De Victorino episcopo et martyre dissertatio. Ad Christophorum Fauuaeum ... Auctore Ioanne de Launoy Constantiensi, ..

21쪽

k, DE VICTORINO EP. ET M. editor ex Pitabionensi Pictaviensem fecit. Crabbum secuti sunt alij eorundem Conciliorum editores Laurentius Surius, Dominicus Nicolinus, Seuerinus Binius. Veveritatis , ita dc erroris fontem indicasse sufficit, quo emendatrix postea manus apponatur.

CApuae VIII. Argumentum ex Romanis Gratiani correeloribus. GRx conius XIII. Pontifex cum

alia multa, tum illud studiose prae, stitit, ut Gratiani Decretum ad vetera exemplaria recognosceretur. Recognouerunt graues & eruditi viri, re adscripserunt ad marginem Capitis Sancta Romana Ecclesia dist. xv. opu se Victorini Pictauunsis Epi mi, astas Pirabionensis. Et recte quidem, cum veteres librorum authenticorum M apocryphorum notitiae, quas iam laudauimus , opuscuti Victorini irabionensis repraesentent.

22쪽

kArgumentum ex silentio Fortunali Piactaviensis Prestiteri , et Gregyris

Turonensis Episcopi

SI Victorinus Martyr Pictaviensis fui

set Episcopus , profecto aliquis ante Fortunatum, vel Fortunatus ipse ictorini certamen literis mandasset, aut nonnullo saltem carmine celebrasset. Qui Seuerini, Burdegalensis, qui Germani Parisiensis, qui Albini Andegavensis res gestas m moriae prodidit' qui diuersorum Martyrum ae Consetarum virtutes & miracula poematibus commendauit suis, cur illaudatum praeteriisset Martyrem, qui primus apud Pictauos Christianam religionem suo sanguine consecrasset Fortunato GregoriumTuronensem adiungimus, qui de Victorino Martyre verbum nullum facit in historia , vel in opere , quod de Martyribus composuit. is autem pru- dens dc attentus non videt, utriusque silentium obruere quicquid excogitari po-

b iiij

23쪽

DE vi CTORINO EP. ET M.test, ad recentis admodum opinionis, nisi dicam verius, hallucinationis defensio

Argumntum ex prisco more Christiano rum, qui si os Mart res nunquam' incelebratos dimiserunt. V Exus fuit Christianorum institutum, ut aris, puluinaribus Lacrificulis honestarentur antistites, qui primi in aliqua urbe veram religionem martyrio aut illustri confession et conse- grauerant. At neque in urbe,neque in pago Pictaviensi ulla est Ecclesia , Mona-herium ullum, ulla aedicula, quae victorinum Episcopum & Martyrem hactenus sibi vindicauerit patronum. Deinde nnes Bouchetus, qui centum M viginti , hinc annos ae amplius Aquitaniae historiam edidit, de aliis Episcopis ex ot lineloquitur , sed de victorino Pictauorum Episcopo scriptum nihil reliquit Tum denique nullum extat ante annos quadra,

24쪽

dissERTATIO. . .ginta Pictaviensis Ecclesiae Breuiarium, Calendarium nullum, Manuale nullum, nullae Litaniae, nullus tandem Ecclesiasticarum rerum codex , in quo victorini Martyris nomen commendetur. Id autem de cuius ciuitatis nobilissimo apud veteres Apostolo, vel Martyre factum est unquam 3 quo id fuisse factum exemplo probaretur 3 hoc momentum non Vrgeo amplius , cum res ipsa suo lumine manifesta reddacar.

Nonnullae in expositam de Victorino P tauionensi DFopo m Martyre

traditionem obstruationes. R A T E R ea, quae se is identidem locis corrigenda monuimus , supersunt quaedam alia, quae adhuc curiosius animaduertantur. Non enim quolibet in loco quodlibet dicere licuit,

, ne rationes nostr paAlemmii corrigend ru m multitudine obruerentur. Sua est cuique rei dicendae alia atque alia opportu

nitas.

25쪽

DE VICTORINO EP. ET M.

Pisamonensi, O Pita onensi coaecibus. NEMi Ni debent negotium facessere,

cum manu exarati, tum typis mandati codices , qui nunc Perabionensem, nunc Petamonensem , nunc Picta onensem, nunc Pirabionensem Episcopum repraesentant. Quod nostri,id est,Christiani scriptores in patronymico fecerunt, id quoque in

ipso nomine antea fecerant externi. Nam Tacitus Indi. 1ii hist. scribit Petauionem, cum de hac urbe sic loquitur: Meliore fato deque Flauianarum partium duces belli consilia tractatam, Petauionem in hiberna xi II. lesionis conuenerant. AEthicus in Cosmographiacii celebrioribus oppidis, quae Oceanus Occidentalis habet, Paetauionem adnumerat: deinde dum sermonem de huius Oceani fluminibus in triait, maris Paetausionensis ita meminit et Bicornius ducit a mari Paetauionem v que ad mare Tyrrhenum contra insulas Asiares. Antoninus Imperator in Itinerario prouinciarum, eandem scripturam rem

etinet a Vindobona Paetauione M. P. CLxxx Iv.

26쪽

DISSERTATIO. artoninum sequuntur Tabulae Peutingeri. Ammianus Marcellinus Petabionem dicit lib. xiv. hist. Taurus quaestor venit Petalionem oppidum Noricorum. Ptolemaeus a Petro Bertio recognitus lib. II. cap. xv exhibet diret, ior & Paetutatum. Haec autem

cum ita se habeant , nostri scriptores ad Taciti, AEthici, Antonini, Veterum tabularum, At Ammiani exemplum modo Petauionensem , modo Petabionensem describunt.

d autem in certis quibusdam codicibus Petauionensis , inueniatui, error est semidoctorum librariorum , qui recte scriptum vocis istitis

initium mutarunt. Scilicet cum Petauionem , unde Petauionens s dicitur , non cognoscerent , Pictauum vero Pictavis,

Pictam' apud aetatis mediae scriptores legerim : ex eo vocis nostrae principium malphinexerunt. Verum, quia Pictauio

ipsu struit, Si antiquam orthogramphiatri 'confirmat. Perabionensis quoque dicitur a jet,bione, quod oppidum ita nominat Ammianus Marcellinus. Sed Pmulonensis dicitur rectius. Nam Peta-

27쪽

,s DE VICTORINO EP. ET M.

uio Germana est nomenclatio , quam auctores Latini apprime nouerant, Tacitus,

Antoninus, &qui veteres imperij tabulas delinearunt. Verum quam urbem Graeci appellant Marcellinus genere Graecus, Latine scribens. nem appellat: e Graeca voce Latinam fecit, cum Latina uti deberet. In pluribus editis At manuscriptis exemplaribus legitur Pita onens s non Peta onens s , seu si res ad Latinam vel Graecam recenseavir originem, id comperietur scribarum vitium esse. Vtrobique Petauio

ci quidam in eadem voce e in i mutant pro varia Dialectorum ratione. sed hoc ad Latinos quid attinet Ptolemaei vero tabulae nisi corruptae sint, auehori placuit

Petauionem reddere dimetri uior et quae duo

nomina parum inter se habent assinitatis. Porro sicubi, quod facile credo, media in voce patronymica litera una mutatur in aliam, quaerendum non est mysterium,sed notariorum incuria sola culpari merito Potest.

28쪽

, Emendatus quidam Optati Mileuitani locis. CVM iam certo certius constet, victois rinum Petauionensem, seu Pelabionensem non Pictaviensem fuisse Episco pum, credendum est omnino , accidisse librariorum culpa, ut apud Optatum Mileuitanum libro I. sic legatur et Marcion, Praxeas , Sabeleius , Vatinimus , s ceteri 'temporium suis a Viinorino P Iauiensi , dZephirino Vrbico , S Tertulliano Cartha, mense usique ad Cataphragus, s ab aliis affertoribus Ecclesiae Catholicae superati sunt.

Hoc autem loco pro , Pisauiensi, reponendum est, Petauionem, seu quod idem est , Perabionem. Franciscus Balduinus in prima Optati editione reli-.quit, Pacatum , quae aliena & fictilia vox est. Eam retinuit Petrus Vielus Parisiensis Theologus, qui huius editionis Optatum Gallice vertit. Idem Balduinus in alia editione pro Pacanensi posuit Pictaviensi. nec rationem talis mutationis ullam reddidit. Secutus est opinor corruptum codicem, aut Hieronymum,

29쪽

,M DE VICTORINO EP. ET M.

quem Marianus Victorius Romae perperam emendarat. Non dissimulauit tamen mendosos fuisse Optati libros , Ac restare multa, quae adhuc post suas curas correctorem exigerent : adscribo illius verba, quibus utrumque testatur in editione Parisiensi anni MD Lxix. Porro , inquit, cum veterum, prasertim Afrorum libri Latine Aipti multis librariorum mendis contaminati sint, is ullum puto unquam fuisse mastis deprauatum, quam hunc Optati libellum. Nams si Donatissae statim atque editus fuit, eum corruperunt, s ut erant impudentes , di reptum inquinarunt, O barbara librariorum posteritis multis maculis prope oppresst. Itaque A mu tusculis, tanquam in sepu(hro delituit, ese

cum in lucem eum protulit Cochlei editio Gemmanica, plura menda fuerunt, quam versus. .

Ego in priori editione Parisiensi operam dedi

adiutus coletatione exemplaris manuscripti, quod 'mihi communicauerat Eueencaeus Theologus, ut sexcentos saltem locos emendaream Nunc non multo pauciores emendabit altera haec editio duobus manuscriptis, seu chirographis exempseribus Abnixa, quorum alterum Ioanni Tifo miscopo Meldens, alterum Macerra Theologo Parasensi debemus. Multum tamen abest,

30쪽

in dicam optatum nunc tandem in integrum plane esse re utum. Imo feci ut lacunarum notae indicarent, aliquot locos superesse etiamnum mutilos. Haec ille in exordio suaruin Annotationum. Gabriel Albaspinaeus Aurelianensis Episcopus, &Mericus Casauis bonus Isaaci filius Optati editionem eodem anno MDCoxI. curarunt, hic Londini, ille Lutetiae, Sc in Victorino PMFauien- nihil correxerunt. Quinetiam Albaspinaeus cum dixit in suis notis Victorinum multa scripsisse teste diuo Ηieron mo , quorumne paginam quidem habemus, profecto non adiecerat oculos ad Bibliothecam Patrum , in qua huius auctoris commentaruin Apocalypsim reperiuntur. O ptatus vero cum vietorinum collocat in eorum ordine, qui Marcionem, Praxeam, Sabellium,Valentinum,&ceteros hqreticos suis operibus contriuerant, respicit ad libros, quos aduersus omnes haereses edidisse tradit Hieronymus libro de viris illustribus.

Ceterum correctiorem Optati editionem meditabatur Nicolaus Rigaltius vir cum aliis omnibus, tum Africanis maxime disciplinis excultissimus, quem paeno octogenarium mors immatura nuper abrim