장음표시 사용
601쪽
gianum et Coelestium primus nominatur inter insignes illos Pelagianos, quorum damnatio anno 31 in Ephesina
synodo lecta est, et confirmata.
Haud multo post sub pontificatu Sixti III. et anno, si Prosperi Chronico debeatur sides , 430. Ecclesiae variis artibus imponere, atque in ejus communionem falsa specie emendationis irrepere est molitus, ut episcopalem dignitatem, quam e tandi exutum dolebat , reciperet. Sed Romanus pontifex Leonis diaconi illius haud dubie qui
eidem in apostolica sede Successit hortatu roboratia S, vigilantia sua istius fraudes retexit eis sortiter occurrit, nefariis ejus consiliis aditus Omnes interclusit, rejectaque fallaci beSliti universos catholicae communionis exhilaravit Astirmat Hieronymus ignerius , sibi argumenta esse, quibus persuadeatur Iulianum ex Italia rursus sugerea Sixto papa coactum, in Lerinensem insulam venisse, ubi cum per aliquot mense moraretur, a Fausto, Regiorum postea episcopo, eXceptus eidem haeresi suae virus propinavit: quod ait ignerius, Suo loco dicemus, Si Detia vireSet anno. Si ecerit, idque interis Probationibus
tam ex Fuigentis, quam ex aliis, Pluraque id generis quin multOS latent, SSeremuS. Ad haec Vigneri verba Ioannes Garnerius Intelligit autem, iriquit, Ῥιr eruditus nomine Fulgentia, librUS quo SanctuS ille miscoseus aduerSu. FauStum Cri Sit quo. quo Puta Se habuit in manuscroto codice idem ignerius , cum
Sixto vita functo illum rediisse inritaliam, unde iterum Leone papa pulsus fuerit, hinc licet conjicere, quod ejusdem temporis auctor in libro de promissionibus et praedictioni hus Dei part . . . . Pela iano et maximo Iulianum a beato Pontifice contritOS sse prodat. Λddit Vignorus hunc ipsum in selicem haereticum , post longas
602쪽
hac illac errationes, ob quas eum Fulgentius, ut dicit, alterum Cain, hoc St, Profugum et omni loco extor rem a Pellat, ultimi demum perfugii loco viculum quemdam in Sicilia incoluisse , ubi suae sectae homines docebat litteras , factus ex episcopo ludimagister. Hanc
illi occupationem, quasi omnium maxime congruentem et ejus in hasce disciplinas studio , et vanae gloriae quam X earum cognitione captabat, ante multos annos destinaverat AugustinuS.
Huc adjicit ignerius , postquam is ibidem vivere desiisset, Pelagianos tumulo ejus hoc elogium scripsisse Hic initice quieScit Iulianus miscopus catholicuS. Quod epitaphium cum non specul etiam tum legeretur, quidam Semipelagianorum dogmatum fautores illius memoriam restituere conati sunt. A demonstrarunt eruditiantistites Catholicorum nomen nunquam non SurpaSSe
Pelagianos ac proinde nihil prohibere hujusmodi titulum,
quominus ille in haeresi sua mortuus habeatur. Obiit, ut scribit Gennadius, imperante Valentiniano tertio ConStanti silio, et sic ante annum Christi quadringentesimum quinquagesimum quintum Attamen usque ad aetatem Fulgentii, juxta Petrum Franc Chiilletium anno 467. nati, et anno 507. in episcopum consecrati, vitam produxisse contendit Vignerius. Gelasio sedem apostolicam tenente Ioannes Alexandrinus patriarcha , Ut a Photio notatur , anathema Coelestio ac Iuliano pronuntiavit idemque fecit in sua ad Fulgentium et alios ex Africa episcopos exules epistola Petrus
Quod ad Iuliani scripta spectat, quanquam eum dieat Gennadius, Priusquam Pietatem Pelagii in se a Eriret, clarum in octoribus Ecclesim fuisse : attamen
quod per id temporis in lucem ediderit, nihil hactenus
603쪽
repertum est. Sed ex quo hanc haeresim palam profiteri coepit, alios scriptis suis in ejus laqueos inducere nuncluam destitit. Ea de causa Z0simo papaedua epiStola anno 18. direxit. Deinde cum Augustinus librum de Nuptiis et concupiscentia primum ad Valerium comitem scripsisset, idem Julianus quatuor libros, quibus illum unicum refutaret, ad urbantium episcopum edidit. Porro cum excerpta ex hoc Iuliani opere tradita essent Valerio , hic Augustino perserenda illa curavit, quibus Sanctus Doctor statim respondit edito altero ejusdem tituli, quo superior, id est, de Nuptiis et concupiscentia libro secundo: et eodem tempore Composuit quatuor suos libros ad Bonifacium, ut duas epistolas elagianorum, quas idem ipse, ut videtur, Iulianus continuo post emissam primam ad opus de Nuptiis et concupiscentia responSionem eri PSerat, retunderet clandem tuu ac septa illa prima Iuliani responsione quae libris quatuor constabat, eam ingenti opere, quod in sex libros partitus est, revicit. Interea Vero Cum secunduS liber de Nuptiis et concupiscentia incidisset in manus Iuliani, hic libros octo adversus unum istum in aciem, Ut Sic dicamus , eduxit, quos Augustinus Ultimo suo opere, de
quo mox dicturi sumus , profligavit. Vignerius Fulgentii ex inedito quodam opere profert hanc in rem verba illa: Nec illi sussciebat a terno nobilitati, Emiliorum
'Scexa mouisse, quos hia res degenere tur iter maculauit Seniorem Augustinum, ut clarior feret, iu- Venili calore aggressus , Sed re reSSuS, aritam Sibi Conciliarit Per orbem terrarum imidiam, quaritam Sibi aseudomnes statuerat facere claritatem, et quod ira Occasionem gloriolos arriuerat , SubSaΠΠαHic Domino versum est in OPProbrium. Praeterea libris istius haeretici annumera Bedae Commentarium quoddam in Cantica, cui tractatus praemitteba-
604쪽
tur, ideo inscriptus de amore, quia amoris Sacri ac prolatii in eo discrimen aperire destinaverat. Sed eum, dum illud
argumenti tractare se velle simulabat, sirmandae suae haeresi laborasse asseverat Beda inui et varios locos tum ex hoc tractatu, tum ex reliquo Commentario reser et refellit simulque monet, haec nonnisi magna adhibita cautione legenda esse , aut potius omnino non legenda Meminit
praeterea Cujusdam Commentationis , qua ille des bono conStantia disputabat. Nam epistolam ad Demetriadem, quam eidem ille adjudicat, ipsius esse Pelagii in confesso
Julianum quoque , tradit Marius Mercator, pluribus id libris defendisse, quod Pelagius dogmatigabat, hominem,
si Vellet, sine peccato esse posse. Qua tamen de re Iulianus in suis libris , qui quidem extent, rarius loquitur. Et hinc auguratur Ioannes arnerius alios illum forsitan didisse : quo etiam argumento adducitur, ut desinitiones
illas, quas in libro de perfectione justitiae confutat Augustinus , eidem ascribendas putet. Verumtamen Pelagianum hocce placitum eo sol nititur fundamento , quod ille haereticus naturam etiamnum aeque validam atque sanam esse in Omnibus hominibus , atque in Adamo fuit, contendebat in quo propugnando perpetuus est u-
Huic insuper Garnerius tribuit latinam, quam Jacobus Sirmondus ex antiquis codicibus eruit, interpretationem libolli idei a Rufino Palaestinae provinciae preSbytero graece scripti. Atium itidem side libellum latine compositum , et ad Λpostolicam sedem directum nomine episcoporum aliquot heterodoxorum, qui Pelagii a Coelestii damnationem subscribere detrectantes provocant ad plenariam synodum , eidem auctori Iuliano, haud levibus impulsus rationilius, assignat. Rus denique stylum non
605쪽
minus reserunt homilio Ioannis Chrysostomi quaedam e graeco in latinum interprete Aniano translatae. Enimvero non solii in pronium fuit amanuensibus in auctoris nomine labi, ut corrupta per eos syllaba prima prodiret ex Juliano nianus : sed etiam Iuliani ingenium in praemissis ad easdem homilias epistolis nuncupatoriis, sententias et proprias ipsius dictiones inesse observamus. Λ haec, sicut Hieronymus de pseudodiacono Celedens Aniano dicebat, CD mSisSimeia scitur, ut lien D liasse hemitinet erba friuola Subministret si Λugustinus in subsequenti opere aliquoties objectat Juliano, pasci ipsum a deceptis miseris, ut libris pro Pelagiana haeresi scribendis
ANNOTATI 3 pag. 202. Amsancti vallis, in Hirpinis, qui apud Λpuliam ab Oriente, Campaniam ab Occidente habent : medio fere
spatio, inter mare superum sive Hadriaticum , et inferum sive Τyrrhenum , est vallis, in qua lacusam sanctus, nunc
Musiti, a Mephitis templo quod ibi fuit olim, sulphureas
habens aqua et nigras , pestilentem odorem ac mortiferum spirantes, in medio lacus ad viri proceritatem ingenti fragore ebullientes. Unum se ostiis inferorum Itali credidere et inde Amsanctus dictus est, id est, circum Sacer ambi enim, vel ambe, Veteribus fuit ci Cum ab is ci . De hoc loco sic hahet Virgilius lib. Eneid. VII, vers. 563567.
Est locus, Italiae in medio sub montibus altis, Nobilis et fama multis memoratus in oris, Amsancti valles densis hunc frondibus atrum Urget utrinque latus nemoris, medioque fragoς a pDat sonitum saxis ot torto vortice Orronq.
606쪽
D hoc loco etiam fit mentio apud Plinium l. 2, 3 apud acitum histor. I. Lapud denique Ciceronem lib. I, do Divinat.
607쪽
DE CORREPTIONE ET GRATIA, Liaz I. - Principio dicit quaenam sit catholica fides de lege , de libero ibitrio et de gratia Gratiam
Dei per Iesum Christum eam esse docet, qua sola homines liberantur a malo, et Sine qua nullum prorsus faciunt bonum, non solum monstrante ipsa quid faciendum sit, sed etiam praestante ipsa ut id cum dilectione faciant, cum iis Deus inspirationem bonae olimsatis atque operis largiatur Correptionem hominum malorum, qui hanc gratiam non acceperunt, nec injustam esse, cum sua voluntate mali sint nec inutilem, tametsi fatendum est nonnisi per Deum fieri ut
prosit Perseverantiam in bono magnum revera esse Dei munus: nec tamen ideo Hus qui non perSeveraverit, negligendam esse correptionem : et qui non accepi ho dono fuerit sua voluntate relapsus in peccatum, eum non correptione tantum, sed si usque ad mortem in malo permanserit, etiam aeterna damnatione dignum esse.
Cur hoc donum ille accipiat, ille non accipiat, esse inscrutabile. Ex praedestinatis nullum perire posse ac subinde perseVerantiam, quam non omnes accipiunt, qui hic filii Dei appellantur, iis omnibus dari qui vere filii sunt praescientia et praedestinatione Dei. Respondet ad
quaestionem quae de Adamo se offert, quomodo ipse non perseverando i peccavit, qui perseverantiam non accepit. Ostendit talo primum ipsi datum esse adjutorium, sine quo non posset permanere si vellet, non quo fieret ut vellet: nunc vero per Christum dari, non solum sine quo permanere non possumuS, etiam si Velimus, verum etiam tantum ac tale, quo fiat ut velimus. Praedestinatorum, quibus proprium. est hujusmodi donum, probat certum esse numerum, neque augendum, neque minuendum : et cum ignotum sit quis ad eum numerum portineat, quis non pertineat, medicinalem correptioneni adhibendam os o omnibus peccantibus ne vel ipsi ier
608쪽
eaiat vel alios ei dant. Concludit deinum, ae gratia prohibori correptionem, nec correptione negari gratiam. Pag. DE R EI ESTINAΤIONE SANCΤORUM, AD PROSPERLM ET ILARII M.LiBEit . In quo Praedestinationis et gratiae veritas propugnatur contra Semipelagianos, homines videlicet a Pelagiana haeresi omnino nequaquam recedentes, dum salutis initium ac dei ex nobis ipsis esse volunt, iit hoc lanquam merito praecedente caetera bona dono Dei consequantur. Ostendit Augustinus, donum Dei esse, non solum incrementum, sed ipsum quoque initium dei. ac de re si aliter Sensisse aliquando, et in opusculis ante suum episcopatum Scriptis errasse non diffitetur , velut in illa quam objectant, Expositione propositionum ex Epistola ad Romanos. At postea convictum se indicat hoc principue testimonio, Quid autem habes, quod non acco isti quod ostiinonium de ipsa etiam fide accipiendum probat. Fidem inter alia numerandam esse opera, quibus Dei gratiam praeveniri negat Apostolus, Cum dicit : Non ex Peribus Gratia duritiam cordis ausori P et ad Christum venire omnes qui a Patre docentur ut veniant: quos autem docet, misericordia docere; et quos non docet, judicio non docere. Locum ex ipsius Epistola ii, quaest. 2, de tempore christianae religionis, qui a Semipelagianis allegatur, posse recte salva gratiae ac praedestinationis doctrina expli- Cari Docet quid intire gratiam intersit et praedestinationem. Porro praedestinatione Deum ea raescivisse, quae fuerat ipse facturus. Praedestinationis adversarios, qui ad incertum voluntatis ot deduci se nolle dicuntur, miratur naalo se ipsos infirmitati suae, quam firmitati promissionis Dei committere. Eosdem lia auctoritate : Si credideris, salseus 1 s, abuti Commonstrat Gratiae a praedettinationis veritatem relucere in parvulis qui salvantur, nullis suis merilis discreti a caeteris qui pereunt. Non enim inter eos discerni ex praescientia meritorum, quae si diutius viverent suerant habituri Abadversariis illud injuria tanquam non canonicum testimonium respui, is uod in eam rem attulit: vitis est ne malitia, etc. Praeclari Ssimum exemplum praedestinationis et gratiae esse ipsum Salvatorem, qui ut Salvator et Filius Dei unigenitus esset, nullis praecedentibus vel operum vel fidei meritis comparavit. Praedestinatos vocari Certa luadam electorum propria vocatione, atque ante mundi constitutionem electos Sse, non quia credituri praesciebantur, et futuri sancti, sed ut tales essent per ipsam electionem gratiae, etc. SI DE DONO PERSEVERANTIAE, AD PR0sPERLM ET II ILARIUM LIBER II. Prima parte libri probat perseverantiam illam, qua in Christo persever3lii usque in finem esse donum Dei. Hoc enitia a Deo irrisorie
609쪽
puti, si a Deo dari noti ci editur. Pori Dominica oratione nihil pene aliud posci quam perseverantiain juxta Cypriani martyris expositionem : qua quidem expositione ipsi gratiar inimici convicti sunt
ante quam nati PerSeverandi gratiam non Secnndum accipientium merita, sed alii Dei misericordia dari, aliis justo ejus judicio non dari docet. Cur ex adultis ille potius quam iste vocetur quemadmodum et ex duobus parvulis cui iste assumatur, ille relinquatur, inscrutabile Inscrutabilius vero, cur ex duobus piis, huic perseverare donetur, non illici sed illud tamen certissimum, hunc esse ex praedestinatis, illum non esse. Praedestinationis mysterium Dominicis verbis de Tyriis et Sidoniis, si eadem apud illos quae pnd Chorogatu Signa facta essent, poenitentiam Cturis, monstrari obServat. Exemplum parvulorum ad praedestinationis, et gratia in majoribus veri tatem firmandam valere ostendit atque ad locum libri sui de libero arbitrio tertii ab adversariis male huc altatum respondet Altera postea operis hujus parte refellit quod illi aiunt, Praedestinationis definitionem utilitati exhortationis et correptionis adversam Asserit Contra praedestinationem utiliter praedicari, ut homo non in se ipso. Sed in Domino glorietur. Quae autem ab illis adversus praedestinationem objectantur, eadem non absimiliter vel adverSΠs Dei prae-SCientiam , vel adversus gratiam illam, quam ad caetera bona excepto initio fidei et perseverantiae perfectione neceSsariam SSeconSentiunt, posse torqueri. Praedestinationem quippe sanctorum nihil aliud esse quam praescientiam et praeparationem benefiCiorum Dei, quibus certissime liberantur, quicumque liberantur. Verunt praedestinationem congrua ratione praedicari jubet, ac non e modo ut apud imperitam multitudinem redargui ipsa sua praedicatione VI deatur. ostremo illustrissimum praedestinationis exemplum nobis positum ob oculos Dominum Jesum commendat. Pog. 0o
Ling 1. Libro Juliani ad Florum primo respondetin . seu primo 'bro Julianus, Augustino fideique catholicae qua peccatum original GConfitemur, calumnias instruit ex triplici praesertim capite, Conten' dens primum, si quidem justus est Deus, non ΟSSe ab eo ecCa tum alienum parvulis imputari. Deinde cum peccatum nihil aliud sit quam mala voluntas, cui esset liberum ab eo quod praVeappetiit abstinere, non ergo in nascentibu esse peCCatum , militibus voluntatis usus en possit inveniri. ortium , libertatem arbitrii, quae homini concessa est, in admittendi peccati et abstinendi a peccato possibilitate consistere itaque liberum arbitrium
610쪽
negari ab iis qui dicunt peccata esse nati tralia. Quaeda ua vero talertiaee, iuua ex priinis- partibus libri I de Nuptiis et Concupiscentia, tum ex capite u libri I contra duas pistolas elagianorunt, taledico dente carpere auctoritates etiam, quae in defensione gratiae Dei nos a servitute et a damnatione liberantis citantur, scilicet Evangelii Ioannis viii, et Apostoli Rom. I, Vim I , et P. Tim. Secundum elagianum dogma interpretari molitur. Pag. 173 Ling u. Resellitur liber Iuliani ad Florum secundus, qui de illis est Apostoli verbis Rom. Per unum hominem eccatiam in hianc mundum in t aseit, et Per Peccatum mors, et ita in onines homines, etC. Iulianum hic rejecto catholico sensu secundum quem Augustinus in libro i de Nuptiis et Concupiscentia, cap. 27 , ea Verba de Adae peccato generatione in omnes ipsius posteros tran8- misso exposuit , frustra laborare, ut secundum Pelagianam laseresim de exemplo peccati, non in omne posteros, Sed in peccantes tantum imitatione transeuntis , intelligantur. 3l TANN0TATIONES. 487