장음표시 사용
71쪽
eadem est, quae fuit ceteris eruditis, qui vetustos si toras sive graecos siVe latinos studioso n codicibus conquisiverunt , publicaque luce impertiendos iudicavemini. Εtisi enim extabat copiosissimus omnium rhetorum ac sapientissimus Quintilianus , nemo adhuc sanus dixit Pithoeum eoque priores aut posteriores lusisse operam , cum minoribus artigraphis curas suas vulgandis impenderunt , eosque copiosis et perquam accuratis Commentariis instruxerunt . Nonne laudabiliter fecit nupser pra stantissimus Boi sonadus, cum graeci rhetoris Τihorii partem incognitam e Vtili Cano codice tunc Parisios translato deprompsit 3 Iam Victorem qui legent, non spernendum rhetorica veteris compendium agnoscent. CEt
roqui ariditas atque subtilitas didasculicis plerisque
rhetoribus Communis est . Victor autem quod minus de suo assert, id excellentia alienase doctrinae et auctoritate sontium compensat . Scilicet in eius rhetorica deperditorum Hermagorae , Marcomanni
et Tatiani s seu Titiani ) praecepta legimus: et Ci
ceronis etiam locos aliquot recuporamus ex amiSSis vel lacunosis orationibus pro Tullio , pro Fonteio , et contra contionem Metolli, cum nasentione d sideratarum item ad Axium epistularum . Addo locum Ennii ex Sabinis η , et Gaii Fannii ex oratione in GnisC-chum 4 . Addo aliquam comm morationem operum
iamdiu deperditorum , ipsius Gracchi utque Catonis.
72쪽
Adde denique novarum aliquot vocum et phrasium in linguae thesaurum reserendarum nonnullam utilitatem. Prorsus autem commendandae Victoris rhetoris dignitati susscere mihi videntur vel duo postr ma tractatus capita , de sermocinationc videlicet et de epistulis. Editur hoc opus ex otiOboniano vaticanae bibliothecae membraneo codice I968 Saeculi serme xia , Fortuna tiani quoque rhetoricam Complectente. Scripturae copiosum specimen , nem Pe ultimum operis caput, in aere excudendum CuraVi. Dissili os by Cc oste
73쪽
I. Olim vidoram obiter in Ludu vici Caeliii rhodigini antiquis lectionibus citatas aliquoties Caecilii Minutiani Apuleii grammatici auctoritates . Mox in
lamiano somniinae Richardiorum bibliothecae catalogo Apuleium de orthographia recenseri observaveram . Itaque quum Florentiam ante hos annos venissem, et richardiani codicis copiam nactus essem , deprehendi non id esse opus vetus a Caelio lectum , sed valde recentius quoddam multoque minoris fa- Ciendum . Mox in Vaticanis quoque codicibus nihil
aliud quam id ipsum richardianum scriptum in v ni . Sed ecce domum dum vallicellianae bibliothecae apud s. Philippum in urbe nonnullos codices benignitate docti praesidis cursim inspicio, in illud demum opusculum , quod Caelius prae manibus habuit, lubens incurri . Est is codex quidam miscellus in quo sunt alia bonae frugis complura, inter quae manu propria Achillis Statii occurrit hoc κειρολιeν , quod sacultate a dominis impertita nunc in lucem protraho . Achillsm Statium lusitanum doctrina varia editisque operibus clarum Romae olim familiaritate divi Philippi usum scimus , cuius novellam religiosorum virorum Sodalitatem quum ea qua par erat Venera tione prosequeretur, suam ei bibliothecam moriens
legavit, et se quoque apud illam tumulari mandavit . Atque hinc videlicet accidit , ut opus hoc
74쪽
DR APULE IO G RAM MAT ICO . Lx XIII
grammaticum Statii manu descriptum in vallicolliana bibliotheca conservaretur. Idcirco autem Statius describendo Apuleio operam dedit, quia inter celera studia , grammaticae apprime eruditioni vacavit , id quod cius certe commentarius ad SV tonii grammaticos demonstrat . II. Sed ante quam do Minutiano Apuleio eius-quq codice explanatius dico , locos a me excerptos e Caelio i liodigino scribam, quorum aliqui quum ad verbum in vulti celliano codice occurrant, iustum operis veritati dant testimonium di quod vero aliqui desiderantur , codicis imperfectio in causa est , ut infra docebo . Sic igitur in antiquis lectionibus Caelius .vri . . In fragmentis Caecilii Minutiani Apuleii veteris grammatici adnotali in comperi, Virgilium ab virgis esse cognominatum, imier quas sit natus: Propterea primam habere . i. , non . e. , cui Sus trage iur illud Calvici vates cui xirga dedit memorabile nomen
I Alclur tamen idem Apuleius , in aliis Vergilium ab vergiliis inflecti I . xit. . in fragmentis Caecilii Minutiani Apuleii de orthographia diaetam comperi etiam etiae tam dici . ibique Apuleii fragmenta legisse ii dentur t quod eo vehementius mihi persuadeo , quia P rottus , ut in sua dicam, Ferrariae deseri hebat salsi quoque Apuleii opusculum . Ceterum tum quia Gyraldus paulo iunior Caelii opus ante dialogos de poetis editos Iegere Potuit ; tum quia alibi Apuleio non videturuit in his dialogis, quamquRM
i Ilii ne locum rosert etiam Lilius Guraldus de poet. dial. illi. ed I. rigd. Batav. lom Il. P. F r in Caoeilii Minutiani soleti fragmentis , quas I μυntur , modo a virgis.Virgitium dictum , modo a Nemitiis Vergili tim et c. sere ut apud Caelium . Sane uterque Caelius nimirum atque Gyraldus Ferra-aiae studiis operam dederunt , Caeli rhodigini
75쪽
LXXIIII DE APDLEIOxtitit. In Caecilii Minutiam Apuleii fragmentis observatum, a nis septem in exilio consumptis , functum esse salo Ovidium e Iendis ianuariis: qua die Titus quoque Livius decesserit : si ruetum item illi a barbaris per mullas lacrynias tymbon ante ianuam . Auctor idem Minutianus est , Corvinum ab ovidio appel- Iatum fuisse ibin ex avis meditate , cui ventrem rostro Purgare insitum sit ; et hoc ex Callim machi imitationer pulsum quoque in exilium , quod Augusti incestum vidisset . κου. io. Apuleius grammaticus quod illi e in angulorum augustiis, quos vocant hirquias haereant oculi , hirquos dici opinatur . xvi., . Cnecilius Minutianus Apuleius in libro de ovillographia , Sunt , inquit , qui scribant coiux , citra ullum omnino . n. R eo : aliis addere unum placet , et coniux dicunt : Sunt qui duplex , ut sit coniunx , ex opinationis varietate in verbi dinduetione .
xviii. t. saltationem hane nudorum sive id genus alteram
significasse Iuvenalem eo versiculo rqui laeedaemonium paedaemale lubricat orbem;
putat in libro de orthographia Caecilius Minutianus Apuleius, ac legendum paedae male , prioribus syllabis diphthongum reci
pientibus; quia sit utrubique npud Graecos η , et verbo eo Plane saltationem innui . xvIII t. a. Asciam nonnulli eliam dolabram dici rentur, unde inclinetur Dolabella , ut secunda syllaba prorsum habeat . . non . o. , ut sere vulgo receptum est r quod Caecilius M nutianus
Apuleius in libro de orthographia monumentis prodidit . xvi III. io. Quam Iamben transtulit Planudes x , uti meminit Caecilius Minutianus Apuleius . Apuleius tot poetas appellet ;valde suspicor haud ipsum Apuleii eodicem, sed Caelii tantummodo testimonium, a Gyrat dosuisse lectum .
phias esset natorum vulnera Combe. Tum subdidit Comben
hane Planu dem interprelatum fuisse Iamhen, ut meminit Ap Ieius . Sed ingens aberratio . Neque enim Apuleius Planudis , qtii suit xitit saeculi hcimo, videre potuit in t pretationem graecam inelamorphoseon quam
76쪽
GRAMMATICO . LXX Uxq. 13. Scribit Caecilius Minutianus Apuleius, Olympum elia in diis ei Ioveni ; unde Naevius rpanditur interea domus alitonantis Olympi . Ex quo Virgilius omnipotentis olympi . Quod si est , saliuntur , qui legendum arbitrantur omnipatentis olympi . Nam et Ennius alte decessit Olympius antro . xx. 1 f. Scribit Caecilius Minutianus Apilleius in libro de orthographia , ignobiles ae quorum ignoretur genus , terrae filios a Cicerone et aliis nuncupari . xxii. 13. Quia Partus octimestris non sere vitalis est, putat Caecilius Minutianus Apuleius Parcis tribus facta nomina haec , Mose tuam , Nonam , Decimam . xx trix. . Quam scribendi ratione n pulter pro pulcter insequi videtur Caecilius Minutianus in libello de orthographia, quamquam insigniter mutilato decurtatoque , ae prorsum vetustatis et ine viae vulneribus confosso e in quo et illud adnotavimus , mihi cum flatili scribendum , ut disparetur a vocativo mi ci . nuper a cl. Missona do editam legimus in pulchel vi ina Ovidii edi ione quam nobis curavit vir omni do et rina et humanitate expolitus El. Lemairius . di que rursus Apuleius si coaevus Planudi erat , tot veteres Ructores , quos tertio quoque ver ho laudat, prac manibus habere potuit. Spurius est igitur et Ohirusuq hie Apuleii locus, cui iismodi alium in Si alii eodice deletum ab ipso Statio suisse docui . Porro Caelium miror qui
tantum ana chronismum nran sem
serit ; aut eerte nilo quovis me tis vel ea lami vitio laboravit: ne que lamen de antiquiore aliquo Plania de cogitare eum arbitror :PrResertim quia nomen illud Iambe revera occurrit in Praedicto neoterico Planu de . Et quidem d. hae Planudis interpretis v ee legesis dispulantem Burma num ad Ovid. Nisi sorte Caelii textus mendosus est, Plantides pro Planeia ς; vel aliter interpungendus ; ita ut auctoritas illa Planudis parenthesi conci denda sit, montio autem Apuleii eum praecedentibus copulanda : et nisi denique Caeliushoe a salso Apuleio accersivit , cuius cod cem Extitisse Ferra riae mox docebo. i Uterque loeus, nempe do et rina de scriptura Ptilare ei de mihi distinguendo a mi extat in salsi Apuleii grammatici ms. liis bello. Rursus ergo Caelius ge manum eum spurio Apilleium
conlaudii. Nisi Potius dicendum Diuitiaco by Cooste
77쪽
Fieri autem potest ut apud Caelium alii praeterea recitentur Minutiani Apuleii loci e spissum enim et grande opus antiquarum Caelii lectionum triginta libris expositarum semel ego properante oculo logi . ΙΙΙ. Bene habet, dicet aliquis, Apuleii grammatici editio; sed quonam sato accidit , ut quum mirabilis auctorum numerus apud hunc nominetur, ipsa porro exempla quod erat caput et decus operis praeter unum aut altorum omittantur 3 Magnum , sateor , id damnum est e neque tamen dubitare li-Cet . quominus hi auctorum loci in vetere Apuloti hodice fuerint. Nam Statii apographum spatia ubique habet tanti moduli, quanto opus crat ad inscribenda exempla sive ea prolixiora suissent sive breviora r modo quippe spatium est aliquot versuum , modo unius, modo dimidii , modo minorum Partium et quam ego spatiorum divorsitatum in editione mea indicandam curavissom , nisi formis idon is caruissem . Causa autem omittendorum locoriam, milii quidem , qui lacunas huiusmodi in antiquis codicibus saepe observavi, mira non est . Namque in Priscis lucubrationibus , si quando auctorita aes aut testimonia aliena proserebantur , haec vel litteris Paulo diversis vel coloratis ductibus haud raro fie-
quod valde reor et qucid liim esse a genuari , mrillis no 'deinceps argumontis confirma- vae farinae interpositis .ho spurium opusculum deriva
78쪽
hant di vel potius spatia a librario relinquebantur , ubi deinde illuminator insigniorem, quam dixi, scripturam pingeret ; id quod variis postea casibus
fieri Doglectum est . Praeterea mos erat veterum
amanuensium latine scribentium graecos in primis locos praetermittendi, spatio relicto, in quo bi p Stea u graece perito exurarentur , ut quidem plerumque alio suco , puta viridi aut rubro. Sic in v iusto , quem repperi , Ciceronis interprete, graeci loci ab alia manu suppleti fuerunt subrubro Suco , qui aetatem non tulit , ita ut latina quidem scriptura vivacissima sit , graecae autem vix evanida verba aliquot legi queant. Item iii antiquissimo palatino Gellii pulimpsesto graecae omnes auctoritates Praeterruit mutur , spatio congruo , ubi mox scriberentur , relicto , quod numquam postea occupatum est . Quin in codicibus etiam iunioris aevi , genus uiusmodi hiatuum est, qui adhuc manum illuminatoris expectant. Hae igitur abulide causae sussciunt, quominus Apuleii grammatici lacunas miremur .
IIII. Quae patria quaeque aetas Lucii Caecilii Minutiani Apuleii fuerit, quis satis probabili con- g m.
rectura divinet f Insignis ceteroqui est Suetonia lo- ieetatae acus ' pluri inique faciendus e constat Lucium Areu letum ab Dicio Calvino equite romano Praedisiict quadringenis annuis conductum multos e Cuiuct . Num in Provincias qtioque grammatica Penetrain
79쪽
rat; ac nonnulli de notissimis doctoribus ρere εdocuerunt, maxime in Gallια togata. Et quidem in codiae valli celliano consonant praenomen Lucius ot agnomen Mutilus . Etsi autem romani quoque Apuleii fuerunt , nihilominus propter celebrem illum Madaurensem in mentem mihi Africa veniti in qua Caecilii etiam nomen frequentissimum suit, ut Afrorum scripta demonstrant . Quid vero 7 Caecilius ille aser apud Minucium item alium nonne bellu ul- Iudit ad Caecilium nostrum Minutianum 3 Prosessio ipsa grammatici in Caeciliis et Minutianis nova non est: nam Caecilius Frontonis epistulas recensebat di itemque Menucianus aut Menicianus vitam L.
Senecae , auctore filio , scribebat in palimpsesto palatino , ut mihi certe in membranis legere videor . Quod autem Minucianus Apuleius ad voc. Allia Romanos dicit exercitus nostros , id fortasse non Romam patriam significat, sed hominem qui romano imperio parebat. Denique et ille Minucianus rhetor Nicagorae filius atheniensis , quem in impressis gra eis habemus, et euius codicem Bichardiomini bibliotheca conservat, nihil ad nostrum latinum ad
tinet di de cuius aetate tum ex superius adscriptis
SVetonii verbis , tum e postremis auctoribus qui in fragmentis citantur, coniecturaliter , ut opinor, iudi- re licet: quum praesertim locus in quo Donatus et
Probus laudantur nequid de Planudis apud Caelium
rhodi num obtrusa aut perversa commemoratione
dicam ) νοθείαι obelo confixus fuerit.
80쪽
V. Quandoquidem retro dixi, salsi quoque cuiusdam Apuleii de orthographia in bibliothecis opusculum latitare, superest ut huius rei paulo distinctiorem notitiam scribam . Vir ille infinitae doctrinae Alin.
tisse libellum sub Apuleii nomine de notis adspirationis et de diphthongis ; euinque incipere Omnis advirationis nota etc. Et merito ibidem censet Fabricius Apuleium latine iuniorem esse illo celebri Madaurensi. Idem addit famam super duobus Ca
cilii Apuleii libris de orthographia , qui in Vaticana
bibliotheca alibique ex tam credebantur . Duos autem non tam libros quam libellos brevissimos sal-Si Apuleii reapse extare in quinque vaticanae bibliothecae codicibus nec non in richardiano testis ipse OCulutus sum . Auctor italus Christianus est, nam et sacris bibliis interdum utitur, et Hieronymum, Aurigustinum , Isidorum atque Gregorium Commemorat. Praeterea longo recentioris aevi est, ut quidam eius locus ostendit e secundo opusculo excerptus Neque tamen non valde suspicor , quin Ilic falsus
i a Bibl. l ai. in Apuleio. α Diphthongi, quibus veteres utebantur Latini , quar-ltior erant, videlicet ae, Oe, ara , eu etc. Sunt praeterea qua dam aliae diphthones, quibus nunc utimur, quas a ha baris hodie aremimus t ut aiin Ratnalatis , Almo e uo in Merietis r ua in Varo : ui
in indo quamvis famosiores nostri temporis Per g inchoens
huiusmodi nomina , Gnaas ct Gnido seribentes. Plerique autem duo nu nempe scribunt , quod omnono caret ratione . Tum alibi r Heinrictis gemmbertus , quae nraster a tran salpinis accePimus . D. s. Apuleio