De Ravennate et Veneto Aristophanis Codicibus

11쪽

dubitari nequit, quin ceteri codicos vorem servaverint, Ba Vennas et Venetus communi vitio laborent o quo duplici; sed hoc solo loco vix convinces eundem utriusque fontem suisse.

At suspicari lico Hermannum non tam ad quitos quam n Nubos, quam edendam sibi sumpserat, respexisse. tque in hac tabula manifesta communis horum codicum originis insunt vestigia. Neque nim solum c-viora vitia communia habent haec: v. 92 9rρίδιον pro Θίριον v. 243 ει ριφεν pro εγι ετρι q/εν, V 267 ιλὶr c γε ιγηπευ

vorum etiam graviora. V. 1198 enim non assequor, quomodo

1 In codicibus legitur συ σοὶ τίς υ χρα εν γαρ ειναί μοι δοκεις. . de Velson Symb. philol. Bonn. p. l3 Aristophanomo χρα ιινὰς εἰνα ριοι δοκεις scripsisse suspicatus si in qua logantissima coniectura unum displicet adiectivum ad μαινὰς adiectum. Indo a scriptura nata est, quam suPra recepi. Diyitiae by Corale

12쪽

Hermannus Ochius orghius Moinckius pracserre potuc-xin Ravennatis et oucti communem hanc scripturam:

huic ceterorum codicum lectioni:

Nam quod Hermannus monuit ποιεῖν b imperitis librariis in hae sodo acillimo mutari potuisse in Πειθειν, oisi homini doctissimo largiri possumus, tamen nobis On- odendum erit, si alterutrum interpolatum est, multo maio-xom interpolationis speciem ιοιειν prae se ferre quam σταθειν. Accedit quod etiaθειν Aristophanis usui egregie convenit, L eusset ad . 234. Postremo, id quod rem conficit, qui secuntur Oristi εφελοίατο - ιρο DTενθε ΓGaν postulant, ut etiam hoc versu oristus legatur. Neque hoc solo loco Ravennas et Venetus interpolati sunt, Verum otia v. 1298, ubi eum cetori codices rectissimo exhibeanteo, repoeci, hi duo scriptum habent Ἀασία, quam malam interpretationem ess nominem fugit. Non magis vero quam haec interpolationum communio casui tribui potest communio transpositionum quarundam et lacunarum jamno huius quidem vitiorum generis exempla desunt. Sic v. 60 Ravennas et Venetus exhibent ταΓρος τραγος pro τραγος ταυρος V. 1164 ενδοθεν τρεχco pro ρεχ υν ἐνδο

γυναικ 0 ῆττων pro υς , τ υν ερ υτενς εστ καὶ vi atra ον; omissa sunt in utroque monosyllaba v. 1086 , v. 198mo V. 1231 λλ' V. 1499,at V. 15lo γε bi syllaba v. 838 χρι στον quod Dindorfius praetermisit), v. 29 nῖτον v. 1006λενκφ v. 1048 ιαίδευν salso enim in dorsius adnotavit solum Ravennatem hoc vocabulum omittorc), v. 36 ενδον. Colophonem addit quod duo vorsus integri in utroquo codice omissi sunt v ll et v. 1100. Ex Vespis si leviora omittere volueris, ad Her-

manni sententiam confit inandam adferre poteris Ravennatem et e uetuiti cominuni vitio v. 77 exhibere χρις

13쪽

ἰὴ τοίνυν i ἰὴ pro ἰὴ ἰὴ τοίνυν ii , additum habet v. 66

τὀν V. 1099 νυν. In Avibus ossis non maior erit. Nequo multi momenti est, quod Ravonnas o Vonotus V. 45 καθιδρυν- θεντε pro καθιδρυθέν τε V. 324 ἐραστα pro εραστο V. 70l ἐγενεμ pro γένετ . v. 7964, pro D, V. 624 καναραυ-ς pro αρπασας scriptum V. 992 o anto aκον quamquam de Veneto Dindorfius tacet additum V. 42bisa omissum

habent.

In Ranis Ravennatis et Veneti haec vitia communia sunt V. 33 γε of D pro γε ni κ, v. λ ρον pro λα-

14쪽

Vides non ita multa ea esse utriusque codicis vitia, quae dubitari nequeat, qui ex eodem sonto fluxerint; nam etiam ex is qua adtuli communibus vitiis sunt, qua quod in utroque codice inveniuntur, casui tribucro possis. Attamen restant, ubi non potes atque in Nubibus dubitari non potest, qui Ravennatis et Veneti idem sons fuerit. Neque hoc non potest sumi, quod non saepius optimi codices una peccant, archotypi virtuti deberi. Hac de causa concedondum cst, videri eos fratres esse. Quod si sunt, quaerendum est, utor patrem magis reserat et maioribus pluribusque splendeat virtutibus. Iterum ab Equitibus ordiamur, in qua sat multi loci inveniuntur, ubi Ravennas solus patri obsecutus esse, Vo- notus ab eo turpiter descivisso iudicandus est. Hic enim v. 14 salso additum habet σοι v. 61 εὶ λ scriptum pro ὁ δ v. 70 κτωιλασιον pro ὀκτaπλcis a V. 133 τουτον pro

15쪽

Ab his omnibus vitiis Ravonna libor est. Ut veros duos fratres unum bonos patris mores reserentem, alterum omnibus vitiis adsectum videris, hunc a salsis amicis suspicaberis abalienatum ess a patris disciplina, ita Vone- tum conicies in hac tabula ab alio potius codice pondore quam a Ravennatis archetypo Qua coniectura Per se quamvis probabilis omni tamen fido careret, si nullus codex extaret, qui eisdem vitiis laborarol. At omnes practer Ravennatem, quibus quidem Dindorsius usus est, codices easdem, quas tamquam Veneti solius adtulimus falsas lectiones exhibent. Quid igitur certius esse potest, quam his locis Venetum non o Ravennatis sed ex deteriorum codicum archetypo fluxisse Scilico totam Vonoti Equites

ad detoriorum codicum archetVpum reserendam esse, non solum ex hoc consensu non consequitur, Verum etiam Inde, quod enotus uno loco v. 187 deteriorum codicum lectionem In receptam Ravennatis vero σον ut variam

lectionem adscriptam exhibet, et o duplicis, de quo supra diximus, vitii communione sat certo conligi posse puto, tiam Ravennatis archetypi aliquam partem in Veneti quites transiisse. Ad ubes ergo Facile conicios, in linc fabula

quia certissima Ravennatis ot Veneti cognationis vestigia repperimus, hunc vel nihil vel perpauca ex ceteroruni codicum archetypo hausisso. Atque ita est. Duo tantum locos indagavi, ubi cum maiore fiducia dicor possis Vc- notum ab hoc archetypo pendere v. 650 et v. 1233. Priore enim loco unus Ravennas 'istis ni γ' oram lectionem servavit, qua in omnibus aliis codicibus in ειτ' raειν do- pravata est altero loco in eodem praestantissimo codico ποίους θεο ς; monometer nondum N ab κελευσε 'γώ σε verbis, quae in ceteris praemissa sunt, oneratu est. Nam

16쪽

hnoc vorba utile supplementum es, probaverunt mihi Hermannus et Dindorfius. In proximis tabulis plura Veneti et ceterorum codi- Cum communis originis vestigia inventum iri sperabis; quod longo secus cst. In Vespis nim vix plura vel certiora indagabis, quam quod Venetus cum ceteris v. 147 ἐσεω σεις exhibet pro ἐρρισεις V. i 9cατον pro υτον, v. 23 hil' ιεν pro ἱ χνοιιεν, . lii θρονι pro τηρου ιροι δ', v. 66 τουτεον pro ni του, et v. 458 ου omittit in Pace cum ceteris . 1 ιν ποτ' praebet pro ι γηδέποτ', v. 233 ενδον pro ενδοθεν v. 600 σε λωον, pro λαβοντ', v. 8 ωθιον pro μιιιονια V. 70 λ νεξοιιεσθα pr ας σέ reo . Nam quod . 89 in omnibus praeter Ravennatum codicibus omissus est, huic rei propterea magnam vim non tribuo, quia facile etiam diversi librarii a priorOεστανα ad alterum aberrare potuerunt.

κριμν 9των pro σε ρ. V. 999 7ιρο πεtiit εν pro προςαπέπειιφεν V. 17 δη mittit. Vides orum vitiorum, quae Veneti ceterorumque

17쪽

Vix tamen minorem, quam eorum quae Ravennati et Veneti communia supra in unum coegimus. odem igitur iure, quo supra Ravennatis, nunc deteriorum codicum archetypum Vonoti sontem suisse et ex duobus illis codicibus hunc tertium compilatum esse dicemus. Quae cum ita sint, ubicunque Ravennas et Venetus inter se discrepant, non iam quaerendum erit, uter propius ad archetypum accedat, sed utrum Venetus eodem, quo Ravennas an quo deteriores codice sonto usus fuerit.

At inveniuntur loci, ubi dubius haereas, ad utrum sontem Veneti lectionem referas, quippe quae ab utroque aequo aliena sit. Sic Eq. 473 Ravennas aliique codices

Vesp. 675 solus Venetus δωροφορουσιν pro δωροδοκουσιν, v. 702 λαιον pro λευρον , Pac. 1317 κἀπιχορευειν pro κἀπικελευειν, Ran. 753 κἀκ/ιολυνotia pro κἀκμιαίνομαι, Plut. 87 πραγιιπια pro χρηι ιατα, V. 1044 αἰσχυνο ua pro βρί-γιιαι. mae lectiones cum ex neutro sonto haustae esse possint, quaeritur utrum ex librarii ingenio an ex tertio

aliquo sonto fluxerint. Mihi quidem illud parum probabile

esse videtur, hoc alterum vero factum esse eo magis mihi persuasum est, quo plura accedunt eaque multo etiam

cortiora tertii sontis vestigia. Quid enim si lut 50

Ravennas sis, deteriores codice χρ φ, Venetus ero lectionem exhibet admodum singularem τει, num tu putas,

hanc a librario creatam esse Vel si ib. v. 1013 in omnibus aliis codicibus scriptum est ιεγάλοις ὀχουφιεννὶν in uno Veneto μεγάλοισι νὴ is, num tu hoc librarii ingenio dabis Si velles, ego non concederem. Nec ipse Voles,

si alio locos contuleris, ubi similes lectiones in Veneto ut variae lectiones in margine tantum adscriptae sunt; his enim locis librarius ipse so tortio aliquo codice usum esse prodit. in haec exempla Vesp. 1473 Venetus cum ceteris κατακοσιιῆσαι recepit, sed adiecit re κατακηλῆσαι; Ρac. 1144 Ravennas cum ceteris exhibet a χυε, Venetus

18쪽

αφαυσε ρ σφετε ib. v. 20 idem cum reliquis δραχ- ἐων ε -ολω, sed γρ. ραυιαι κερωνω, v. l cum Ravennate λυσον, sed re καὶ λυσον καὶ σον, ubi librarium χυσον, quod in deterioribus codicibus legitur, scribere voluisse conicio, ib. v. 1396 cum aliis omnibus μίην, sed γρ. βαίνων Ban 63 τνnx cum ceteris sed γρ. ἐγω V. 202, quam variam lectionem indorfius silentio praetermisit, χροων αντιμ cum reliquis, sed γρ. - Θυμ- αντιφως, Plut 106 πω γρ. - ου , ib. v. 367γρ. μένει, quarum illa Ravcnnatis lectio est, cum

o loci habent, ubi, qui Venetum scripsit, scripturam aliquam ab utroque lante aeque alienam recepit, horum vero ut variam lectionem adscripsit. Cuius oneris haec exempla sunt. Venetus V. 10 pro ceterorum codicum τροπον exhibet γένους ρ. eorro , Ran. 1l pro tuis γε quod cetori praebent, ἰέναι,--γρ. καὶ συ γε V. II οπη ρ.orrcυς V. 309 προ πτατο ρ προς--εσε pro προαπεσεν.

Dubitari igitur nequit, sui praetor duos illos tertius

Veneti sons fuerit. Videntur vero adeo quattuor fuisse; Plut λ enim, ut iam supra vidimus, Ravonnas exhibet si P, deteriores codicos χρον Venetus τει, idem vero adscriptum habet γρ γένει καὶ χροι φ, ex quibus lectionibus aut ἐτει aut γένει necesse est ex quarto aliquo sonte deducta sit. Sed accedit aliud. Illa varia lectiones pleraeque quidem pessimae notae, nonnullae praeclarissimae sunt. Saluti seraoonim iamdudum extiterunt his locis Vesp. 675 702, ubi Venetus scholiastam et Suidam adsentientes habet, Pac. 1317, 144, ubi iterum Suidas eandem lectionem αφευε praebet, Ran. 1l8, in Borghiana altera etiam Plut 1013. Spretum vero adhuc est, quod Venetus Plut 50 praebet, ετει. Sed memini Sauppium in seminarii Gottingonsis lectionibus mihi probare, usitatissima corruptela correcta scribendum esse oo G podo Ἀσr συμφορον το ιηδεν

19쪽

ἀσκειν γιἐς ἐν τέ ντ ει ι . Tam praeclaras lectiones ad eundem, quo perversas, sontem roserendas esse mihi persuadere non possum, ita ut etiam magis mihi probetur, praeter Ravennatis et deteriorum codicum archetypos non unum sed duos Veneti fuisse sontes, unum infimi generis, alterum optimum et ex altior o puriore fonte deductum ipso Ravennate. Si vero mirum tibi videtur, unum librarium quattuor codices inter se diversissimos usurpaviSse, tibi sumore licet, sontes illos non una undique confluxisse, sed binos sese commiscuisse, his duobus compilatis demum codicibus tertium Venetum offectum esse. Cum autem

do his rebus nihil omnino sciri possit, praestat fortasse, quod simplicissimum et si non ad persuadendum tamen ad percipiendum piissimum esse videtur, ponere omnes quattuor sontes una in Venotum influxisse. Iam enim tu, qui patienter legisti, quae hucusquc disseruimus, sollertiorem te praebebis ipso typotheta et me praeeunte hoc stemma tibi pinges Ex unet aliquo, quod clittera insigni bis deorsum duas divergentes lineas duces, ita ut

laevam breviorem facias dextera Ad laevam extremam i litteram, ad cxtornm d teriores codices vocabula

adpinges Iam dexterae lineae duo puncta superius , inserius' littera nota et ex utroque in sinistram partem singulas lineas duce. Superiorem lineam extremam Ra V. , inseriorem Ven. nota ornabis et ex illa media inde a puncto aliquo, cuius a littora signum erit, lineam duces ad , Ven. notam. Ad eandem singulas lineas duces a punctisti et b litteris insignitis et a novo aliquo extra harum, quas hucusque duximus, linearum fines ponendo et y littera notando. Hoc femmato in quo x littera ignotum illum optimum y pravissimum codicem significatum esse ipso sacile intelleges statim utamur. q. 163 Ravennas exhibet τας στίχας ορς υνδε τέον citur, deteriores codices Oij γετ υνδε . . unde conligendum est, iam in eo archetypo, quem c littera insignivimus, scriptum fuisse oῆς τῶνδε

20쪽

τ. . in codice lacunam γε particula ab hoc loco aliena Qxpletam esse; quapropter Vonotus veram lectionem Deu τας ευνδε . L non potest non hausisse ex codice. Similiter factum est, ut ib. 484 Ravennas cum doterioribus codicibus in salsa lectione τας κοχώνa con- Sentiat, unus Venetus cram praebeat i κοχώνα ). Porro Vesp. 2 quod cum deterioribus codicibus Ravenna προς- ερε , unus Venetus eram lectioncm προερε exhibet, hanc hausisse dicondus erit ex eodem, codice. undem in iodum explicandae sunt relicuae bonae lectiones, quas Venetus in Vespis contra consentientes Ravennatem et deteriores codicos tuetur has dico: v. 334 τῆ θυρα

Om. γε V. 1lb παραθου scribe raραθον pro καταθου, v. 1193 καθυτατην scribe βαθυταιν' pro βαρυτατην, quibus ex eadem fabula sero totidem addere ipso poteris. Similia si quaorore volucris otiam in reliquis tabulis hio illic quamvis multo rariora x eodicis vestigia invenies,

quae nunc enarrare vix operae pretium cst. Deteximus quattuor undo Venetus haustus est sontos. Quaerentem vero quae ratio in ipso Vonet inter hos sontes intercedat et a quo lante practer ceteros ma-1 Noli v. 711 huc trahere, ubi quam Venetus post διαβαλω insertam habet γε particula, cum summa vis non in ιιιβαλῶ sed in πλείονα insit, ab hoc loco aliena ost. Hac de causa mihi non probaverunt homines doctissimi Bergkius sed I κ&γω δέχ' ἔγω καὶ σιαβαλῶ γε πλείονα vel ed. II καγω δέ- ελκων δ αβαλῶ γε πλείονα Sauppius καὶ ω δέ σέ γε καὶ διαβι λῶ γε πλείονα scribendum esse, multo vero etiam minus mihi ochius persuasit, quod ipsi in metito venit, αγω δέ ' ἐλλι ιι βαλ τε πλείω rti Aristophanem scripsisse. Disilia πιν Cooste