Institutiones linguae pracriticae supplementum ad Lassenii Institutiones linguae pracriticae scripsit Christianus Lassen

61쪽

Plur. vhcvilia, gen. vhmium Chla. Observa nasalem, si additur, addi plerumque non nominativo sing. vel themati simplici, sed themati, quo utuntur Casus singularis obliqui. Quod ex Caredii scriptura accuratiori magis apparebit: atlaem. Sing. obli I. cm, nom. Plur. Tet, them. Plur. obliq. mi; (i. e. tamen, quod neutrum est, Cum aliis neutris nasalem non themati sing. obliq. sed nominativo Plur. addit; iliem. Cass. obit. VII, Com. Plur. mm, them. Pliar. Cass. Ohil . mi. Regulum certam indicare omisit Por lugallus, aeque atque Anglus. Addam exempla nonnulla e Carevo: nom. sing. thema obl. Plur. nom. them. Obi. Sanscri

mvmetiam im

mes dii

Mutatio thematis in cass. sing. oblisset. rarior est in

m. et neutr. quam

in masculino; in Plurali

Congruunt cum

feminina et Deu-tra, quae multa inter se habent communia, licet non omnino Confunduntur, ut sit in aliis dialectis hodiernis

62쪽

II. Usticita itaque sunt luo pluralis,signa, ubi sola terminatione is signi licatur, productio vocalis sinalis et adiectio litterae nasatis. Postrema ratio frequentior est et in themate cass. obli l . praevalet; productio aliave vocalis immutatio in themate obliquo rarius obvia est, saepius in nominativo pluralis. Consentit cum hoc usu etiam Penjabica ilia lectus; masC. in ra sola Pro nasali in tiae m. obliquo producunt voralem: m. th oh l. Plur. m. Elam. in a per pluralem habent vi, MASC. in ii nom. Plur. in Cass. obliq* lhema interminant. Fem. in m pluralem in in sermant. Nomina in T. E, F addunt UT, ut thema Cass. obliqq. sit: res, nom. Plur. inii, them. Obl. Contr. f.

mi seminum est et nasalem admittit etiam in

nom. Plur. veluti Br. Bh. Nom. Plur. Bonga l. in desinit, mutato thematis sine tu EX. gr. cim, tantiir nisi salior nom. est Plur. Pronom. N.

SS. Apparet igitur, plurali in linguis hodier

nis thema casuum obliquorum nasale potissimum adhiberi; thema dico, siquidem verae Casuum inflectiones huic nasali sum guntur. Nasalis huius origo repetenda esse videtur ab usu Sanscritico litterae N ad contractiones casuum Evitandas, ve- Iuti in neutris in i et v, in instrumentalibus es , ina . Mira, in genitivis Pluralis ambra, Mani, raraiam, aliis . nisi mavis credere, neutrorum Sanscritie rum sormas in ani, mi, iani, omissa vocali sinali,

63쪽

nin totum pluralem irrepsisse; cuius rei testimonio hoc posset adduci, quod seminina, cum quibus neutra in hoc plerumque Consentiunt, Etiam n minativo hanc sermam attribuant, utpote a neutris Sanseriticis originem trahentia. At ex hac explicatione non patefit, Cur etiam Casibus singularis obliquis nasalis addatur. Magis igitur in eam sententiam inclino, esse nasalem litteram eandem atque illam, quae in Sanscrita inter vocales thematum et inflectionum inseritur, praemcipue quum huius nasulis usus in Prahrita latius Pateat, quam in Sanscrita. Accidisse opinor in

hisce linguis simile quid ei, quod in debili, quae

dicitur, Theotisca declinatione tactum scimus. Nominativi pluralis propria est terminatio nulla, sed latere videntur in vocalium Productione et immutatione variae nom. pluralis antiquioris formae Corruptae. Quas nune indagare Supersedeo.S . Distinctio haec thematis casuum obliqq. a recto similis quodammodo est discrimini. quod in Sanscrita obtinet inter casus augmentatos et tenues, at dissert tamen magnopere. Nam amusativus pluralis Sanscriticus tenui utitur forma, ita ut Nominativus cum vocativo pluralis solus sit, qui augmento formae gaudeat; quae divisio, ut vidimus, provincialibus linguis admodum communis est, at inversa est ratio, quum nominativus Sanscriticus auctus sit. Casus contra obliqui provinciales augmentum sibi arrogent. Similitudo itaque est magis speciosa, quam vera; Principium

64쪽

idem . esseclus Contraritis. Idem autem discrimen

constat olim linguis quibusdam Romanicis suisse proprium, licet singularis ita distinctus praeter Mahraiticum in India haud frequens sit. At vel ex hoc lamen id apparet, quod potissimum de- . monstrare constitui: in hodiernis dialectis Sanscri-

ii Cis In terrasse omnino Pristi nacti linguae Structuram . novamque in Pius locum suisse sus e tam tam diversam. ut Qxstrui'nequisset, nisi antea iam eversae suissent et Sanscriticae sormae et ex his deflexae Pro riti CaE. Ss. Perlustrabo nunc singulatim casuum terminationes. Nominativus singularis nullam

habet inflectionem peculiarem; terminatio ipsa genus a Sanscrito translatum interdum significat. Corruptiores itaque sunt dialecti vulgares, quam Scenicae, in quibus nominativi Sanscritici vestigia Semper remanent quaedam certa, ut d sive e Prom, i pro is, ta Pro lis, iam Pro si et Sic Porro.SG. Casuum obliquorum thema potissimum

distinguitur in lingua Mahrattica et hunc quidem

in modum: ia mutatur in a et es: a et g assumunto : R --m; a addit sibi cl. a mutatur in ac inEni-BRmi; claddit a, ante quam vocalem A aut in op dissolvitur aut eliditur:-tumT, Em t-mm. Quae- dam nomina. potissimum seminina et neutra, stalum obliquum in singulari non admittunt. Huic autem themati adduntur Casuum inflectiones, quae

pro nullis thematum varietatibus variantur, sed in quovis nomine prorsus eaedem remanent; uv- va v

65쪽

de apparet, in hoc themate Mahrattico confusas et Permixtas esse Prioris linguae terminationes, quae quum casuum discrimina indicare non amplius valerent, inventae Sunt novae sormae, quibus quisquis casus distingueretur: vestigia priorum formarum in hoc singularis Mahrattici themate latentia investigare alienum est a nostro Proposito. In flectiones autem, quae themati obliquo in Mahratia, themati singularis comis muni in ceteris dialectis, subiunguntur, eaedem sunt in singulari et plurali; unde certo certiussit, eas inventas aut suffectas demum suisse post amissas aut depravatas et Sanseriticas et Pro riti-Cas terminationes, quae singularem ubique a Plurali distinguunt. S . In flectiones hae sunt: BR. Bu. Gen. et , et , Dat. Et ACc. e .PENI. Acc. T. Instr. Dat. in . Abl. e , Gen. V, Loc. lim. BENG. ACc. , Instr. Dat. Abi. J, DI,

Acca

Dat. Inim vel R S. Eri; nomina rerum inanimatarum nullum habent Acc. signum.

Abl. I R., L. Adduntur haec aflixa nomini cuidam significationis lacialis, quod substantivo inflectendo adiungitur, ex. gr. . TU vj ita ut valeat haec formaritide a latere vel parte superiori rei et S. P. Eodem modo ipsum astixum sermatum

66쪽

- 58 - est ex locativo di et ablativo EMI. Eandem rationem sequuntur ablativi scenici pluralis in fimi et ex instrumentali et locativo I et ablativi adverbio m constati. Gen. Maso. Fem .in, Neu tr. r. Commuri. Loc. nc vel i. IIS. Accusativum et Dativum in V sive nam

singit; postremum tamen haud dubie instrumentalis est. Cum ablativo confundit Portiagallus Locativum; si utrumque dis linguis, locativum habes singularem in e (e), pluralem in mim (i. e. fri . utut legitur in paradigmatis; nam quod tu regula

Ponitur is, posthac non recurrit; restat Pras- Statui ablativi forma, est autem ea nil nisi ablativus vocis auxiliaris Pasia.

Etiam genitivi singularem et pluralem disti guit idem:

Mas. S. et i; Fem. S. CAT; Neutr. S. etiam; Pl. chei; Pl. chM; Pl. chem statim. De cho addit: serve para lodos os genros; usurpandum nimirum in omnibus generibus, quando nomen, quod genitivum postulat, in casu quodam obliquo positum est. Pluralem recte ProPositum esse reor Propter originem huius sommae apud Mahratias ex adiectivo. Schema igitur

67쪽

SB. Genitivum hunc ab adiectivo oriumlum esse intellexerat iam Carevus. Mali ratii nimi rum nou dic uut Patris equum, oppidi cives, sed Pateruum equum, oppidanos cives. Adiectivum autem quum Sit, lacile apparet, Cur terminatio Pro vario regimi uis genere varietur, ideoque satis probabile est, quod Proseri Portugallus noSter, huius genitivi pluralem diversum esse a singulari; adiectiva Cetera nominativum pluralem formantio e , tu, im; et igitur paullo dissert ab eadiecti

vorum. Formam tribus generibus communem tu Clia re vera CaSum esse obliquum, cuirinullae aliae inflectiones adduntur,' utpoto Supervaca-DEaE, quum regimen ipsum Casus prae se serat

signum, ideo eidem auctori credo; nam alium eius usum indagare nequeo. Coniecturam vix dices, si eandem originem genitivo BV Bh. tribuo. uir mascul. adiectivv. est nom. sing. . Casuum obliqq. forma, sem.; iuxta hoc schema distribuendae sunt tres istaeterminationes. Quum autem Constat, Palatales ii

teras originem debere gutturalibus (Ind. Bibl. III. P. Sid terminationes a M incipientes vix originitus diversae suere ab illis in uir. Et, Adiectivi haec forma in ut (Em, notissima est in lingua Sanscrita , quod autem magis memoratu dignum est, in dialecto Vedarum idem adiectivum invenitur Pro gen. Pronorum. Plurali. Imae et Idae Personae (Rosen. Iourn. os Educ. χ8S . S.8. . itaque, adiectivi Possessivi more constructum, i tam Prorsus est atque genitivus Maliurusiitricus. Satis-

68쪽

criticum si mi Cum omni genere ei casu Coniunctum, originis sano prorsus est oblitum neque

probabiliter disputarit, qui ex duobus huius usus exemplis Sanseriticis, et U- , Sine ope vetustioris dialecti haud sacile intelligendis. Mahraiticum genitivum repetiverit. Nec vestigia talis formae praebet scena. Fluxitue itaque Exprimaeva Vedarum loquela, in populi ore propagata et conservatae vix crediderim, siquidem etiam alia adsunt exempla, quibus edoceamur, resuscitari interdum in linguis sermas, quarum memoria iam ante longum tempus obsolevit. Exadiectivis igitur Sanscriticis in m. quae agnoScit Pariter scenicus sermo, derivandos istos genitivos iu m. m. I, RI, mu cto. opinor et qui inde deductus videtur accus. Br. Bh. in M. Num inde fluxerit etiam Bengalicus dativus et accus. iu in , ignoro.Ss. Accus. Malix. in m nomen continet Sauscriticum corruptum, quo locus designatur, veluti vim, xiis, similia in quibuεdam aliis casibus usurpantur. originem amem indicare nequeo, suspicor tractam diis a Sanscritica voceum, habitatio, quae in nominibus regionum saepius recurrit et domicilium significat; mmclla dixit iam Matius, Panchaia et Sinhalia, unde Sin-halia, nota sunt vocabula. Obiter moneo e radice m. non mi derivandum esse hoc vocabulum; ex hac formatur u r. ex illa sine affixo fit sicuti T in compositis e V et similia. VI antiquiorem radicis speciem eodem Sensu quo

69쪽

eruit xv indischmunnus meus in San ara P. 365. Dativus quum notionem Contineat Personae vel 1 di, in qua quasi subsistit actionis ratio, domicilii vocabulum ei designando commode adhiberi potuit; translatio est, quum ad accusativum eadem terminatio resertur, licet notio loci, in quem tendat actio. ad transitivi casus rationes facile Possit accommodari. Accus. io G originem indagare nou Contigit; nam vetustae formae accus.

pluri ita vi (vide Bibl. Ind. III. p. 6S. tam vivida vix remansit memoria, ut inde ProPagata sit haec inflectio. De ablativo in iam supra dixi (Sq.); lammam in ortam Suspicor ex quae, nisi fallor, Coniuncta est cum ablativis scenicis in hinidet Stanto, conflatis in hianto, omissa posthac sylla-ha finali to. Quod si recte conieci, exemplum est arctioris inter Praecipuam Pra ritam vinculi et Mahratticam, quod asseverant grammatici. Instrum. Mahr. in M, M, nam fluxisse exinStrum. sing. SaDsCr. et Pru r. erim, Nes, quis est quin videat Id lantum moneo, arctius hoe Coniunctum esse cum scenicis dialectis, quae sexcenta vocabula in declinationem primam transferunt, quo fit, ut Plurimi instrumentales in Exeant, pauciores in m. Locativus plur. in mim haud dubie Prahriticus est in N; singularis in ' ex ablativo scenico

in to deflexus videtur; loc. in i e Sanscrita et

Pru rita Conservatus Producia vocali. Argumentum Est etiam hoc eius rei, in qua

70쪽

insistunt grammatici, Mahi atticam linguam cohaerere Cum Scenica Praecipua. o. Pen hicus instrumentalis in eiusdem est originis atque Mahratticus, ablativus in ei ex Pru- ritico in Ar, genitivus in Eri ex ablativo Pre r. iura depravatus videtur. De accusativo certi quid Statuere nequeo; in dativi inflectione i in iterum agnosco particulam a ri incipientem, sed quaenam illa sit, ignoro, nisi sit m Prahriticia in m com rupta , addito Pra r. Iocativo in iammi. Locativus Peni. recentioris est originis, et derivandus a tam , quod in prosario Sanscritico sermone saepenumero nominibus additur eo SenSu, ut sit, quod attinet ad. i. De viaticus locativus in V ex Sanser et Pra r. Primae declin. originem ipse latetur. Eo ma Era, quae et locativo et instrumentali et ablativo tribuitur. particulam re e Pra rit. m oriundam Praebet; V praecedens ad statum nominis obliquum pertinere reor; nam in ablativo Cneadem particula sussixa est et V vel fragmentum Dominis auxiliaris, a M SanSCr. repeti PosSet. Conser tamen in Mahraiticum. De ui supra dixi.Genitivus, mutatio Sanscritici in i esse vid tur, g ad thema obliquum Pertinente. Dativus in genitivi cum locativo in E coniunctio est; recordare genitivo eodem modo sum gi signum pluralis. I. II is ita perlustratis satis evictum arbibrorid, quod essiciendum milii proposui. Invenimus Enim structura in declinationis Sanscriticae Et Pru-