingua Palica
74쪽
usi sint Bauddhae meridiem petentes, necue, quae stio est satis obscura; verum enim vero, quum initia emigrationis in Taprobanen ante annos ante Chr. n. Gu8-SiS vix ponere liceat, eo aevo vetustior
vix erit Palicae dialecti accommodatio ad religionem Budd hae docendam; quanto iunior sit illo aevo,
alii, historiae huius sectae Enuncleandae operam Davantes, vi ICant. Pro kritam autem scenicam quadringentisimo ante Chr. n. anno vetustiorem vix crederem, nec tamen ultra Saeculum iuniorem; nam in Mi ichch hahati, dramate ante Chr. n. Probabiter scripto. et quidem, si traditioni Indorum fides habenda sit, circa ducentesimum ante Chr. n. annum G, Pra riticus sermo iam utitur norma prorsus eadem, atque in recentioribus sabulis neque ab illo inde tempore immulatus est. Scenam autem ipsam si respicis, sciendum est, utrum ea ab initio varias admiserit dialectos, necne, antequam eius aetatem cum aetate dialectorum scenicarum Coniungas.
G. Mentionem tantum iniiciam sententiae, a Mydenio quondam emissae, iuxta quam Zendi lingua cum origine dialectorum scenicarum Cou- iungenda sit. Nimirum Tendicam suspicatus est vir clarissimus eandem esse linguam atque i imrasenicam*G. Coniectura est, quam resutare hodie PoMum supersedere, postquam Tendicae linguae in medium prolata est cognitio si non Perfecta,
75쪽
lamen tanta, ut de hac quaestione iudicium ferri possit. Tendica lingua soror Est Sanseriticae germana, non silia, neque obstat, quo minus hoo Credas, quod in quibusdam, in quibus Tendica a genuina atque innata sorma deflexa sit, ut inmutatione terminationis cis in g, idem mutationis genus in scenica loquela usurpetur. Quod forsitan non Casu quodam accidit, sed a vicinitate locorum repetendum est, non ita tamen . quasi et aut Bactriani Pra kritice loquentes imitati essent, aut hi illos, sed ita, ut inde ab antiqua quae eadem ante Consummatam Iranicae et Iudicae linguae separationem proxima suerit, vicinitate. sonorum inclinationes ad Certas mutationes ea dem in utraque lingua remanserint. De qua re hoc loco non dicam, quandoquidem intra Indiae fines stricte subsistere constitui. Probe scio, Permultas esse Similes rationes inter derivatas ex Sanscrita dialectos et alias, quas enixae sunt Brachmanicae linguae sorores, Iranica, Graecanica, Latina, aliae, et summopere laudo, qui hisce analogiis detegendis operam navent; equidem per hunc librum Indica ex Indicis, quantum in me sit, illustrare atque enarrare malo. . . Alia est quaestio, quam hoc loco aggredi non licet, utpote longiorem, quam ut accurate tractari Possit, nisi extra grammatici huius operis sines longe excedam. Quaestionem intelligo de Caussa, qua permoti poetae in scenam tam variam sermocinationem introducerent. Id certum rat, Praecipuam Positam fuisse rationem in condicione so
76쪽
cietatis Indicae, quibus temporibus et locis primum exculta et ad legitimam normam adstricta suerit scenica poesis; ad cuius historiam potius quam ad grammaticam pertinet haec disquisitio. De distributione dialectorum inter varias sabulae personas quas praescribant technici regulas, supra exposui. USum poetarum saepius ab hisce regulis abhorrere, sacile inveniet. qui vel unam fabulam perlegerit. Sed melius de hac re disputabitur, quum indagatum fuerit ,:quaenam re vera in sa-hulis dialecti nobis innotuerint. Nam omnia qUaea rhetoricis laudantur sermonis discrimina . insceua non reperiri, iam observavi. CAPUT QUARTUM. De operis huius milanc. 8. Propositum mihi est grammaticam docere omnium dialectorum, quae in vetustorum indigenarum grammaticorum libris docentur vel in fabulis mihi notis inveniuntur. Vetustos dico grammaticos Vararuchein et IIemachandram. Apraecipua Prakrita incipiam, quae Primum tenet locum apud grammaticos, Cuiusque Plurima specimina in dramatis exstant. Catalogum Personarum, quae in sabulis adhuc editis hoc sermonis genere utuntur, ad calcem libri Secundi invenies.
77쪽
Duplex ut vides sontium est genus, ex quihus et huius et ceterarum dialectorum Cognitio Potest hauriri, grammaticae et sabulae. Taceo alia praecipuae Prukriticae specimina in aliis Poesis generibus et in libris Iainorum, cum sabulis ProrauS Consonantia. Una atque constans sibi est in universum praecipua Pru riti ea. si urasenicam, Magadhicam, aliasque dialectos Cum ea Confundere Cavebis; discrepant tamen in levioribus quibusdam rebus quum poetae inter se aequo atque grammatici, tum hi ab illis; sunt denique in plerisque libris et editis et manuscriptis menda modo aperta, modo veri speciem prae se serentia. So. Quae quum ita sint, rationem SEqui constitui hancce. Proponam primum regulas a Vararuche datas; his addam ex ceteris grammam ticis quae enotavi notatu digna; ultimo loco ex-Ponam, in quibus vere disserat ab his usus poetariam. Menda, quae minus Providum possint sallere, in iudicium vocabo; per se patentia silentio Praetermittam et suturis sabularum editoribus emendauda relinquam.
78쪽
LIBER SECUNDUS.CAPUT PRIMUM. sitior Viamruchis Cutici Praerct c mili Londit mi.